FAMAGUSTA ένα ταξίδι στην Αμμόχωστο του τουρισμού, της δημιουργίας, της προόδου, Γιώργος Μιχαηλίδης

 Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εκλεκτούς αναγνώστες, σ’ ένα ξεχωριστό αναγνωστικό κοινό με απαιτήσεις

ΔΑΛΙNEWS

 

Μολυσμένα νερά, Ανδρέας Ονουφρίου

Ανδρέας Ονουφρίου 

Συγγραφέας και εκλεκτός πνευματικός άνθρωπος 

με σπάνια κοινωνική συνείδηση και μοναδικό ήθος

Ο καταξιωμένος και βραβευμένος συγγραφέας, Ανδρέας Ονουφρίου, συμβάλλει αδιάλειπτα στα πνευματικά δρώμενα του τόπου μας με το  ξεχωριστό του έργο και τα εκλεκτά του βιβλία γεμάτα αγάπη και πάθος για μια καλύτερη κοινωνία. Ακούραστος υπηρέτης του γραπτού λόγου γράφει ασταμάτητα για τον πολιτισμό, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Η δημιουργική συγγραφική του έφεση είναι αξιοσημείωτη. Με πολλή μεράκι στο γράψιμο, αγάπη στην αλήθεια και σεβασμό στο δίκαιο, πλάθει και εξιστορεί ιστορίες γεμάτες ηθικοπλαστικά διδάγματα και μοναδικά μηνύματα. Ούτε λίγο ούτε πολύ έχει συγγράψει και εκδώσει μέχρι στιγμής δεκαπέντε βιβλία, που το περιεχόμενο όλων μαζί, συνθέτουν ένα πανέμορφο μωσαϊκό πνευματικής δημιουργίας. Και συνεχίζει ακάθεκτος στη ρότα της συγγραφικής του ενασχόλησης, που αποτελεί πολύτιμο στοιχείο στη ζωή του,  ανακοινώνοντας μάλιστα και νέα του βιβλία υπό έκδοση.

Ταλαντούχος και πολυγραφότατος, ο Ανδρέας Ονουφρίου, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, συνεχίζει ακάθεκτος να εκπλήσσει συνέχεια με τα δοκίμια, τα κείμενα και τα ξεχωριστά βιβλία του με επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία, οι ισορροπίες της οποίας διαταράχθηκαν με τη βάρβαρη τουρκική εισβολή το 1974 και την τραγωδία που επακολούθησε. Προσπάθεια του πάντοτε, να διατηρήσει άσβεστη τη μνήμη της κατεχόμενης γης μας. Κάθε βιβλίο του είναι και μια σπονδή στην τέχνη του γραπτού λόγου, που χειρίζεται με τόση άνεση. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί βγαίνει μέσα από τα εσώψυχα του, λιτή και κατανοητή, τις πιο πολλές φορές σπαρακτική, που βροντοφωνάζει για το δίκαιο.

Σεμνός και ταπεινός καταγράφει με πάθος, αλλά καθαρή ματιά ιστορίες που πλάθει με μαεστρία στα μυθιστορήματα του. Τα λόγια των πρωταγωνιστών και των χαρακτήρων που χρησιμοποιεί στην πλούσια συγγραφική του φαρέτρα είναι γεμάτα νοηματικές αποχρώσεις και μηνύματα, που δίνουν τροφή για τις απαραίτητες προεκτάσεις και περαιτέρω προβληματισμό.

Άνθρωπος με καλλιέργεια, παιδεία και φωτεινό μυαλό, πορεύεται σταθερός και αταλάντευτος με σπάνιο ήθος και αξιοπρέπεια στο δρόμο του καλού και του ωραίου.

Ακαταπόνητος και ανεξάντλητος με τεράστια δημιουργική πνοή, μας χαρίζει το νέο του βιβλίο, με πλοκή και δράση, που κρατάει το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, που κορυφώνεται με την αγωνία που δημιουργεί στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου.

 «Μολυσμένα νερά», είναι ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος, του Ανδρέα Ονουφρίου. Ένας τίτλος που παραπέμπει στα κοινωνικά προβλήματα ως επακόλουθο της τουρκικής εισβολής. Ένα μυθιστόρημα όπως και τα προηγούμενα του, γραμμένο με τη γνώριμη σαγηνευτική απλότητα, της γραφής του συγγραφέα. Μια ιστορία που διαδραματίζεται μετά τα γεγονότα της εισβολής και της κατοχής σε ένα χωριό, όπου πρόσφυγες προσπαθούν, να σταθούν στα πόδια τους μετά την ανέλπιστη τραγωδία. 

Σίγουρα, ο Ανδρέας Ονουφρίου λατρεύει τον τόπο του και την κοινωνία, που θέλει να τη βλέπει, να πορεύεται με αρχές, αξίες, ανθρωπιά και ήθος, παράμετροι που βασικά κυριαρχούν ως κύριο μήνυμα στα βιβλία του. Η εξαιρετική γραφίδα με τη σχεδόν αστυνομική πλοκή και ανέλπιστες εξελίξεις, καθηλώνει τον αναγνώστη. Γι’ αυτό και η καλογραμμένη ιστορία του, με την αδιαμφισβήτητη ευαισθησία που διακατέχει όλα τα κεφάλαια του βιβλίου, ακούγεται σαν φωνή διαμαρτυρίας για το άδικο.

Ο Ανδρέας Ονουφρίου αφηγείται σαν παραμύθι το μυθοπλαστικό του υλικό σε μια συνεχή πάλη, με τους ήρωες του από τη μια ως άκακα αμνοερίφια και τους αντιπάλους τους ως αφηνιασμένους λύκους από την άλλη.

Ήρωάς του πάντοτε ο ηθικός άνθρωπος που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, ανυπεράσπιστος και αδύνατος να βαδίζει σε κακοτράχαλους δρόμους ξυπόλυτος στ’ αγκάθια με ματωμένη καρδιά και καταπιεσμένη ψυχή, αλλά με θέληση για το καλύτερο. Οι λύκοι γύρω του να βυσσοδομούν και να μηχανεύονται τρόπους να τον κατασπαράξουν, όπου ο από μηχανής θεός επεμβαίνει υπέρ του αδυνάτου και αποδίδεται η απαραίτητη δικαιοσύνη.

Η κακία, η απληστία, η δυστυχία, ο ανθρώπινος πόνος, η αδικία, το ψέμα τα ατέλειωτα κοινωνικά τραύματα που επιζητούν επούλωση βρίσκουν τη θέση τους μέσα στην ιστορία του Ονουφρίου, όπου στο τέλος κυριαρχεί η καλή πλευρά των πραγμάτων. Η πάλη του καλού και του κακού είναι παλιά όσο και ο άνθρωπος επί της Γης… οι δυο όψεις, της ζωής με τον αέναο φαύλο κύκλο, της δυαδικότητας, του καλού και του κακού. Από τη μια η χαρά και από την άλλη η λύπη. Από τη μια ο πόνος και από την άλλη η αγαλλίαση. Ο συγγραφέας σε ένα κεφάλαιο γράφει χαρακτηριστικά: «-Δεν μου λες, παπά μου, εσύ που είσαι και γραμματιζούμενος γιατί ο άνθρωπος που ‘χει το λογικό να ξεχωρίζει το κακό απ’ το καλό, να κάνει πάντα το κακό; Ενώ τα ζώα που δεν έχουν το λογικό, κάνουν πάντα αυτό που πρέπει! –Αχ Στασή! Μεγάλο κεφάλαιο ανοίγεις φίλε μου και γω δεν είμαι στα καλά μου για να σου δώσω τις πρεπούμενες απαντήσεις».

Ο Παντελής, ένα προσφυγόπουλο, λαχταρά να ανοίξει τα φτερά του και να υλοποιήσει τα όνειρά του, κάποιοι όμως του φράσσουν το δρόμο την ίδια ώρα που η αδελφή του αφήνει το φτωχόσπιτό τους και καταφεύγει στην Αθήνα όπου την καταπίνει η νύχτα και εξαφανίζεται. Και ενώ όλα φαίνονται χαμένα, μια μυστηριώδης γυναίκα θα του ανοίξει την πόρτα στο μέλλον και θα φτάσει κι αυτός στην Αθήνα όπου θα συναντήσει τον έρωτα που όμως τον σκιάζει ένα σκοτεινό μυστικό. Και ενώ η μια ανατροπή θα φέρει την άλλη, μια δολοφονία θα ανατρέψει τα πάντα και ένα ορμητικό ποτάμι θα τα παρασύρει όλα αποκαλύπτοντας κρυμμένα θανάσιμά μυστικά και τελικά θα οδηγήσει στην κάθαρση.

Όπως και τα προηγούμενα έργα, έτσι και στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα το τραγικό βίωμα της εισβολής και της προσφυγιάς διαπλέκεται με μυθοπλαστικά στοιχεία. Η αφήγηση εμφορείται από έντονη συναισθηματική φόρτιση, καθώς αποτυπώνει την ψυχική κατάσταση των χαρακτήρων μέσα από δυνατές εικόνες και προσωπικές εξομολογήσεις. Η ψυχική οδύνη των προσώπων εκφράζεται με τις δραματικές συνθήκες που βιώνουν, καθώς και με τα «μολυσμένα νερά» της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. 

