Saturday, January 9, 2021

Συνέντευξη της Iωάννας Παναγιωτακοπούλου στην Αχαϊκή Εφημερίδα ''Σύμβουλος Επιχειρήσεων''

«Πρέπει να μάθεις τα παιδιά να αγαπούν τον εαυτό τους και να επιδιώκουν να είναι η καλύτερη εκδοχή του»

Συνέντευξη στον Γιώργο Ηλιόπουλο

H Iωάννα Παναγιωτακοπούλου είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων με καταγωγή από την Ηλεία. Αρθογραφεί σε διάφορα ΜΜΕ για ζητήματα που αφορούν τα παιδιά αλλά και εν γένει την κοινωνία μας. Τέσσερις φορές έχει λάβει βραβεία, δύο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και δύο από τον Διεθνή Πολιτιστικό Οργανισμό. Τελευταίο της έργο το βραβευμένο παραμύθι «Το ονειρογέννητο δάσος» που μάλιστα παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ της Αρχαίας Ολυμπίας. Στη συνέντευξη που παραχωρεί μιλάει για το έργο της και τη μέχρι τώρα πορεία της.

1) Συγγραφέας παιδικών βιβλίων λοιπόν. Πόσο δύσκολο είναι να γράφει κανείς για ένα τέτοιο αναγνωστικό κοινό; Πόσο μεγάλη δεξιότητα απαιτείται;

Όταν παίρνεις την απόφαση να γράψεις για παιδιά, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και συνειδητοποιημένος τόσο για τις δεξιότητες τις οποίες έχεις την υποχρέωση να διαθέτεις, όσο και για την ευθύνη που φέρεις. Είναι αναγκαίο να προσπεράσεις την επιφανειακή, παραπλανητική κι επικίνδυνη ευκολία που παρουσιάζει το συγκεκριμένο είδος, εξαιτίας της στερεότυπης ρήσης που επικρατεί, ''παραμύθι για παιδιά''. Οφείλεις δηλαδή εκτός από επαρκής συγγραφέας, χωρίς ματαιοδοξία να αναδειχθείς παράλληλα και σε πνευματικό άνθρωπο. Τα έργα σου να συνοδεύονται πάντα από ένα υψηλό αίσθημα ευθύνης και να στοχεύεις εκτός από την απόκτηση γνώσεων με λογοτεχνικό τρόπο, στην κινητοποίηση του συναισθήματος, καθώς και στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών.

2) Ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο, μετά μάλιστα και την εμφάνιση της πανδημίας. Ένα τέτοιο περιβάλλον τι ερεθίσματα δίνει σε μια συγγραφέα για να καταπιαστεί με μια ιστορία και μια αφήγηση;

Μια δύσκολη περίοδος δίνει ίσως περισσότερα ερεθίσματα σε ένα λογοτέχνη να καταπιαστεί με μιαν ιστορία, ώστε οι μικροί σε ηλικία αναγνώστες του να αναπτύξουν τον συναισθηματικό τους κόσμο, τη σκέψη και την κριτική τους ικανότητα. Είναι ίσως η καταλληλότερη χρονική στιγμή για να τους βοηθήσει να αντιλαμβάνονται να λαμβάνουν και να απολαμβάνουν την ανεκτίμητη λόγου χάρη αξία της ανιδιοτελούς αγάπης, της προσφοράς και του σεβασμού απέναντι στη φύση, στο συνάνθρωπο και κατ επέκταση στον ίδιο τους τον εαυτό. Η λογοτεχνία μέσα από ένα ''ταξίδι'' προσαρμοσμένο στην ηλικία τους, μπορεί να επιδράσει καταλυτικά στην προσωπικότητα τους. Διότι έχει την ικανότητα να τα διδάξει να αναγνωρίζουν και να απεχθάνονται την αδικία, την απληστία, την αχαριστία, τη συκοφαντία και όχι μόνο. Να αισθάνονται, να σκέφτονται, να περιμένουν, να υπομένουν να διακρίνουν και να επιλέγουν τελικά το ουσιώδες κι όχι το εύκολο, το ύποπτα πρόθυμο και το προφανές. Να αγαπούν πραγματικά τον εαυτό τους και να επιδιώκουν να είναι η καλύτερη εκδοχή του.

