Showing posts with label Κοινωνία. Show all posts
Showing posts with label Κοινωνία. Show all posts

Thursday, August 22, 2024

Ένα κείμενο που λέει πολλά...

"Καλώς ήρθατε στον 21ο αιώνα ".
Εδώ το σεξ είναι δωρεάν και ο έρωτας έχει γίνει μια τσέπη γεμάτη εισιτήρια.
Εκεί που το να χάσεις το τηλέφωνό σου είναι χειρότερο από το να χάσεις τις αξίες σου.
Εκεί που το μπάνιο έγινε φωτογραφικό στούντιο , το ιδανικό μέρος για εγγραφή.
21ος αιώνας όπου άνδρες και γυναίκες φοβούνται την εγκυμοσύνη πολύ περισσότερο από τον HIV.

Εκεί που η πίτσα έρχεται πιο γρήγορα από ασθενοφόρο.
Εκεί που τα ρούχα καθορίζουν την αξία ενός ατόμου και το να έχεις χρήματα είναι πιο σημαντικό από το να έχεις φίλους ή ακόμα και οικογένεια.

21ος αιώνας, όπου τα παιδιά μπορούν να αρνηθούν τους γονείς τους για εικονική αγάπη.
Εκεί όπου οι γονείς ξεχνούν να μαζέψουν την οικογένειά τους γύρω από το τραπέζι για ένα αρμονικό δείπνο, μιλώντας για την καθημερινότητα ενώ διασκεδάζουν στη δουλειά ή στο τηλέφωνό τους.

Εκεί όπου άντρες και γυναίκες συχνά θέλουν σχέσεις χωρίς δέσμευση και η μόνη τους "δέσμευση" είναι να ποζάρουν για φωτογραφίες και να αναρτούν στα social media ορκίζοντας αιώνια αγάπη.

Όπου η αγάπη έγινε δημόσια έργο.
Εκεί που οι άνθρωποι ξεχνούν να φροντίσουν το πνεύμα τους...
Εκεί που κοστίζει περισσότερο να έχεις το επιθυμητό σώμα του «κόσμου της τέχνης» παρά ένα πτυχίο κολεγίου.

Όπου μια φωτογραφία γυμναστηρίου παίρνει πολύ περισσότερα likes από μια φωτογραφία μελέτης ή κάνοντας καλό.
21ος αιώνας, εδώ επιβιώνεις μόνο αν παίζεις με τον "λόγο"
και καταστρέφεσαι αν ενεργείς με τη "καρδιά. "

Monday, July 10, 2023

In a Polarized US, How to Define a Patriot Increasingly Depends on Who’s Being Asked

FILE - People walk past an American flag inside the Oculus, part of the World Trade Center transportation hub, at the start of a work day in New York, Sept. 11, 2019. (AP Photo/Wong Maye-E, File)

Millions of Americans will attend parades, fireworks and other Independence Day events on Tuesday, celebrating the courage of the nation’s 18th century patriots who fought for independence from Great Britain and what they considered an unjust government. Those events also will honor the military and those who sacrificed in other conflicts that helped preserve the nation’s freedom over its 247-year history.

That is only one version of a “patriot.” Today, the word and its variants have morphed beyond the original meaning. It has become infused in political rhetoric and school curriculums, with varying definitions, while being appropriated by white nationalist groups. Trying to define what a patriot is depends on who is being asked.

THE ORIGINAL PATRIOTS
While the word’s origins come from ancient Greece, its basic meaning in American history is someone who loves his or her country.

The original patriots come from the American Revolution, most often associated with figures such as Sam Adams and Benjamin Franklin. But enslaved people who advocated for abolition and members of native communities trying to recover or retain their sovereignty also saw themselves as patriots, said Nathaniel Sheidley, president and CEO of Revolutionary Spaces in Boston. The group runs the Old State House and Old South Meeting House, which played central roles in the revolution.

“They took part in the American Revolution. There were working people advocating for their voices to be heard in the political process,” Sheidley said. The hallmark of patriotism then, he said, was “a sense of self-sacrifice, of caring more about one’s neighbors and fellow community members than one’s self.”

PATRIOTISM HAS HAD MORE THAN ONE MEANING
In some ways, the view of patriotism has always been on parallel tracks with civic and ethnic nationalism, historians say. “Patriotism really depends on which American is describing himself as patriotic and what version or vision of the country they hold dear,” said Matthew Delmont, a historian at Dartmouth.

Opposition to government and dissent have been common features of how patriotism has been defined, he said. He cited the example of Black military members who fought in World War II and advocated for civil rights when they returned. They also saw themselves as patriots. “Part of patriotism for them meant not just winning the war, but then coming home and trying to change America, trying to continue to fight for civil rights and to have actual freedom and democracy here in the United States,” Delmont said.

For many white Americans who see themselves as patriotic, “They’re thinking of other white Americans as the true definition of Americans,” Delmont said.

HOW THE DEFINITION HAS EVOLVED
Far-right and extremist groups have branded themselves with American motifs and the term “patriot” since at least the early 20th century, when the second Ku Klux Klan became known for the slogan “100% Americanism,” said Mark Pitcavage, senior research fellow at the Anti-Defamation League’s Center on Extremism. By the 1990s, so many antigovernment and militia groups were using the term to describe themselves that watchdog groups referred to it as the “ Patriot movement.”

That extremist wave, which included Oklahoma City bomber Timothy McVeigh, faded in the late 1990s and early 2000s. But many such groups resurfaced when Barack Obama became president, according to the Southern Poverty Law Center, which closely tracked the movement. Since then, many right-wing groups have called themselves “patriots” as they’ve fought election processes, LGBTQ+ rights, vaccines, immigration, diversity programs in schools and more. Former President Donald Trump frequently refers to his supporters as “patriots.”

HOW WHITE NATIONALIST GROUPS USE IT
The term works as a branding tool because many Americans have a positive association with “patriot,” which hearkens back to the Revolutionary War soldiers who beat the odds to found the country, said Kurt Braddock, an American University professor and researcher at the Polarization and Extremism Research & Innovation Lab.

One example is the white supremacist militia group Patriot Front, which researchers say uses patriotism as a sort of camouflage to hide racist and bigoted values. Some white nationalist groups may genuinely view themselves as pushing back against tyranny — even if in reality they are “very selective” about what parts of the Constitution they want to defend, Braddock said.

Gaines Foster, a historian at Louisiana State University, said patriotism at one point was seen as a civic nationalism that held the belief “that you’re an American because you believe in democracy, you believe in equality, you believe in opportunity. In other words, you believe certain things about the way the government works, and that’s a very inclusive vision.”

He said the violent Jan. 6, 2021, attack on the U.S. Capitol was the most dramatic example of how the view of patriotism has shifted in recent years, saying “people began to lean less toward a commitment to democracy and more to the notion in the Declaration of Independence that there is a ‘right of revolt,’ and that becomes patriotism.”

HOW PATRIOTISM GETS LINKED TO CONSPIRACY THEORIES
Bob Evnen has been active in Nebraska Republican politics for nearly 50 years and was instrumental a decade ago in enacting a requirement for the Pledge of Allegiance to be recited in schools. The measure doesn’t force students to participate, but does require schools to set aside time each class day for the pledge to be recited.

He pushed for the pledge policy to be included in the state’s social studies curriculum standards, despite criticism from some lawmakers and civil rights organizations who labeled it “forced patriotism.” The intent, he said, is “to teach our children to become young patriots who have an intellectual understanding of the genius of this country and who feel an emotional connection to it.”

“Somewhere along the line, we lost that — to our detriment, I believe,” Evnen said. Now Evnen is Nebraska’s secretary of state overseeing elections and he is sometimes the target of election conspiracy theorists — usually fellow Republicans. They have made unfounded accusations of election rigging across the country and often question his patriotism for disagreeing.

Evnen finds those accusations maddening. To him, patriotism is unifying around “the idea of liberty and freedom and of self-governance.” He said today’s national debate on what constitutes patriotism flies in the face of reason.

“They’re now just personal attacks in an effort to shut down debate,” he said. “Anyone who strays from orthodoxy is labeled unpatriotic.”

PATRIOTISM IS A HOT BUTTON IN SCHOOLS
In Idaho, Gov. Brad Little and Superintendent of Public Instruction Debbie Critchfield, both Republicans, announced in June that the state had purchased a new “patriotic” supplemental history curriculum that would be made available, free, to all public schools.

“It’s more important than ever that Idaho children learn the facts about American history from a patriotic standpoint,” Little wrote on Facebook. He said the lessons would help to “truly transform our students here in Idaho.” Little’s office referred questions about the supplement to the state’s education department.

“The Story of America” curriculum was developed by conservative author and former Reagan-era education secretary Bill Bennett. In a 2021 press release, Bennett said the curriculum was needed because “an anti-American ideology that radically misrepresents U.S. history has infiltrated our education system and misled our kids.”

It’s difficult to compare the supplemental curriculum against the lessons that Idaho schools currently use because each district selects its own texts and lesson plans. The new curriculum emphasizes that talking about American history and teaching the subject should be done with the intent to “cultivate a respect and love of your country,” Critchfield said.

“It’s not to change history, but to honor the history we had,” she said. Democratic state Rep. Chris Mathias, a member of the House education committee, hasn’t seen the supplemental curriculum yet, but said history lessons should teach the good and the bad, and discuss — without shaming — the uncomfortable aspects of history.

Saying one curriculum is “patriotic” suggests that others currently in use are not, he said. “I would really like to know if that’s true,” said Mathias, who previously served in the U.S. Coast Guard. “As a military veteran, I think a lot of people disagree on what it means to be devoted to America. I think a lot of people think that blind devotion is the same thing as patriotism. I don’t.”

By GARY FIELDS, MARGERY BECK and REBECCA BOONE Associated Press

Fields reported from Washington, Beck from Omaha, Nebraska, and Boone from Boise, Idaho. Associated Press writers Steve LeBlanc in Boston, and Linley Sanders and Ali Swenson in New York contributed to this report.

