Εβδομάδα της Νίκης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 Γράφει ο δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ο θρίαμβος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ως του Θεού και Κυρίαρχου επί της ζωής, επί του θανάτου, επί του σκότους, δε συνδέεται με τις προηγούμενες εβδομάδες των νηστειών.  Οι εβδομάδες αυτές μας προετοιμάζουν για το αποκορύφωμα. Η τελευταία είναι η εβδομάδα του θριάμβου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί των δυνάμεων του σκότους.

Αυτή η εβδομάδα αρχίζει με τον Άγιο Λάζαρο. Πεθαίνει. Ο θρήνος είναι γοερός. Τίποτα δε δηλώνει το τι θα επακολουθήσει. Το Κύριε, εάν ήσουν εδώ ο Λάζαρος δε θα πέθαινε, δηλώνει την άγνοια των γεγονότων που ακολουθούν.

Ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θρηνεί για τον θάνατο του Λαζάρου και του κάθε ανθρώπου, δηλώνοντας την ανθρώπινή του φύση.

Ως Θεός ανασταίνει τον Λάζαρο. Το «Λάζαρε δεύρο έξω» τονίζει τη θεία φύση, τεκμηριώνει την έναρξη της Κυριαρχίας Του επί του θανάτου και κυρίως επί των δυνάμεων του σκότους.

Ουδείς που ζούσε αυτά τα γεγονότα, δεν κατανοούσε το ουσιώδες και τελεσίδικο του πολέμου που άρχισε αμέσως με την Πτώση των Πρωτοπλάστων, Αδάμ κι Εύας, στο προπατορικό αμάρτημα, με το γνωστό ως Πρωτευαγγέλιο (βιβλίο της Γενέσεως 3,15), «Και έχθραν θήσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής…», με την υπόσχεση του Θεού προς τους Πρωτόπλαστους Αδάμ κι Εύα πλην των Γραμματέων και των Φαρισαίων, οι οποίοι λυσσαλέα επεδίωκαν τη θανάτωση του Λαζάρου και την εξουδετέρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η επαλήθευση των γεγονότων από αυτούς θα σήμαινε το τέλος της δικής τους κυριαρχίας, αφού κέρδιζαν πακτωλό χρημάτων και δύναμης (στοιχεία φυσικά πρόσκαιρα και εφήμερα).

Η ανοδική βαθμιδόν Νίκη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έρχεται αρχικά με τη φράση Του: «Αλίμονό σας Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές». Ακολουθεί η είσοδός Του στην Ιερουσαλήμ επί οναρίου (ονάριον-πουλάρι, γαϊδουράκι, σύμβολο Είρηνης, δηλαδή Είμαι ο φέρον ειρήνη στους ανθρώπους. Είμαι ο Βασιλεύς ο όχι εκ του κόσμου τούτου). Πληρώνεται (ολοκληρώνεται) το ρηθέν δηλαδή η Προφητεία ότι ο Θεός θα εισέλθει στην Αγία Πόλη πάνω σε γαϊδουράκι που δεν κάθισε άλλος (Καινή Διαθήκη: Ματθαίος 21:1-11, Μάρκος 11: 1-11, Λουκάς 19:28-44, Ιωάννης 12:12-19).

Το Ωσαννά που έψελναν οι αθώες ψυχές, κατά την είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ, τάραξαν και πάλι ισχυρώς τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, γι` αυτό ρώτησαν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό: «Ακούς που ψέλνουν το Ωσαννά»; Αυτός τους απαντά: «Ακούω»! (Αυτό το Ακούω μπορεί να αναλυθεί σε πολλές σελίδες που δεν είναι της στιγμής). Εννοώντας ότι εσείς δεν έχετε αυτιά αγάπης, Πίστεως για να το κατανοήσετε. Από αυτή τη στιγμή κορυφώνεται το μένος των υποκριτών.

Ο κύριος ημών Ιησούς Χριστός στο Ναό του Σολομώντος κορυφώνει την οργή του κατά των δολιοφθόρων των ψυχών των ανθρώπων, ξεσπώντας και γκρεμίζοντας τα υλικά προς πώληση (Ας το προσέχουμε κι εμείς αυτό, στον περίβολο των Εκκλησιών δεν επιτρέπονται αγοραπωλησίες αλλιώς συνεχίζουμε ως οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι).

Το: «Σε τρεις ημέρες» σήμαινε τη Δική Του Σταυρική θυσία και Ανάσταση. Τα όσα ακολουθούν με την προδοσία, με τα Πάθη, είναι όχι για θρήνο των πιστών Χριστιανών αλλά για χαρά και ευτυχία!

Τα Πάθη, η Ανάσταση, οδηγούν στο Τετέλεσται. Το Τετέλεσται, αναφέρεται και στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (19-30). Είναι η θριαμβευτική δήλωση της ολοκλήρωσης του Σχεδίου Του Θεού για τη σωτηρία των αγαπημένων του παιδιών, των ανθρώπων. Το ρήμα αυτό είναι νομικός οικονομικός όρος του ρήματος: Τελέω. Τετέλεσται σημαίνει πληρώθηκε στο ακέραιο, το χρέος εξοφλήθηκε. Αυτό το χρέος που άρχισε με το Προπατορικό αμάρτημα που δηλώθηκε στην υπόσχεση του Θεού, που εμφανίζεται στις Προφητείες, ολοκληρώνεται με το σύνολο των γεγονότων της επίγειας ζωής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όπως εμφαίνεται ενδεικτικώς από τα ακόλουθα στοιχεία: Ησαΐας 7:14. Ζαχαρίας 9:9. Ζαχαρίας 11:12. Γένεση 22: 17,18. Γένεση 17:19. Γένεση 49: 10. Ησαΐας 9:7. Ησαΐας 7:14. Μιχαίας 5:2. Ιερεμίας 31:15. Δανιήλ 9:25. Ησαΐας 53:4. Ησαΐας 53:1. Ζαχαρίας 13: 7. Ησαΐας 53:7. Μιχαίας 5:1. Ησαΐας 50:6. Ζαχαρίας 12:10, φυσικά υπάρχουν και πολύ περισσότερα ίσως και πιο σημαντικά.

Αυτό το ρήμα, το Τετέλεσται είναι η κορύφωση της Δόξας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί του σκότους που άρχισε με το Προπατορικό αμάρτημα. Εκεί ακριβώς ο Θεός υποσχέθηκε στους Πρωτόπλαστους: «Θα στείλω τον Υιό Μου για να σας απαλλάξει (τους ανθρώπους). Από τον Υιό  Μου θα ενοχληθεί η φτέρνα, όμως θα συνθλίψει το κεφάλι του κακού (Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις Κεφάλαιο 3, στίχος 15, «Αυτός σου τηρήσει κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν». Αυτό το ρήμα δηλώνει την άπειρη αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους, που δεν είναι δυνατό να δηλωθεί με ανθρώπινα λόγια.

Η Τριήμερος Ταφή και Ανάστασή Του είναι το χρονικό διάστημα καθόδου στον Άδη για τη σωτηρία των ψυχών των κεκοιμημένων. Φυσικά η Ανάσταση είναι η Τρανή απόδειξη της Κυριαρχίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αξίζει να δούμε το τέλος των προβεβλημένων ενόχων της Σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ιούδας ο Ισκαριώτης, είναι γνωστό το τέλος του.

Οι ένοχοι της Σταυρώσεως, οδηγήθηκαν ως κατάδικοι στη Ρώμη από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο.

Άννας: Τον τύλιξαν γυμνό σε δέρμα βοδιού και τον άφησαν στον καφτερό ήλιο όπου ξηραθέντος του δέρματος, λόγω της συστολής αυτού εύρε οικτρόν θάνατον.

Καϊάφας: Το καράβι που τον μετέφερε για καταδίκη στη Ρώμη βούλιαξε κοντά στην Κρήτη. Σώθηκε, όμως, ασθένησε και πέθανε. Τον έθαβαν επτά φορές αλλά η γη τον ξέβραζε, τελικά τον έθαψαν με πέτρες, με χώματα, με κατάρες. Ο τόπος της ταφής του, όπως αναφέρεται, είναι έξω από την Κνωσό και ονομάστηκε: «Μνήμη του Καϊάφα».

Πόντιος Πιλάτος: Είχε οικτρό θάνατο. Πηγές αναφέρουν διάφορες εκδοχές, όπως: Εκτελέστηκε στη Ρώμη. Τον σκότωσαν στη Ρώμη και πέταξαν το πτώμα του στον Τίβερη. Ο ποταμός μη ανεχόμενος το πτώμα του προκάλεσε πλημμύρες. Εξορίστηκε, έζησε με συμφορές και αυτοκτόνησε.

Εύχομαι Καλό κι Ευλογημένο Ορθόδοξο Πάσχα.  

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης, Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Οι Τρεις Ιεράρχες

Του Δρ. Ανδρέα Σοφόκλη

Οι Τρεις Ιεράρχες, Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος, έδρασαν σε μία εποχή που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έψαχνε την ταυτότητά της.

Στην εποχή όπου ο Θρησκευτικός φανατισμός, ενίσχυε την ροπή καταστροφής αρχαίων ελληνικών έργων και προβαλλόταν ως πίστη, οι τρεις αυτοί Ιεράρχες, μορφωμένοι και γνώστες της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού, δίδαξαν τον ελληνικό πολιτισμό στις σωστές του βάσεις και αρχές, επαναφέροντας σε ισχύ τα: Όμαιμο, Ομόγλωσσο κι ως φυσική συνέχεια το Ορθόδοξο Χριστιανικό Ομόθρησκο.