3) Πιστεύετε ότι η παιδική λογοτεχνία είναι ένα πεδίο δύσκολο για την αναγνώριση ενός συγγραφέα; Και το ρωτάω αυτό γιατί διαπιστώνουμε ότι λίγοι λογοτέχνες έχουν καταφέρει να γίνουν ευρέως γνωστοί σε σχέση με άλλους, που καταπιάνονται με άλλα είδη που αφορούν πιο ευρύ κοινό.

Εκτιμώ, μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησής μου με την παιδική λογοτεχνία, ότι πραγματικά είναι όχι μόνον ένα δύσκολο πεδίο της λογοτεχνίας αλλά και συνάμα ευαίσθητο. Κρύβει πολλές παγίδες κι εδώ ακριβώς έγκειται η δυσκολία του. Το ότι ελάχιστοι λογοτέχνες του χώρου αυτού έχουν καταφέρει να γίνουν ευρέως γνωστοί οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός, ότι είμαστε αριθμητικά πολύ λιγότεροι σε αυτόν τον τομέα. Και δεύτερον επειδή απαιτείται μια ιδιαίτερη παιδαγωγική-ψυχοσύνθεση πέραν του ταλέντου, για να μπορέσει κάποιος να γράψει ένα καλό παιδικό βιβλίο. Είναι κι άλλοι παράγοντες που διαμορφώνουν το χώρο του παιδικού βιβλίου, για παράδειγμα, η επένδυση της εικονογράφησης κι ας μην ξεχνάμε μεταξύ άλλων πως η αγορά του παιδικού βιβλίου είναι σαφώς δυσκολότερη.

4) Μιλήστε μας λίγο για το τελευταίο σας βιβλίο «Το ονειρογέννητο δάσος». Τι διαπραγματεύεται και πώς σας ήρθε η ιδέα για να το γράψετε;

''Το ονειρογέννητο δάσος'' είναι ένα παραμύθι για παιδιά του δημοτικού, το οποίο σε καλωσορίζει με ευαισθησία στον κόσμο του και σε οδηγεί στην γαλήνια αγκαλιά της φύσης. Οι ήρωες του σε βοηθούν να ταυτιστείς μαζί της να γνωρίσεις και να νιώσεις την ευεργετική και ανιδιοτελή προσφορά της και παράλληλα σε εμπνέουν να αναπτύξεις ηθικές αξίες και συναισθήματα, που θα κάνουν τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη ζωή σου καλύτερη. Διαμορφώθηκε από τις συνθήκες που επικράτησαν στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια των καταστροφικών πυρκαγιών στην Ηλεία, οι οποίες πυροδότησαν συναισθήματα μέσα μου κι επηρέασαν τον ψυχισμό μου.

5) Πόσο εύκολη είναι η ενασχόληση με τη λογοτεχνία σε συνάρτηση με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις σας ως μητέρα; Τι θυσίες απαιτεί από την πλευρά σας;

Η ενασχόληση κάποιου με τη λογοτεχνία συχνά συνδυάζεται δύσκολα με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις, ειδικά μιας γυναίκας συζύγου και μητέρας. Όταν όμως θέλεις πραγματικά να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα βρίσκεις τη δύναμη και τον τρόπο. Φροντίζω λοιπόν η στάση μου να είναι καίρια και καθοριστική. Συνήθως αξιολογώ ρεαλιστικά τις καταστάσεις, το πόσο σημαντικές είναι και αναλόγως θέτω προτεραιότητες, ψάχνοντας λύσεις κι εναλλακτικές, με τη ζυγαριά ωστόσο να κλίνει περισσότερο προς την οικογένεια μου. Δεν θυσιάζω, είναι βαριά η έννοια της θυσίας. Επιλέγω απλά πού και πώς θα δώσω τον περισσότερο χρόνο και την ενέργεια μου.

Πηγή: ACHAIANEWS.GR

 Αχαϊκή εφημερίδα "Σύμβουλος Επιχειρήσεων"

Iωάννα Παναγιωτακοπούλου Facebook

Friday, January 8, 2021

Ιωάννα Παναγιωτακοπούλου, Συγγραφέας

Ιωάννα Παναγιωτακοπούλου

Η Ιωάννα Παναγιωτακοπούλου μιλά για το βιβλίο της

Η πρώτη της εμφάνιση στον χώρο του παιδικού βιβλίου, με το «Ονειρογέννητο δάσος» βραβεύτηκε, ενώ ενέπνευσε και θεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας πριν δυο καλοκαίρια. Η εξ Ηλείας Ιωάννα Παναγιωτακοπούλου μάς ξεναγεί σήμερα στα μονοπάτια της γραφής της.