The National Herald 

July 4, 2023
By Associated Press 

Wednesday, April 19, 2023

Ανοχύρωτη Πολιτεία η Κυπριακή Δημοκρατία

Του Δρ Ανδρέα Σοφόκλη

Για άλλη μία φορά το Σάββατο της Αναστάσεως, μία από τις σημαντικότερες κατανυκτικές λειτουργίες, αν όχι η σημαντικότερη της Ορθόδοξης Χριστιανικής Θρησκείας, μεταβλήθηκε σε μίνι πραξικόπημα. Το Κράτος πέρασε κρίση, για να λέμε πλέον και κυρίως να γράφουμε τα γεγονότα με το όνομά τους, η κοινωνία απέτυχε και πάλι παταγωδώς.

Κάποιοι, όπως και ο υποφαινόμενος γράψαμε, προειδοποιώντας, σε αντίθεση με εφησυχάζοντες, με αδιάφορους, με χειροκροτητές, το  συγκεκριμένο άρθρο μου απλά θυμίζω, είχε τίτλο: Λαμπρατζιές, Κροτίδες, Πυροτεχνήματα. Το σημαντικό στοιχείο είναι το: διαβάζει κάποιος; Έχει αποδειχθεί ότι το ρήμα διαβάζω είναι πολύ βαρύ, αφού έχει φυσικές προεκτάσεις, όπως: μελετώ-κατανοώ-εφαρμόζω-αξιολογώ-αναλύω-συνθέτω-λύνω, αν πρόκειται για προβλήματα.

Για ακόμα μία φορά απέδειξες Κυπριακή Κοινωνία ότι οι ακόλουθες τραγωδίες δεν έγιναν τυχαία: Πραξικόπημα-Τουρκική εισβολή-Μετοχές-Ήλιος-Μαρί-Αξιόγραφα-Μάτι-Τέμπη. Πώς συνδέονται όλα αυτά με την Νύκτα της Αναστάσεως αλλά της κρίσης στη Δημοκρατία;

Τι κυριαρχεί είναι πολύ απλό. Θα χρησιμοποιήσω ένα συνηθισμένο παράδειγμα της σύγχρονης δυστυχώς κοινωνικής και πάλι πραγματικότητας: Σε ένα βίαιο περιστατικό σωματικής βίας, σύνηθες και αυτό το φαινόμενο, από ένα σωματικώς ισχυρό κατά ενός σωματικώς ανίσχυρου, ως γνωστό υπάρχουν τριών ειδών θεατές:

-          Οι οπαδοί και χειροκροτητές του θύτη. Οι οπαδοί του θύματος, οι οποίοι δεν τολμούν να κάνουν κάτι. Οι ουδέτεροι.

Ο θύτης ανενόχλητος δρα βιαιοπραγώντας κατά του θύματος. Ποια από αυτές τις τρεις ομάδες ευθύνεται; Φυσικά τόσο η δεύτερη όσο και η Τρίτη, αφού η πρώτη ανήκει στην ομάδα των θυτών.

Μία ανεκτική και υποχωρητική κοινωνία «κατορθώνει» να ανέχεται κάποιους λίγους «νταήδες», οι συνέπειες: 36% του εδάφους, 1619 αγνοούμενοι, εκατό εξήντα χιλιάδες πρόσφυγες, βωμοί νεκρών, δεκάδες γυναίκες βιασμένες, όπως αναφέρεται πενήντα δύο χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες πλήρως εξοπλισμένοι, χιλιάδες οι παράνομοι έποικοι, ραγδαία αλλαγή της μορφής των κατεχόμενων περιοχών μας, με τον κίνδυνο να αιωρείται. Εκατοντάδες τα θύματα και από τις άλλες προαναφερόμενες συμφορές: νεκροί, ορφανά, οικονομικά θύματα, ψυχολογικές, ψυχικές συνέπειες που βέβαια δεν καταγράφονται. Χωρίς ουδείς από αυτούς να έχει καταδικαστεί ουσιαστικώς και μη μου αντιτείνει κάποιος τον ένα, τους πέντε με δεκαπέντε, όπως λέγεται συνήθως και λύσαμε το θέμα.

Μία κοινωνία που ανεχόταν και ανέχεται να στηρίζουν νομοθέτες αυτούς όλους τους έξυπνους «μάγκες», οι οποίοι μάλιστα να είναι και υποκείμενα θαυμασμού από άλλους, τόσο στην ενήλική τους ζωή όσο και στα μαθητικά τους χρόνια, κατά τα οποία προκαλούν και προβλήματα στα μαθησιακά αποτελέσματα συμμαθητών/συμμαθητριών τους, στην εύρυθμη λειτουργία των σχολικών μονάδων, όπως και κατά τη στρατιωτική τους θητεία, όσοι από αυτούς την επιτελούν, όσο καιρό την επιτελούν, πώς την επιτελούν, αν την επιτελούν. Βέβαια αρκετοί από αυτούς καλύπτονται από τα «συγχωροχάρτια» των «ψυχολογικών νοσημάτων». Ακολουθεί στην ενήλική τους ζωή το ΕΕΕ, επιστέγασμα είναι ότι κάποιοι από αυτά τα «παλληκάρια» έχουν και αστυνομική προστασία.

Σημειώνω ότι όποιος αμφιβάλλει ή/και διαφωνεί με αυτά που γράφω σε όποια σημεία προτού εκφραστεί, ας κάνει έρευνα. Εάν και όταν κάποιους από αυτούς τους συλλάβει η αστυνομία είτε σε ποδοσφαιρικά-αθλητικά επεισόδια, είτε το Σάββατο της Αναστάσεως, είτε σε λεγόμενες διαδηλώσεις λεγόμενων δικαιωμάτων (όχι βέβαια διαδηλώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, τις οποίες και αυτές εκμεταλλεύονται για τους δικούς τους λόγους), αμέσως πέφτουν τα τηλεφωνήματα, ανακοινώσεις, νομικά σημεία, «ψυχολογικά νοσήματα», για τους γνωστούς λόγους «αρχών» για να τους προστατεύσουν.

Η κοινωνία αυτή είναι τόσο «ικανή» που ανέχεται όλα αυτά χωρίς καμία απαίτηση, πληρώνει τις συνέπειες, όσες περιγράφονται και τις οικονομικές σε κυλιόμενη μορφή, κλαίγοντας, μεμψιμοιρώντας, κάνοντας στιγμιαία πως θυμώνει κάπως, με το σύμβολο: δε βαριέσαι πέρασε και αυτό, να κυριαρχεί.

Όλα αυτά τα παιδιά, είναι μικρά τα καημένα, τι να τους κάνεις! Οι ηλικίες τους κυμαίνονται περίπου από μόνο δεκατεσσάρων ετών μέχρι περίπου μόνο πενήντα! Απλά έχουν αρκετοί από αυτούς και δικά τους παιδιά που ακολουθούν, όπως μου δήλωσε κάποιος «νταής» εξοργισμένος, την παράδοση και τα έθιμα, που είναι αυτά: ο αποσυντονισμός της κοινωνίας και της Δημοκρατίας. Αυτά βέβαια τα τραγικά σε καμία άλλη Θρησκεία, σε κανένα άλλο κράτος πλην της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας δε συμβαίνουν τόσα τραγικά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Υπάρχουν Κοινωνίες και Δημοκρατίες που εάν τολμήσουμε να περιγράψουμε αυτά που συμβαίνουν με τη δική μας ανοχή και με το δικό μας: Ωχ αδελφέ τον μπελά σου ψάχνεις, άστο να περάσει, εμείς τη δουλειά μας και τα λεφτά μας να βλέπουμε, τι μας νοιάζει τι γίνεται, μέχρι, φυσικά να έρθει η δική μας σειρά, με ορατές συνέπειες, το βέβαιο είναι πως δε θα το πιστέψουν και εάν τους πείσουμε ότι συμβαίνουν, εύκολα συμπεραίνουμε σε ποιο Ναδίρ θα μας κατατάξουν.

Υπάρχουν λύσεις, για να μη διαφωνούν κάποιοι που ανησυχούν γι` αυτούς, εύκολες απλές και με κέρδος για όλους, όπως είναι:

->Το βραχιόλι στο πόδι, για ικανό χρονικό διάστημα.

-> Οι δωρεάν εργασίες κοινής ωφέλειας μία ημέρα την εβδομάδα, για χρονικό διάστημα, όπως είναι η καθαριότητα των δρόμων, των παραλίων, οι δενδροφυτεύσεις στις πόλεις, στις κοινότητες στις ημιορεινές και ορεινές περιοχές, όπου ο καθαρός αέρας οξυγονώνει.

Όπως δηλώνεται στον Χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Τα δικαιώματα του ενός ανθρώπου παύουν εκεί όπου αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Δεν είναι υποχρεωμένοι οι πολίτες, στις πόλεις, στις γειτονιές, στις κοινότητες, ως κοινωνία να χάνουν την ησυχία, την ηρεμία, στη ζωή, στα σπίτια τους, από την όποια οχλαγωγία, να κινδυνεύουν η ζωή, η οικογένεια, η περιουσία τους, να δέχονται σωματικές, λεκτικές απειλές, να φορτώνονται με φόρους για να πληρώνουν οικονομικές ζημιές, που τις προκαλούν αυτοί οι οποίοι όχι μόνο για τίποτα το κοινωνικό, το αναπτυξιακό δεν ενδιαφέρονται αλλά έχουν τέτοια προστασία που αντιβαίνει της προστασίας των φιλήσυχων ανθρώπων.

Ως κοινωνία ας αλλάξουμε τις σημαδεμένες τράπουλες, ας κινηθούμε αποφασιστικά στο ορθό παιχνίδι της ζωής, προτού και πάλι βρεθούμε σε νέους θρήνους. Ας εφαρμόσουμε αυτά που πρέπει, ώστε οι λίγοι αλλά πολύβουοι και πολυθόρυβοι αυτοί, οι οπαδοί, οι χειροκροτητές τους, να περιθωριοποιηθούν.