Είναι γνωστό στους σοβαρούς ιστορικούς μελετητές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Θρησκείας  και του Δωδεκάθεου του Ολύμπου, πως τα ισχυρά μυαλά της Αρχαίας Ελλάδας, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, όχι μόνο δεν πίστευαν στο Δωδεκάθεο, αλλά πίστευαν στον Άγνωστο Θεό των ηθικών αρχών κι αξιών, τις οποίες τίμησε ο Σωκράτης διά της εθελούσιας θυσίας του, παίρνοντας το κόνιο.

Ταυτόχρονα, οι Τρεις Ιεράρχες, διά των ομιλιών και διά της διδασκαλίας τους, έδωσαν έμφαση στην ιστορικοπνευματική συνέχεια του ελληνισμού, εξοβελίζοντας τον κίνδυνο της καταστροφής έργων τέχνης, πολιτισμού, συγγραμμάτων των προγόνων μας, τα οποία είναι διαχρονικώς θαυμαστά και αποτελούν αντικείμενο μελέτης και μόρφωσης εκατομμυρίων ανθρώπων.

Σημειώνω, πως αυτή η σύζευξη του αρχαίου ελληνικού πνεύματος με την Ορθοδοξία κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό στους τραγικούς αιώνες της οθωμανοκρατίας, όπου «όλα τα  `σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά»

Ταυτοχρόνως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κρατώντας γερά αυτή τη σύζευξη, αποτελεί το μοναδικό ιστορικό φαινόμενο, όπου ένα κράτος έχει αφανισθεί από τον χάρτη των κρατών, όμως, εξακολουθεί να υπάρχει και να κυριαρχεί στα κατακτημένα εδάφη, μέσα από τον πνευματικό του πολιτισμό, προκαλώντας τον σεβασμό στους κατοίκους, στους επισκέπτες. Η Αγία Σοφία, το Φανάρι, η Σχολή της Χάλκης, η Ιωνία, η Αιολίδα, ο Εύξεινος Πόντος. Τα Λογίως Σοφά διδακτικά τους κείμενα είναι πρότυπα διδακτικά εγχειρίδια.

Οι Τρεις Ιεράρχες δίδαξαν την έμπρακτη αγάπη, τη δωρεάν παιδεία, τη διά βίου μάθηση, τη δωρεάν ίαση, την προστασία των ορφανών παιδιών. Τους ευγνωμονούμε, αφού οι πρέπουσες αρχές και αξίες προέρχονται, σε μεγάλο βαθμό, από αυτούς.

Τα διαχρονικά τους διδάγματα οφείλουμε και πρέπει να τα ακολουθούμε, ώστε να έχουμε μέλλον ως Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ειδικά στο διαμορφούμενο παγκοσμίως κοινωνιοπολυπολιτισμικό περιβάλλον.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Τα Άγια Θεοφάνια

 Του Δρ Ανδρέα Σοφόκλη

Η έναρξη της διδασκαλίας και της όλης πορείας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τοποθετείται

επίσημα, από τον Ίδιο ,με τη Βάπτισή Του στον Ιορδάνη Ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο-τον Βαπτιστή.

Τη στιγμή της βαπτίσεως εμφανίζεται, ορατώς, ο Ίδιος ο Θεός σε μορφή Περιστεράς, συμπληρώνοντας την Τριαδική Υπόσταση.

Ως γνωστό η εμφάνιση του Θεού πραγματοποιήθηκε στο Όρος Σινά ενώπιον του Μωυσή-κατά το μέτρο των δυνατοτήτων και του Μωυσή-υπό μορφή Καιόμενης Βάτου, δίνοντάς του τις δέκα εντολές.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, γνωρίζει τον Ιησού ως τον Μεσσία, τον Σωτήρα του κόσμου, για δεύτερη φορά. Η πρώτη συνάντηση έγινε όταν σκίρτησε στην κοιλιά της μητρός του, στη συνάντηση της Ελισάβετ με τη Μαριάμ, την Υπεραγία Θεοτόκο, όταν την είχε επισκεφθεί. Τώρα ο Ιωάννης αναφωνεί το: «Μετανοείτε ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών», δηλώνοντας ότι ο δικός του κύκλος έκλεισε. Βαρύτατη φράση. Η πλέον σημαντική. Ως εκείνη τη στιγμή οι άνθρωποι ζούσαν στο βαθύ σκοτάδι της άγνοιας περί θείας σωτηρίας.

Ο Ιωάννης βαπτίζει Τον Θεό του με απόλυτη ταπείνωση. Άραγε τι να έβλεπε, με τα πνευματικά του μάτια, εκείνες τις ένδοξες για την ανθρωπότητα στιγμές; Ίσως τη χαρά της σωτηρίας των ανθρώπων, ίσως την πνευματική κλίμακα που πρέπει να ανεβούμε, οι άνθρωποι, για να οδηγηθούμε στην «Κατ` εικόνα και Ομοίωση Αυτού»;

Το βέβαιο είναι πως ο φωτισμός του ανθρώπου, στον φλοίσβο των Θεοφανίων, τεκμηριώνεται με το ιερό μυστήριο της βαφτίσεως.

Ο Αγιασμός και η Εορτή των Φώτων, μας οδηγούν στην ανάμνηση της βαφτίσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αυτός, μέσα και από αυτό το Ιερό Μυστήριο, μας δηλώνει την άπειρή Του αγάπη, αφού ακολούθησε ο ίδιος Πρώτος τους δρόμους της δικής μας σωτηρίας.

Τα Φώτα ή Θεοφάνια, δηλώνουν τον πνευματικό φωτισμό που πρέπει να κρατούμε παντοτινά και της δικής μας βαφτίσεως, ως η φυσική συνέχεια και συνέπεια της πορείας μας, προς τη Σωτηρία των ψυχών και των σωμάτων ημών.

Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

Του Δρ. Ανδρέας Σοφόκλη

Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, ως γνωστό, ο Θεός έστειλε στον κόσμο τον Υιό Του ίνα σώσει αυτόν εκ του προπατορικού αμαρτήματος. Το γεγονός αυτό το βεβαιώνει, μαζί με τους άλλους μαθητές του Ιησού Χριστού και ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος τονίζει στην προς Γαλάτας επιστολή του: «Ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν αυτού γενόμενον εκ γυναικός….ίνα τους υπό νόμον εξαγοράσει». 

Ως ορθόδοξοι χριστιανοί και όλοι οι χριστιανοί πιστεύουμε στα λόγια αυτά του Αποστόλου Παύλου, φυσικά στα γραπτά κείμενα των Ευαγγελίων και στην όλη πορεία εν τω κόσμω τούτο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Είναι όμως αρκετό να περιοριστούμε σ` αυτά τα στοιχεία; Η απάντηση είναι θετική για τους πιστούς. Αλλά πάντοτε πρέπει να ψάχνουμε σε βάθος και σε πλάτος γεγονότα και κείμενα που δηλώνουν τη Θεία Μορφή του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Η έλευση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προεικονίζεται και στα λόγια του θεού Ερμή προς τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου: «Και μην προσμένεις στο μαρτύριο αυτό σου τέλος, πριν να υπάρξει κανείς Θεός ο οποίος να θελήσει να πάρει αυτός επάνω του τα δικά σου πάθη και πάει (αυτός) στου άφεγγου του Άδη τ` άραχλα βαθιά σκοτάδια». Ο προμηθέας προμήθευσε  στους ανθρώπους τη φωτιά, δηλαδή το Φως το της γνώσεως. Οι Θεοί αυτό το φως το φύλαγαν για τον εαυτό τους, ώστε να ελέγχουν τους ανθρώπους. Από πριν, εκείνης της εποχής, μαινόταν ο πόλεμος μεταξύ Φωτός και Σκότους. Φυσικά ο Θεός Ερμής, εδώ, προμηνύει την Τριήμερο Ταφή και ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με την κάθοδό του στον Άδη για τη σωτηρία των ψυχών, φυσικά και ως τεκμηρίωση της παντός κυριαρχίας Του.

Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία (596 c) επισημαίνει τα ακόλουθα: «Ο αυτός γαρ ούτος χειροτέχνης ου μόνον πάντα οίος τε σκεύη ποιήσαι, αλλά και τα εκ της γης φυόμενα άπαντα ποιεί και ζώα και πάντα εργάζεται, τα τε άλλα και εαυτόν και προς τούτοις γην και ουρανόν και θεούς και πάντα τα εν ουρανώ και τα εν Άιδου υπό γης άπαντα εργάζεται».

Ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο, εκεί μεταξύ άλλων ηρώων συναντά και τον Αχιλλέα. Ο Οδυσσέας του αναφέρει τα γεγονότα που ακολούθησαν προς τιμή του, μετά το θάνατό του, τονίζοντας τη δόξα που έχει ανάμεσα στα παλληκάρια των Αχαιών. Τότε ο Αχιλλέας του απαντά με τα πικρά λόγια που αρμόζουν στο σκότος, «Κάλλιο να ήμουνα φτωχός στον απάνω κόσμο παρά βασιλιάς στον κάτω» η νοηματική αυτή απόδοση δηλώνει τον πόθο για το φως. Είναι η σημαντικότερη δήλωση και αναφορά περιγραφής του κόσμου των νεκρών από τον Όμηρο, στο σύνολο των γραπτών κειμένων, που καταδεικνύει την ειδοποιώ διαφορά.

Σωκράτης, Αριστοτέλης, Πλάτωνας τιμώνται ως Προ Χριστού Χριστιανοί.

Έγκριτοι Βυζαντινοί Υμνογράφοι υμνούν και δοξάζουν τη Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όπως:

Ο υμνογράφος Κοσμάς: «Χριστός γεννάται δοξάσατε,

Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε…Ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται!

Ο Ρωμανός ο Μελωδός υμνεί:

«Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει…Ο προ αιώνων Θεός».

Αντίστοιχα υμνούν και πολλοί άλλοι.