Το βραβευμένο «Ονειρογέννητο δάσος» είναι η πρώτη σας εμφάνιση, εκδοτικά, στον χώρο που παιδικού βιβλίου. Από ποια ανάγκη σας προέκυψε;

Οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία πυροδότησαν συναισθήματα μέσα μου, επηρέασαν τον ψυχισμό μου και δημιούργησαν ένα ονειρικό «ταξίδι» στο οποίο το παιδί αντιλαμβάνεται, λαμβάνει και απολαμβάνει την ανεκτίμητη αξία της ανιδιοτελούς αγάπης, της προσφοράς και του σεβασμού απέναντι στη φύση, στον συνάνθρωπο και κατ' επέκταση στον ίδιο του τον εαυτό.

Καθότι απευθύνεστε σε ένα ευαίσθητο κοινό, τι προσέξατε ιδιαίτερα ενόσω το γράφατε και ποιος ο στόχος σας;

Στοχεύω πάντα εκτός από την απόκτηση γνώσεων με λογοτεχνικό τρόπο, στην κινητοποίηση του συναισθήματος και στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών. Επιδιώκω χωρίς ματαιοδοξία, εκτός από επαρκής συγγραφέας να αναδειχθώ παράλληλα και σε πνευματικό άνθρωπο.

Θεατρική παράσταση εμπνευσμένη από το «Ονειρογέννητο δάσος» παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας, το καλοκαίρι του 2018. Ποιες οι προκλήσεις που αντιμετωπίσατε;

Ο προβληματισμός μου ήταν μεγάλος, διότι ήθελα να επικοινωνήσω με το κοινό μου με έναν τρόπο ψυχαγωγικό και ιδιαίτερο. Να καταθέσω προβληματισμούς μου για καθημερινά θέματα, με σκοπό να αφυπνίσω, να ανασύρω ευαισθησίες και συναισθήματα. Αναδεικνύοντας παράλληλα και τα σημαντικά οφέλη των τεχνών στον άνθρωπο, διότι δεν θα μπορούσε διαφορετικά να φτάσει σε υψηλά επίπεδα διανόησης.

Ποιο το «κλειδί» για να αγαπήσουν τα παιδιά περισσότερο το βιβλίο;

Οι γονείς. Αρκεί να στηριχτούν στην έμφυτη περιέργειά και την τάση των παιδιών να μιμούνται το παράδειγμά τους, γι' αυτό και είναι πολύ σημαντικό να τους δείξουν με διάφορους τρόπους ότι τους αρέσει το διάβασμα. Η συμβολή τους είναι σημαντική και απαραίτητη. Οφείλουν να τα συντροφεύουν την ώρα που διαβάζουν, σχολιάζοντας κι εξηγώντας τους ό,τι δεν καταλαβαίνουν.

Φέτος, ο κορονοϊός έβαλε «στοπ» σε πλήθος εκδηλώσεων. Έχετε κάποια σχέδια για το «Ονειρογέννητο δάσος» από φθινόπωρο;

Ο κορονοϊός είναι ένα θέμα παγκοσμίως πρωτόγνωρο και όλα πρέπει να γίνονται κατόπιν ώριμης σκέψεως και με την καθοδήγηση των επιστημόνων. Παρότι οργανώνονται ορισμένες εκδηλώσεις με την τήρηση κάποιου πρωτοκόλλου και αυστηρό αριθμό ατόμων, προσωπικά αποφεύγω να προγραμματίσω οτιδήποτε. Είμαι υπέρ των βραχυπρόθεσμων σχεδίων, ώστε να μπορώ να προβλέψω πιθανούς αστάθμητους παράγοντες.

Έχετε βραβευτεί και για άλλα σας έργα, ενώ έχετε συμμετάσχει με κείμενά σας σε δύο συλλογικές εκδόσεις. Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Αυτόν τον καιρό γράφω ένα θεατρικό έργο. Άλλωστε από τις πιο συναρπαστικές στιγμές στη ζωή ενός συγγραφέα είναι αυτές που αφήνει ελεύθερες ψυχή και φαντασία να συνθέσουν και να δημιουργήσουν ένα μύθο. Να πλάσουν ήρωες πάνω σε μιαν έμπνευση που προέκυψε από δικά του βιώματα ή από το περιβάλλον του.