Αν συνεχίσουμε την ανεκτική γραμμή, για τους όποιους λόγους, η φθίνουσα πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη.  

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ερευνητής, Μελετητής

Tuesday, February 28, 2023

Ενδιαφέρον κείμενο του Γιώργου Θεοτοκά για την Ελλάδα

Απίστευτα επίκαιρο και μάλλον διαχρονικό! 
Ο Γιώγος Θεοτοκάς έγραψε το 1929, σε ηλικία 24 ετών το συναρπαστικό δοκίμιο Ελεύθερο Πνεύμα (εκδ. Εστία) το οποίο αργότερα ονομάστηκε «πνευματικό μανιφέστο» της γενιάς του ΄30 (στην οποία ανήκουν και ο Γιώργος Σεφέρης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Στρατής Μυριβήλης, ο Κοσμάς Πολίτης, ο Μ. Καραγάτσης, ο Άγγελος Τερζάκης). Πρόκειται για ένα ολιγοσέλιδο κείμενο που έχει απασχολήσει περισσότερο από κάθε άλλο δοκίμιο την ελληνική διανόηση.

Σήμερα, 87 χρόνια μετά, ακούγεται πιο επίκαιρο από ποτέ και διαβάζεται ως το πιο σύχρονο μανιφέστο για τη δική μας, στρεβλή κοινωνική καθημερινότητα. «Την έλλειψη αληθινής ανάπτυξης, φανερώνει καλά και η έλλειψη ανοχής και ψυχραιμίας που χαρακτηρίζει σχεδόν πάντα τις ελληνικές συζητήσεις. Όταν εκδηλωθεί μια διαφωνία, η πρώτη δουλειά των Ελλήνων είναι να αρνηθούν ολότελα τη σημασία του αντιπάλου. Πώς μπορεί να είναι σοβαρό υποκείμενο αφού τολμά να λέει όχι όταν εμείς λέμε ναι; Να πάει πρώτα να μάθει γράμματα κι ύστερα να έρθει να συζητήσει μαζί μας.

Αυτό δεν είναι όλο. Τον αρνούνται και ως άτομο. Είναι φαύλος και κακόπιστος. Είναι κουτός. Είναι παλαβός. Είναι αίσχος για την Ελλάδα να υπάρχει ένα τέτοιος άνθρωπος. Είναι δημόσιος κίνδυνος. Πρέπει να εκλείψει οπωσδήποτε, να εξολοθρευτεί, να καταργηθεί, να μην μείνει κανένα ίχνος του στο πρόσωπο της Γης. Δεν κατορθώνουν να πιστέψουν οι Έλληνες ότι ένας άνθρωπος που σκέπτεται διαφορετικά από αυτούς μπορεί να είναι πολύ άξιος, πολύ έντιμος, πολύ χρήσιμος άνθρωπος. Άξιοι, έντιμοι, χρήσιμοι είναι μονάχα αυτοί που συμφωνούν μαζί μας. Οι άλλοι όλοι: φωτιά και τσεκούρι!

Αυτό δεν είναι όλο. Τον αρνούνται και ως άτομο. Είναι φαύλος και κακόπιστος. Είναι κουτός. Είναι παλαβός. Είναι αίσχος για την Ελλάδα να υπάρχει ένα τέτοιος άνθρωπος.

Μεσ’ στο δημιουργικό αναβρασμό της σημερινής Ευρώπης τι θέση κρατά η Ελλάδα; Τι συμβολή προσφέρουμε στις μεγάλες προσπάθειες που καταβάλλονται τριγύρω μας; Τίποτα! Το αισθανόμαστε βαθιά μόλις περάσουμε τα σύνορά μας πως δεν αντιπροσωπεύουμε τίποτα, πως κανείς δεν μας λογαριάζει στα σοβαρά, πως δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε τη θέση που κρατούμε στην Ευρώπη, πως είμαστε στα μάτια των ξένων μονάχα χρηματομεσίτες, βαπορατζήδες και μικρομπακάληδες και τίποτα περισσότερο. Αφού περιπλανηθούμε αρκετά μεσ’ στον ευρωπαϊκό πολιτισμό γυρνούμε κάποτε στο σπίτι με σφιγμένη την καρδιά. Που είναι λοιπόν οι Έλληνες; Τους γυρέψαμε παντού και δεν τους βρήκαμε πουθενά.

Υπάρχουν όμως σε αυτό το σημείο, όπως σ’ όλα, διάφοροι ορίζοντες και διάφορες προοπτικές. Οι νοικοκυραίοι, αντιπρόσωποι της σημερινής ελληνικής αρμοδιότητας, θα μας πουν πως δεν είναι η ώρα κατάλληλη για να ξυπνούμε στους νέους τον έρωτα των υψηλών έργων, αφού το πάθος αυτό τους κάνει να αρνηθούν κάθε πνευματική και ηθική τάξη, να απομακρυνθούν από κάθε σοβαρή και κοινωφελή σταδιοδρομία, να ριχτούν σε τρελές, περιπέτειες, που τις περισσότερες φορές καταστρέφουν τη ζωή τους. Σήμερα, θα μας πουν, περισσότερο από πάντα, η Ελλάδα θέλει φρόνιμους νέους γεωπόνους, μηχανικούς, δασκάλους, οικονομολόγους, κι όχι ανήσυχους ονειροπόλους, που ταράζουν το έργο της περισυλλογής, που δεν προσφέρουν καμιά εκδούλευση στον τόπο και καταντούν συνήθως παράσιτοι. Θα απαντήσουμε δόξα τω Θεώ, οι φρόνιμοι νέοι δεν λείπουν στην Ελλάδα.Οι νοικοκυραίοι του Κράτους και του πνεύματος θα βρουν τριγύρω τους στρατιές από καλά παιδιά τέτοια που τα θέλουν, και δεν έχουν παρά να λάβουν τον κόπο να διαλέξουν τους πιο φρόνιμους ανάμεσα στους φρόνιμους για να τους εμπιστευθούν τους γυαλιστερούς τίτλους και τις πολύτιμες θέσεις. Δεν θα αφήσουμε όμως τη νοικοκυροσύνη να καταχτήσει ολόκληρη την ελληνική νιότη. Αν οι άνθρωποι που διευθύνουν χρειάζονται πολλούς νοικοκυραίους εμείς χρειαζόμαστε μερικές ταραγμένες ψυχές. Μα την αλήθεια, δεν βλέπουμε σε τι θα χρησιμεύει αυτός ο τόπος, αν πρόκειται να σβήσουν ολότελα το θείον πυρ;

Τη φωτιά της δημιουργίας δεν την συντηρούν οι φυλακισμένοι φύλακες της κληρονομιάς των νεκρών, ούτε οι λογικοί και πραχτικοί που περπατούν πάντα στα σίγουρα και αποφεύγουν να κάνουν ένα βήμα εκεί που το έδαφος κουνιέται κάτω από τα πόδια τους, ούτε οι ήρεμοι επιστήμονες οι φορτωμένοι σοφία μα χωρίς μακρινά οράματα και καμμιά ανησυχία στην ψυχή, ούτε οι μικροί φιλόδοξοι, που έταξαν ως σκοπούς της ζωής τους, τους επαίνους των πρεσβυτέρων, την κοινωνική υπόληψη κι ένα τιμητικό αξίωμα. Είναι γεμάτοι τέτοιους ανθρώπους οι δρόμοι της Αθήνας κι ωστόσο η Ελλάδα δε δημιουργεί, η Ελλάδα δεν πραγματοποιεί τίποτα όμορφο. Η Ελλάδα -ας πω την τρομερή λέξη- δεν επιδιώκει τίποτα το μεγάλο. Τη φωτιά την συντηρούν οι ανυπόταχτοι, οι ανικανοποίητοι, οι τυχοδιώκτες της ψυχής και τους πνεύματος, οι άνθρωποι που τους σέρνει το πλεόνασμα των δυνάμεών τους, πιο μακριά από τους ορίζοντες και πιο υψηλά από το επίπεδο του πλήθους. Τη συντηρεί ο Άσωτος Υιός. Αν αυτός λείψει, ο τόπος σας όσο κι αν τον νοικοκυρέψετε δε θα αξίζει πολλά.

Αλίμονο στην Ελλάδα, αν στηρίζει το μέλλον της μονάχα στις άμορφες μάζες των φρόνιμων παιδιών. Το ιδανικό τους είναι μια ήρεμη και γλυκιά μεσημβρινή Ελβετία, υπόδειγμα τάξης, άνεσης και μακαριότητας, χωρίς καμμία αγωνία, κανένα μεγάλο όνειρο, καμμιά τρέλα, καμμιά δημιουργική πνοή. Μα είναι δυνατό να καταντήσει Ελβετία αυτή η χώρα του Οδυσσέα;

Μερικοί μάλιστα ρίχνουν στο κράτος τις μεγαλύτερες ευθύνες για την κατάσταση. Είναι νομίζω μεγάλη παρεξήγηση των πραγμάτων να περιμένει κανείς από το Κράτος να δημιουργήσει πνευματική ζωή. Ούτε οι Ακαδημίες δημιουργούν λογοτεχνία, ούτε τα Πανεπιστήμια σκέψη, ούτε τα Εθνικά Θέατρα θεατρική κίνηση. Τα επίσημα ιδρύματα παρακολουθούν (συνήθως με καθυστέρηση μιας γενεάς) τη δημιουργία που συντελείται αυθόρμητα στον ελεύθερο αέρα. Τη μελετούν, τη σχολιάζουν, τη διατηρούν στα αρχεία τους. Είναι οι αποθήκες της πνευματικής ζωής. Όταν το Κράτος φιλοδοξεί να παίξει τον πρώτο ρόλο στην πνευματική κίνηση, τα κάνει όλα θάλασσα. Το ελεύθερο πνεύμα το μεταβάλλει σε πνεύμα της πολιτικής σκοπιμότητας και την τέχνη την καταντά γραφειοκρατία. (…) Τα μόνα καθήκοντα του Κράτους είναι να συγχρονίσει την αναχρονιστική εκπαίδευσή μας και να σέβεται την ελευθερία της σκέψης. Ας μην του ζητούμε περισσότερα γιατί υπάρχουν πιθανότητες πως θα μας κάνει να μετανοήσουμε.