Οι νεοέλληνες ποιητές, οι μετά την Παλιγγενεσία, με πρωτοστάτη τον Εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό υμνούν δεόντως τη Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την Υπεραγία Θεοτόκο, Κωστής Παλαμάς, Οδυσσέας Ελύτης, Άγγελος Σικελιανός και τόσοι άλλοι. Ιδιαίτερη μνεία αρμόζει να κάνουμε στο «Πάσχα των Ελλήνων» του Άγγελου Σικελιανού και στο: «Η Γέννηση» όπου εδώ ο ποιητής με τους μεστούς νοημάτων στίχους του ύμνησε ουσιαστικώς την ενανθρώπιση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Δε δυνάμεθα και δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι οι Χριστιανικές αυτές μορφές έλαβαν το αιώνιο και διαχρονικό βάθος του ανθρώπινου επί της γης χρόνου, αφού η Παναγία συνδέθηκε με τη Μάνα-Γη των Αρχαίων Ελλήνων και με τη θεά Δήμητρα, ταυτισμένη με την ίδια τη Φύση. Αυτοί οι συμβολισμοί δηλώνουν την Κυριότητα και την έναρξη του κόσμου τούτου από τον Θεό μέσα από το Θείο σχέδιο της πορείας και της Σωτηρίας των ανθρώπων.

Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, δεν είναι η εποχή των φλούδων διασκεδάσεων, των πολύφωτων ψευταστεριών και των παχουλών υλιστικών δώρων. Δεν είναι οι ημέρες αυτές για τα ρεβεγιόν, με τσιαγαροφιλίες φθοράς αυτής της υπάρξεως του ανθρωπίνου σώματος και της ψυχής, προ της δηλωτικής γεννήσεως Αυτού που οι αιώνες όρισαν και νοήμονες άνθρωποι, που με Θεία έμπνευση μας μετέφεραν στους κοινούς θνητούς, είναι οι ημέρες αναστοχασμού, μελέτης και ενδυνάμωσης της πίστεως και της θελήσεως για να γίνουμε ποιοτικοί και ωφέλιμοι άνθρωποι-συνάνθρωποι, αλληλέγγυοι, όχι με τυμπανοκρουσίες επιδείξεων σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες με τον φακό σε εμάς αλλά με σοβαρότητα, με ταπεινότητα, με σεβασμό.

Είναι καλό για εμάς, απλά και ταπεινά, να μελετούμε αυτές τις ημέρες το βάθος της ζωής και των γεγονότων των ημερών εκείνων της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Ταυτόχρονα, βέβαια, με ευγνωμοσύνη, με προσήλωση, να πηγαίνουμε στις εκκλησίες και να παρακολουθούμε τη θεία λειτουργία. Είναι καλό για όλους να παρακολουθούμε και να μελετούμε την πορεία της ανθρωπότητας.

Άνθρωποι που μελετούν σε βάθος την πορεία του ανθρώπου, από τα βάθη των αιώνων μέχρι σήμερα, συσχετίζοντάς την με τον Κύριο ημών Ιησού Χριστού, γίνονται Χριστιανοί Ορθόδοξοι και τιμώνται στα Αγιολόγια, στους αιώνες, όπως και πολλοί Ορθόδοξοι, είναι πληθώρα τα παραδείγματα.

Εύχομαι σε όλους, πιστούς Χριστιανούς, Χριστιανούς και μη Χριστιανούς ευλογημένα και φωτοφόρα Χριστούγεννα!

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Η Κοίμηση της Παναγίας Σωτηρία των ανθρώπων

Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας ο αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όχι μόνο εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αλλά ευρύτερα όλοι οι Χριστιανοί και άνθρωποι από άλλες θρησκείες, λατρεύουμε και υμνούμε την Παναγία. Της αποδίδουμε τις πρέπουσες τιμές και ευχαριστίες.

Αυτές οι πρώτες ημέρες του Αυγούστου είναι ημέρες θλίψεως, γι` αυτό ισχύει η σωματική νηστεία ως εκδήλωση και δήλωση σεβασμού. Ταυτόχρονα, οι ημέρες αυτές, δηλώνουν την πνευματική δοκιμασία που πρέπει ο άνθρωπος να διεξέλθει ως απόδειξη σεβασμού για όλα όσα μας προσφέρει.

Τα γεγονότα του Αυγούστου είναι η νίκη της Παναγίας μας κατά του θανάτου, κατ` επέκταση και η δική μας νίκη. Είναι η Θεοτόκος, πρόσωπο παράδοξο και θαυμαστό. Η Αγνή γυναίκα, η όντως Παρθένος, που γέννησε και ανέθρεψε τον Ίδιο τον Θεό. Ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός μετέφερε και τοποθέτησε στα δεξιά Του την εν τη ανθρωπίνη ζωή Αγνή μητέρα Του. Την καθιστά, όντως Βασίλισσα των πάντων.

Η Υπεραγία Θεοτόκος, η Μάνα Παναγιά, η χιλιοτραγουδημένη, με τις εκατοντάδες ονόματα, είναι υπεράνω των Αποστόλων, των Αγίων, είναι η Σεβάσμια και η Ηγέτιδα όλης της Ιεράς Ιεραρχίας. Από τον θρόνο Της βλέπει και επιστατεί της Τάξεως των Αγγέλων και των Αρχαγγέλων.

Η Παναγία ταπεινά επορεύθη στο Όρος των Ελεών. Όταν έφτασε η ιερή στιγμή της εκδημίας Της. Άγιοι και Απόστολοι την ικέτευαν να μην τους εγκαταλείψει μόνους στα φθαρτά και στα κίβδηλα εγκόσμια. Ουσιαστικά να μη μείνουν μόνοι ως τα ορφανά βρέφη.

Η εκδημία Της αποτελεί το κομβικό στοιχείο συνένωσης του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι και ορατή και προσιτή. Η ψυχή που με αγνή πίστη την επικαλείται τυγχάνει της μεσιτείας Της. Οι στρατιές των Αγγέλων, ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός την υποδέχθηκαν. Τιμάται εις πάντας τους αιώνας.

Μετά την Κοίμησή Της, στις τρεις ημέρες ο Απόστολος Βαρνάβας, που κατ` οικονομία Θεού απουσίαζε και πάλι, θέλησε να την προσκυνήσει. Όταν άνοιξαν τον τάφο Της, αυτός ήταν κενός. Απλά γιατί και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι αιωνίως άφθορο.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά την Παναγία όπως Της πρέπει. Είναι η Θεοτόκος, η μετά τον Θεό. Με Αυτήν ενώθηκε η Θεία με την ανθρώπινη φύση. Τον Αύγουστο δε γιορτάζουν μόνο οι πιστοί άνθρωποι. Γιορτάζουν ο Ουρανός και η Γη, αφού η Παναγία μας συνέβαλε στη σύνδεσή τους.

Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η δόξα του γένους των ανθρώπων: Αι γενεαί πάσαι μακαρίζουσίν Σε! Οι ύμνοι δεν αρκούν μπροστά στο μεγαλείο της ευγνωμοσύνης που πρέπει να της αποδίδουμε!

Ο Θεός επέβλεψε επί την ταπείνωσή της. Αυτός είναι ο κυρίως λόγος του σεβασμού που της αποδίδουμε. Όλα τα της Παναγίας μας γεγονότα είναι ιστορικώς τεκμηριωμένα. Η Παναγία είναι η σεβάσμια Οδός των ταπεινών, των σοβαρών, των ευσεβών.

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί και οι γνώστες της ελληνικής γλώσσας έχουμε την τιμή, μέσω της παγκόσμιας ελληνικής γλώσσας, της πλούσιας αυτής και ουσιώδους γλώσσας, της γλώσσας όλων των όρων, της μητέρας των γλωσσών, να κατανοούμε, να μελετούμε, να υμνούμε, αυτά τα οποία μας οδηγούν στον ασφαλή δρόμο της ζωής σ` αυτή τη γη και της σωτηρίας των ψυχών ημών.

Η Υπεραγία Θεοτόκος ζητά από εμάς ελάχιστα και απλά, προς όφελός μας. Τον σεβασμό σ` αυτή τη θλίψη του πρώτου ήμισυ του Αυγούστου. Αφού η εγκράτεια στο φαγητό συνηθίζει τον άνθρωπο σε αντιστάσεις ζωής, όπως κατά των όποιων εξαρτήσεων, κατά των όποιων ανήθικων ενεργειών και τον οδηγεί στην εύνομη και εύλογη ζωή, Και στη χαρά και ευτυχία στο δεύτερο ήμισυ του Αυγούστου με κάθε θετικό και εύμορφο.

Ας Την τιμούμε καθώς πρέπει και καθώς Της αρμόζει, κλείνοντας τα αυτιά μας στους αδαείς και στους: «Ου με πείσεις καν με πείσεις».

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας ΣοφόκληςΈχουν περάσει 2024 έτη, με βάση τον χωρισμό του χρόνου από το προ Χριστού στο μετά Χριστό. Η γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έφερε στο ανθρώπινο προσκήνιο τη χαρά και την ελπίδα για μια άλλη ζωή ποιοτική, όχι όμως με τα ανθρώπινα, κοινού νοός, μέτρα.

Η πορεία Του πάνω στη γη δε θα είχε καμία απολύτως σημασία εάν δεν προχωρούσε στο κορυφαίο γεγονός της αυτοθυσίας  και της Αναστάσεως.