Ποια τα «δώρα» που σας έχει χαρίσει η γραφή;

Η γραφή μού έχει χαρίσει «δώρα» ανεκτίμητης αξίας. Δραπετεύω μαζί της από την καθημερινότητα, δίνω μορφή στις ιδέες μου, εξωτερικεύω κρυφές σκέψεις και πραγματοποιώ όνειρα. Είναι ένα «μαγικό εργαλείο» για μένα, το οποίο κρατά το μυαλό σε εγρήγορση και με παρακινεί να παρατηρώ και να μην εφησυχάζω. Είναι ένας τρόπος παρατήρησης του εαυτού μου, διότι μου προσφέρει άπειρες στιγμές σκέψης, ανάλυσης, έκφρασης και δημιουργικότητας. Μαζί της κάνω τα πιο απρόβλεπτα ταξίδια του μυαλού και της ψυχής μου.


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Πηγή: pelop.gr
Η συγγραφέας Ιωάννα Παναγιωτακοπούλου
Το βραβευμένο βιβλίο της της Ιωάννας Παναγιωτακοπούλου
Ιωάννα Παναγιωτακοπούλου Facebook
Β' 
Βραβείο Παραμυθιού Π.Ε.Λ
Β' Διεθνές Βραβείο Παιδικού Παραμυθιού 
από την Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) 
για το έργο μου «Το ονειρογέννητο δάσος»  

Στιγμές αποτυπωμένες σε στίχο

Ποίησης βήμα
Αγαπητοί μου φίλοι,
Μετά από αρκετή σκέψη και κάνοντας μια νέα αρχή με το νέο χρόνο, έχω δημιουργήσει την ομάδα (group) με το όνομα «Στιγμές αποτυπωμένες σε στίχο» στο facebook: https://www.facebook.com/groups/700458847249868

Σκοπός της ενέργειας αυτής είναι η δημιουργία ενός νέου χώρου έκφρασης και επικοινωνίας, μέσω του λόγου, της ποίησης, του στίχου, της σάτιρας κ.τλ.

Έτσι, ελαφρύνεται και ο «τοίχος» μου από τις αναρτήσεις που αφορούν ποιήματα/τραγούδια τα οποία θα είναι τώρα συγκεντρωμένα στην πιο πάνω ομάδα.
 


Θα χαρώ πολύ να ακολουθήσετε αυτή τη νέα πρωτοβουλία, συνεχίζοντας και διευρύνοντας την αμφίδρομη και διαδραστική επικοινωνία και επαφή μας.
Έχω ήδη προβεί στις πρώτες μου δύο αναρτήσεις στο κατράν της νέας ομάδας!
Κοπιάστε και καλώς να ορίσετε! 
Φιλικά 
Κυριάκος Ιορδάνου

Thursday, December 3, 2020

Η γεωπολιτική χειραφέτιση της Κυπριακής κοινωνίας

 του Ορέστη Νικολάου


Το να επιχειρηματολογείς, υπέρ ή κατά ενός υποψηφίου προέδρου της χώρας σου ή έστω του κράτους που γειτονεύεις, είναι ένα συχνό φαινόμενο. Το ότι όμως, ολόκληρη η κοινή γνώμη της μικρής Κύπρου και δη της νεολαίας, παίρνει θέση-φανατικά σχεδόν-για την εκλογική αναμέτρηση μίας χώρας, εννέα κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, την ίδια ώρα που αγνοεί γειτονικά ζητήματα μείζονος σημασίας, θα πρέπει να μας προξενεί αρκετά ερωτηματικά. 


Τι είναι όμως, αυτό, που μας εμποδίζει να κατανοήσουμε που βρίσκεται η ουσιαστική απειλή; Γιατί αδυνατούμε να μετριάσουμε τους συναισθηματισμούς μας και να φιλτράρουμε τα γεγονότα υπό το πρίσμα του σκληρού ρεαλισμού; Η απάντηση, ίσως, βρίσκεται κάπου, αναμεταξύ στα μεταψυχροπολεμικά σύνδρομα των λεγόμενων δυτικών κρατών και στον μιντιακό κοινωνικό πλανήτη που η νέα γενιά της τεχνολογίας(και όχι μόνο) ζει. 


Παραδεχτή είναι δε, η διπολική και ιδιόρρυθμη περσόνα που προβάλλει ο τέως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ και ως εκ τούτου, θεμιτή καθορίζεται, η αντίδραση της αμερικανικής κοινωνίας και ο υποτροπιασμός της αντίδρασης αυτής, σε ξέσπασμα κοινωνικής κρίσης μετά την εγκληματικά λανθασμένη διαχείριση της πανδημίας και τη δολοφονία αφροαμερικανού ενήλικα από αρχές ασφαλείας. 