Πάρετε στην τύχη μερικά από τα σημερινά έντυπα, στίχους, αφηγήσεις, συζητήσεις ιδεών. Τι θα συναντήσετε σχεδόν παντού; Ανία, απογοήτευση, νοσταλγία των περασμένων, μοιρολατρεία, ηττοπάθεια.Μπορώ να αναφέρω εδώ λόγια των πιο φωτισμένων ανθρώπων της Ελλάδας, που μοιάζουν κραυγές ναυαγών. Τι ανάγκη να προσπαθήσουμε, να αγωνιστούμε, να ζήσουμε, αφού «τίποτα δεν μπορεί να γίνει στο Ρωμέικο;». Τέτοιο είναι το δίδαγμα που εξάγεται από τα λόγια των περισσοτέρων πνευματικών οδηγών μας. Η σπουδαιότερη ασχολία τους είναι να καταστρέφουν τις ελπίδες των νεωτέρων τους και να συντηρούν το μαρασμό της Ελλάδας. Δεν έχω όρεξη να τους κατηγορήσω. Είναι φυσικό να μην περιμένουν τίποτα από το μέλλον οι άνθρωποι που είδαν όλα τα όνειρά τους να εξευτελίζονται… Κι είναι επίσης φυσικό ότι αυτοί οι νικημένοι, που έπαυσαν να πιστεύουν στον εαυτό τους, δεν επιτρέπουν στους άλλους να έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Είμαστε τσακισμένοι, μαραμένοι, χαμένοι μεσ’ στον κυκεώνα της σύγχρονης ζωής. Κανείς δεν περιμένει κάτι καλό από την Ελλάδα. Καμμιά ελπίδα δεν χαράζει πουθενά. Η στιγμή αυτή είναι βέβαια μια θαυμάσια στιγμή».

Πηγή: womantoc.gr   

Saturday, December 17, 2022

Σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ και μια θαυμαστή ιστορία

 

Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος αγρότης, ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού που κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια...

Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς το μέρος ενός βούρκου, απ’ όπου προέρχονταν οι φωνές. Τι να δει; Ένα τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να ελευθερωθεί ουρλιάζοντας. Χωρίς αργοπορία ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που σίγουρα θα πέθαινε αργά και βασανιστικά...

Την επομένη, μια φανταχτερή άμαξα με δύο άλογα σταμάτησε μπροστά από την αγροικία του. Κατέβηκε ένας καλοντυμένος ευγενής κύριος, που του συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης…

– Θα ήθελα να σας ανταμείψω για την πράξη σας, είπε ο κύριος. Σώσατε τη ζωή του γιου μου..!

– Όχι, δεν είναι δυνατόν να πληρωθώ για ότι έκανα, απάντησε ο Σκωτσέζος αγρότης, απορρίπτοντας την προσφορά. Την ίδια στιγμή, στην πόρτα του χαμόσπιτου εμφανίστηκε ο γιός του αγρότη..

– Αυτός είναι ο γιος σας; Ρώτησε ο καλοντυμένος κύριος.

– Μάλιστα, απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης.

– Θα κάνουμε μια συμφωνία. Αφήστε με να προσφέρω στο γιο σας το ίδιο επίπεδο μόρφωσης που απολαμβάνει ο δικός μου. Αν ο μικρός μοιάζει στον πατέρα του τότε, χωρίς αμφιβολία, μεγαλώνοντας θα γίνει κάτι για το οποίο και οι δυο μας θα υπερηφανευόμαστε.

Έτσι κι έγινε..!

Ο γιος του αγρότη παρακολούθησε τα καλύτερα σχολεία και αποφοίτησε από τη φημισμένη ιατρική σχολή του νοσοκομείου της Αγίας Μαρίας στο Λονδίνο.

Έπειτα από την αποφοίτηση του, ανακάλυψε την πενικιλίνη. Το όνομα του Αλεξάντερ Φλέμινγκ..!

Ο γιος του ευγενούς κυρίου, που σώθηκε από το βούρκο, χτυπήθηκε από βαριά πνευμονία μετά από χρόνια. Ο μόνος τρόπος να σωθεί ήταν τότε η πενικιλίνη..

Ποιο ήταν το όνομα εκείνου του ευγενούς κυρίου; Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ. Το όνομα του γιου του; Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ!

Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή. Ο αμόρφωτος αγρότης, πατέρας του πατέρα της πενικιλίνης, έσωσε τη ζωή ενός παιδιού, που, μεγαλώνοντας, θα κυβερνούσε τη Μεγάλη Βρετανία και θα ονομαζόταν, διεθνώς, «Πατέρας της Νίκης» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η έμπρακτη ευγνωμοσύνη του Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία του Φλέμινγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη, που θα έσωζε – για δεύτερη φορά – τη ζωή του γιου του Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Μια θαυμαστή ιστορία δυο διάσημων προσωπικοτήτων, που – κι επειδή ήταν διάσημοι – έγινε γνωστή.

Πραγματικά, ο φτωχός Σκωτσέζος αγρότης έκανε ένα καλό με αγνότητα καρδιάς, χωρίς υπολογισμό, γιατί πίστευε απλά στη δύναμή του. Και το καλό αυτό πήγε ανυπολόγιστα μακριά...

Και μην ξεχνάμε ότι η σύζυγος του Α. Φλέμιγκ ήταν η Ελληνίδα ιατρός Αμαλία Κουτσουρή Φλέμινγκ (βουλευτής Επικρατείας και διεθνής προσωπικότητα). Προς τιμήν της το Νοσοκομείο Μελισσίων πήρε το όνομα της. Όσο για τον Α. Φλέμινγκ (βραβείο Νόμπελ 1945), έσωσε εκατομμύρια ανθρώπους!

Σημείωση: Ο Σερ Αλεξάντερ Φλέμινγκ (Alexander Fleming, 6 Αυγούστου 1881 – 11 Μαρτίου 1955) ήταν Σκωτσέζος βιολόγος και φαρμακολόγος, που ασχολήθηκε ερευνητικά με τη βακτηριολογία, την ανοσολογία και τη χημειοθεραπεία. Είναι πολύ γνωστός για την ανακάλυψη του πρώτου αντιβιοτικού, της πενικιλίνης, το 1928, για την οποία και πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1945, μαζί με τον Αυστραλό Dr Χάουαρντ Φλόρεϋ και τον Σερ Έρνεστ Τσέιν. Μια άλλη σημαντική ανακάλυψή του είναι αυτή του ενζύμου λυσοζύμης, το 1922.

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ... έτσι να περνά η ώρα! (Via: Φίλοι Της Τέχνης Και Της Φιλοσοφίας)

Άλλωτε και τώρα...

Παραλία το 1970. Δεν υπάρχει πάχος, τατουάζ, πλαστικά κ.λπ... Δεν υπάρχουν ξαπλώστρες, ομπρέλες και γυαλιά ηλίου, διάφορες κρέμες... Δεν υπάρχουν κινητά τηλέφωνα, έτσι ο κόσμος μιλάει, και δεν υπάρχουν άσπρες γραμμές στον ουρανό... Δεν υπάρχει τίποτα, αλλά υπάρχουν τα πάντα! 

Beach in 1970. There is no fat, tattooed, plastic, etc... There are no sunbeds, umbrellas and sunglasses, various creams... There are no cell phones, so people talk, and there are no white lines in the sky... There is nothing, but there is everything! 


Wednesday, August 31, 2022

«Δώσε το διαβατήριο μου να φύγω»... και άσε τους «δραματικούς» λόγους για όσα πήγαν λάθος

Της Νικολέτας Χρήστου

Ξύπνησα στις 4 η ώρα – «την ώρα που κοιμάται όλη χώρα». Πώς μπορούσα άλλωστε να έχω ένα ήρεμο ύπνο; Μια μέρα πριν το επίσημο τέλος του καλοκαιριού, στο ψυγείο μια λίστα με υποχρεώσεις και ευθύνες της σημερινής μέρας, αλλά και του μήνα που μπαίνει. Φτιάχνω καφέ και αρχίζω να βάζω σε τάξη τις σκέψεις. Τέτοια ώρα εξάλλου, δεν θα «ενοχλήσει» κανείς.

Πώς κατάντησαν έτσι οι άνθρωποι; Τους προσφέρεις το χαμόγελό σου, τους προσφέρεις την καλή σου διάθεση κι αυτοί σου αποδίδουν βλέμματα απάθειας. Έτρεξα χθες το πρωί στο Γραφείο εξυπηρέτησης του πολίτη για έκδοση διαβατηρίου καθώς προέκυψε εκτάκτως να αναχωρήσω σε 28 μέρες σε χώρα εκτός Ευρώπης. «Τρώω πόρτα», μου δίνουν μια κάρτα με ένα αριθμό τηλεφώνου για να κλείσω ραντεβού. Καθώς ήμουν έξω από το κτήριο συνομιλούσα με την υπάλληλο για να διευθετήσει ραντεβού και με ενημερώνει ότι το διαβατήριο μου θα είναι έτοιμο δύο μέρες μετά την πτήση! Εναλλακτική λύση; «Σκας γύρω στα 120 ευρώ στην Επαρχιακή διοίκηση και η «δουλειά» γίνεται σε ένα 24ωρο.