Οι άνθρωποι οι τότε Τον Δόξασαν, όμως, αμέσως μετά οι ίδιοι φώναζαν σταύρωσον στάυρωσον Αυτόν. Το χειρότερο γι` αυτούς ήταν όταν αυτοκαταργήθηκαν, με τη διά βοής καταδίκη Του, με τους χλευασμούς, με τις κοροϊδίες, με το ξύδι, με το μοίρασμα των ρούχων Του. Άραγε έχουμε εμείς συνειδητοποιήσει πόσες φορές με το ελάχιστο Τον σταυρώνουμε;

Όμως, Αυτός όλα τα ξεπερνά και σαν άλλος Άδωνης των Αρχαίων μας προγόνων μέσα στην Άνοιξη μας φέρνει όχι πλέον την εποχιακή απλώς Άνοιξη αλλά την πραγματική Άνοιξη στις καρδιές, δηλώνοντάς μας όλα όσα Πέρασε για εμάς, για να μας τραβήξει από τα βόρβορα του Κάτω Κόσμου, για να μας περάσει από τον Αχέροντα Ποταμό του Αρχαίου Κόσμου, για να μας απομακρύνει από τα Τελώνια και απρόσκοπτα να οδηγούνται οι ψυχές εκεί από όπου προήλθαν, εκεί που τους αξίζει, στο φως που ως άνθρωποι το ονομάζουμε λευκό, αφού είναι το καθάριο του Φωτός και του Ουρανού, στο Φως το Ιλαρό, στον Παράδεισο.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας το δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν Είμαι εκ του κόσμου τούτου», δηλαδή δεν ανήκω σ` αυτό τον κόσμο, στον κίβδηλο, στον πρόσκαιρο, όπου ως άνθος του αγρού ούτος εξανθίσει, αλλά μας συμβουλεύει με το: «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν». Αυτός έχει υπομονή, μας περιμένει, να πάμε με δική μας πρωτοβουλία κοντά Του. Μας απέδειξε πως η υπομονή του Ιώβ είναι μηδέν μπροστά στη δική του, αφού Αυτός υπέφερε τα πάντα για εμάς, χωρίς ουδένα αντάλλαγμα.

Την άφιξη του Θεανθρώπου δε την διαπιστώνει ο αντικειμενικός ερευνητής μόνο μέσα από τις δηλώσεις του Ίδιου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, μήτε μόνο μέσα από την Παλαιά Διαθήκη. Είναι ξεκάθαρα τα στοιχεία, όπως, από τα μεγαλύτερα πνεύματα παγκοσμίως, ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο με το Κόνυο, επειδή κατά τα αδύνατα μυαλά, τους αντιπάλους του, της εποχής, εισήγαγε στην Αθήνα της πνευματικής και νοητικής παρακμής κενά δαιμόνια και ποια ήταν αυτά; Η πίστη στον Ένα στον Άγνωστο Θεό, ο Διογένης ζούσε ως Κύνας, εξού και Κυνικός Φιλόσοφος μέσα στο πιθάρι του, δηλαδή τι καυτηρίαζε διά της παρούσας του ζωής; Φυσικά τα πρόσκαιρα της ύλης. Ο Αριστοτέλης υποχρεώθηκε στην αυτοεξορία για μια ακόμα και τελευταία φορά από την Αθήνα. Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ο Στωικός Φιλόσοφος της ηρεμίας, της γαλήνης, της αταραξίας, είναι θα λέγαμε προπομπός της μοναχικής υπερκόσμιας ζωής. Αυτούς και πολλούς άλλους, τιμά πλέον η Ορθόδοξος Εκκλησία.

Ο Παλαιός Κόσμος έκλεισε τον κύκλο του, όλα τα τότε ιστορικά γεγονότα συνηγορούν προς αυτό το συμπέρασμα. Αυτός ήταν και ο λόγος της έλευσης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μας εγκαινίασε, μας δίδαξε την έμπρακτη αφοσίωση στην αγάπη, στη Θεοσέβεια, στην αλληλεγγύη.

Ο Ίδιος είχε προαναγγείλει στους μαθητές Του το χαρμόσυνο θαύμα της Αναστάσεώς Του. «Από τότε άρχισε ο Ιησούς να φανερώνει στους μαθητές Του ότι πρέπει να αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα και εκεί θα πάθει πολλά από τους πρεσβυτέρους, από τους Αρχιερείς, από τους Γραμματείς και θα θανατωθεί, και την Τρίτη Ημέρα από τον θάνατό Του θα Αναστηθεί.

Η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλώνει την κατάργηση του σκότους και του θανάτου για τους ανθρώπους. Είναι το Κέντρο και το θεμέλιο της Χριστιανικής Θρησκείας. Επειδή, «εάν ο Ιησούς Χριστός δεν είχε Αναστηθεί, τότε η πίστη σας είναι ανώφελη», Α` Κοριθ.,Κεφ.15, στ.17.

Σε καμία άλλη θρησκεία ο Ίδιος ο Θεός δε γεννιέται, δεν πορεύεται, δεν κάνει θαύματα, δεν ξεπερνά τα φυσικά στοιχεία, δεν υποφέρει για τους διώκτες του, δε θυσιάζεται με τον τελείως ατιμωτικό τρόπο της εποχής του, τη σταύρωση σε ξύλινο σταυρό, που ήταν χαρακτηριστικό για όσους είχαν βαριές κατηγορίες, δεν Αγίασε το αντικείμενο της δικής του θυσίας, δεν το έκανε απόδειξη της αγάπης του, δε δήλωσε το «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Δεν αναστήθηκε σε τρεις Ημέρες, ως δηλώνει η Αγία Τριάδα. Δεν έχει συγχωρέσει τους χλευαστές και τους σταυρωτές, δεν καλεί τους οπαδούς να αγαπούν, να εύχονται, να προσεύχονται για τους εχθρούς. Κανένας άλλος δε μιλά με ακρίβεια, με σαφήνεια για τις ψυχές.

Εύχομαι Ευλογημένο Πάσχα, Καλή Ανάσταση.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής,

Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Ο Μέγας Βασίλειος

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Την πρώτη ημέρα εκάστου έτους η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τον Μέγα Βασίλειο και όχι τον Βασίλειο των Ταράνδων με τα κέρατα.

Φυσικά το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο Μέγας Βασίλειος έζησε από το 330 μέχρι το 379. Σε ελάχιστα μόνο χρόνια βιωτής, πέτυχε τόσα πολλά και ποιοτικά, που αποτελούν διαχρονικό υπόδειγμα Ορθόδοξης Χριστιανικής Προσφοράς, προς τα παιδιά, προς τους συνανθρώπους του. Αποτελεί το ιδανικό υπόδειγμα μιμήσεως.

Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος ο Θεολόγος-Ναζιανζηνός, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, συγκροτούν την Αγία Τριάδα των Μεγίστων Διδασκάλων της Ορθοδοξίας και του Διαχρονικού Ελληνισμού. Αυτοί οι Τρεις συνέδεσαν το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα, τις αρχές του διαχρονικού ελληνισμού, με τη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Είναι οι Τρεις αυτοί Άγιοι, που έθεσαν τέρμα στις δεισιδαίμονες αντιλήψεις φανατικών αμόρφωτων Ελλήνων Χριστιανών που κατέστρεφαν κάθε τι το Ελληνικό. Με τα έργα με τη διδασκαλία, με τα συγγράμματά τους, τόνιζαν πως τα έργα πολιτισμού αποτελούν τον πνευματικό σπερματικό λόγο, ως προπομπό των Λόγων και των Έργων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο Μέγας Βασίλειος, όπως και πολλοί άλλοι Άγιοι της Ορθοδοξίας, είναι ζωντανό παράδειγμα παιδιού που ανατράφηκε από γονείς (πλούσιους), από τον Βασίλειο και από την Εμμέλεια. Η μητέρα του, με ταπεινότητα, με σοβαρότητα, γαλούχησε τον Μέγα Βασίλειο, από μικρό παιδάκι,  στα Ιερά νάματα της Ορθοδοξίας.

Η Εμμέλεια, είναι η διαχρονική Ελληνίδα-ταυτόχρονα η διαχρονική Ορθόδοξη μάνα Αγίων και Ηρώων. Δεν είναι, βεβαίως, η μάνα των τσιγάρων, των τσιγαρλικιών, των σκουλαρικιών στα διάφορα σημεία του σώματος, των Tattoo, των ξενύκτικων, του τζόγου και όλων των συναφών.

Αντίστοιχη με τη Μάνα Εμμέλεια, ήταν η προσωπικότητα του πατέρα του, του Βασιλείου, ως φυσικού ηγέτη και οδηγού, όχι φυγά, όχι ως κατ` όνομα πατέρα, με όλα να ισχύουν και χειρότερα τα ήδη περιγραφόμενα για τις λεγόμενες μητέρες. Ως κατ` όνομα πατέρες ή/και μητέρες, να εγκαταλείπουν τα παιδιά τους για να συνεχίζουν την με υλισμό άνετη ζωή τους. Συχνά έξω και πέρα από τον Ορθόδοξο γάμο, τη στιγμή που ασπάζονται τον Χριστιανισμό άνθρωποι από άλλες Θρησκείες και με σοβαρότητα βρίσκονται ουσιαστικά σε όλα τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Μυστήρια, εμείς υποδυόμαστε τους γνώστες, αφού κάποιες συγκυρίες ευνοούν να έχουμε για σκόρπισμα κάποια λεφτά, τα οποία, βεβαίως, τη νόηση σκορπίζουν. Χωρίς τέκνα, χάρη του σώματος, αγνοώντας το πρόσκαιρο και το εφήμερο και με αφύσικες συνυπάρξεις.