Πολλά ήθελε να κάνει ο Παντελής, είναι αλήθεια, μόνο που δεν έβρισκε πώς. Ήθελε να μάθει τον κόσμο, να γνωρίσει τα όρια του, να γνωρίσει ανθρώπους που να του έδιναν απαντήσεις και εξηγήσεις για τόσα μυστήρια που έκρυβε η ζωή. Πρώτα πρώτα, να γνωρίσει τον εαυτό του, να γνωρίσει τον Θεό, τον διπλανό του. Τόσα αναπάντητα γιατί που περίμεναν απαντήσεις. Γιατί η αδικία είναι τόσο καλοδεχούμενη στον κόσμο; Γιατί οι άνθρωποι μετράνε το δίκιο με το συμφέρον τους; Γιατί την σφαγή, εδώ στη γη του, την χαρακτηρίζουν οι κοσμοκράτορες, «ειρηνική εκστρατεία»;

Ήταν και άλλα που τυραννούσαν τη ψυχή του Παντελάκη. Ήταν κάτι νύχτες που τον έπιανε μια έξαψη, μια ταραχή που γόργιζε το αίμα στις φλέβες του, που ένιωθε τη σάρκα του να τσουρουφλίζεται και το μυαλό του να γεμίζει εικόνες αδιερεύνητες, στα όρια της αμαρτίας… (σελίδες 21-22).

Αντίθετα, η μικρή Κλειώ κατάφερνε πάντα ν’ αρπάζει τη μπουκιά ακόμα κι αν την άρπαζε από το στόμα του άλλου. Είναι ζήτημα καπατσοσύνης, τελικά, να επιβιώνεις σε τούτο τον κοσμάκη. Δεν ήταν από τους ανθρώπους που στέκονταν άναυδοι μπροστά στις όποιες αναποδιές ή στα όποια προβλήματα συναντούσε στο δρόμο της. Ούτε κατάπινε απογοητεύσεις και να κάθεται να κλαψουρίζει. Είχε στόχους. Ξεκάθαρους και αμετάκλητους. Να πετύχει! Να αρπάξει όσες μπουκιές μπορούσε να αρπάζει. Οι άλλοι… ζαμανφού! (σελίδα 49).

Τα όνειρα τα γεννά η απαντοχή και τα θρέφει η ελπίδα. Κι απέ, μια ατέρμονη μάχη να τα σαρκώσεις. Ένας αγώνας είναι η πορεία και η ψυχή στο μετερίζι να παλεύει για το όνειρο. Κι η ζωή να την αντιμάχεται. Άνισα, όμως. Γιατί έχει η ζωή στη φαρέτρα της τον κεραυνό. Και σύ, στ’ απρόσμενο και στ’ απροσδόκητο, μένεις, στη μέση της παλαίστρας, με τα χέρια γεμάτα στάχτες και τη ψυχή κουρέλι, στο κοντάρι της απόγνωσης… (σελίδα 222).

Η επιτυχία του Ανδρέα Ονουφρίου αποτυπώνεται πάνω στην εκφραστική συμπεριφορά της γλώσσας που χρησιμοποιεί με τόση άνεση και της ευφάνταστης πλοκής του έργου που αφηγείται. Σκιαγραφεί με επιτυχία και τον απαραίτητο δραματικό τρόπο το σκοτάδι της ανείπωτης απανθρωπιάς από τη μια με το αναφυόμενο φως της δικαιοσύνης από την άλλη.

Η κρυμμένη απελπισία, του ‘ποιμένα’, με την άγνωστη ιδιοσυγκρασία των αμνών του, στο απρόσμενο κυνικό σκηνικό, των λύκων με το πάντα αιωρούμενο και ποθούμενο πάθος, της δικαιοσύνης, μετουσιώνεται σιγά, σιγά μέσα από την πλοκή της ιστορίας σε συγκεκριμένες δράσεις, που ενεργοποιούν όλες τις δυνάμεις μαζί με τις πέντε αισθήσεις. Γράφει κάπου ο συγγραφέας: «Από τι κινδυνεύει άραγε αυτό που έχει φτερά; Μα από κείνον που δεν έχει τίποτ’ άλλο παρά νύχια. Τα νύχια κρύβονται μέσα στο σκοτάδι. Καιροφυλακτούν στο επίπλαστο καλημέρισμα, στο αρρίζωτο χαμόγελο. Δεν αποπνέουν καμιά μυρωδιά τα κρυμμένα νύχια, ούτε έχουν φωνή να ακούσεις την απειλή…».

Μοίρα του αυθεντικού συγγραφέα είναι, με τη γλώσσα, του γραπτού λόγου, να ανοίγει την καρδιά του και να δείχνει την ψυχή του. Από μακρινούς και συχνά δύσκολους δρόμους ξεκίνησε ο Ανδρέας Ονουφρίου. Από τα ανήσυχα νιάτα του άρχισε το συγγραφικό ταξίδι. Τα σημάδια αυτής της πορείας υπάρχουν στα βιβλία του, μέσα από το λόγο του που δράχνει ηθικά νήματα. Η συγγραφή, του έδωσε «το ωραίο ταξίδι» γεμάτο διακρίσεις, επαίνους και βραβεία, που λόγω χαρακτήρα, τον έκαναν ακόμη πιο σεμνό και δυνατό.

Καλοτάξιδο να είναι και το βιβλίο του αυτό.

Φοίβος Νικολαΐδης

«Γραψαι λάθος – Τυπογραφικά και όχι μόνο λάθη του Κυπριακού Τύπου – Οι αδυναμίες της 4ης Εξουσίας», του δημοσιογράφου Φίλιππου Στυλιανού

 

Παρουσίαση βιβλίου ΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ του Γιάννη Νικολάου

 

Πόσα κοστίζει αυτή η εγκυκλοπαίδεια;

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Πόσα κοστίζει αυτή η εγκυκλοπαίδεια; Ρώτησα πριν από λίγες ημέρες ένα φίλο μου πωλητή βιβλίων. Η απάντησή του, ελάχιστα με εξέπληξε: -"Φίλε μου, ειλικρινά, τίποτα, δυστυχώς σήμερα οι άνθρωποι δε διαβάζουν". Τον ευχαρίστησα για την από οικονομικής απόψεως ειλικρινή του απάντηση.

Αποτελεί γεγονός ότι τα βιβλία δεν αγοράζονται και δε διαβάζονται, ελάχιστοι μελετούν. Συνεπώς, οικονομικώς, τίποτα δεν αξίζουν. Αξίζει, όμως, να εξετάσουμε σε βάθος πόσο εμείς αξίζουμε ποιοτικώς.

Η γνώση είναι αποτέλεσμα της μαθήσεως, η μάθηση είναι η φυσική συνέχεια της μελέτης βιβλίων. Γνώση είναι η φρόνηση, είναι το σύνολο των μαθήσεων. Τη γνώση την έχει καθορίσει και ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης: «Γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.»

Η γνώσις ετυμολογικώς πηγάζει από το ρήμα γι-γνώ-σκω, που σημαίνει ειδημοσύνη, δαημοσύνη, σύνεση, σοφία, συγκρότηση. Είναι ο προπομπός του γνώστη, δηλαδή αυτού που μελετά, που είναι σε θέση να γνωρίζει το παρόν και το μέλλον, τα συμβαίνοντα με τα αποτελέσματα, με τις συνέπειές τους.

Ο όρος γνώση, οδηγεί στο ρήμα γνωστεύω που δηλώνει την απόκτηση σύνεσης, φρονιμάδας. Οδηγεί, επίσης, στο ρήμα γνωστικεύω που σημαίνει σωφρονίζομαι. Όλα τα πάρα πάνω, δηλώνουν, με θλίψη, το γεγονός ότι σήμερα ο άνθρωπος τυρβάζει περί πολλών και άχρηστων.

Τα πλαστικά και νόθα, φθείρουν το φυσικό περιβάλλον αλλά προτού προκαλέσουν αυτή τη φθορά, έχουν φθείρει την ουσία του ανθρώπινου όντως, εκουσίως φυσικά, που είναι η γνώση.

Η γνώση ενισχύει τη νόηση, δυναμώνει την προσωπικότητα. Ο νοήμων άνθρωπος φροντίζει να μελετά, να αποκτά γνώσεις, με μελέτες από βιβλία, με μελέτες ως περιηγητής, ως ερευνητής. Δε σερφάρει, δεν αδρανοποιεί τη δύναμη της σκέψεώς του, με τις ώρες στο διαδίκτυο, δε σκοτώνει το μυαλό του με φαινομενολογίες.

Τα βιβλία είναι σχεδόν δωρεάν και δωρεάν. Οι βιβλιοθήκες, τα μουσεία, οι ιστορικοί και φυσικοί χώροι, είναι εδώ, μας περιμένουν υπομονετικά, έστω κι αν λάμπουμε διά της απουσίας μας.

Ο άνθρωπος που μελετά βιβλία, που μεταβάλλει τον εαυτό του σε «Παυσανία Περιηγητή», σε επιστήμονα ερευνητή, είναι σε θέση να συλλέγει γνώσεις και πληροφορίες, ως η μέλισσα τη γύρη!

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος   

«Ζέτα Αιμιλιανίδου 1954 – 2022»

 Παρουσιάστηκε την Πέμπτη στο Προεδρικό Μέγαρο το βιογραφικό έργο «Ζέτα Αιμιλιανίδου 1954 – 2022»

Το βιβλίο καταγράφει τη ζωή, την προσωπικότητα και την προσφορά της εκλιπούσας Υπουργού Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, η οποία άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στη δημόσια ζωή της Κύπρου.

Η πρωτοβουλία για την έκδοση ανήκει στο Διοικητικό Συμβούλιο του TechIsland, του μεγαλύτερου επιχειρηματικού συνδέσμου στον τομέα του ICT στην Κύπρο, με περισσότερα από 300 μέλη. Το βιβλίο παρουσιάστηκε σε κλειστή εκδήλωση, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, καθώς και σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων, συγγενών και φίλων της οικογένειας Αιμιλιανίδου.