Κοιτάω μια ηλικιωμένη με κινητικά προβλήματα να συζητά με ένα κύριο και να της ζητά να μετακινηθεί από την καρέκλα που καθόταν. Βρίζω από μέσα μου. Μεγαλώνω...και μια μέρα και εγώ και εσείς κάπως έτσι θα μας αντιμετωπίζουν... Εξάλλου, τι έχουν να κερδίσουν άλλο από μας; Και ήρωες έχουμε να θυμόμαστε, νεκρούς θάψαμε και γίναμε θεατές μιας σειράς από τραγωδίες και μείναμε με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…Το βλέπει κάποιος να έρχεται;

Παίρνω το αμάξι και ψάχνω να βρω τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις για να πάρω κάποια έγγραφα. Πάρκαρα λίγο μακριά το αμάξι και άρχισα να αναζητώ το κτήριο που στεγαζόταν. Ένας Βούλγαρος με σταματάει στο πεζοδρόμιο και μου δίνει οδηγίες. Έξω από αυτό ένας μετανάστης με ενημερώνει ότι έφτασα στον προορισμό μου και μπήκα στην ουρά για να εξυπηρετηθώ.

Με το που πήρα τα έγγραφα θυμήθηκα μια φιλάνθρωπο – επιχειρηματία- με πολλά πτυχία και πολλές «διάσημες» φίλες του κυπριακού star system η οποία είχε «απορρίψει» σε ένα αίτημα, γιατί οι φωτογραφίες όταν με έψαξε στο insta και στο facebook – FENETE όπως μου απάντησε με greek English, πως ούτε λίγο ούτε πολύ κάνω μια πλουσιοπάροχη ζωή, χωρίς όμως να αμφισβητεί ή να υπονοεί κάτι όπως έγραψε σε μήνυμα. Την αποχαιρέτησα λέγοντας της, πως εκεί που κοιτάτε είναι μια εικονική πραγματικότητα και σαφώς θα ανέβαζα τις καλύτερες φωτό που τράβηξα από ένα διαλυμένο κινητό. Στον ίδιο παρονομαστή, σκέφτηκα πως είμαστε: Και οι δύο με πράξεις και stories για το θεαθήναι…Mόνο που εσείς είστε φιλάνθρωπος και εγώ ταξιδιώτης της καθημερινότητας και της δουλειάς για χίλιους λόγους που σαφώς δεν σας ενδιαφέρουν και δεν με νοιάζει να τα μάθετε.

Γράφω σε ένα laptop που έχει «λιώσει» και δεν λέω να το αλλάξω. Εδώ μέσα είναι ο κόσμος μου και εκείνες οι στιγμές που κλειδώνω γράφοντας. Όχι μαθηματικές πράξεις αλλά εμπειρίες. Κυρία μου, ξέρετε, μπορούμε να βρούμε δωρεάν την ευτυχία: Στο σπίτι της κολλητής για καφέ, σε βουνά για ορειβασία, στη θάλασσα που όσο αγριεύει τόσο πιο πολύ την πλησιάζω. Θα δεις φωτογραφίες από ταξίδια που δεν μου «χαρίστηκαν» αλλά τα κέρδισα με ένα συνεχή αγώνα κάτι δεκαετιών για να προβάλω τη χώρα μας, αλλά και την κουλτούρα άλλων πολιτισμών.

Η Κύπρος της «φθήνιας», της υποκουλτούρας, που έχουμε πιάσει το σιακατούρι, που καταστρεφόμαστε αυτοθαυμαζόμενοι και από πάνω.

«Ξυπνήσαμε» από τα Lockdown και βρήκαμε μια χώρα κτισμένη με πύργους. Με συμφωνίες των δις για επενδυτικά έργα. «Ξύπνησα» και γω "συνεργάτης" αυτής της ευτέλειας.

Μας δουλεύει η πολιτική και οι πολιτικοί για ένα καλύτερο μέλλον. Μόνο που δεν ξέρω να φυτεύω δεντράκια σε βουνά σε μνήμη κανενός ήρωα. Δεν μπορώ να αγκαλιάσω μια χελωνίτσα της Πάφου, δεν μπορώ να ακολουθήσω τους ρυθμούς ενός κράτους που αρχίζει να φτωχαίνει σε πνεύμα και χρήμα.

Δουλεύουμε για την βενζίνη, το ρεύμα, το γάλα των παιδιών και στο τσακίρ κέφι για ένα πακέτο τσιγάρα. Είδα κύπριο να περπατάει με κάλτσες και να ζητιανεύει, είδα άνθρωπο να κοιμάται σε παγκάκι και σκέφτηκα που είναι οι σπουδαίοι να βγάλουν λόγο και ένα ευρώ για αυτούς;

Εδώ μοιράζουμε μια θάλασσα σε οικόπεδα, με εκπτώσεις. Η λογική του «μέσου πολίτη», γιατί έτσι θα αυξήσουμε εισοδήματα και θα εξοφλήσουμε χρέη. Αν υπερασπιστούμε το νόμιμο τρομοκράτη, το μακελάρη, υπερασπιζόμαστε και τη δική μας λεία. Και για χάρη αυτής αξίζει κάθε θυσία. Και έχετε δίκαιο κύριε Σαράντο και δεν θα μπορούσατε να το διατυπώσετε τόσο «κομψά».

Σχεδόν ξεμείναμε από πνευματικούς ανθρώπους και αναρωτιέμαι για ποιο μέλλον, μιλάνε και ποιοι είναι αυτοί που τόσο προκλητικά αναφέρονται στους συμπολίτες μου που βρίσκονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών τους…ζητώντας μόνο να επιβιώσει.

Νικολέτα Χρήστου

Monday, June 13, 2022

Ζέτα Αιμιλιανίδου - Αντί λουλούδια...

Υπήρξε ένα σπάνιο παράδειγμα δημόσιου προσώπου προς μίμηση,
που έδινε αξία σ’ αυτό που έκανε με τόση αφοσίωση

Από την αρχαιότητα, οι Έλληνες συνήθιζαν να εκφωνούν επιτάφιους λόγους προς τιμήν εκλεκτών συμπολιτών τους. Μια τέτοια εκλεκτή προσωπικότητα, μια ξεχωριστή Ελληνίδα υπήρξε και η Ζέτα Αιμιλιανίδου, που με οδύνη και θλίψη ήρθε το κακό μαντάτο για τον αναπάντεχο χαμό της.

Η Ζέτα γεννήθηκε στην κατεχόμενη σήμερα Νεάπολη τής Λευκωσίας προικισμένη από την φύση με πολλές χάρες και λαμπερή ομορφιά μέσα έξω. Ευτύχισε να μεγαλώσει σ’ ένα περιβάλλον όπου γαλουχήθηκε από τους άξιους γονείς της με υψηλά ιδανικά.

Ο αείμνηστος πατέρας της Μίκης Ιωαννίδης υπήρξε αγωνιστής της ΕΟΚΑ και για πολλά χρόνια γυμνασίαρχος του παλιού ΓΣΠ. Ο αδελφός της Ουράνιος Ιωαννίδης υπήρξε υπουργός παιδείας, ο άλλος της αδελφός Δώρος Ιωαννίδης για χρόνια ήταν πρόεδρος του παγκύπριου δικηγορικού συλλόγου και η αδελφή της Δρ Μαίρη Ιωαννίδου-Κουτσελίνη είναι διακεκριμένη εκπαιδευτικός και καθηγήτρια τού πανεπιστημίου Κύπρου.

Ευλογημένη να έχει ως θείο δώρο τέτοια εξαιρετικά πρότυπα ζωής, ήταν επομένως φυσιολογικό η μικρότερη τής οικογένειας Ζέτα να τραβήξει το δρόμο της αρετής και της υψηλοφροσύνης.

Αλλά και ο αείμνηστος σύζυγός της Κωστάκης Αιμιλιανίδης ο οποίος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι το 2017 υπήρξε κι αυτός ένας ξεχωριστός ευπατρίδης, που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την προσωπικότητά της. Μαζί απέκτησαν τον μονάκριβο τους γιό Αχιλλέα, ένα άξιο συνεχιστή της παράδοσης και της πλούσιας παρακαταθήκης τής οικογένειας.

Η Ζέτα σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από όπου αποφοίτησαν όλα της τα αδέλφια και ο σύζυγός της. Ακολουθώντας εσώτερες βαθιές αναζητήσεις σαν έτοιμη από παλιά αξιώθηκε να δώσει το “παρών” στη δημόσια ζωή μέσα από διάφορες θέσεις που υπηρέτησε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Αν και από εύπορη οικογένεια παρέμεινε από την αρχή μέχρι το τέλος σταθερά προσηλωμένη στη σεμνότητα που τη διέκρινε, χαμηλών τόνων χωρίς ποτέ να την συνεπάρουν τα αξιώματα και να την τυφλώσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Με αυτοπεποίθηση, απόλυτη σιγουριά για τον εαυτό της και τις ικανότητες της, ποτέ δεν χρησιμοποίησε τη θέση της για αυτοπροβολή. Ήταν συνέχεια ο εαυτός της και κανένας άλλος. Το πέρασμά της από όπου κι αν υπηρέτησε, υπήρξε μια ανιδιοτελής προσφορά στον τόπο χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια.

Άνθρωπος των έργων με λιτό λόγο ουσιαστικού περιεχομένου, δούλεψε σκληρά και κέρδισε την επαγγελματική αναγνώριση και την κοινωνική καταξίωση. Η μετριοπάθεια της εκδηλωνόταν σε κάθε περίπτωση στον στίβο τής ζωής και το ανοικτό πνεύμα συνεργασίας που την διέκρινε, την βοήθησαν να καταστεί μια αξιόπιστη δημόσια μορφή.

Είχε εξαιρετικά αναπτυγμένη την ιδιότητα που συμβαδίζει με την προσφορά στα κοινά και την αγάπη για τον τόπο και το κοινό καλό.

Τίμησε το αξίωμα τής υπουργού και την αποστολή που ανέλαβε όσο λίγοι. Η πορεία της φάρος και δείκτης αλάθητος θα φωτίζει την δύσκολο οδό τής προσφοράς στα κοινά και του χρέους που έχουν τα δημόσια πρόσωπα προς την κοινωνία.