Μέσα σε αυτό το Ελληνορθόδοξο πνευματικό περιβάλλον, ο Άγιος Βασίλειος είχε εντρυφήσει, από μικρός, στις Ιερές μελέτες. Φυσικά πήγε στην Κωνσταντινούπολη, στην Πρωτεύουσα του διαχρονικού Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, ως πνευματικό κέντρο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του: Που αλλού εκτός από τη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας;

Εκεί, στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθηνάς, γνώρισε τους δύο ανθρώπους, που κι αυτών τα ονόματά τους έμειναν στην Ιστορία, του πρώτου, ως παράδειγμα προς μίμηση, του δεύτερου, ως παράδειγμα προς αποφυγή, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο-Ναζιανζηνό και τον Ιουλιανό-τον γνωστό: «Παραβάτη».

Εδώ, στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, ο Μέγας Βασίλειος, απέδειξε, ορθώς, την πίστη και την πεποίθησή του, ότι η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, μαζί με την Ορθοδοξία, δύνανται να συμπορευθούν και να συνυπάρξουν. Αυτή η συνύπαρξη είναι ο λόγος που σε Ορθόδοξους Ναούς και σε Ορθόδοξα Μοναστήρια, υπάρχουν, ως Άγιοι ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Διογένης με το φανάρι του. Είναι γνωστό, επίσης, πόσο η ποιότητα της Στωικής Φιλοσοφίας, με τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, συνδέεται με την Ορθόδοξη διδασκαλία, της ηρεμίας της ψυχής και της νόησης.

Είναι χρήσιμο και να μελετούμε και να διδάσκουμε στα παιδιά μας μελέτες τέτοιων προσωπικοτήτων, όπως του Μεγάλου Βασιλείου, ώστε να κατανοούμε και να εφαρμόζουμε τις διαχρονικές νουθεσίες ουσίας, προς τους νέους: «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων».

Ο Μέγας Βασίλειος έζησε βίο ασκητικό, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς, κράτησε ελάχιστη, όχι βέβαια, για τον ίδιο αλλά για να την αξιοποιήσει στην πορεία για το όφελος των παιδιών και των συνανθρώπων του, όπως και το έπραττε.

Ίδρυσε και καθοδηγούσε τη Βασιλειάδα. Συγκρούστηκε με τον Ουάλη και εξήλθε νικητής. Σ` αυτόν οφείλεται η Ορθόδοξη Χριστιανική Βασιλόπιττα.

Ο Μέγας Βασίλειος, μας υπέδειξε πως με ταπείνωση, με πίστη, με σοβαρότητα, να ζούμε αυτές τις Άγιες ημέρες και όχι δυτικότροπα, υλιστικά, φανταχτερά, που καίνε νόηση και ψυχές.

Εύχομαι χρόνια πολλά και ευτυχές το Νέο Έτος.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

 

 

Η Γέννησης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Κάθε χρόνο, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, οι Χριστιανοί αλλά και άνθρωποι που είτε πιστεύουν είτε όχι, γιορτάζουμε τη Γέννηση του Θεανθρώπου.

Γιορτάζουμε αυτή την ημέρα δικαίως, αφού σηματοδοτεί την έναρξη της σωτηρίας της ψυχής, στη μετά θάνατο ζωή αλλά και τη σωματοπνευματική αναγέννηση. Ο Χειμώνας είναι η εποχή που η φύση κοιμάται, η γη εσωτερικώς οργανώνει τις διεργασίες αναγεννήσεώς της με τον ερχομό της Άνοιξης.

Οι άνθρωποι στους προηγούμενους πολλούς αιώνες αγωνίζονταν να ανακαλύψουν την ουσία της υπάρξεώς τους. Γι΄ αυτό απέδιδαν τη δημιουργία του κόσμου σε φυσικά φαινόμενα, σε υπερφυσικές δυνάμεις (αέρας, φωτιά, νερό), με θεοποιήσεις.

Αυτός που πρώτος έδωσε στοιχεία της ψυχής ήταν ο Όμηρος (Κάθοδος του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο). Επίσης ο Άδωνης με τον θάνατο και με την ανάστασή του, μας δίνει στοιχεία αυτής της ανθρώπινης πεποιθήσεως, ορθής βεβαίως από απόψεως της αιωνίου ζωής της ψυχής και του αθάνατού της.

Έλληνες φιλόσοφοι, δηλαδή βαθύς  γνώστες του επιστητού που διαχρονικώς παραμένουν οδηγοί των επιστημόνων και των ερευνητών, ανέλυσαν την έννοια της ψυχής. Κανείς, όμως, δεν μπόρεσε και ήταν φυσικό, αφού ουδείς ήταν Θεός, να δώσει εμπράκτως και ζωντανά το τι σημαίνει ψυχή.

Το ζων στοιχείο του ανθρώπου στην αιωνιότητα, ο ίδιος ο Θεός, ο Ιησούς Χριστός, ήρθε στη Γη και μας το δίδαξε διά της ενάρξεως της επί της Γης ζωής του.

Γεννήθηκε, φυσικά, με δική Του θέληση, άσημος, κατά τους διαχρονικώς δυνατούς και της τότε εποχής. Το άσημος πολλοί το καταδεικνύουν διά των ενεργειών τους. Γι΄ αυτό συχνά διερωτούνται πολλοί ή/και ειρωνεύονται με το: Πώς γίνεται άνθρωποι να πιστεύουν, ως Θεό κάποιον που γεννήθηκε τόσο άσημα, τόσο υποτιμητικά, σε φάτνη με ζώα, κατατρεγμένο βρέφος και να το πιστεύουν για Θεό;

Αυτό ακριβώς είναι το Μεγαλείο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Κάποιος πλούσιος ντύθηκε πάμφτωχος άστεγος, έγινε αγνώριστος πήγε εκεί μπροστά στα μαγαζιά του για μέρες ολόκληρες, περνούσαν πελάτες του, υπάλληλοί του, ουδείς του έδινε κάτι. Κάποια στιγμή μία νεαρή υπάλληλός του που πρόσφατα προσελήφθηκε, λυπήθηκε τον ρακένδυτο, του έδωσε κάποια λεφτά. Την επόμενη ημέρα που σχόλασε τον βοήθησε και τον πήγε στο φτωχικό της διαμέρισμα, όπου έκανε μπάνιο, τον τάισε και τον έβαλε να κοιμηθεί στο σαλονάκι της.

Το πρωί ο άστεγος έφυγε και ξαναπήγε στον ίδιο χώρο. Παρατηρούσε τις συμπεριφορές των υπαλλήλων του. Κάποια στιγμή τόλμησε να μπει στο πολυτελές του εστιατόριο, για να ζητήσει, ως ζητιάνος φαγητό. Φυσικά τον έδιωχναν κακήν κακώς. Η κοπέλα τον είδε. Τους είπε και τον έβαλαν σ΄ένα τραπεζάκι για να του πάρουν φαγητό. Τότε ο επικεφαλής του εστιατορίου εξοργισμένος έδιωχνε την κοπέλα από τη δουλειά, φυσικά και τον ζητιάνο.

Ο Ηγέτης, όμως, γνώριζε τι έκανε. Πέταξε αμέσως από πάνω του τα ρακένδυτα ρούχα του ζητιάνου και τα φανταχτερά ρούχα απέδειξαν ποιος ήταν στην πραγματικότητα. Ο επιστάτης πήρε δρόμο, η κοπέλα τον διαδέχθηκε. Έπαυσε τους πονηρούς υπαλλήλους και τοποθέτησε άλλους στη θέση τους.

Κάποτε ένας Χότζας ντύθηκε πάμφτωχα, αγνώριστος πήγε στη διασκέδαση που ετοίμασαν προς τιμή του οι πλούσιοι. Όταν εισήλθε στον χώρο τον περιγελούσαν όλοι, τον ειρωνεύονταν και τον έδιωξαν.

Έφυγε, αφού ντύθηκε συμφώνως με τον καθώς πρέπει τυπολογικό τρόπο, επέστρεψε. Όλοι του φιλούσαν τα χέρια, τον καλόπιαναν, κοινώς τον έγλυφαν. Σοφός, όπως ήταν και έμπειρος της ζωής, τους έκανε νόημα, σώπασαν και τους δήλωσε: Πριν λίγο με διώξατε, τώρα με υποδέχεστε μεγαλοπρεπώς, γι΄αυτό φεύγω, πηγαίνω σ΄αυτούς που με αγαπούν με τα φτωχικά μου ρούχα.

Η ουσία είναι να Τον αγαπάμε όπως ήλθε σ΄εμάς απλά και ταπεινά. Να μη συμπεριφερόμαστε ως λάτρεις της πρόσκαιρης ύλης. Να Τον υποδεχόμαστε λιτά, απλά, με σοβαρότητα, με ταπεινοφροσύνη. Εκεί στις Εκκλησίες που ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ευλόγησε. Την καρδιά μας να την μετατρέπουμε σε αθώα φάτνη αγάπης, όπως τα αγνά μάτια και η καθάρια ανάσα των αγαθών ζώων που με χαρά Τον ζέσταναν. Αυτή την αθώα αγάπη θέλει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να επαναφέρουμε.

Να μετατρέψουμε την καρδιά μας σε δική Του Εκκλησία.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι εάν δεν εγκαταλείψουμε τάσεις μεγαλοϊδεατισμού, γρήγορου και εύκολου κέρδους. Εάν δεν εγκύψουμε στις οικογένειές μας στα παιδιά μας, με σοβαρότητα με σωφροσύνη. Εάν δεν ξεριζώσουμε τη γάγγραινα των εξαρτήσεων, εάν δεν συνεργαζόμαστε μεταξύ μας για την ποιότητα της κοινωνίας και των παιδιών μας, εντός της ταπεινοφροσύνης και της του Ιησού Χριστού Αγάπης, τότε ας δούμε με τα μάτια της νοήσεως σε ποιες καταστροφικές λεωφόρους, χωρίς αναχώματα, κατρακυλούμε κι εμείς και τα παιδιά μας. Όπως δηλώνουν και τα συμπεράσματα των δύο παραδειγμάτων.