Στον δικό του χαιρετισμό ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης μίλησε για την πολιτικό Ζέτα Αιμιλιανίδου, η οποία τύγχανε αναγνώρισης, σεβασμού και αποδοχής από όλο τον κόσμο και κέρδισε με τη δουλειά της την εμπιστοσύνη και την αγάπη σχεδόν όλων των πολιτών της χώρας μας.

Μίλησε για τον άνθρωπο Ζέτα, που ήταν άνθρωπος ακέραιος, συνεπής, ειλικρινής, εργασιομανής πάνω από όλα και ευσυνείδητος, που ποτέ δεν φειδόταν χρόνου και κόπου και πολλές φορές, εις βάρος της οικογένειάς της, προσέγγιζε το κάθε θέμα με πνεύμα προσφοράς, θυσίας, αλτρουισμού και ενσυναίσθησης.

Αναφέρθηκε στην υποδειγματική και μεγαλειώδη, όπως είπε, υπηρεσία της στις δύσκολες, κρίσιμες περιόδους όπως η περίοδος της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας, όπου εργαζόταν μανιωδώς και άοκνα μαζί με τους συνεργάτες της για εξεύρεση τρόπων βοήθειας, εξυπηρέτησης και προώθησης μεταρρυθμίσεων και πολιτικών αποφάσεων.

«Υπήρξε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, την πιο κατάλληλη στιγμή, ο πολιτικός, που υπερέβαινε κομματικές διαφορές και αγκυλώσεις, που έβλεπε την πολιτική ως προσφορά παρά ως καριέρα, πόσω μάλλον σαν εξουσία. Υπήρξε ο πολιτικός που ο κάθε Πρόεδρος θα ήθελε στο κυβερνητικό σχήμα. Ένας πολύτιμος συνεργάτης που ενέπνεε ασφάλεια και σιγουριά σε προϊσταμένους και υφιστάμενους», ανέφερε.

Ο ΠτΔ μίλησε για τη συνεργασία τους όταν ήταν Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Υπουργός Εξωτερικών και για τις μάχες της στο Υπουργικό Συμβούλιο για τα θέματα που αφορούσαν το Υπουργείο της σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση για τη χώρα μας. Πρόσθεσε ότι γνώριζε θέματα κανονισμών, διαδικασιών και νομοθεσίας και είχε πάντα έντονο ενδιαφέρον για την πορεία των θεμάτων που αφορούσαν το Κυπριακό και τις διαπραγματεύσεις.

«Η Ζέτα αγαπούσε την Κύπρο και τους ανθρώπους της και αυτό ήταν έκδηλο σε κάθε της κουβέντα και σε κάθε συναναστροφή μαζί της», είπε.

Για το βιβλίο του Χαραλάμπου Κασκάνη είπε ότι σκιαγραφεί με σεβασμό και διακριτικότητα τόσο την οικογενειακή της ζωή όσο και την έντονη δράση και ανάμειξή της στα κοινά της χώρας και στον δημόσιο βίο και ισορροπεί άψογα ανάμεσα στην προσωπική και την πολιτική ζωή, χωρίς να ετεροβαρεί, διατηρώντας, την ίδια στιγμή, ένα ανάλαφρο αφηγηματικό ύφος και παραθέτοντας όλα τα γεγονότα που συνθέτουν την προσωπικότητα της αγαπημένης μας Ζέτας. 

O γιος της Ζέτας Αιμιλιανίδου, Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, ευχαρίστησε εκ μέρους της οικογένειας όσους συνέβαλαν στην έκδοση του βιβλίου και όσους παρευρέθηκαν στην εκδήλωση.

Σημείωσε ότι για τον ίδιο η πιο σημαντική ιδιότητα της Ζέτας είναι αυτή της μητέρας, παρά ως τεχνοκράτη ή πολιτικού. Όπως είπε χαρακτηριστικά, από την μέρα που γεννήθηκε κουβαλά την ιδιότητα του γιου του Κωστάκη και της Ζέτας και αυτή την ιδιότητα θα κουβαλάει μέχρι την μέρα που θα πεθάνει. Σε αυτούς, πρόσθεσε οφείλει το ζην αλλά και το ευζήν.

Ο συγγραφέας Χαράλαμπος Κασκάνης στην ομιλία του ανέφερε ότι ζητούμενο του βιβλίου «ήταν η σκιαγράφηση της ζωής και του έργου της Ζέτας Αιμιλιανίδου, μέσα από στιγμές, γεγονότα και αφηγήσεις ανθρώπων, που είτε συνέβαλαν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της και επηρέασαν τον τρόπο σκέψης της, είτε εμπνεύστηκαν από τη χαρισματική της προσωπικότητα».

Ο κ. Κασκάνης ανέφερε μεταξύ άλλων ότι η Ζέτα Αιμιλιανίδου υπήρξε χωρίς αμφιβολία μια πολύ επιτυχημένη Υπουργός, υπηρετώντας τον τόπο και τον άνθρωπο, από ένα νευραλγικής σημασίας Υπουργείο, σε συνθήκες πολύ δύσκολες και πρωτόγνωρες.

Σημείωσε ότι μέσα από το βιβλίο αναδείχθηκε ότι ποτέ δεν κρύφτηκε πίσω από διαδικασίες ή δυσλειτουργίες του δημοσίου για να μην κάνει εκείνο που πίστευε ότι έπρεπε να γίνει. Είπε επίσης ότι σε συνθήκες που απαιτούσαν εγρήγορση, συλλογική προσπάθεια και ανάληψη ευθύνης, ηγήθηκε με το παράδειγμά της, εργάστηκε ακούραστα για να υλοποιηθούν πολιτικές και να διεκπεραιωθούν αποφάσεις.

«Δεν ήθελε και ποτέ δεν ζήτησε να τύχει διαφορετικής μεταχείρισης επειδή ήταν γυναίκα. Εντυπωσίαζε τους συνομιλητές της με την ευστροφία και το χιούμορ της. Με την ευθύτητά της και την επιμονή να βρει την καλύτερη δυνατή λύση σε κάθε πρόβλημα», σημείωσε.

Πρόσθεσε ότι αν διαφωνούσε με κάτι, δεν υπήρχε περίπτωση να σιωπήσει, όποιοι κι αν ήταν οι συνομιλητές της.

«Η Ζέτα Αιμιλιανίδου έδωσε μαθήματα αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας, εντιμότητας και ήθους. Και το έκανε σε περιόδους κρίσης του πολιτικού συστήματος και αμφισβήτησης του πολιτικού προσωπικού», ανέφερε. 

Στην εκδήλωση, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου, Πέτρος Παπαπολυβίου, είπε ότι το βιβλίο αναφέρεται σε έναν ξεχωριστό άνθρωπο και για μια σημαντική γυναίκα της Κύπρου.

Σημείωσε ότι ο Χαράλαμπος Κασκάνης έγραψε μια υποδειγματική βιογραφία που δεν είναι σε καμιά περίπτωση αγιογραφία, χωρίς βερμπαλισμούς και υπερβολές, με σεβασμό στη βιογραφούμενη αλλά και στη δική του υπογραφή, αποδίδοντας μια κατά το δυνατόν πλησιέστερη και αντικειμενικότερη συνοπτική προσέγγιση της ζωής, του έργου της και της προσφοράς της Ζέτας Αιμιλιανίδου.

 Σε χαιρετισμό του ο Βαλεντίνος Πολυκάρπου, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του TechIsland έκανε λόγο για μια πολιτικό που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στη δημόσια ζωή και συνέβαλε στη διαμόρφωση του μέλλοντος της Κύπρου με το όραμά της, την αφοσίωσή της και την ακλόνητη επιθυμία της να υπηρετήσει το κοινό καλό.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην εξαιρετική της συμβολή στη θέσπιση καινοτόμων πολιτικών για τον τομέα της τεχνολογίας, όπως την άδεια εργασίας για συζύγους υψηλά καταρτισμένων επαγγελματιών από τρίτες χώρες.

«Η Ζέτα Αιμιλιανίδου πίστεψε βαθιά στο όραμα ότι η Κύπρος έπρεπε να αναπτύξει τον τομέα της τεχνολογίας», σημείωσε. Κατάφερε με όραμα και αποφασιστικότητα, όπως ειπε, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να κάνει πράξη μια πολιτική που άλλαξε τα δεδομένα. Το αποτέλεσμα, όπως είπε, ήταν η δημιουργία ενός μακροπρόθεσμου πλαισίου που θεμελιώνει, συμβάλλει και υποστηρίζει την ανάπτυξη της Κύπρου ως κόμβο; τεχνολογίας και καινοτομίας.

Επιπλέον, είπε, η πολιτική αυτή αποτέλεσε ουσιαστικό παράδειγμα της συνεργασίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για το ευρύτερο καλό της χώρας.

ΚΥΠΕ 

Ψιψινοπαρέα: Μυστήριο Τρένο, Ειρήνη Λάζαρη

Η Ειρήνη Λάζαρη με την Ψιψινοπαρέα της!

Μια φορά και ένα καιρό, είχε έρθει επιτέλους ένα υπέροχο καλοκαίρι, που μας έδωσε την ευκαιρία που θέλαμε από καιρό για ένα ταξίδι διακοπών στην Άνδρο.

Χαρά Θεού το πανέμορφο νησί των ονείρων... πολιτισμός, αρχοντιά, γραφικά σοκάκια, ευωδιαστοί κήποι. Και μια ανατολή ηλίου που δεν την ξεχνάς ποτέ… 

Όπως, λέγεται όμως: «Ο τόπος είναι οι άνθρωποι του». Εκεί γνωρίσαμε από κοντά και τη φίλη μας Ειρήνη Λάζαρη, που με την ανοιχτή αγκαλιά της, μας έκανε να αγαπήσουμε ακόμη πιο πολύ το νησί των ανέμων.