Πάντα θα θυμόμαστε τη συμμετοχή της στη δημόσια ζωή, γιατί είχε αναδείξει ένα ύφος και ένα ήθος που σπανίζει στην πολιτική. Υπήρξε ένα σπάνιο παράδειγμα δημόσιου προσώπου προς μίμηση, που έδινε αξία σ’ αυτό που έκανε με τόση αφοσίωση.

Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μας Ζέτα. Ειλικρινή συλλυπητήρια στο μονάκριβο σου Αχιλλέα και σ’ όλους τους συγγενείς και φίλους που σε έζησαν από κοντά και σε αγάπησαν.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Αιωνία σου η μνήμη.

Αγγελιαφόρος

Thursday, December 3, 2020

Η γεωπολιτική χειραφέτιση της Κυπριακής κοινωνίας

 του Ορέστη Νικολάου


Το να επιχειρηματολογείς, υπέρ ή κατά ενός υποψηφίου προέδρου της χώρας σου ή έστω του κράτους που γειτονεύεις, είναι ένα συχνό φαινόμενο. Το ότι όμως, ολόκληρη η κοινή γνώμη της μικρής Κύπρου και δη της νεολαίας, παίρνει θέση-φανατικά σχεδόν-για την εκλογική αναμέτρηση μίας χώρας, εννέα κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, την ίδια ώρα που αγνοεί γειτονικά ζητήματα μείζονος σημασίας, θα πρέπει να μας προξενεί αρκετά ερωτηματικά. 


Τι είναι όμως, αυτό, που μας εμποδίζει να κατανοήσουμε που βρίσκεται η ουσιαστική απειλή; Γιατί αδυνατούμε να μετριάσουμε τους συναισθηματισμούς μας και να φιλτράρουμε τα γεγονότα υπό το πρίσμα του σκληρού ρεαλισμού; Η απάντηση, ίσως, βρίσκεται κάπου, αναμεταξύ στα μεταψυχροπολεμικά σύνδρομα των λεγόμενων δυτικών κρατών και στον μιντιακό κοινωνικό πλανήτη που η νέα γενιά της τεχνολογίας(και όχι μόνο) ζει. 


Παραδεχτή είναι δε, η διπολική και ιδιόρρυθμη περσόνα που προβάλλει ο τέως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ και ως εκ τούτου, θεμιτή καθορίζεται, η αντίδραση της αμερικανικής κοινωνίας και ο υποτροπιασμός της αντίδρασης αυτής, σε ξέσπασμα κοινωνικής κρίσης μετά την εγκληματικά λανθασμένη διαχείριση της πανδημίας και τη δολοφονία αφροαμερικανού ενήλικα από αρχές ασφαλείας. 


Η προβληματική που θέλουμε να θίξουμε εδώ όμως, δεν είναι το γιατί, οι νέοι της Κύπρου καταπιάστηκαν με την άδικη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, εξάλλου, το ερώτημα απαντάται στο πλαίσιο της δυτικό-αμερικανικής κουλτούρας που καλλιεργείται στους Κυπρίους, πλην όμως, το γιατί δεν αντιδρούν και στις εκατοντάδες άδικες δολοφονίες που συμβαίνουν στις γειτονικές χώρες της Κύπρου, πολλώ δε μάλλον, για τα εγκλήματα πολέμου και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διατηρούνται στην ίδια την Κύπρο. 


Το περιεχόμενο των αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι ο αντικατοπτρισμός του, τι βλέπει, τι ακούει και τι διαβάζει, η κυπριακή κοινωνία.


Θετικό είναι, το γεγονός, ότι, σημειώνεται μία άνοδος ακτιβιστικής δραστηριότητας ανάμεσα στους νεολαίους, είτε αυτή αφορά περιβαλλοντικά ζητήματα, είτε ανθρωπιστικά. Δυστυχώς όμως, υπάρχει μία ακούσια υποκρισία όσον αφορά το ανθρωπιστικό εγχείρημα. 


Αυτό οφείλεται, στην κατευναστική πολιτική που ακολουθούν επί σειρά ετών οι πολιτικοί ηγέτες του τόπου, με αποτέλεσμα, την νομιμοποίηση των εγκλημάτων που διαπράττει η Τουρκιά, επί τη διπλωματική λογική του τύπου «don’t poke the bear», ειδεμή, πρώτον, θα χαλάσει το καλό κλίμα συνομιλιών και δεύτερον, θα προκαλέσει την Τουρκία να προχωρήσει σε καινούργια τετελεσμένα, σάμπως και χρειάζεται να προκληθεί για να διαπράξει εγκλήματα. 


Το μεγάλο στοίχημα, έγκειται, στο αν ποτέ, θα καταφέρουν οι κύπριοι να χειραφετηθούν απο το αποχαυνωμένο φίλτρο αντίληψης, των όσων διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια τους, πεπεισμένοι, ότι πρόκειται για ζητήματα, δήθεν, υψηλής πολιτικής, με αποτέλεσμα να μένουν άπραγοι, διότι τελούν σε βαθιά ιστορική και υπαρξιακή πλάνη.


Πρέπει ν’ αποσαφηνιστεί δε, ότι σε καμία περίπτωση δεν στοχοποιούμε τον απλό τουρκικό πληθυσμό, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο προπαγάνδας σε βαθμό εξίσου του γερμανικού λαού της δεκαετίας του 30’. Οι άδικες φυλακίσεις, οι εκ διωγμοί και πάσης φύσεως παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μεριάς τουρκικού καθεστώτος, είναι απόλυτα καταδικαστέες. 


Πλην όμως, αρκετοί από τους πολίτες της Τουρκίας-τη δεδομένη στιγμή- είναι υπαίτιοι  του ευρύτερου προβλήματος.

Θα πρέπει λοιπόν, η κυπριακή κοινωνία, να μάθει να διακρίνει, να δάχτυλο-δείχνει και να καταδικάζει το άδικο. Με θάρρος. Χωρίς να το φοβάται. 


Όπως εκτιμάει, ότι μπορεί να διακρίνει τα οικονομικά, κοινωνικοπολιτικά και υγειονομικά προβλήματα των Αμερικανών, έτσι ακριβώς, θα πρέπει ν’ αναλογίζεται και για τα γειτονικά κράτη της Κύπρου. Θα πρέπει δηλαδή, να αποκτήσουμε και μια στοιχειώδη επίγνωση της πλαισίωσης, στον χώρο και στον χρόνο. Το τι λείπει, είναι μια πραγματική συμφιλίωση με την επιθετική πραγματικότητα που ζούμε.   


Δεν είναι κακό το να καταδικάζεις την αδικία, είτε είναι εννέα, είτε εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κακό είναι, να μην καταδικάζεις την αδικία που εσύ βιώνεις ή βλέπεις, διότι μετατράπηκε, στη νέα κανονικότητα.

Ορέστης Νικολάου

Facebook


Πηγή: NEAGENEA.COM


Monday, March 30, 2020

Πολιτικοί και ΜΜΕ εναντίον Κορονοϊού

Του Άντη Ροδίτη
Εν όψει ΑΚΕΛ, που δεν υπήρξε εθνικό κόμμα, στήριξε μόνο περιστασιακά και υστερόβουλα το πανελλήνιο, σωτήριο αίτημα της Ένωσης, και του οποίου η προσφορά περιορίζεται στα συμφέροντα και δικαιώματα μιας μόνο ομάδας ανθρώπων και εν όψει της στάσης τού κόμματος αυτού μετά το ’74, που και πάλι υπήρξε ξεκάθαρα κομματική και ιδεολογική, στείρα αντιπολιτευτική και σε περιπτώσεις καίρια ζημιογόνα για τον τόπο, αφού στήριξε προσωπικότητες της «δεξιάς» για την Προεδρία που ήξερε καλά πως ήσαν ακατάλληλοι άνθρωποι, εν όψει αυτών, στήριξα και στηρίζω την παράταξη που ανέδειξε τον Κληρίδη και τον Αναστασιάδη στην Προεδρία. Αυτό κάνω και τώρα.

Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να λέω την άποψή μου.

Οι δυνάμεις που αποφασίζουν σε αυτό τον τόπο το μέλλον του είναι η Κυβέρνηση και οι υπουργοί της και τα ΜΜΕ με τους ανθρώπους τους. Ούτε η μια ομάδα ούτε η άλλη έχουν αναδείξει προσωπικότητες ικανού πνευματικού εκτοπίσματος, ώστε να πείθεται ο λαός με την παρουσία και τον λόγο τους.

Και στις δύο ομάδες υπάρχουν ευφυέστατοι και ευσυνείδητοι άνθρωποι, πιστοί στο καθήκον που επιβάλλει το λειτούργημά τους. Αυτό, όμως, δεν είναι αρκετό.

Οι άνθρωποι αυτοί, οι υπουργοί και οι λειτουργοί των ΜΜΕ, δεν υπερέβησαν ποτέ (και αυτό δεν ήταν φανερό) το πνευματικό επίπεδο του μέσου Κυπρίου, όσο εξαιρετικές σπουδές κι αν έχουν να παρουσιάσουν ο καθένας στον τομέα τους. Η κρίση του κορονοϊού έβγαλε στην επιφάνεια (έκαμε πλέον φανερό) το πνευματικό επίπεδο και των δύο ομάδων, που είναι το ίδιο με εκείνο του μέσου Κυπρίου: Του «ειδικού» στον τομέα του και του παντελώς ανενημέρωτου πάνω σε άλλους ουσιώδεις τομείς της του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι, δηλαδή, αδιάβαστοι. Προσθέστε τώρα και το γεγονός ότι παραδοσιακά μάς λείπει η φαντασία και τα ευεργετήματά, η δημιουργικότητα, και, βέβαια, το πνεύμα και το χιούμορ.