Η προβληματική που θέλουμε να θίξουμε εδώ όμως, δεν είναι το γιατί, οι νέοι της Κύπρου καταπιάστηκαν με την άδικη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, εξάλλου, το ερώτημα απαντάται στο πλαίσιο της δυτικό-αμερικανικής κουλτούρας που καλλιεργείται στους Κυπρίους, πλην όμως, το γιατί δεν αντιδρούν και στις εκατοντάδες άδικες δολοφονίες που συμβαίνουν στις γειτονικές χώρες της Κύπρου, πολλώ δε μάλλον, για τα εγκλήματα πολέμου και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διατηρούνται στην ίδια την Κύπρο. 


Το περιεχόμενο των αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι ο αντικατοπτρισμός του, τι βλέπει, τι ακούει και τι διαβάζει, η κυπριακή κοινωνία.


Θετικό είναι, το γεγονός, ότι, σημειώνεται μία άνοδος ακτιβιστικής δραστηριότητας ανάμεσα στους νεολαίους, είτε αυτή αφορά περιβαλλοντικά ζητήματα, είτε ανθρωπιστικά. Δυστυχώς όμως, υπάρχει μία ακούσια υποκρισία όσον αφορά το ανθρωπιστικό εγχείρημα. 


Αυτό οφείλεται, στην κατευναστική πολιτική που ακολουθούν επί σειρά ετών οι πολιτικοί ηγέτες του τόπου, με αποτέλεσμα, την νομιμοποίηση των εγκλημάτων που διαπράττει η Τουρκιά, επί τη διπλωματική λογική του τύπου «don’t poke the bear», ειδεμή, πρώτον, θα χαλάσει το καλό κλίμα συνομιλιών και δεύτερον, θα προκαλέσει την Τουρκία να προχωρήσει σε καινούργια τετελεσμένα, σάμπως και χρειάζεται να προκληθεί για να διαπράξει εγκλήματα. 


Το μεγάλο στοίχημα, έγκειται, στο αν ποτέ, θα καταφέρουν οι κύπριοι να χειραφετηθούν απο το αποχαυνωμένο φίλτρο αντίληψης, των όσων διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια τους, πεπεισμένοι, ότι πρόκειται για ζητήματα, δήθεν, υψηλής πολιτικής, με αποτέλεσμα να μένουν άπραγοι, διότι τελούν σε βαθιά ιστορική και υπαρξιακή πλάνη.


Πρέπει ν’ αποσαφηνιστεί δε, ότι σε καμία περίπτωση δεν στοχοποιούμε τον απλό τουρκικό πληθυσμό, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο προπαγάνδας σε βαθμό εξίσου του γερμανικού λαού της δεκαετίας του 30’. Οι άδικες φυλακίσεις, οι εκ διωγμοί και πάσης φύσεως παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μεριάς τουρκικού καθεστώτος, είναι απόλυτα καταδικαστέες. 


Πλην όμως, αρκετοί από τους πολίτες της Τουρκίας-τη δεδομένη στιγμή- είναι υπαίτιοι  του ευρύτερου προβλήματος.

Θα πρέπει λοιπόν, η κυπριακή κοινωνία, να μάθει να διακρίνει, να δάχτυλο-δείχνει και να καταδικάζει το άδικο. Με θάρρος. Χωρίς να το φοβάται. 


Όπως εκτιμάει, ότι μπορεί να διακρίνει τα οικονομικά, κοινωνικοπολιτικά και υγειονομικά προβλήματα των Αμερικανών, έτσι ακριβώς, θα πρέπει ν’ αναλογίζεται και για τα γειτονικά κράτη της Κύπρου. Θα πρέπει δηλαδή, να αποκτήσουμε και μια στοιχειώδη επίγνωση της πλαισίωσης, στον χώρο και στον χρόνο. Το τι λείπει, είναι μια πραγματική συμφιλίωση με την επιθετική πραγματικότητα που ζούμε.   


Δεν είναι κακό το να καταδικάζεις την αδικία, είτε είναι εννέα, είτε εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κακό είναι, να μην καταδικάζεις την αδικία που εσύ βιώνεις ή βλέπεις, διότι μετατράπηκε, στη νέα κανονικότητα.

Ορέστης Νικολάου

Facebook


Πηγή: NEAGENEA.COM