Η Ειρήνη Λάζαρη γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1980 κι έζησε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια στο Περιστέρι. Αποφοίτησε το 2004 από τη Σχολή Κοινωνικών & Οικονομικών Επιστημών, του Τμήματος Δημοσιογραφίας & Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (ΜΜΕ) του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αποκτώντας τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα για άσκηση της Δημοσιογραφίας.

Στη συνέχεια, εργάστηκε σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικούς σταθμούς στη Θεσσαλονίκη, αποκτώντας την απαραίτητη πρακτική γνώση. Το Δεκέμβριο του 2008 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά και πάλι με τη δημοσιογραφία, δουλεύοντας σε ιστοσελίδα και στη συνέχεια σε εφημερίδα. Πριν λίγα χρόνια παντρεύτηκε στην Άνδρο, όπου ζει μόνιμα με τον σύζυγό της και τις δυο χαριτωμένες κουκλίτσες τους. Δραστηριοποιημένη στα πολιτιστικά δρώμενα του νέου της τόπου, συνεχίζει με επιτυχία την παρουσία της στα κοινά. 

Πολυτάλαντη και χαρισματική άνοιξε τα φτερά της εκδίδοντας το Μάρτιο του 2013 το πρώτο της βιβλίο με τίτλο: “Ψιψινοπαρέα”: «Ο Θησαυρός του Καλαμαριού». Ένα όνειρο κρυμμένο βαθιά μέσα της, που ευτύχισε να γίνει πραγματικότητα. Τον Δεκέμβριο του 2013 εκδόθηκε το δεύτερό της βιβλίο με τίτλο: “Ψιψινοπαρέα”: «Μυστήριο Τρένο».

Πρόκειται για δυο καλαίσθητες και φροντισμένες εκδόσεις. Η εξαιρετική δε εικονογράφηση και των δυο βιβλίων ανήκει στην ταλαντούχα Πέννυ Λάζαρη, η δουλειά της οποίας αποτελεί μοναδική προσθήκη στην αξία και των δυο βιβλίων.

 

Σίγουρα, τα παραμύθια και γενικά οι ιστοριούλες είναι ένα από τα πιο αγαπημένα είδη έντεχνου λόγου για τον κόσμο του παιδιού.

Τα παραμύθια της Ειρήνης Λάζαρη έχουν μπόλικη φαντασία, που ξεπηδά μέσα από τις σελίδες, που περιγράφουν ένα κόσμο παράλληλο με τον δικό μας. Με τη δυνατή γραφίδα της ζωντανεύει στα μάτια κάθε μικρού αναγνώστη, ανθρώπινες συμπεριφορές με “γατίσιες” ματιές, στέλνοντας το δικό της μήνυμα, που ξεκινά από μια αισιόδοξη πίστη στην επικράτηση του καλού.

Στην αρχαιότητα «Παραµύθιον» σήμαινε λόγος παρηγορητικός και κατά κάποιο τρόπο αποτελούσε μέρος της θεραπείας, της ψυχής του ανθρώπου. Αργότερα, στη γενικότερη έννοια της «παραµυθίας» προστέθηκαν όλες εκείνες οι φανταστικές διηγήσεις, που σκοπό είχαν να ανακουφίσουν και να διασκεδάσουν τους ανθρώπους.Ο Γερμανός ερευνητής Walter Scherf, αναφερόμενος κάποτε στην παιδική λογοτεχνία και το παραμύθι, είχε πει τα εξής: «Αν δούμε προσεχτικά τα παιδιά την ώρα που ένας καλός αφηγητής αρχίζει να διηγείται ένα ωραίο παραμύθι, εύκολα γίνεται αντιληπτό, πόσο αιχµαλωτίζει την προσοχή τους. Ακόμη και η αναφορά ότι θα ακούσουν ένα παραμύθι, εξάπτει αυτόματα τη φαντασία τους και μονοπωλεί το ενδιαφέρον τους από τις πρώτες κιόλας φράσεις.Η Ειρήνη Λάζαρη, αιφνιδιάζει εντυπωσιακά με την είσοδό της στον χώρο μιας λογοτεχνικής γραφής με πολλές ιδιαιτερότητες και άλλες τόσες απαιτήσεις. Ταλαντούχα αλλά χαμηλών τόνων, προσπαθεί να δώσει το στίγμα των ανησυχιών της με ένα ιδιαίτερα δικό της τρόπο και ύφος. Ευχάριστη στην κουβέντα της, σεμνή και καταδεκτική, είναι αδύνατο να μην σε κερδίσει με την αυθεντικότητα της.

Με περισσή ευαισθησία καταφέρνει στον καμβά της γραφίδας της να «ζωγραφίζει» πολύχρωμους διαλόγους μέσα από “ιστορίες”, παράλληλες των ανθρώπων, αναζητώντας το φως, του χαμένου ήθους του κόσμου, που όσο πάει γίνεται και πιο δυσεύρετο.

Χρησιμοποιεί μεταφορικά στη μυθιστοριογραφία της την “Ψιψινοπαρέα”, που αποτελείται από τους: Ριρή, Μπίμης, Μάρω και Γκούζι, τα τέσσερα αξιαγάπητα γατιά, της συντροφιάς, που πρωταγωνίστησαν στον «Θησαυρό του Καλαμαριού», το πρώτο της βιβλίο. Αυτή η όμορφη γατοπαρέα αντιπροσωπεύει χαρακτήρες ανθρώπινης συμπεριφοράς, που λειτουργούν ως πρωταγωνιστές στην αέναη πάλη μεταξύ καλού και κακού.

Με ξεκάθαρες αξίες και κατασταλαγμένα πιστεύω ως λάβαρο, προσπαθεί να στήσει στον τοίχο το κακό και να προβάλει το έργο του καλού.

Με λόγο απλό και κατανοητό παλεύει, να εκφράσει τον κώδικα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, χαρίζοντας ταυτόχρονα ευχάριστες συγκινήσεις. Προμετωπίδα της το καλό, το όμορφο, το ιδανικό, αυτό που οραματίζεται η ίδια στη ζωή, αυτό που επιζητά ο ψυχισμός της σ’ ένα κόσμο φωτεινό και λυτρωτικό. Γνώμονας της σταθερά οι αρχές και τα ιδανικά που καθοδηγούν την σκέψη της, που μετουσιώνεται σε γραπτό λόγο διδακτικό.

Προικισμένη με το προνόμιο του γραπτού λόγου και την αγάπη που έχει για τον άνθρωπο και τον κόσμο, “παραμυθιάζει” μεθυστικά μικρούς και μεγάλους με τις εσώτερες σκέψεις, που απλώνει τόσο όμορφα, μαζί με τα κρυμμένα νοήματα, που βρίσκονται πίσω από τις γραμμές.

Οδοιπόρος του πνεύματος του καλού, ο κόσμος της Ειρήνης είναι απλός, κατανοητός, φωτεινός, με ήρεμους κυματισμούς και ωραίους χρωματισμούς. Ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι η πραγματικότητα της ζωής είναι σκληρή και γεμάτη εντάσεις, με μαεστρία, προτάσσει μέσα από τα χαριτωμένα “νιαουρίσματα” των τεσσάρων αξιαγάπητων γατιών την καλή πλευρά, της θεώρησης του κόσμου, στέλνοντας μηνύματα ελπίδας.

Ο πολυβραβευμένος Άγγλος συγγραφέας, Νιλ Γκέιμαν είχε πει: «Χρειαζόμαστε τα παραμύθια, όχι επειδή μας λένε ότι υπάρχουν δράκοι, αλλά επειδή μας λένε ότι οι δράκοι μπορούν να νικηθούν». Ακούγοντάς την προσεχτικά, να μιλά για το βιβλίο της και τους λόγους που την ώθησαν να το αποτολμήσει, η Ειρήνη βιώνει τη ζωή, δημιουργικά και προσφέρει στους γύρω της απλόχερα απέραντη αγάπη, κατανόηση και αποδοχή.Λέει χαρακτηριστικά: «Ξεκίνησα να γράφω γιατί αισθάνθηκα την ανάγκη να εκφράσω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Τώρα, γιατί νεανικό βιβλίο; Θεωρώ ότι όλοι βαθιά μέσα μας κρύβουμε ένα “παιδί”. Πιστεύω, και δεν είμαι η μόνη, ότι το παιδί είναι ό,τι πιο αγνό, ό, τι πιο ελπιδοφόρο υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο! Σκεφτείτε μόνο με πόσο απλό και ξεκάθαρο τρόπο εκφράζουν τις επιθυμίες τους, αλλά και την αγάπη τους. Επίσης, δεδομένου ότι ήρωες της ιστορίας μου είναι γάτες, δε θα μπορούσα να αρνηθώ την αγάπη μου για τα ζώα, με μία ιδιαίτερη αδυναμία στις γάτες».

Είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι, θα αποτολμήσει και την τρίτη προσπάθεια. Να το επαναλάβει, ακόμη, πιο δυναμικά, με τις νέες, πολύτιμες εμπειρίες που απέκτησε. Η Ειρήνη με άξονα πάντοτε του ενδιαφέροντος της τον άνθρωπο, χαράζει τις ανάλογες ρότες μέσα από τα όμορφα γραπτά της κείμενα, που σαν περιπέτεια της σκέψης σε ταξιδεύουν.