Παρακολουθείστε ένα οποιοδήποτε επεισόδιο του τηλεοπτικού προγράμματος του ταλαντούχου και ικανότατου κωμικού Λούη Πατσαλίδη. Σε κάθε 6-7 αστεία που λέει, τα 3-4 έχουν θέμα το σεξ και ένα είναι σίγουρα απαράδεκτα χυδαίο (με διφορούμενες λέξεις, νοήματα και χειρονομίες). Μόνο το ένα στα 7 «αστεία» χαρακτηρίζεται από πραγματικά δημιουργικό πνεύμα.

Ότι αυτό είναι η «μόδα», ότι το αντιγράψαμε από την Ελλάδα κυρίως (γιατί οι Άγγλοι -όσο και να τους κατηγορούμε- δεν είναι του ιδίου επιπέδου με μάς), δεν αποτελεί δικαιολογία. Αντίθετα, είναι απόδειξη της πνευματικής φτώχειας που μας δέρνει.

Στο προκείμενο: Ο Κύπριος, υπουργός/πολιτικός ή τηλεοπτικός παρουσιαστής/σχολιαστής των ειδήσεων, υποφέρει από το σύνδρομο που υποφέρει και ο σουβλιτζής, ο παγωτάρης ή ο οικοδόμος: Αδυνατεί να αναλύσει το γενικό σε ειδικό, όπως και να δει το ειδικό μέσα στο γενικότερο. Συγκεκριμένα: Τόσο οι αρμόδιοι υπουργοί και οι άλλοι άμεσα αναμεμιγμένοι με το πρόβλημα του κορονοϊού επιστήμονες, όσο και οι τηλεπαρουσιαστές, μένουν κολλημένοι στη γενική πληροφόρηση ότι η τελευταία (χθεσινή) αύξηση των κρουσμάτων που παρατηρήθηκε οφείλεται σε «επαφές συγγενικών προσώπων»! Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι η γενική αυτή πληροφόρηση πρέπει ν’ αναλυθεί στο «κοινό» με συγκεκριμένα παραδείγματα για να γίνει από όλους κατανοητή. Από ένα κοινό που γενικά δεν έμαθε ποτέ να ξεφεύγει από τη στυγνή πραγματικότητα για να δεχτεί ως υπαρκτή οποιαδήποτε άλλην.

Πείτε τους, εσείς οι ισχυροί της εκτελεστικής αλλά και της τέταρτης εξουσίας, αυτάρεσκοι τηλεαστέρες του πολλού μπλα-μπλα με το λίγο περιεχόμενο, πείτε τους ευθέως ότι: επειδή ο μπαμπάς δύο κόρων έκτισε διπλοκατοικία για προίκα στις δυο κόρες του, δεν σημαίνει ότι τα παιδιά τους μπορούν να παίζουν μαζί στην κοινή αυλή, ούτε ότι εφόσον δεν μπορούν να βγουν μαζικά έξω μπορούν να μαζεύονται όλοι στο σπίτι πότε της μιας και πότε της άλλης οικογένειας για να τρων μαζί – για να περνούν ευχάριστα οι ώρες του εγκλεισμού. Πείτε τους ότι δεν είναι το ίδιο με τα «κέρφιου» των Εγγλέζων, όταν οι γείτονες, που μόνο ένα τέλι τους χώριζε -αν υπήρχε κι αυτό- περνούσαν μαζί τις περισσότερες ώρες της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Πείτε τους ΟΛΑ τα συγκεκριμένα παραδείγματα. Ο αστοιχείωτος, γενικά Κύπριος, σουβλιτζής ή επιστήμων, δεν καταλαβαίνει γενικούς και αφηρημένους όρους του τύπου «από τα 35 νέα κρούσματα τα 31 οφείλονται σε επαφές συγγενικών προσώπων»!

Πριν μερικά χρόνια όταν μα επισκέφθηκε ο Τζο Μπάιντεν, ο σημερινός αντίπαλος του Τραμπ, έδειξε φανερά και ανεμπόδιστα τη δυσφορία του απέναντι στους Τούρκους, επειδή πέρα από τις δεσμεύσεις που του επιβάλλουν τα συμφέροντα της χώρας του είχε και έχει το πνευματικό και μορφωτικό εκτόπισμα να το κάνει, και αποχαιρέτησε εμάς με στίχους από ένα ποίημα, θέλοντας να μας δώσει θάρρος και ελπίδα στο αδιέξοδο που με τον νου μας κλειστήκαμε μόνοι χωρίς πολλές ελπίδες να γλιτώσουμε. Πείτε μου ένα δικό μας, Κύπριο, που θα μπορούσε να έχει το πολιτικό/πνευματικό εκτόπισμα του Μπάιντεν. Να μπορεί ν’ ανοίγει το στόμα του και να λέει κάτι πραγματικά ανθρώπινο ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ. Δεν υπάρχει κανένας. Κι ο λόγος είναι απλός: Κανένας πολιτικός ή επιστήμονας δεν έχει την αυτοπεποίθηση του δικού του λόγου. Ο λόγος τους είναι εκείνος των επίσημων ανακοινώσεων, του κόμματος ή της Κυβέρνησης, και ο είναι λόγος αυστηρά της «επιστήμης» τους. Που όσο αναγκαία κι αν είναι, σε τέτοιες κρίσεις είναι ανεπαρκής από μόνη της. Και στη ΚΡΙΣΗ βγαίνει στην επιφάνεια η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ.

Κι ενώ στην Ελλάδα υπήρξαν (όλο και λιγοστεύουν κι εκεί τώρα) τέτοιοι άνθρωποι, ηγέτες με πολιτική σκέψη και πνευματικό, πολιτισμικό εκτόπισμα, εμείς κάναμε το παν να αποσυνδεθούμε από την Ελλάδα, υπό την ηγεσία μάλιστα ό,τι πιο «πνευματικού» διαθέταμε, ενός Αρχιεπισκόπου. Κι όταν κατά λάθος και κατ’ εξαίρεση βρίσκεται κάποιος να τους το πει ευθέως, τότε πέφτει απάνω του η ντόπια ιστορική και από κοντά η φιλολογική επιστήμη να του κλείσουν το στόμα. Άλλο θέμα κι αυτό της κυπριακής ιδιοφυίας, που το μόνο που γνωρίζει απ’ έξω κι ανακατωτά, που το αναγνωρίζει και με κλειστά τα μάτια είναι το αυτοκρατορικό του καθενός προσωπικό συμφέρον.

Ότι το πνευματικό επίπεδο ενός λαού είναι αναγκαίο σε στιγμές που κρίνεται η επιβίωσή του είναι φανερό· μα από την άλλη είναι στις στιγμές που κρίνεται η επιβίωσή του που φαίνεται το πνευματικό του επίπεδο. 

Μιλώντας στον Σεφέρη ο Έλιοτ για το φτωχό επίπεδο του λόγου των «πολιτικών», ανάφερε το παράδειγμα του Στραβίνσκι, που ακούγοντας ένα βράδυ στο ραδιόφωνο τον Κρούστσεφ να μιλά, το έκλεισε. «Ένας άνθρωπος» είπε, «με τόσες ευθύνες και να μιλά τέτοια ρωσικά»!

Άντης Ροδίτης  

Friday, January 10, 2020

Σας έδωσα Νόμους, μα εσείς στήσατε επιτροπές να διαβουλεύεστε ατελείωτα

Του Άντη Ροδίτη
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας σε μια σπηλιά στην κορφή ενός λόφου. Ακρίδες και μέλι μεν, αλλά δεν ήταν καθόλου πρόδρομος. Ούτε καν Ιωάννης.
Κάτω στην πεδιάδα ήταν οι γραμμές του τρένου. Κάθε φορά που περνούσε σφυρίζοντας, ο «ούτε καν Ιωάννης» έκανε χωνί με τα χέρια και φώναζε: «είναι σε γκρεμό που παν οι γραμμές»! Πού ν’ ακούσουν οι του τρένου. Κάποιοι επιβάτες που τον έβλεπαν έλεγαν, «σαν καλόγερος, ερημίτης, μου φαίνεται» κι άλλοι έλεγαν, «μάλλον σαν καλλιτέχνης, μου φαίνεται εμένα» κι έκαναν όλοι χάζι μαζί του που ανακατευόταν εκεί που δεν τον έσπερναν. Ήταν, όμως, και μερικοί που καθόλου δεν έκαναν χάζι μαζί του, καλλιτέχνης ή ό,τι και νά ’ταν. Από καιρού εις καιρόν, μάλιστα, όταν τον έβλεπαν να στέκεται πολύ κοντά στις γραμμές και να φωνάζει, έλεγαν στον οδηγό να κάνει σύντομη στάση, κατέβαιναν και του έδιναν κάμποσες ξυλιές με ό, τι εύρισκαν μπροστά τους, έτσι για να ξέρει ο καθένας τη θέση του.  Ανέβαιναν  μετά  στο τρένο  και  συνέχιζαν  προς το βάραθρο. Το  βάραθρο χωρούσε όλα τα τρένα. Ήταν το βάραθρο της Ιστορίας.
Αυτό είναι ένα παραμύθι που δεν το λεν ποτέ οι μοντέρνες γιαγιάδες στα νυσταλέα εγγόνια τους.

Το άλλο είναι που έκατσα κι εγώ στην τηλεόραση ν’ ακούσω την ιστορία με τη βιασθείσα Βρετανίδα, που την εκβίασαν να παραδεχθεί ότι δεν εβιάσθη.
Λάθος μου, βέβαια, διότι αν ήξερε η τηλεόραση ποιες είναι οι σοβαρές ιστορίες, κάτι θα ήξερε και για τις Τέχνες. Δεν έχει ιδέα, όμως, όπως και πολλοί άλλοι της φάρας της, δηλαδή οι ΘΟΚ και Σία, οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες και οι πολιτιστικές αρχές, τα πανεπιστήμια, τα σχήματα, οι όμιλοι, οι πολιτιστικοί σύλλογοι, τα πνευματικά ιδρύματα, κ.ο.κ.