Τα μοντέρνα της ύλης ελάχιστα διαρκούν, οι συνέπειές της είναι άνευ επιστροφής. Αυτές οι ημέρες πρέπει να γίνουν καθαρτήριο ψυχής.

Οι άνθρωποι που στην Ταπεινή Φάτνη Πιστεύουν, που ταπεινά οικοδομούν τις ζωές τους, διά του παραδείγματός τους, συμβάλλουν στη σωτηρία συνανθρώπων τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν παρασύρονται από τα πρόσκαιρα φθαρτά πολύφωτα των αγορών, από τα επιδεικτικώς ακριβά αλλά άχρηστα, χάνοντας τη ψυχική τους γαλήνη, παγιδευμένοι στα θέλγητρα των λογικώς ατεκμηρίωτων εξόδων, με τραγικές γι΄αυτούς συνέπειες για την γαλήνη της νοήσεως, για την ψυχική ηρεμία.

Ο Ιησούς Χρηστός μας έδειξε τον δρόμο, εμείς έχουμε τη βούληση, ας αποφασίσουμε. «Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε, 

Χριστός επί γης, υψώθητε, άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί ότι δεδόξαστε». Πάντοτε με σωφροσύνη, με ταπείνωση.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος 

Ο Άγιος Δημήτριος

Γράφει ο Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Ο Άγιος Δημήτριος είναι ένας από τους σημαντικότερους Ήρωες-Αγίους της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, από πλούσια και επιφανή οικογένεια. Ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού. Ένας νέος με όλα τα εχέγγυα για επαγγελματική άνοδο, με σίγουρο μέλλον επιβολής και διακρίσεων. Αυτός είναι ουσιώδης λόγος για τον οποίο έχει ανέβει τόσο ψηλά στην ιεραρχία των Αγίων.

Ο Μυροβλύτης  έγινε πιστός στρατιώτης του Ιησού Χριστού πολύ νέος.

Με βαθιά σύνεση, με ταπείνωση, με ισχυρή θέληση, στήριξε με την μυσταγωγική του προσευχή τον Νέστωρα. Νέστωρας και Δημήτριος νίκησαν μαζί τον γίγαντα  Λύαίο, ξαναζωντανεύοντας τον τρανό στην πίστη Δαυίδ, κατανικώντας τον δικό τους Γολιάθ.

Η νίκη αυτή δηλώνει τη νίκη του Αύλου φωτός κατά του σκότους. Ο σκοτεινός όγκος είναι απολύτως αδύναμος μπροστά στη δύναμη του Αιωνίου Φωτός της γνώσεως της πίστης στον ένα και μοναδικό Τριαδικό Θεό.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και οι απανταχού Ορθόδοξοι Χριστιανοί τον τιμούν τον επικαλούνται. Άνδρες και γυναίκες φέρουν το πανάξιο όνομά του.

Είναι σημαντικό, τη ζωή και την επί της γης πορεία Ηρώων και Αγίων μας, να τη διδάσκουμε στα παιδιά μας, τόσο ως οικογένειες όσο και ως Παιδαγωγοί-Εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, ως παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό σύστημα.  

 Όταν τα παιδιά, από τη βρεφική ηλικία συνηθίζουν στις ονομαστικές εορτές Αγίων, τις ημέρες που τιμώνται ήρωες να παρευρίσκονται και να προσεύχονται στις εκκλησίες, στις επετείους, όταν συμμετέχουν στις εκδηλώσεις τιμής, τότε αποκτούν σωστά ηθικά διδάγματα. Αυτά τα παιδιά της Ελληνορθόδοξης ηθικής, είναι η Μαγιά, σύμφωνα με τον Μακρυγιάννη, του Ορθόδοξου Ελληνισμού. Είναι αυτά τα παιδιά που στην ώρα του καλέσματος για αγώνες σηκώνουν, μπροστάρηδες το ανάστημά τους και σώζουν τον ελληνισμό από εχθρικές επιβουλές. 

Είναι αυτοί που αγωνίστηκαν το 1940, το 1955, όταν άλλοι έψαχναν αφορμές μη συμμετοχής. Είναι αυτοί που το 1974 αντέταξαν τα στήθη τους στους Τούρκους εισβολείς με τις δικές τους θυσίες. Είναι αυτά τα παιδιά που θρέφονται πνευματικώς με το παράδειγμα Αγίων, όπως ο Άγιος Δημήτρης. Οργανώνουν ορθοδρομικώς τις ζωές, τις οικογένειες, τα δικά τους παιδιά, ως φυσικοί συνεχιστές, ξεπερνώντας τους Λαιστρυγόνες και νικώντας τους Κύκλωπες της ζωής.

Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Το Άβατον της Θεάς Αρτέμιδος!

 Το Άγιο Όρος, "Ιερά Κοινότης Αγίου Όρους", είναι «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία» εντός της Ελλάδος, μοναδική στον κόσμο. Η πρώτη ονομασία ήτο Ακτή με 10 Πόλεις: Δίον, Ολόφυξος, Ακροθώοι, Κλεωναί, Χαράδρια, Απολλωνία, Ουρανούπολις, Παλαιώριον, Σάνη, Θυσσός.

Στο Υψηλότερο σημείο ευρίσκεται Ναός με το Άγαλμα του "Αθώου Διός", εξ' ου και η Ονομασία Άθως. Η Σκιά του Άθωνα έφθανε μέχρι την Λήμνο, όπου κάλυπτε ένα Άγαλμα στην Μύριννα. Η Σκιάθος επίσης, χρωστά το όνομά της στον Άθωνα (Σκιά + Άθως).

Η χερσόνησος απαριθμούσε περί τις 10.000 κατοίκους οι οποίοι λάτρευαν τον Δία Ομάλιο ή Φύξιο, την Δήμητρα, την Ουράνια Αφροδίτη, την "Δρυμωναία, Αγραία και Ποτάμια Αρτέμιδα", τον Απόλλωνα, τον Διόνυσο, τον Ηρακλή, τον Νηρέα, τον Ασκληπιό, την Μορφώ, τον Τιτάνα Κρείο και σύμφωνα με τον Λουκιανό οι Άνθρωποι ζούσαν... 130 χρόνια!

Αναφέρεται και η λειτουργία Μαντείου, του "Διδυμαίου Απόλλωνα"! Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει την θάλασσα του Άθωνος «θηριωδεστάτη». Στη δυτική αιχμή της χερσονήσου, στο πεδίο της Φλέγρας, διεξήχθη η Γιγαντομαχία.

Οι Θεοί με επικεφαλής τον Δία, εναντίον των Γιγάντων, Υιών του Ουρανού και της Γαίας. Σε αυτήν, ο Γίγαντας Άθως, άρπαξε το ψηλότερο όρος της Θράκης και το εκσφενδόνησε εναντίον των Θεών, εναντίον του Ποσειδώνα. Αστόχησε όμως κι έτσι δημιουργήθηκε το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής, που έλαβε το όνομά του. Η Σιθωνία οφείλει το όνοµα της στον Σίθωνα, γιό του Ποσειδώνα. 

Το Όρος έχει παραχωρηθεί από τον Δία εις την «Χρυσόθρονον Αγνήν Αρτέμιδα», ονομαζόμενο και «Κήπος της Αρτέμιδος». Είναι ο Ιερός Τόπος που λατρεύεται η "Δρυμωναία Άρτεμις". Η Άρτεμις είναι Θεά των τοκετών γι’ αυτό την αποκαλούν Παιδοτρόφο, Εύλοχον, Ειλειθυίαν.

Είναι κατεξοχήν προστάτιδα των γυναικών που την επικαλούνται σε όλα τα στάδια της ζωής τους. Φιλομείραξ ως νεαρά κορίτσια, Φιλοπάρθενος ως έφηβες, Ορσιλοχεία ως μητέρες και Λυτηρία τη στιγμή του θανάτου τους.

Στον Άθω, λειτουργούν Μυστήρια μεγίστου κάλλους. Οι μυημένοι στις Αλήθειες των Μυστηρίων, απέβαλλαν την όποια τάση για οτιδήποτε μή αρμονικό προς την φύση... και ονομάζονταν «Αθώοι». Τα Μυστήρια ετελούντο από τις Ιέρειες Μούσες και ήταν ο λόγος που απαγορευόταν ρητά η παρουσία του ανδρικού φύλου.

Σε περίπτωση καταπάτησης του Άβατου, τότε το άτομο εκτελείτο.
Αναφέρει ο Πρόκλος: «Η Θεά Αρτέμιδα πληρούται από αγνές δυνάμεις, από μέρους των αμείλικτων θεών, ενώ ατενίζει την πηγή της αρετής και ασπάζεται την παρθενία της, και πραγματικά, εκείνη δεν εγκαταλείπει την παρθενία της, όπως λέει ο χρησμός. Νοώντας λοιπόν εκείνη δίνει υπόσταση και στην αρετή των αρχών, και διαχωρίζεται από κάθε επαφή και σύζευξη, από κάθε πορεία προς τον κόσμο της γένεσης».
(Πρόκλος, Εις τον Κρατύλον Πλάτωνος Εκλογαί χρήσιμοι 179, 1-15).

Της είχαν αφιερώσει την έκτη ημέρα κάθε μηνός και ιδιαίτερα, την νύχτα της Εαρινής Ισημερίας. Το 324 μ.χ. ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος εξαπέλυσε μεγάλο διωγμό στο Ιερό Όρος Άθως καταστρέφοντας τα Ελληνικά Ιερά. Το "Νέο Άβατον" άρχισε να ισχύει από το 971 μ.χ. αλλά... για τις γυναίκες αυτή τη φορά! Αντιστράφηκε... λές και έπρεπε να παρθεί εκδίκηση!