Ταξιδευτής της ζωής... που γνωρίζει πολύ καλά το κόστος της, αλλά είναι ζήτημα ζωής, που το χειρίζεται με επιτυχία. Καλοτάξιδα της εύχομαι από καρδιάς να είναι τα βιβλία της, στο όμορφο συγγραφικό οδοιπορικό που ξεκίνησε και προχωρεί… Ευχές πολλές στη φίλτατη Ειρήνη Λάζαρη, όπως συνέχεια ανεβαίνει τη σκάλα, του γραπτού λόγου πάντα μπροστά πάντα ψηλά.

Φοίβος Νικολαΐδης

Για το βιβλίο της Ειρήνης Λάζαρη, “Ψιψινοπαρέα”: «Μυστήριο Τρένο», η φιλόλογος και δημοσιογράφος Μάριον Χαραχούσου, έγραψε ως πρόλογο τα εξής: Σ’ έναν κόσμο που ολοένα αλλάζει, το νεανικό διήγημα της Ειρήνης Λάζαρη αποτελεί μια δροσερή αύρα στο χώρο του παιδικού βιβλίου.

Οι περιπέτειες της Ψιψινοπαρέας είναι ένα σύγχρονο παραμύθι που απευθύνεται στο παιδί που θα ζήσει στον άγνωστο κόσμο του αύριο, όπου τίποτα δε μένει σταθερό και αναλλοίωτο. Κι εμείς οι μεγάλοι δυσκολευόμαστε να αποφασίσουμε τι θα κρατήσουμε και τι θα απορρίψουμε από όσα μάθαμε και από όσα πιστέψαμε, καθώς πλέον αντιμετωπίζουμε ένα διαφορετικό πλαίσιο, ό,τι έμοιαζε φανταστικό ή εξωπραγματικό πολλές φορές γίνεται η καθημερινότητά μας.

Η ιστορία διαδραματίζεται έξω από τα παλαιά πρότυπα, στα οποία κυριαρχούσε το προστατευτικό ύφος, ο ηθικοπλαστικός διδακτισμός και η προβολή ενός ιδεατού κόσμου. Οι ήρωες μας δεν περιμένουν έτοιμες λύσεις και δεν εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην καλή… νεράιδα προκειμένου να τους προστατεύσει από τις κακοτοπιές και να τους βοηθήσει με το μαγικό ραβδί της. Η Ψιψινοπαρέα συμμετέχει σε ό,τι συμβαίνει γύρω της, συνεργάζεται και αξιολογεί ανοίγοντας δρόμους και προοπτικές.

Η Ριρή, ο Μπίμης, η Μάρω και ο Γκούζι είναι τα τέσσερα αξιαγάπητα γατιά της συντροφιάς που γνωρίσαμε στον «Θησαυρό του Καλαμαριού», το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως.

Αυτήν τη φορά οι τέσσερεις φίλοι θα εμπλακούν σε νέα απρόσμενα γεγονότα, τα οποία θα τους αναστατώσουν με αφορμή το… «Μυστήριο Τρένο». Τι συνέβη; Και πως επηρεάζεται η ζωή τους; Ποια τεράστια οικονομικά συμφέροντα κρύβονται; Από ποιον εξυφαίνεται η σκευωρία και γιατί;

Για να ανακαλύψετε τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα θα απολαύσετε διαβάζοντας μια συναρπαστική περιπέτεια με σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη δίνοντας δράση στο έργο, γεμάτες δύναμη, αγωνία, ομορφιά και ανθρώπινα στοιχεία.

Η πλοκή έχει αλλεπάλληλες ανατροπές, αστείες καταστάσεις και οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες. Θα διαβάσετε υπέροχα ελληνικά, εμπλουτισμένα με «γατίσιες» λέξεις, γεγονός που συμβάλλει στο ξεχωριστό αισθητικό αποτέλεσμα και καθιστά το βιβλίο διασκεδαστικό.

Η Ψιψινοπαρέα εκπέμπει το ανθρωποκεντρικό μήνυμα της αισιοδοξίας, της δύναμης και της δημιουργικότητας που πρέπει να αντλήσουμε από μέσα μας αξιοποιώντας το δυναμικό που διαθέτει ο καθένας με μία μοναδική σταθερά, και εκφράζει τις αξίες που στολίζουν την ανθρώπινη υπόσταση. Μεταξύ αυτών, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η ιερότητα της φιλίας μέσα από την αποδοχή των αδυναμιών των φίλων, η κατανόηση και ανεκτικότητα.

Ο επίλογος ανήκει δικαιωματικά στο ταλέντο της συγγραφικής πένας δια στόματος Γκούτζι: «…Είμαι γεννημένος “μαχητής” και βάζω πάνω απ’ όλα την αξιοπρέπειά μου».

Τι σχέση μπορεί να έχει ο εκτροχιασμός ενός τρένου με τη συμμετοχή του Γκούτζι Γατούτζι στους Πανγατικούς Αγώνες Ισορροπίας και την πρόσκληση που έλαβε η Μάρω Γάτη από το Πανγατικό Ινστιτούτο Πληροφορικής; Όταν η μαχητική δημοσιογράφος Ριρή Γαταρέα έρχεται “μουσούδα με μουσούδα” με έναν ύποπτο μαυρόγατο, τα πράγματα παίρνουν μια ανεξέλεγκτη τροπή, που ούτε ο Μπίμης Γατιδάκης -λάτρης των ταινιών δράσης- μπορεί να φανταστεί την κατάληξη...

Άραγε, οι τέσσερεις φίλοι θα έχουν για σύμμαχό τους την τύχη, όπως το περασμένο καλοκαίρι, όταν αναζητούσαν το μυθικό “Θησαυρό του Καλαμαριού”; Η απάντηση θα δοθεί στις σελίδες της δεύτερης περιπέτειας της ψιψινοπαρέας! Το «Μυστήριο Τρένο» αναχωρεί και μεταφέρει τους επιβάτες του σε ένα διασκεδαστικό, αλλά και αγωνιώδες ταξίδι, με τελικό προορισμό την αποκάλυψη της αλήθειας!

Πρόκειται για τη δεύτερη περιπέτεια των τεσσάρων γατιών της «ψιψινοπαρέας», καθώς τον Απρίλιο του 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της σειράς, με τίτλο «Ο Θησαυρός του Καλαμαριού». Όπως και στο πρώτο διήγημα, έτσι κι εδώ, κεντρικοί ήρωες είναι τέσσερεις γάτες. Ριρή, Μπίμης, Μάρω και Γκούτζι, μαζί με τους καινούριους φίλους και... εχθρούς τους, ξετυλίγουν το κουβάρι μιας περίεργης συνωμοσίας και οδηγούνται σε συνταρακτικές αποκαλύψεις.

Το «Μυστήριο Τρένο» αναχωρεί και μεταφέρει τους επιβάτες του σε ένα διασκεδαστικό και συνάμα αγωνιώδες ταξίδι, με τελικό προορισμό την αποκάλυψη της αλήθειας! Ταυτόχρονα, υπόσχεται να κρατήσει μοναδική συντροφιά στους αναγνώστες του, προσφέροντας γέλιο, δράση και πολλές εκπλήξεις...

To πρώτο βιβλίο της Ειρήνης Λάζαρη, που εκδόθηκε από την iWrite Publications (Απρίλιος 2013) είναι μια περιπέτεια με χιούμορ και πολλές ανατροπές που απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 10 ετών και άνω, αλλά και σε όσους αισθάνονται ακόμα... παιδιά!

«Ψιψινούπολη, 09:00 το πρωί, στο σπίτι της Μάρως. Η παρέα τεσσάρων γατιών είναι έτοιμη να αναχωρήσει για τις καλοκαιρινές της διακοπές με κατεύθυνση το μαγευτικό θέρετρο του Μπακαλιαρόνησου. Ο Μπίμης, η Ριρή, ο Γκούτζι και η Μάρω ανυπομονούν να αφεθούν στη γαλήνη και την ηρεμία ενός επίγειου παράδεισου και να εξερευνήσουν κάθε όμορφη γωνιά του νησιού.

Ωστόσο, ορισμένες φορές η ομορφιά και η γοητεία κρύβουν μυστήριο, το μυστήριο οδηγεί σε περιπέτειες και οι περιπέτειες φέρνουν... μπελάδες. Μάλλον, οι φίλοι μας δεν είχαν στο νου τους το παλιό και σοφό γατίσιο ρητό, που λέει πως «η περιέργεια... σκότωσε τη γάτα»!

Η Ψιψινοπαρέα είναι εδώ και περιμένει να σας «ταξιδέψει» σε μία περιπέτεια με χιούμορ και πολλές ανατροπές, αναζητώντας τον θρυλικό θησαυρό του Καλαμαριού!

Συγγραφέας: Ειρήνη Λάζαρη

Εικονογράφηση: Πέννυ Λάζαρη

Μπορείτε να αποκτήσετε το βιβλίο, που σας υπόσχεται μια διασκεδαστική περιπέτεια εδώ. από : http://psipsinoparea.iwrite.gr/

Ειρήνη Λάζαρη  Eirini Lazari facebook

Θέα Χριστοδουλίδου, συγγραφέας με ενδιαφέρον για τα κοινά και ευαισθησίες για τη ζωή και τον άνθρωπο

Η συγγραφέας Θέα Χριστοδουλίδου μοιράζεται γνώση, εμπειρία για το γράψιμο με μαθητές σχολείου στη ΛινόπετραΆνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, γεμάτη ευαισθησίες για τον άνθρωπο και την κοινωνία, η Θέα Χριστοδούλου, μέσα από τις πολλές και ποικίλες δραστηριότητες της, δεν σταματά, να προσφέρει από τη δική της έπαλξη στα κοινά με κάθε τρόπο.