Όλοι αυτοί νομίζουν ότι ο Τέχνες είναι μια ιστορία της πλάκας, ένα πάρεργο του περιθωρίου, μια υπόθεση της ελαφράς ψυχαγωγίας, μια ιστορία τού τράβα με κι ας κλαίω, μια ιστορία  τού «δεν βαριέσαι», μια ιστορία τού «τι καλά περνάμε εδώ στην εξοχή» κ.ο.κ. 

Εντελώς τυχαία έφτασαν κοντά μου ουρανοκατέβατοι αυτές τις μέρες κάτι στίχοι ενός Άγγλου, T. S. Eliot με τ’ όνομα, που του μπήκε η ιδέα να… σώσει τον κόσμο!  Μη έχοντας τίποτε καλύτερο να κάνω κι εγώ (αργόσχολος γαρ) έκατσα, μόλις χθες, να μεταγράψω ελληνιστί τους στίχους του για την πλάκα του πράγματος, την ελαφρά ψυχαγωγία που λέγαμε, για το «τράβα με κι ας κλαίω» τέλος πάντων, κι ό, τι  βρέξει ας κατεβάσει!

Και τώρα, εκεί που έβλεπα στις ειδήσεις της TV τη βιασθείσα που την εκβίασαν να πει πως δεν εβιάσθη κι άκουγα κι έβλεπα δικαστές, ιατροδικαστές, δικηγόρους, πρώην εισαγγελείς, δημοσιογράφους, τηλεπαρουσιαστές, πρωταθλητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέλη επιτροπών, μέλη συμβουλίων, να μιλούν με πάθος γι’ άρθρα συμβάσεων, για νόμους κι ερμηνείες νόμων, περί παραθύρων των νόμων και χαραμάδων των νόμων και τρέχα γύρευε νόμους και υπόγεια και κατακόμβες νόμων, παρανόμων και υπονόμων, μού ’ρθαν στον νου οι στίχοι αυτού του περιθωριακού, του παλκοσένικου τού Eliot (που σε μια στιγμή τον πήδηξε κανονικά μαζί με τον Μόντη και το δικό μας Υπουργείο), του Έλιοτ, τέλος πάντων, που ποιος μπορεί να το αποκλείσει ότι μπορεί να είναι και πάππος μακρινός της βιασθείσης που εξεβιάσθη να δηλώσει πως δεν εβιάσθη τελικά. Γράφει (ανάμεσα σ’ άλλα) αυτός ο θεατρίνος, ο Έλιοτ: 
Ακούστε,  πόλεις των ιδιοτελών ανθρώπων, ακούστε εσείς οι γενιές των αξιολύπητα διαφωτισμένων, των χαμένων στους λαβυρίνθους της επιτήδειας ευφυίας σας, εσείς οι ξεπουλημένοι στους προσπορισμούς των εφευρημάτων σας: Σας έδωσα χέρια, μα τ’ αποστρέφετε από τη λατρεία. Σας έδωσα μιλιά⸱ την εξαντλείτε σε κενά νοήματος κουβεντολόγια. Σας έδωσα Νόμους, μα εσείς στήσατε επιτροπές να διαβουλεύεστε ατελείωτα. Σας έδωσα χείλη να εκφράζετε φιλία, σας έδωσα καρδιά κι εσείς της αναθέσατε ν’ ανταποδίδει την απιστία… κ.λπ.

Σας έδωσα Νόμους, λέει, μα εσείς στήσατε επιτροπές να διαβουλεύεστε ατελείωτα; Εξαντλήστε, λέει, σε κενά νοήματος κουβεντολόγια! Κύριε ελέησον! Μα τι λέει αυτός ο παλκοσένικος, ο περιθωριακός, ο θεατρίνος, ο Έλιοτ; Μας δόθηκαν, λέει, Νόμοι κι εμείς το ρίξαμε σε ατέλειωτες διαβουλεύσεις περί των νόμων, μπήκαμε με τα μούτρα στο χάος των ερμηνειών των νόμων, στο κουβεντολόι και στη σύγχυση ώστε να μην ξέρει κανένας στο τέλος τι λέει, χώρια αυτοί που ακούν και δεν καταλαβαίνουν γρι;

Ποιος τα έκαμε όλ’ αυτά;
Ποιος έκαμε το ξεκάθαρο φως του Νόμου πηχτό κι αδιέξοδο σκοτάδι, και γιατί;
Και ποιος τέλος πάντων είν’ αυτός ο Έλιοτ, σιγά μην και Όμηρος, αλλά άντε και Όμηρος, μήπως αυτοί οι Όμηροι και οι Έλιοτ ξέρουν καλύτερα από τους πρώην γενικούς εισαγγελείς μας, τους ατσίδες δικηγόρους μας, τους ντυμένους στην τρίχα τηλεπαρουσιαστές μας, τους ακαταμάχητους ακτιβιστές μας, τις οργισμένες φεμινίστριες μας, τους ασυμβίβαστους αντιρατσιστές μας, τους πεφωτισμένους οικολόγους μας, τους πράσινους, τους κόκκινους, τους κίτρινους, τους ορκισμένους ενάντια στην ξενοφοβία, τους αδιαπραγμάτευτους πρωταθλητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας, τους μέχρι θανάτου αποφασισμένους προστάτες των φιλοξενουμένων μεταναστών μας, τους σοφότατους συντάκτες της Σύμβασης της Κωνσταντινουπόλεως, τους νομομαθείς, τους ειδικούς, τους προέδρους, τους γραμματείς, τους εκπροσώπους των τάδε και των τάδε κινημάτων, οργανώσεων, επιτροπών, πρωτοβουλιών και βάλε και βάλε; Ξέρουν καλύτερα;

Πού να ξέρουν; Ξεράδια ξέρουν, χώρια το ξύλο που τους πάει που ανακατεύονται εκεί που δεν τους σπέρνουν! Αυτοί που «ξέρουν», οι μόνοι που «ξέρουν» είναι όλοι αυτοί που παντελώς αγνοούν τι είναι που «πολεμούν» κι από πού ξεκίνησε Αυτοί... ξέρουν! Ξέρουν μια χαρά ν’ αναζωογονούν τον εχθρό τάχα «πολεμώντας» τον, αφού αγνοούν τη μήτρα και το αίτιο που τον γέννησε. Μα πάνω απ’ όλα, χάρη στα ΜΜΕ και στα ΡΙΚ TV και στ’ άλλα αδελφά ΜΜΕ, στα ΘΟΚ και στα αρμόδια Υπουργεία και τις «πολιτιστικές» Υπηρεσίες,  αγνοούν εκείνους που προ-είδαν το κακό και το πρόβλεψαν και προειδοποίησαν.

Λέει, αλλού, ο ξορισμένος ερημίτης, ο αλήτης, ο καλλιτέχνης τάχα (ξύλο που του πάει) ο  Έλιοτ:
«…όλες οι εποχές είναι διεφθαρμένες…  Ο Κόσμος δοκιμάζει, στην εποχή  μας, να δει κατά πόσο μπορεί να παραμείνει πολιτισμένος χωρίς τον Χριστιανισμό. Το πείραμα αυτό θα αποτύχει· εμείς, όμως, πρέπει να παραμείνουμε υπομονετικοί ως την κατάρρευσή του και ν’ αξιοποιούμε τον χρόνο: πρέπει να διατηρούμε την Πίστη ζωντανή μέσα στους σκοτεινούς αιώνες που έρχονται, να προσβλέπουμε στην ανανέωση και την ανοικοδόμηση του πολιτισμού, και στη σωτηρία του από την αυτοκτονία».

«Σκοτεινοί αιώνες που έρχονται»; Μπά! Ανοίξτε τις τηλεοράσεις σας τώρα, να τους δείτε τώρα, αυτή τη στιγμή. Δεν… έρχονται, είν’ εδώ, παρόντες. Δεν τους ακούτε, δεν τους βλέπετε, που όλοι μιλούν και κανείς δεν καταλαβαίνει τι λεν οι άλλοι, και δεν καταλαβαίνουν ούτε αυτοί που μιλούν τι λεν οι ίδιοι;  
Είναι από τη δεκαετία του ’30 κι ακόμα πιο πριν που ο Έλιοτ φώναζε και φωνάζει.
Όταν, όμως, αυτόν τον Έλιοτ τον καταδικάζει το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου και για να μη μου πουν πως είμαι υπερβολικός πάλι, όταν αυτόν τον Έλιοτ τον καταδικάζουν οι διορισμένοι… «κριτικοί της τέχνης» του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου, οι…. «κριτικοί της τέχνης», που δεν χάνουν ευκαιρία να διακόψουν μια στιγμούλα την πορεία του τρένου για να δώσουν κι εκείνοι ένα χεράκι στο ξυλοφόρτωμα του ερημίτη ή του καλλιτέχνη που άδικα ξελαρυγγίζεται, τότε γιατί ΟΧΙ και η ίδια η Βρετανία, η αρχι-εγκληματίας του δουλεμπορίου, της αποικιοκρατίας και της αθεΐας να μην κατηγορεί την Κύπρο για… εγκληματία σε βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της;!

Επιτέλους,
ΜΠΟΡΟΥΝ για μια μόνο στιγμή να κατέβουν όλοι από το καταραμένο τρένο, να σταματήσουν να μιλούν όλοι μαζί, να μην ακούει κανένας κανέναν, και να βάλουν τον ΝΟΥΝ και τις ΚΑΡΔΙΕΣ τους να δουλέψουν;
Άντης Ροδίτης

O Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot, 26 Σεπτεμβρίου 1888 - 4 Ιανουαρίου 1965) ήταν Αγγλός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και ηγετική φυσιογνωμία του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Το 1948 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν το Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (1915), η Έρημη Χώρα (1922), οι Κούφιοι Άνθρωποι (1925) τα Τέσσερα κουαρτέτα (1943) καθώς και το θεατρικό έργο Φονικό στην Εκκλησιά (1935).