Από "Άλσος της Άρτεμιδος" και "Άλσος των Μουσών", μετονομάστηκε σε "Άγιον Όρος" από τον Κωνσταντίνο Θ’ τον Μονομάχο (1042-1054) και "Περιβόλι της Παναγίας", οπότε τότε άρχισε και το κτίσιμο των μοναστηριών.

Ο Διογένης ο Κυνικός ζήτησε όταν θα πεθάνει να τον θάψουν μπρούμυτα, γιατί όπως είχε πει : "σε λίγο θα έρθουν τα πάνω κάτω''.

Η ιστορία των Χριστουγέννων στην πορεία των χρόνων

 

Η ιστορία των Χριστουγέννων στην πορεία των χρόνων... Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της γιορτής των Χριστουγέννων... Δηλαδή τα Ηλιούγεννα που σημαίνουν ΦΩΣ... Ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την προέλευση τους στο πέρασμα του χρόνου.

Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Σταδιακά, λοιπόν, τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού.

Οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το «δώρο» του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους …έγινε κυριολεκτικά «μοίρασμα δώρων».Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου γιόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει», ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται: «Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα».

Η γιορτή του Ήλιου.

Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα οι Έλληνες, είχαν ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου.Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης.

Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο Ήλιος αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει την ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ισημερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης για την φύση.

Γέννησης του Ιησού Χριστού

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Η Εκκλησία μας εορτάζει τη Γέννηση του Ιησού Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου.

Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε σε φάτνη της Βηθλεέμ, όχι σε πολυτελή σπίτια ή σε παλάτια, ούτε μέσα στη χλιδή.

Η φάτνη είναι διαχρονικώς ζεστή, αφού είναι το σπίτι των αγαθών ζώων, των άκακων, αυτών που υπηρετούν τον άνθρωπο και ζουν λιτά με λίγο νερό, με λίγο σανό.

Από τις φάτνες καταδεικνύεται η αγαθότητα, η απλότητα, η καλοσύνη. Τα παλάτια και τα πολυτελή σπίτια από μόνα τους, μόνο παγωνιά τον χειμώνα και ανυπόφορη ζέστη το καλοκαίρι διαθέτουν, δείγμα του πρόσκαιρου και του εφήμερου, γι` αυτό χρειάζονται τεχνητά μέσα για να είναι λειτουργικώς κατοικήσιμα.

Ο Ιησούς Χριστός, γεννήθηκε στη φάτνη της Βηθλεέμ, ζεστάθηκε από τα αγνά ζώα. Ως βρέφος δέχθηκε τους προορατικούς Μάγους=Σοφούς, με τα δικά τους δώρα, ως τεκμήρια της Κυριαρχίας Του.

Τίθεται το ερώτημα=ζήτημα ή/και κάποιοι πιστεύουν ότι το γεγονός αυτό είναι τόσο απλοϊκό που δείχνει ότι δεν πρόκειται για τη γέννηση του Θεού και Υιού, αφού οι Ισχυροί έχουν δύναμη, διαθέτουν πλούτο, ελέγχουν στρατούς, χώρες, χρήμα, διαθέτουν χρυσάφι, συνεπώς ο Θεός δεν είναι αυτός ο Ιησούς Χριστός.

Οι άνθρωποι κάθε εποχής και της δικής μας, για να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, χρησιμοποιούμε όλων των ειδών την πολυτέλεια, για να εντυπωσιάσουμε. Ποιους εντυπωσιάζουμε; Τους εαυτούς μας; Για ποιους λόγους; Για ευτελή κίνητρα και για συμφέροντα! Τι αποδεικνύουμε; Ότι είμαστε κενά δοχεία ουσίας!

Πόσοι διαχρονικώς δοξάζονται για τον πλούτο, για την πολυτέλεια, για τη δύναμη, για τον στρατό, που είχαν; Ουδείς. Αντίθέτως πολλοί από αυτούς είναι καταγεγραμμένοι από την Ιστορία ως παραδείγματα προς αποφυγήν ή/και με καταδικαστέες τις πράξεις τους.

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Ηγέτης, ο Φορέας των αξιών, τις συνένωσε, ως αλυσίδα σωτηρίας. Απέδειξε διά της Γεννήσεως, διά της Διδασκαλίας, διά της Πορείας, διά του Μαρτυρίου, διά της Σταυρώσεως, διά της Αναστάσεώς Του ότι ο ωφελιμισμός, διά των διαχρονικώς ακολούθων-μιμητών-οπαδών του, δεν έχουν θέση στη Ζώσα Ζωή.

Οι αλτρουιστικές πράξεις, σε κοινωνικό επίπεδο, χωρίς πίστη, δίχως προσευχή, χωρίς μυστικότητα, μακριά από την ταπείνωση, απλά είναι ενέργειες για προσωπικό όφελος, για κοινωνικοοικονομική προσωπική προβολή, ειδικά όταν συνοδεύονται αυτές οι ενέργειες με δημόσια εαυτοπροβολή.

Στην Ορθοδοξία, το μόνο που ισχύει είναι η απλότητα, η μυστικότητα, στην προσευχή, στην προσφορά προς τον συνάνθρωπο: «Μη γνώτο η αριστερά τι ποιεί η δεξιά».

Τα Χριστούγεννα είναι η πορεία και η ημέρα, που μας δίνουν την ευχέρεια της ψυχικής, της πνευματικής ανασυγκροτήσεως και αναγεννήσεως. Είναι ο χρόνος αυτός σημαντικό εργαλείο αυτοκριτικής και επανατοποθέτησης της ζωής μας στις σωστές ορθόδοξες διαστάσεις.

Χριστούγεννα πνευματικώς συνδυασμένα με την του Αγίου Βασιλείου ημέρα, μας δίνουν το έναυσμα για μια αρχή Νέα.

Εύχομαι ευλογημένα Χριστούγεννα και πνευματικώς ευτυχές το Νέο Έτος.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος 

Λκ.ιδ` 16-24, Ευαγγέλιον Κυριακής προ των Χριστουγέννων

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ερωτώ σε, έχε με παρατημένο.

Δύο παραβολές, είπε ο Ιησούς Χριστός, που αφορούν τη συγκεκριμένη Κυριακή και που αρμόζουν στην εποχή μας.

Η πρώτη αφορά το εν ολίγοις μεσημεριανό τραπέζι, με το κάλεσμα προς αυτούς που θεωρούσαν και θεωρούν τους εαυτούς τους εκλεκτούς και καλούς ανθρώπους.

Η δεύτερη παραβολή αφορά τον βασιλικό γάμο με το βασιλικό δείπνο.

Η πρώτη παραβολή αναφέρεται στο τραπέζι του πρόσκαιρου γήινου κόσμου.

Η δεύτερη παραβολή αφορά τον γάμο της βασιλείας των ουρανών, που περνά μέσα από το ειλικρινές μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως, μετά από προσευχή, νηστεία, εξομολόγηση, με πνευματική ταπείνωση.

Το πρώτο τραπέζι το απέρριψαν οι θιασώτες και οι μιμητές του υλισμού, της σάρκας, των ηδονών.

Οι τρεις κατηγορίες- υλικές καμπάνες της πρώτης περιγραφόμενης ομάδας είναι:

Α. Ο υλισμός, το χρήμα-πλούτος- πολυτέλεια, με τον αυτοσκοπό της απόκτησης όλο και περισσότερων.

Β. Ο αισθησιασμός-ναρκισσισμός.

Γ. Ο σεξισμός.

Η πρώτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι οι κλεισμένοι στον βασανιστικό κύκλο της φυλακής και της αυτοαπομόνωσης των όλο και περισσότερων, χωρίς μέτρο, σχηματίζοντας τον δικό τους κύκλο της φυλακής τους, αφού δεν τους μένει χρόνος για τα πνευματικά θέματα και για την άσκηση της ψυχής.

Η δεύτερη κατηγορία είναι οι άνθρωποι του αισθησιασμού. Τα πέντε ζεύγη βοών είναι, φυσικά, τα πέντε ζευγάρια των αισθήσεων, που αποτελούν το μέσο του επίπλαστου σκοπού των συνεχών άκρατων αισθησιακών απολαύσεων. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Σήμερα τα κατώτερα αυτά ποιοτικώς θέλω των αισθήσεων ικανοποιούνται με πολλούς φθηνούς τρόπους, άλλωστε αυτός είναι ο στόχος τους να είναι προσβάσιμοι σε όλους τους ανθρώπους όλων των επιπέδων, όπως τηλεόραση, διαδίκτυο.

Όσοι παρακολουθούν μανιωδώς ανόσια και ανούσια προγράμματα, οι συνέπειες είναι τραγικές και γνωστές.

Η Τρίτη κατηγορία ευτέλειας και πνευματικής ατέλειας είναι ο σεξισμός.

Η κάθε κατηγορία είναι, βεβαίως, συνδεδεμένη με τις άλλες, ως αλυσίδα, η μία οδηγεί στην άλλη.

Γυναίκα πήρα. Δηλαδή δεν έχω κάνει γάμο με πνευματικές αρχές αλλά πήρα, δηλώνει, γυναίκα, με γάμο ό,τι να` ναι, με σκοπό μόνο την ικανοποίηση σαρκικών ηδονών. Πού να έχω χρόνο για την πνευματική τράπεζα; Αυτή είναι πλέον στο περιθώριο, ας λάβουν μέρος άλλοι που δεν γνωρίζουν τα «ωραία» θέλγητρα των σειρήνων αυτής της ζωής.

Πάμπολλοι και πολλών κατηγοριών είναι οι ανόσιοι γάμοι, όπως αυτόν που στόχευαν να κάνουν οι μνηστήρες, οι ασεβείς και παραβάτες κάθε ηθικής τάξεως, αντιστοίχως με την Εξάπολη των Σοδόμων και Γομόρρων, που σήμερα κατοικούν μέσα στην Νεκρά Θάλασσα, για όσους τα μελετούν.