Την χθεσινή μέρα, την πέρασα μαζί με τα υπέροχα παιδιά του γυμνασίου Λινόπετρας, χάρις στην ευγενική πρόσκληση της κυρίας Β. Νικολάου, να τους παρουσιάσω το τελευταίο μου βιβλίο, ΤΟ ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΟΥΤΙ. Ευχαριστώ τον διευθυντή κύριο Δημήτρη Καππαή και το διδακτικό προσωπικό για την θερμή υποδοχή. Απλόχερα και με ανιδιοτέλεια, ας βρίσκουμε πάντα χρόνο να αφιερώνουμε στα παιδιά, εμείς μαθαίνουμε από αυτά και όχι εκείνα από εμάς!

Την περασμένη εβδομάδα, η συγγραφέας Θέα Χριστοδουλίδου συναντήθηκε με μαθητές και η επίσκεψή της τους ενέπνευσε, να διαβάζουν και να γράφουν με ανανεωμένη ενέργεια και σκοπό. Το να γράφεις, είναι να εξερευνάς κόσμους. Όταν οι συγγραφείς μιλούν με μαθητές μοιράζονται αυτό το μήνυμα. Όταν οι μαθητές κάνουν παρέα με συγγραφείς, βλέπουν τους εαυτούς τους ως μέρος μιας συγγραφικής κοινότητας και αυτό τους οδηγεί να θεωρούν τους εαυτούς τους ως πραγματικούς συγγραφείς. Ήταν μια εξαιρετική πρωτοβουλία από κάθε άποψης!

Αν θέλεις να γίνεις καλύτερος συγγραφέας, πρέπει να διαβάζεις συνέχεια. Αν θέλεις να είσαι καλύτερος αναγνώστης, πρέπει να γράφεις τακτικά. Οι περισσότεροι δάσκαλοι κατανοούν την αμοιβαία σχέση μεταξύ ανάγνωσης και γραφής. Το ερώτημα είναι πώς κάνουμε τους μαθητές μας να διαβάζουν και να γράφουν και μετά να γράφουν και να διαβάζουν λίγο περισσότερο; Συγχαρητήρια στους δασκάλους, τη συγγραφέα και στους μαθητές γι’ αυτή την εξαιρετική δραστηριότητα!

Η Κύπρος και η Κοινοπολιτεία: Η ενδιαφέρουσα άγνωστη σχέση

Του δημοσιογράφου Παύλου Παύλου

Ευχάριστα μάς εκπλήσσει και πάλι ο έγκριτος νομικός επιστήμονας και συγγραφέας Αχιλλεύς Αιμιλιανίδης με ένα νέο βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε και αναφέρεται σε μία σχέση εξήντα τριών ετών της Κυριακής Δημοκρατίας (Κ.Δ.), με ένα γνωστό μεν κατ’ όνομα σημαντικό διεθνή οργανισμό, άγνωστο δε και εν πολλοίς παρεξηγημένο από τους πολίτες, παρόλο που η μικρή σε μέγεθος χώρα μας υπήρξε ένα από τα πιο ενεργά και ενθουσιώδη μέλη του.

Είναι μία επιστημονική μονογραφία γραμμένη στην αγγλική γλώσσα, τιτλοφορείται «Η Κυπριακή Δημοκρατία και η Κοινοπολιτεία» και, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, είναι η πρώτη σοβαρή συγγραφική εργασία που προσεγγίζει το θέμα αναλυτικά και ολοκληρωμένα, και επομένως καθίσταται χρήσιμο και πολύτιμο εργαλείο για κάθε μελλοντικό ερευνητή, ενδιαφερόμενο επαγγελματία ή αναγνώστη. Είναι γεγονός, βέβαια, ότι η σχέση Κ.Δ.-Κοινοπολιτείας έχει σαφώς διαφοροποιηθεί και αποδυναμωθεί μετά το 2004, όταν η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως πολύ διαφοροποιημένη είναι πλέον και η ίδια η πάλαι ποτέ κραταιά Βρετανική Κοινοπολιτεία, Κοινοπολιτεία των Εθνών ή σκέτο πια Κοινοπολιτεία με τα σημερινά 56 μέλη της, που αριθμούν συνολικά 2.5 δισεκατομμύρια κατοίκους, το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού (μόνο η Ινδία έχει πληθυσμό 1.4 δισ.).

Όπως σημειώνει ο Αιμιλιανίδης, η ένταξη της Κύπρου στην Κοινοπολιτεία, στις 13 Μαρτίου 1961 ως το 12ο μέλος της, «υπήρξε ένα ορόσημο στην ιστορία του θεσμού, καθώς ήταν η πρώτη μικρή σε πληθυσμό χώρα που εντάχθηκε σ’ αυτόν». Σήμερα 33 χώρες-μέλη είναι μικρές. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι η Κοινοπολιτεία ιδρύθηκε το 1926 (ως επίσημη ημερομηνία ίδρυσης αναφέρεται το 1931), με την ονομασία Βρετανική Κοινοπολιτεία. Την εποχή εκείνη τα μέλη της, πρώην αποικίες, είχαν ως Αρχηγό Κράτους τον εκάστοτε Βρετανό Μονάρχη, κάτι που άλλαξε το 1950, ενώ το 1949 αφαιρέθηκε από τον τίτλο και η λέξη «Βρετανική». Η σημαντικότερη εκδήλωση της Κοινοπολιτείας, εκτός από τις διασκέψεις αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, είναι οι κοινοπολιτειακοί αθλητικοί αγώνες, η πολυπληθέστερη αθλητική σύναξη μετά τους Ολυμπιακούς, στην οποία Κύπριοι αθλητές σημείωσαν διακρίσεις. Αξιόλογες υπήρξαν οι δράσεις της Κοινοπολιτείας και στους τομείς της εκπαίδευσης και των τεχνών (φεστιβάλ κινηματογράφου).

Το 250 σελίδων βιβλίο του Αιμιλιανίδη, μέσα από έξι μεγάλα κεφάλαια, μας δίνει μια εύληπτη εικόνα της ιστορικής εξέλιξης της Κοινοπολιτείας και λεπτομερή αναφορά της σχέσης που η Κύπρος ανέπτυξε με τον θεσμό, από την ένταξη τής Κ.Δ. σ’ αυτόν επί προεδρίας Μακαρίου, μέχρι το τέλος της θητείας του τέως Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη. Εξετάζει, επίσης, τη σημερινή του διαφοροποιημένη ταυτότητα και τη μελλοντική πορεία του σ’ ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον. Το ενδιαφέρον τού συγγραφέα για το θέμα δεν προέκυψε καθόλου τυχαία, καθώς το 2018 ιδρύθηκε ο κυπριακός κλάδος τού Royal Commonwealth Society (RCS), όταν η μεγάλη αυτή Κοινοπολιτειακή Κοινότητα γιόρταζε την 150ή επέτειο από την ίδρυσή της στο Λονδίνο και ο Αχιλλεύς Αιμιλιανίδης έγινε πρώτος του πρόεδρος. Το RCS Cyprus Branch εδρεύει στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο οποίο ο Αιμιλιανίδης ήταν Κοσμήτορας της Νομικής του Σχολής.

Κύπρος, το απρόθυμο μέλος

Στο εισαγωγικό πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του ο συγγραφέας παρουσιάζει μια συνοπτική εικόνα της εξελικτικής πορείας της Κοινοπολιτείας, για να σταθεί στη συνέχεια σε μια αναλυτική αναφορά με πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία για την ένταξη τής Κ.Δ. σ’ αυτήν. Σημειώνει ότι «οι Βρετανοί ήταν απρόθυμοι ως προς το αν η Κύπρος θα έπρεπε να γίνει πλήρες μέλος της Κοινοπολιτείας, διότι ανησυχούσαν ότι ήταν ένα πολύ μικρό κράτος, πολύ μικρότερο από οποιοδήποτε άλλο μέλος της εκείνη την εποχή, και ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ενθάρρυνε άλλα μικρά κράτη να υποβάλουν αίτηση για ένταξη. Επιπλέον, λόγω του Συντάγματος της Κ.Δ. θα υπήρχε σύνδεση με την Ελλάδα και την Τουρκία, χώρες εκτός Κοινοπολιτείας, οι οποίες αναγνωρίστηκαν ως εγγυήτριες δυνάμεις, περιορίζοντας έτσι την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάτι που αποτελούσε προϋπόθεση για κάθε μέλος της Κοινοπολιτείας. Η Βρετανία, ως εκ τούτου, εξέταζε εναλλακτικές επιλογές όπως μία ειδική σύνδεση, η οποία δεν θα έφθανε στην κατάσταση του πλήρους μέλους». Αλλά και οι Κύπριοι, αν και έβλεπαν τα μεγάλα οικονομικά και όχι μόνο οφέλη από την ένταξή τους στην Κοινοπολιτεία, ήσαν επίσης απρόθυμοι για κάτι τέτοιο. Οι αντίθετοι πρόβαλλαν τόσο οικονομικούς όσο και πολιτικούς λόγους. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, καίτοι θετικά διακείμενος, φοβόνταν τις εσωτερικές αντιδράσεις. Ήδη παρουσιάζονταν δημοσίως επικρίσεις για την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου.

Ο Γεώργιος Γρίβας ήταν ο μεγαλύτερος πολέμιος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αφού πίστευε ότι θα επηρέαζε αρνητικά αφ’ ενός τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ και θα καθιστούσε οικονομικά εξαρτώμενη την Κύπρο από το Ηνωμένο Βασίλειο αφ’ ετέρου. Για ιδεολογικούς λόγους αντίθετο ήταν και το ΑΚΕΛ, το μόνο τότε οργανωμένο κόμμα που αντιπροσώπευε το ένα τρίτο των Ελληνοκυπρίων, το οποίο εισηγείτο να αναπτυχθούν οικονομικές σχέσεις με τις ανατολικές χώρες, αφού η Κοινοπολιτεία αναπόφευκτα θα οδηγούσε και την Κύπρο στις αγκάλες του ΝΑΤΟ. Στα πιο πάνω προστίθεται και η δυσπιστία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που δεν έπαψε ποτέ να δηλητηριάζει τις σχέσεις τους και κατ’ επέκταση τη λειτουργία του νεαρού κράτους. Όπως αναφέρει ο συγγραφέας «ενώ και ο αντιπρόεδρος Φαζίλ Κουτσούκ ταυτιζόταν πιο πολύ με τον Μακάριο, ο Ντενκτάς και η εξτρεμιστική ΤΜΤ ήσαν αντίθετοι». Προτρέπονται οι ενδιαφερόμενοι να διαβάσουν όσα ο Αιμιλιανίδης παραθέτει στο βιβλίο του, για να αντιληφθούν το κλίμα μέσα στο οποίο εξελίσσονταν τα πράγματα στα πρώτα βήματα της νεαρής Κ.Δ., τους χειρισμούς τού προέδρου Μακάριου, τους αναγκαίους συμβιβασμούς όλων των εμπλεκομένων και πώς η Κύπρος κατέστη αρχικά (δοκιμαστικά) προσωρινό μέλος της Κοινοπολιτείας για περίοδο πέντε ετών και στη συνέχεια μόνιμο και πολύ ενεργό μάλιστα.

Η προεδρία Μακαρίου και των διαδόχων του

Σε χωριστά κεφάλαια γίνεται από τον συγγραφέα λεπτομερής αναφορά στο πώς εξελίχθηκαν οι σχέσεις της Κύπρου με την Κοινοπολιτεία και πώς πολιτεύθηκαν οι πρόεδροί της, πριν αλλά και μετά την τουρκική εισβολή, όταν με πολλά ψηφίσματα σε συνόδους κορυφής η Κ.Δ. βρήκε στήριξη και ισχυρή αναγνώριση ως ανεξάρτητο κράτος. Χώρες της Κοινοπολιτείας με διπλωματική παρουσία στο νησί εξέφραζαν και με τον τρόπο αυτό την αναγνώριση της Κ.Δ. και την αντίθεσή τους σε κάθε αποσχιστική ενέργεια εκ μέρους των Τούρκων. Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στο θέμα αυτό. Έχει πολύ ενδιαφέρον, επίσης, να δούμε πώς οι σχέσεις αυτές επηρεάστηκαν αρχικά από την ένταξη της Βρετανίας στην τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) και στη συνέχεια από την ένταξη της Κ.Δ. στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την έξοδο της Βρετανίας από αυτήν. Στη διάρκεια της προεδρίας Μακαρίου σημειώνεται και η άλλη σημαντική πολιτική επιλογή για παράλληλη σύνδεση της Κύπρου με το Κίνημα των Αδεσμεύτων χωρών, του οποίου η Κύπρος υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Υπογραμμίζει ο Αιμιλιανίδης: «Ο Μακάριος προωθούσε αποτελεσματικά την Κυπριακή Δημοκρατία μέσω της συμμετοχής της στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και την Κοινοπολιτεία ως ένα ουδέτερο και φιλειρηνικό κράτος, με ενδιαφέρον στις διεθνείς υποθέσεις και τη διεθνή συνεργασία. Ωστόσο, λόγω της συνεχιζόμενης διαμάχης με την Τουρκία και της ύπαρξης του κυπριακού προβλήματος, ήταν επίσης πρόθυμος να επιδιώξει το πολιτικό συμφέρον τής χώρας του μέσω ad-hoc συνεργασίας και με τους δύο κύριους συνασπισμούς του Ψυχρού Πολέμου, στον βαθμό, όμως, που αυτό δεν θα έφτανε σε καθεστώς επίσημης ένταξης σε κανέναν από αυτούς».

Τόσο κατά την προεδρία Μακαρίου όσο και σ’ αυτές που ακολούθησαν, η Κύπρος επεδίωκε και είχε αναβαθμισμένο ρόλο στους κόλπους της Κοινοπολιτείας, ενώ φιλοξένησε με επιτυχία στο νησί σημαντικές κοινοπολιτειακές συνάξεις. Η σημαντικότερη, βέβαια, ήταν η Σύνοδος Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων που έγινε στη Λεμεσό το 1993, επί προεδρίας Γλαύκου Κληρίδη, στην παρουσία της Βασίλισσας Ελισάβετ. Στο βιβλίο γίνεται ονομαστική αναφορά σε Κύπριους υπουργούς και διπλωμάτες, οι οποίοι συνέβαλαν ουσιαστικά στην εμβάθυνση των σχέσεων Κύπρου-Κοινοπολιτείας και μέσω αυτής στη συνεχή προβολή του Κυπριακού και της ανάγκης για δίκαιη και διαρκή λύση, στη βάση των αρχών των Ηνωμένων Εθνών και της ίδιας της Κοινοπολιτείας. Γενικοί Γραμματείς τής Κοινοπολιτείας με ισχυρή προσωπικότητα και δυναμισμό όπως οι Ράμφαλ και Ανιαόκου, στους οποίους ο Αιμιλιανίδης αφιερώνει το βιβλίο, έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο και ενήργησαν με πρακτικό τρόπο για να βοηθήσουν το δοκιμαζόμενο από ξένη κατοχή μέλος τους.

Οι στενές σχέσεις και η δραστήρια συμμετοχή της Κύπρου στην κοινοπολιτειακή οικογένεια συνεχίστηκε από τον διάδοχο του Μακαρίου, Σπύρο Κυπριανού, τον Γιώργο Βασιλείου και τον Γλαύκο Κληρίδη. Ο γράφων είχε την ευκαιρία να καλύψει υπό τη δημοσιογραφική του ιδιότητα τη διάσκεψη κορυφής τής Κοινοπολιτείας στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας, το 1989. Μετά το 2004, οι πρόεδροι Τάσσος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Χριστόφιας, Νίκος Αναστασιάδης, μέλη της κυβέρνησης και της βουλής συμμετείχαν σε διασκέψεις που φιλοξενήθηκαν σε διάφορες χώρες, ενώ και η Κύπρος φιλοξένησε τέτοιες. Στο βιβλίο γίνεται λεπτομερής αναφορά για όλη αυτή την περίοδο.

Κύπριος πολίτης και κοινοπολιτεία

Ενώ, λοιπόν, η σχέση της Κύπρου με την Κοινοπολιτεία κρατάει πέραν των έξι δεκαετιών, είναι ισχυρή και επωφελής, ποια αντίληψη έχει γι’ αυτήν ο Κύπριος πολίτης; Ο Αιμιλιανίδης αγγίζει και αυτήν την πτυχή, με βάση και τα ευρήματα σχετικής έρευνας που έγινε το 2020. Γράφει σχετικά: «Παρά τη σημαντική έκταση της συμμετοχής υψηλού επιπέδου στην Κοινοπολιτεία, η σημασία της στην καθημερινή ζωή των πολιτών υπολείπεται αυτής που αφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. […] Είναι εντυπωσιακό ότι το 37% των ερωτηθέντων δεν γνώριζαν καν τι είναι η Κοινοπολιτεία, το 60% τη θεωρεί αποικιακό θεσμό και το 72% πιστεύει ότι χειραγωγείται από το Ηνωμένο Βασίλειο». Ο συγγραφέας σχολιάζει ότι τούτο δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς και η ίδια η Κοινοπολιτεία δεν είναι πλέον τόσο σημαντικός (ελκυστικός) διεθνής ηγετικός θεσμός, ενώ και οι σύνοδοι κορυφής έπαυσαν να έχουν την ίδια αίγλη. Ωστόσο, και μετά την ένταξή της ως πλήρες μέρος στην Ε. Ένωση, η Κ. Δ. θεωρεί ότι η ταυτόχρονη στενή σχέση της με την Κοινοπολιτεία είναι επωφελής, λειτουργεί συμπληρωματικά και πρέπει να συνεχιστεί. Ο νέος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης έδειξε εξ αρχής πρόθεση να συνεχίσει τη στενή σχέση με την Κοινοπολιτεία, θεωρώντας ότι συμβάλλει στην ειρήνη, την ασφάλεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Κύπρος, υποδεικνύει ο Αιμιλιανίδης, ως μέλος και των δύο οργανισμών μπορεί να καταστεί γέφυρα συνεργασίας και να προσφέρει πρακτικούς μηχανισμούς για τον σκοπό αυτό. Είναι φανερό, ωστόσο, καταλήγει ότι και η ίδια η Κοινοπολιτεία πρέπει να επανακαθορίσει τον ρόλο της και να βρει την ταυτότητά της στη νέα εποχή των συνεχών αλλαγών και προκλήσεων.

Το βιβλίο του Αχιλλέα Αιμιλιανίδη «Η Κυπριακή Δημοκρατία και η Κοινοπολιτεία», όπως και το προηγούμενο (έκδοση 2022) με τίτλο «Μυστικές Διαπραγματεύσεις, Η γένεση της Κυπριακής Δημοκρατίας (1959-1960)» εμπλουτίζουν την κυπριακή βιβλιογραφία και την επιστημονική έρευνα, και αξίζουν προσοχής.
Παύλος Παύλου
Δημοσιογράφος

Φιλελεύθερος 12/03/2024 

«Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης», Σάββας Ιακωβίδης

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Σάββα Μ. Ιακωβίδη

Ο βετεράνος και έγκριτος δημοσιογράφος Σάββας Ιακωβίδης παρουσίασε την Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2023, στη Δημοσιογραφική Εστία, στη Λευκωσία, το βιβλίο του με τίτλο: «Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης» (εκδόσεις Γερμανός, Θεσσαλονίκη 2023).

Το βιβλίο αποτελεί συλλογή άρθρων του των τελευταίων ετών που εστιάζονται περισσότερο στο Κυπριακό, αναλύοντας πολιτικές και πολιτικούς. Μέσα από τις αναλύσεις του, προσπαθεί να ενημερώσει τον αναγνώστη για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην πορεία του πολιτικού ζητήματος, την επιβίωση τόσο του Κυπριακού Ελληνισμού, αλλά και τις παρενέργειες στην Ελλάδα…

Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος Σάββας Ιακωβίδης, με τεράστια πείρα ετών στις δημοσιογραφικές επάλξεις, είναι γνωστός για την ευθυκρισία, τον επαγγελματισμό και τον πατριωτισμό του. Έζησε από κοντά τις τραγωδίες του πραξικοπήματος και της εισβολής και με τη μάχιμη αρθρογραφία του προασπίζεται σταθερά, αρχές και διαχρονικές αξίες.

Με αγάπη για τον τόπο και αγωνία για το μέλλον προσπαθεί να προβληματίσει και να ξυπνήσει συνειδήσεις.

Γράφει στον πρόλογό του:
«Οι δημοσιογράφοι, όσοι ακόμα επιμένουν να σέβονται και να τιμούν αυτό το ξεχωριστό και άκρως απαιτητικό επάγγελμα, καλούνται να είναι οι υπεύθυνοι, σοβαροί και έντιμοι διαμεσολαβητές μεταξύ της εκάστοτε εξουσίας και της κοινής γνώμης. Οι εντεύθεν ευθύνες τους έναντι των πολιτών και του τόπου είναι μέγιστες και ισούνται με το μπόι του καθενός».
Ομιλητές πέραν του συγγραφέα και του Εκδότη Ανδρέα Γερμανού ήταν ο ε.α. Στρατηγός Φοίβος Κλόκκαρης και ο Πανεπιστημιακός Γιώργος Κέντας. Συντονιστής ήταν ο δημοσιογράφος Μάριος Πούλλαδος.  

«Το γυμνό παγώνι» και "Το μπλε δείπνο" Εκδόσεις Καστανιώτη

Δάφνη Νικήτα

Αυτή την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2023 και ώρα 7 μ.μ.

Αμφιθέατρο «Κωνσταντίνος Λεβέντης» της A. G. Leventis Gallery

Για τα βιβλία θα μιλήσουν ο Γιώργος Γεωργής, Καθηγητής Νεότερης Ιστορίας Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου, η Θάλεια Στεφανίδου, ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων και ο Γιάννης Τουμαζής, π. υφυπουργός Πολιτισμού. Ποιήματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Αχιλλέας Γραμματικόπουλος και η Δάφνη Νικήτα.

Θα προβληθούν βίντεο των καλλιτεχνών Mathieu Devavry, Κάκιας Κατσελλή, Έλενας Κούμα, Λίας Λαπίθη και PASHIAS, εμπνευσμένα από ποιήματα της Δάφνης Νικήτα.

"Το γυμνό παγώνι" (2022)

Τα παράθυρα είναι όλα ανοιχτά. Ανάβω το φως, νιώθω καλύτερα. Η βραδιά αυτή θα είναι ήσυχη. Τα πλήκτρα, η δεξιοτεχνία των χεριών είναι βάλσαμο. Η απλότητα της μουσικής είναι δύναμη. Μπορεί να οργιάσει τώρα η φαντασία, ενώ η ζωή συνεχίζεται αμείλικτη. Ο επιθεωρητής περπατάει σαν γάτα. Κανένας δεν ξέρει πού βρίσκεται. Η ανάγκη αναπαύεται με τα φτερά ανοιγμένα. Τα παιδιά τρέχουν να σωθούν. Σηκώθηκε άνεμος. Τα βήματα συμβαίνουν μόνο μέσα στο κεφάλι. Δεν πάω πουθενά. Τα ονόματα δεν θυμίζουν τίποτα. Σώζω μονάχα εικόνες που έφτασαν στα πόδια μου με τον άνεμο. Πέφτω στη θάλασσα. Η λογική είναι επικίνδυνη όταν το σπίτι βουλιάζει. Το στόμα γέμισε σύννεφα. Κρατιέμαι από το ταβάνι. Πέφτω. Κρύβομαι στο υπόγειο μαζί με μια γάτα να μου κρατάει το χέρι. Η σκάλα αυτή τελειώνει στην παλάμη. Η μουσική αρχίζει στο κενό. Το σπίτι γέμισε ρωγμές. Τα σκυλιά ουρλιάζουν. Από το τζάμι βλέπω νοσοκομεία, σφαγεία, νεκροταφεία. Ένας δαίμονας κοιμάται στο κρεβάτι, μέχρι να πέσουν από ψηλά πεθαμένα πουλιά και σκόνη. Τίποτα δεν είναι πραγματικό πέρα από τη βροχή. Στο μέρος αυτό ο χρόνος δεν κυλάει πια. Το παγώνι έχει χάσει όλα τα φτερά του.

"Το Μπλε Δείπνο" (2020)

Το μπλε δείπνο αρχίζει καθώς ένα φως ανάβει το σκοτάδι. Η σονάτα ν’ ακούγεται κάτω από ένα φεγγάρι που παγώνει και φλέγεται. Ένα ελάφι στον τοίχο απέναντι, το τέρας ανατέλλει στον κήπο, ο ουρανός αγγίζει το πάτωμα, οι πατημασιές αφήνουν σύννεφα, το φως ξεμακραίνει. Μπορεί και να βρέχει. Το σπίτι γέμισε ψηλά ποτήρια, η επιθυμία σφαλίζει τα παράθυρα, φαντασία η μόνη ελευθερία. Η έναστρη νύχτα καρφωμένη στον τοίχο μοιάζει με κραυγή όταν τελειώνει ο χορός. Η μουσική επιστρέφει στα κλειστά δωμάτια να θυμίζει καλό καιρό την εποχή που βρέχει στάχια και φτερά πουλιών. Η ιστορία γράφεται από αυτούς που ζουν στο σκοτάδι , το παραμύθι πεθαίνει στην αλήθεια, ο χρόνος υπάρχει σαν δικαίωμα που χάνεται. Ένα γεύμα με περιμένει στην έρημο. Τα δωμάτια όμως παραμένουν κλειστά, φωτογραφίες δεν υπάρχουν πουθενά. Ποιος πραγματικά γνωρίζει πότε αρχίζει κάτι; Δεν υπάρχει χώρος, μόνο η ζωή κάτω από το τραπέζι. Οι δύο καρδιές στο πιάτο μπροστά στα υγρά μάτια. Αγάπη σαν γάτα να περπατάει ανάποδα στα σύννεφα. Η ομορφιά βρίσκεται στη σιωπή που μοιράζεται. Το μπλε αιώνιο φως, η ουσία πέρα από το σώμα. Δεν τελειώνει ό,τι δεν έχει αρχίσει...

Η Δάφνη Νικήτα γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο University of Kent (BAΗonors) και στο Goldsmiths’ College, University of London (MA). Διευθύνει το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Διάτοπος. Συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου ως παραγωγός πολιτιστικών προγραμμάτων. Έχει γράψει μελέτες και κριτικά σημειώματα για το έργο πολλών καλλιτεχνών και έχει επιμεληθεί εκθέσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Το 2009 προσκλήθηκε και συμμετείχε στη δράση «Making words», η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της 53ης Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας, με επιμελητές τους Daniel Birnbaum και Evgeny Bunimovich. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, σε ποιητική δράση. Σε ποίησή της βασίστηκαν τρεις ζωντανές περφόρμανς, που παρουσιάστηκαν στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» (Αθήνα, Σεπτέμβριος 2012), στο ΚΣΤ Διάτοπος (Λευκωσία, Φεβρουάριος 2017) και στη Λεβέντειο Πινακοθήκη (Λευκωσία, Ιανουάριος 2020). 

Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές Μπουκάλια από το ίδιο άρωμα (Εκδόσεις Εν Tύποις, Λευκωσία 1999), Το βροχερό βαγόνι (Εκδόσεις Το Ροδακιό, Αθήνα 2007), Η περιπέτεια της Μπέττυ και άλλα ποιήματα (Εκδόσεις [.poema..], Αθήνα 2009), Μαύρα σκυλιά (Eκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2015), Το δέντρο που ανατέλλει (Eκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2018), Το μπλε δείπνο (Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 2020). Το βιβλίο της «Το μπλε δείπνο», εκδόσεις Καστανιώτη ψηφίστηκε από το αναγνωστικό κοινό στα Top 10 (βραχεία λίστα) στην κατηγορία ελληνική ποίηση των 8ων Βραβείων Βιβλίου Public για τις εκδόσεις 2020.

Το βιβλίο της «Το γυμνό παγώνι», εκδόσεις Καστανιώτη ήταν στην βραχεία λίστα των λογοτεχνικών βραβείων της Ένωσης Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης για τις εκδόσεις 2022. Το 2022 τιμήθηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού για την συνεισφορά της στην προώθηση και καλλιέργεια του ελληνικού πολιτισμού.

(Φιλελεύθερος 7.10.2023)