Αυτά τα τρία σαράκια βρίσκονται συνεχώς μέσα μας. Μας τριβελίζουν τον νου, γι` αυτό κάποιοι Άγιοι δηλώνουν ότι η Κόλαση δεν γεμίζει από κακούς, από πόρνες, από όποιους περιθωριακούς αλλά γεμίζει από καθώς πρέπει και από καλούς. Γι` αυτό πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την Τράπεζα αυτού του κόσμου και να λαμβάνουμε μέρος σ` αυτήν, με τη σωστή προετοιμασία και άθληση, ώστε να έχουμε πιθανότητες για το Αιώνιο το πραγματικό Βασιλικό Δείπνο.

Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος 

Η πίστη σου σέσωκέ σε

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης 

«Ιησού Υιέ Δαυίδ ελέησόν με»

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον Θεό, όπως για να ζήσει έχει ανάγκη το νερό και το οξυγόνο. Ένας πάμφτωχος, παραπεταμένος, περιθωριοποιημένος από την κοινωνία, από την τότε και από την κάθε κοινωνία, γίνεται ουσιώδης προσωπικότητα.

Αυτός ο άνθρωπος του συγκεκριμένου Ευαγγελίου, προσευχήθηκε απλά, εφαρμόζοντας την Νοερά προσευχή. Η Νοερά προσευχή είναι κραυγή ψυχής και κέντρου καρδίας.

Βόησε, ο έως εκείνη τη στιγμή, ταλαίπωρος άνθρωπος: «Ιησού Υιέ Δαυίδ ελέησόν με». Βέβαια , όταν διαβάσουμε τη μικρή αυτή προσευχή με προσοχή διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος αυτός άρχισε με βοή και τελείωσε με κραυγή καρδίας και ψυχής. Αυτό είναι το ουσιώδες για τη σωτηρία, η ψυχική και ταυτόχρονα η καρδιακή προσευχή.

Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, ως ο διδάσκαλος της Νοεράς προσευχής, δηλώνει και συγχρόνως νουθετεί: «Η Νοερά προσευχή πρέπει να έχει τέσσερα πνευματικά στοιχεία: ταπεινοφροσύνη, αγάπη, απλότητα, αγαθοσύνη».

Το «Ιησού Υιέ Δαυίδ ελέησόν με», είναι ένα ισχυρό και ιστορικώς καταγεγραμμένο παράδειγμα Νοεράς προσευχής. Αυτή η υψηλού επιπέδου ποιότητα προσευχής, σημαίνει ότι αφηνόμαστε στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, χωρίς ίχνος αμφιβολίας και φόβου.

Ο άνθρωπος της Νοεράς προσευχής σκέφτεται και ενεργεί με παρρησία. Νικά και αυτό που χαρακτηρίζεται ως το πλέον τραγικό, τη στιγμή του θανάτου τον θάνατο, υπερνικά τα τελώνια και απρόσκοπτα πορεύεται η ψυχή, αφού ήδη έχει θωρακιστεί από τον Νικητή των θλίψεων, της αγωνίας, του άγχους, από Αυτόν που πάτησε τον θάνατο και Έλαμψε με τη Δική Του Τριήμερη Παρουσία το έρεβος.

Αυτός ο άνθρωπος, της υποδειγματικής Νοεράς προσευχής, είναι ο ελεύθερος από κάθε αμάρτημα, από κάθε ασυνείδητο και από κάθε ζωώδες ένστικτο. Αποκτά την ουσία της Ζώσας Ζωής.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος.

Χριστούγεννα, αλήθειες έναντι εικονικών πρόσκαιρων πραγματικοτήτων

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης 

Όταν οι Πρωτόπλαστοι, Αδάμ και Εύα, παράκουσαν την του Θεού μοναδική εντολή-απαγόρευση νουθεσίας, έθεσαν τους εαυτούς τους εκτός Παραδείσου. Ο Θεός, όμως, ως ο Πλάστης του ανθρώπου και ο Μόνος Φιλάνθρωπος, τους υποσχέθηκε ότι θα στείλει στους ανθρώπους τον Υιό Του.

Όταν το πλήρωμα του χρόνου έφτασε, στην κατάλληλη χρονική στιγμή, ο Ιησούς Χριστός, Κύριος και Θεός, γεννήθηκε σε μια φάτνη, σ` ένα σπήλαιο, ως το πιο φτωχό, κατά τα ανθρώπινα παιδί, βέβαια τα θεάρεστα συνέβαιναν, όπως το αστέρι, οι τρεις μάγοι με τα αντίστοιχα δηλωτικά δώρα, οι Άγγελοι που υμνούσαν το Θείο Γεγονός.

Φυσικά και τότε τα ανθρώπινα πάθη δεν έλειπαν, όπως ο Ηρώδης, με τις διαταγές του οποίου σφαγιάσθηκαν όλα τα βρέφη κάτω από δύο ετών, ώστε να αφανίσει, όπως πίστευε τον αντίπαλό του, πάμφτωχο μυαλό, όπως εκατομμύρια άλλα, με μηδέν νόηση.

Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε ταπεινά, θα μπορούσε ως Θεός να γεννηθεί μέσα στο χρυσάφι, να εμφανιστεί μέσα στο πανίσχυρο φως, οπότε όλοι θα Τον προσκυνούσαν. Τότε, όμως, δε θα ήταν ο Θεός όλων των ανθρώπων, θα ήταν ο ηγέτης ενός μικρού αριθμού, που ανά τους αιώνες και πρόσκαιρα, έχει τεράστιους κατά τις ανθρώπινες μετρήσεις, αριθμούς πλούτου, χρυσού, χρημάτων, περιουσιών, δύναμης από θέσεις ισχύος.

Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, κάθε χρόνο, ως και να είναι η Γέννηση του Ιησού Χριστού, μόνο για τον κάθε άνθρωπο ως άτομο, για την κάθε οικογένεια ως μοναδική οντότητα, για την κάθε κοινωνική ομάδα ως Κράτος.

«Εμείς φτιάχνουμε το τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο». «Εμείς φτιάχνουμε Χριστούγεννα». «Εμείς φωταγωγούμε, το πλέον πολυτελές χριστουγεννιάτικο δέντρο». «Εμείς κάνουμε-πηγαίνουμε-πήγαμε ρεβεγιόν με όλα τα εδέσματα».

Το πνευματικό μέρος ας το έχουν άλλοι.

Ο Οδυσσέας δήλωσε στους συντρόφους του: «Μη σκοτώσετε και μη φάτε κρέας από τα βόδια του Ήλιου». Δεν τον υπάκουσαν, εκμεταλλεύτηκαν την κούραση του Ηγέτη τους, τα έσφαξαν, τα έφαγαν, χάθηκαν.

Ο Ιησούς Χριστός, ακριβώς, γι` αυτό ήρθε βρέφος ταπεινό, για να δηλώσει τη φτώχεια του κάθε ανθρώπου, που αρχίζει από τη γέννησή του. Πίσω από τα έντονα φώτα, πίσω από όλων των ειδών τις επιδείξεις, κρύβεται προσωπική φτώχεια.

Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τουλάχιστο μία φτώχεια, ευτυχής είναι αυτός που το συνειδητοποιεί, ανεξαρτήτως από ηλικία, δύναμη, αδυναμία, επειδή μόνο η συνειδητοποίηση οδηγεί στην ορθοδρόμηση που οδηγεί τουλάχιστο στο Καβαφικό: «Πρώτο σκαλί».

Για όλους, ισχυρούς, ανίσχυρους, κάποια στιγμή τα φώτα σβήνουν είτε κατά την πορεία της ζωής είτε στο τέλος της, που οδηγεί στο πέρασμα προς την άλλη την πραγματική, την αιώνια. Τότε έρχεται μπροστά στον άνθρωπο η ατόφια εικόνα του Θείου Βρέφους, όπου του θυμίζει είτε τη δική του φτώχεια είτε τον δικό του πνευματικό πλούτο που συγκέντρωσε στο πέρασμά του από αυτή την δοκιμασία που ονομάζεται επί της Γης ζωή.

Συχνά ακούμε-διαβάζουμε ότι κάποιοι γνωστοί, κατά τα ανθρώπινα, επιτυχημένοι, τα εγκαταλείπουν όλα, δόξες, τιμές, κοσμική πολύφωτη-πολύβουη ζωή, επιδείξεις, μόδες, πλούσια ζωή και αποσύρονται σε μέρη ησυχίας, γαλήνης, φυσικού περιβάλλοντος, πνευματικού αναστοχασμού,  επισκέπτονται και συχνά μένουν σε Μοναστήρια. Αυτό είναι ένα παράδειγμα, που πρέπει να μας προσγειώνει.

Οι ημέρες που διανύουμε, για τα Χριστούγεννα, δεν προσφέρονται για πολύφωτες και για πολύβουες κοινωνικές δραστηριότητες, επιδείξεις μόδας και για πολυτελή ρεβεγιόν, ας θυμόμαστε που γεννήθηκε, που και πως μεγάλωσε ο Ιησούς Χριστός, γιατί και για ποιους το έκανε.

Τα Χριστούγεννα είναι ημέρες ταπεινής ευγνωμοσύνης για ΑΥΤΟΝ  που άσημος Γεννήθηκε αλλά άσημους μετέτρεψε σε διάσημους τους έκανε Σοφούς, Αποστόλους, Ήρωες, Αγίους. Τους γνωρίζουν και τους σέβονται άνθρωποι κάθε εποχής, της όποιας οικονομικής τάξεως, του όποιου γνωσιολογικού επιπέδου.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος