Wednesday, August 3, 2022

Χλόη Βερίτη

Χλόη Βερίτη: Κόρη του έγκριτου δικηγόρου αλλά και πνευματικού ανθρώπου Αλέξανδρου Παΐκου και της εκπαιδευτικού Μαρούλας Τζούβα-Παΐκου, μιας ξεχωριστής και αξιόλογης συγγραφέως που ασχολήθηκε από τα μαθητικά της χρόνια με το γράψιμο και έχει στο συγγραφικό της ενεργητικό πάνω από 35 έργα. Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον με γονείς δυο τόσο καλλιεργημένα άτομα είναι φυσιολογική η αγάπη της Χλόης στο γράψιμο και τον προβληματισμό. Αλλά και η κόρη της ασχολείται με τα καλλιτεχνικά∙ η Ελεωνόρα είναι ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Από την άλλη ο αδελφός της, Άγις Παΐκος, είναι σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Εστία, το οποίο ίδρυσε το 2013.


Η Χλόη Βερίτη γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στη Λευκωσία. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αργότερα πήρε διπλώματα από το Henley Management College και μεταπτυχιακό στην Εκπαίδευση με διάκριση ( Lifelong Learning DIST) από το Πανεπιστήμιο Middlesex Λονδίνου. Έχει εμβαθύνει στην Εκπαίδευση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Council of Europe), στο έργο του Σαίξπηρ και στην Παγκόσμια Λογοτεχνία (HarvardX).

Επαγγελματικά ξεκίνησε ως μεταφράστρια στο ΡΙΚ, ύστερα απασχολήθηκε ως δημοσιογράφος και στη συνέχεια ως υπεύθυνη προγράμματος τηλεόρασης. Εργάστηκε σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου ως ειδική σύμβουλος Αγγλικών για θέματα επαγγελματικής ανάπτυξης εκπαιδευτικών, ως καθηγήτρια και αργότερα ως Β. Διευθύντρια. Υπηρέτησε τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Καθηγητών Αγγλικής Γλώσσας ως Πρόεδρος και συνεργάστηκε επί σειρά ετών με το Πανεπιστήμιο Middlesex, στο παράρτημα του στη Λευκωσία, ως ακαδημαϊκός σύμβουλος.

Μετά την παρακολούθηση μαθημάτων θεάτρου, έπαιξε ως ερασιτέχνης ηθοποιός για μία περίπου δεκαετία σε πληθώρα παραστάσεων που ανέβηκαν για φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα στα αγγλικά και στα ελληνικά στα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης.

Είναι μέλος του Δ.Σ. του ΕΠΟΚ (Ελληνικός Πνευματικός Όμιλος Κύπρου), μέλος της ΕΕΤΕΛ (Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών) και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Θεατρικού Πολυχώρου ΕΣΤΙΑ που εδρεύει στη Λευκωσία.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Η Χλόη Βερίτη έγραψε ποίηση, δοκίμιο, διήγημα, νουβέλα και θεατρικά έργα, αλλά ασχολείται πολύ και με λογοτεχνική μετάφραση. Το συγγραφικό της έργο έχει βραβευτεί, με πιο πρόσφατη τη βράβευσή της για το ποίημα της «Δελφική Φωνή» που διαγωνίστηκε στους περσινούς (36ους) πανελλήνιους ποιητικούς αγώνες Δελφών. Στην Κύπρο το θεατρικό της έργο «Ο Δούλος Αίσωπος» διακρίθηκε στο διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου του 2021 που προκηρύχθηκε από το ΡΙΚ.


· Σελάνα, συλλογή διηγημάτων, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη 2015 |

Selana, Short Stories, Dodoni Publications, 2019 | Σελάνα, Ακουστικό βιβλίο, New Music Recording Studio, 2020 (τα διηγήματα στο ακουστικό βιβλίο διαβάζει η συγγραφέας)

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να ακούσετε όλα τα διηγήματα. 
Δείτε εδώ

· Κάτι για να σε θυμάμαι, Γουίλιαμ Μαστροσιμόνε, λογοτεχνική μετάφραση θεατρικού έργου, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Παγκόσμιο Θέατρο, Αθήνα 2015

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να παρακολουθήσετε την πρεμιέρα του έργου στο θέατρο Εστία στη Λευκωσία.  Δείτε εδώ

· Το Παλιό μου Πιάνο, In Memoriam: Μάριος Τόκας, ποιητική συλλογή, Λευκωσία 2018 (το μελοποιημένο ποίημα «Η Οξεία» πήρε Παγκύπρια Διάκριση στο 10ο Παγκύπριο Φεστιβάλ Σύνθεσης Τραγουδιού «Μάριος Τόκας-Κώστας Μόντης» που διοργανώνει το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου)

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να ακούσετε το μελοποιημένο ποίημα «Η Οξεία»
Δείτε εδώ

· Φωνές Δικαίου, 19ος αιώνας, κοινωνιολογικό δοκίμιο, Λευκωσία 2018 (κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 70 χρόνων από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, 1948-2018)

· Νομικές Περιπέτειες, ραδιοφωνικά θεατρικά, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Ραδιοφωνικό Θέατρο, Αθήνα 2019

· Το Σπίτι της Άλισον, Σούζαν Γκλάσπελ, λογοτεχνική μετάφραση θεατρικού έργου, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Παγκόσμιο Θέατρο, Αθήνα 2020

· Λευκά χρυσάνθεμα, θεατρικά έργα, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Ελληνικό Θέατρο, Αθήνα 2020


· Ο Αργαλειός των Δελφών, θεατρικό έργο, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Θεατρική Διασκευή-Δραματοποιημένη Λογοτεχνία, Αθήνα 2021
· Καλειδοσκόπιο, θεατρικά αφηγήματα, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Ελληνική Λογοτεχνία-Αφηγηματικό Θέατρο, Αθήνα 2021

· Στα δίχτυα ενός αθόρυβου πολέμου, μυθιστόρημα, εκδόσεις Άνω Τελεία, Αθήνα 2022

· Νύχτες στη Ρώμη, Τενν Ουίλιαμς και Άννα Μανιάνι, Φράνκο Ντ’ Αλεσσάντρο, λογοτεχνική

μετάφραση θεατρικού έργου, εκδόσεις Δωδώνη, Σειρά Παγκόσμιο Θέατρο, Αθήνα 2022

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΕΝΟΣ ΑΘΟΡΥΒΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Από το οπισθόφυλλο του μυθιστορήματος της Χλόης Βερίτη που μόλις κυκλοφόρησε

«Είναι νέος, ικανός, έντιμος. Κερδίζει με το σπαθί του μια θέση στον κρατικό μηχανισμό. Και τότε έρχεται αντιμέτωπος με ένα ολόκληρο καθεστώς υπεξαιρέσεων, ευνοιοκρατίας και ελέγχου συνειδήσεων που κάνει τα πάντα για να τον συντρίψει. Θα μάθει να παίζει με τους «κανόνες του παιχνιδιού» ή θα αγωνιστεί για να τους αλλάξει; Ένα μυθιστόρημα για το δυστοπικό παρόν μιας χώρας, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είναι η δική μας...»

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο στο βιβλιοπωλείο Περιδιάβαση. Δείτε εδώ


ΝΟΜΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

Δεκατέσσερα ραδιοφωνικά θεατρικά, δεκατέσσερις διαφορετικές δραματοποιημένες φανταστικές νομικές υποθέσεις, γραμμένες από τον Τζον Π. Γουίν με αρχικό τίτλο « Η ετυμηγορία σας». Κοινή αρχή που προκύπτει από κάθε μία από αυτές τις ιστορίες είναι ότι η δικαιοσύνη βασίζεται στα γεγονότα και μόνον αυτά. Καθώς μάλιστα η κοινή αντίληψη περί δικαίου αναπόφευκτα επηρεάζεται από συναισθήματα, διερευνάται και το ερώτημα «Είναι Νόμος και Δικαιοσύνη το ίδιο πράγμα;».


Αποσπάσματα από την βιβλιοπαρουσίαση

«…οφείλω ως Εκπαιδευτικός να αναφερθώ στον αείμνηστο πατέρα της Χλόης, ο οποίος πρέπει να γνωρίζουν οι εκπαιδευτικοί παλαιότεροι και νεότεροι, ότι ήταν ο εμπνευστής και εισηγητής της δημιουργίας των Εσπερινών Γυμνασίων / Λυκείων πριν από 50 ολόκληρα χρόνια…»

Κώστας Χατζησάββας, Πρόεδρος ΟΕΛΜΕΚ

«Νομικές, ή Αστυνομικές Περιπέτειες, λοιπόν; Τίτλος του βιβλίου «Νομικές Περιπέτειες» και τίτλος της επιτυχημένης ραδιοφωνικής σειράς του ΡΙΚ, «Αστυνομικές Περιπέτειες». Οι «περιπέτειες» διασκευάστηκαν ραδιοφωνικά από την παραγωγή του Ραδιοφώνου του ΡΙΚ, μεταδόθηκαν με επιτυχία από το Α΄ Πρόγραμμα Ραδιοφώνου τη δεκαετία του ΄70 και διασώζονται μέχρι σήμερα στο πολύτιμο Αρχείο μας. Ο κ. Παΐκος μετέφρασε με επιτυχία τις νομικές ιστορίες που μετέδιδε με επιτυχία το BBC και παρέδωσε την δουλειά του στο ΡΙΚ το οποίο με τη σειρά του μετέτρεψε το κείμενο σε θεατρική ραδιοφωνική παραγωγή»

Φοίβια Σάββα, Προιστάμενη Αρχείου ΡΙΚ


«Το κοινό όμως ερώτημα που προβάλλει μέσα από αυτές τις ιστορίες, είναι κατά πόσο η Δικαιοσύνη και ο Νόμος είναι το ίδιο πράγμα ή άλλως πως, ποια η σχέση μεταξύ του θετού δικαίου και της πραγματικής δικαιοσύνης όπως ο Αλέκος Μαρκίδης που προλογίζει το βιβλίο το διατυπώνει…πρόκειται για ένα σημαντικό νομικό αλλά και φιλοσοφικό πρόβλημα για την σχέση του Νόμου, δηλαδή των κανόνων δικαίου τους οποίους η πολιτεία θεσμοθετεί, και των κανόνων της ηθικής ή της φυσικής δικαιοσύνης……τα ενδιαφέροντα αυτά κείμενα από το 1976 που μεταδόθηκαν θα έμεναν στην αφάνεια και δεν θα είχαμε σήμερα το βιβλίο που παρουσιάζεται, αν δεν υπήρχε ο τρίτος συντελεστής του έργου. Αυτή είναι η Χλόη Βερίτη, θυγατέρα του Αλέξανδρου Παΐκου…».


Γεώργιος Αρέστης, πρώην Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τέως Δικαστής του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

«…Πρόκειται για μικρές ιστορίες βασισμένες σε νομικές υποθέσεις που ο πατέρας μου είχε ακούσει από το BBC πριν από πολλά χρόνια και τον είχαν μαγέψει. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρόκειται για ιστορίες που μοιάζουν με πόρτες που ανοίγει η ίδια η ζωή και που τις κλείνει δίκαια, θέλω να πιστεύω, ή ενίοτε, άδικα ένα παράθυρο του νόμου…Τον θυμάμαι να κάθεται στο τεράστιο καρυδένιο του γραφείο και να αποκωδικοποιεί τις μαγνητοταινίες όπου συνήθιζε να ηχογραφεί το Ραδιοφωνικό Πρόγραμμα του BBC «Your Verdict» σε ένα μαγνητόφωνο που για τα σημερινά δεδομένα φαντάζει αντικείμενο συλλεκτικής αξίας. Τον θυμάμαι, ακόμα, να σταματά και να γράφει το κείμενο στα αγγλικά. Στη συνέχεια, με πολλή υπομονή και επιμονή, με το απερίγραπτο μεράκι του για τη μετάφραση, αλλά και την απέραντη αγάπη του για τη νομική επιστήμη, έγραφε αργά και σταθερά, μέχρι να ολοκληρώσει την αγαπημένη του «Ετυμηγορία» στην ελληνική γλώσσα…»

ΦΩΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, 19ος αιώνας

…Συγχαίρω την κυρία Βερίτη για την κυκλοφορία του βιβλίου της Φωνές Δικαίου αλλά, πάνω από όλα, για τη δέσμευση που επιδεικνύει απέναντι στην ιδέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων…
Λήδα Κουρσουμπά, Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού

Το βιβλίο «Φωνές Δικαίου, 19ος αιώνας» κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948-2018).

Πρόκειται για ένα βιβλίο με αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με στόχο να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει το κοινό και ιδιαίτερα τη νεολαία γύρω από το θέμα, αλλά και να προβληματίσει και εκπαιδευτικούς. Παρουσιάζει τρία φωτεινά παραδείγματα που, αν και στερήθηκαν τη μόρφωση, διεκδίκησαν το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Έτσι ο Ερυθρόδερμος Αρχηγός Σηάτλ, η «νέγρα» Σοτζέρνυ Τρουθ και ο τυφλός νεαρός “Μπλινκ”, αρχηγός των Newsies, οργανώνονται και «υψώνουν τη φωνή τους», για να υπερασπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ενώνουν τις φωνές τους για να μας εμπνεύσουν και να μας αφυπνίσουν. Γιατί, δυστυχώς, για χιλιάδες ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο, τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν είναι δεδομένα.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΙΑΝΟ, In Memoriam: Μάριος Τόκας
Από το προλογικό σημείωμα της Μάρως Σκορδή 
για την Ποιητική Συλλογή “Το Παλιό μου Πιάνο”

…Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση χαιρετίζω την έκδοση αυτή της Χλόης Βερίτη αφιερωμένη στον Μάριο Τόκα, το μελωδικότατο συνθέτη που έφυγε τόσο νωρίς από κοντά μας αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο, δυσαναπλήρωτο κενό. Η Χλόη, μέσα από τους μελωδικούς της στίχους βαδίζει στους δρόμους της ποίησης με μια ξεχωριστή ευαισθησία. Μας ταξιδεύει με τις δικές της ποιητικές μελωδίες στ’ αστέρια, στο φεγγάρι, στην πανσέληνο που μυρίζει γιασεμί, και πολλαπλασιάζει έντονα μνήμες και θύμησες από τα περασμένα.

Κάθε λέξη της ποιήτριας, κάθε της πρόταση διακατέχεται από λυρική ουσία. Με πάθος και ρομαντισμό η Χλόη μας μεταφέρει τη νοσταλγία για μια ευτυχισμένη εποχή που τέλειωσε: «Γεμάτες βραδιές με συντροφιά τ’ αστέρια …. μια σπίθα η ζωή μας που την ανάβαμε παρέα μ’ έρωτα και με Σεφέρη… Με πόνο και θλίψη μας συνοδεύει με τους στίχους της στον Πενταδάκτυλο, «στο βουνό μας με χαραγμένο στην πλαγιά του το μισοφέγγαρο» (Λεπίδα).

Στην ποίηση της Χλόης Βερίτη ολόκληρη η μαγεία της Φύσης, κάθε της πινελιά, κάθε χρώμα και κάθε της μυρωδιά, μας ταξιδεύει σ’ έναν άλλο κόσμο, μαγικό. «Αν ο Θεός ήταν ζωγράφος…»(Πνοή). Κι εμείς την ακολουθούμε με την ψυχή μας, νοιώθουμε τη θλίψη της, τη μοναξιά, την ηρεμία, τη νοσταλγία της. Οι μνήμες ξυπνούν μέσα από λυρικές μουσικές εικόνες γεμάτες ρυθμό κι ευαισθησία. Η ποιητική τεχνική συνδυασμένη με λεπτά αλλά δυνατά συναισθήματα αγγίζει ευγενικά τις ψυχές μας. Είναι τόση η δύναμη των στίχων ώστε η ποίησή της μας συνεπαίρνει. Και όταν αυτή τελειώσει, χρειαζόμαστε χρόνο «να ξυπνήσουμε από το όνειρο» και να επανέλθουμε στο δικό μας κόσμο…

ΣΕΛΑΝΑ

…μια αριστουργηματική συλλογή διηγημάτων…

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πρόκειται για 13 διηγήματα που περιστρέφονται γύρω από τη δύναμη της σελήνης και της γυναίκας. Η Σελάνα συμβολίζει την αόρατη όψη των πραγμάτων, το παράλογο και τη διαίσθηση. Σχετίζεται με τη γονιμότητα, την υγεία, τη γέννηση, τον θάνατο, την κάθαρση. Και ακριβώς αυτές τις διαστάσεις αγγίζουν όλες οι ιστορίες του βιβλίου. Η Σελήνη βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη γυναικεία φύση σε διηγήματα μεταφυσικά, αλλά απόλυτα λυρικά.

Απόσπασμα από την βιβλιοπαρουσίαση της συλλογής διηγημάτων Σελάνα

…Η Χλόη Βερίτη μάς αιφνιδιάζει αποκαλυπτικά με την είσοδό της στον χώρο μιας δόκιμης λογοτεχνικής γραφής· ειδικότερα, μιας εγγραφής στο διηγηματικό τοπίο των αισθαντικών λυρικών εμπνεύσεων και των ενσυναίσθητων ψυχογραφικών αποτυπώσεων, των στοχαστικών ανατάσεων, των ρομαντικών αναπολήσεων και των φαντασιακών ονειρικών ή μεταφυσικών μεταπλάσεων με νεωτερικούς τρόπους επινοητικής σύλληψης, δημιουργικής ζωντανής έκφρασης και σκηνικής παραστατικότητας. Το τελευταίο γνώρισμα, προφανώς, από το πάθος και την ενεργή εμπλοκή της στο θέατρο, καθώς και τη μεταφραστική θεατρική της ενασχόληση, δείγμα της οποίας η άρτια μετάφρασή της του έργου του Αμερικανού συγγραφέως Ουίλιαμ Μαστροσιμόνε «Κάτι για να σε θυμάμαι» από τις εκδόσεις Δωδώνη.

Από τις ίδιες ελλαδικές εκδόσεις κυκλοφόρησαν κατά την περσινή χρονιά τα δεκατρία ενδιαφέροντα διηγήματά της υπό τον ποιητικό αρχαιοελληνικό τίτλο «Σελάνα» με το σουρεαλιστικό συμβολικό έργο της Στέλλας Λάντσια «Όνειρο», που φιλοτεχνεί το εξώφυλλο του βιβλίου σε έναν εμβληματικό προϊδεασμό της κεντρικής ιδέας πρόσληψης του περιεχομένου του: ήτοι, της ονειρικής Αρχέγονης Μήνης= Σελήνης-Γυναίκας στον αέναο κύκλο της ζωής, στη σκοτεινή-αθέατη και φωτεινή-ορατή τους όψη, «της ταύτισης, ένωσης και συμπαντικής μελωδίας», καθώς μας θυμίζει, ύστερα από τον πρόλογο του κριτικού Κωνσταντίνου Μπούρα, στην επεξηγηματική της εισαγωγή η συγγραφέας. Μη παραλείποντας εδώ, εκτός από την υπόμνηση της ερμηνευτικής σημασιοδότησης της Σελήνης ως φως και λάμψης από το «σέλας» της ετυμολογίας της, να αναφέρει τη σύνδεσή της με μύθους, παραδόσεις, δοξασίες σε αρχαίους λαούς και θρησκείες, ποιήματα και ύμνους, όπως ο Ομηρικός και ο Ορφικός και η γνωστή ερωτική ωδή στη Σελήνη της δεκάτης μούσας, κατά τον Πλάτωνα, Σαπφούς (Δέδυκε μεν α σελάννα και / Πληιάδες μέσαι δε / νύκτες, παρά δ’ έρχετ’ ώρα / εγώ δε μόνα κατεύδω»).

Συνακόλουθα, οι τίτλοι των διηγημάτων δεν είναι τυχαίοι, εφόσον παραπέμπουν στις κοσμογονικές αντιλήψεις, τις ημερομηνιακές φάσεις και τις χρωματικές όψεις της Σελήνης με τις αλληγορικές συνδηλώσεις στα βιολογικά στάδια και τις συναισθηματικές καμπές της γυναίκας και της ιδιαίτερης φύσης του ψυχισμού της μαζί με τους πολλαπλούς ρόλους και στόχους της αποστολής της: της οικογενειακής της δράσης ως συζύγου, ερωτικής συντρόφου και μητέρας, της κοινωνικής της δέσμευσης ως εργαζομένης και της ελεύθερης επιλογής των ποικιλώνυμων ενδιαφερόντων της.

Μια, εντέλει, πολύμορφη, πολυδιάστατη, αλλά και συγκυριακά ή μοιραία πρωτεϊκή γυναίκα-σελάνα, που κατά συμπαντική νομοτέλεια και θεία επιταγή μεταστοιχειώνεται ανελικτικά από το κορίτσι τής εφηβείας με τα πρώτα σκιρτήματα της αγάπης και των διαπροσωπικών της σχέσεων στον σχολικό περιβάλλον, της γυναίκας των ανεκπλήρωτων ερώτων, των συμβατικών συνηθειών και των συζυγικών απογοητεύσεων, μα και των επαναστατικών εκρήξεων έως ανατρεπτικών ενεργειών.

Πάνω απ’ όλα, όμως, της μητρότητας και της αιώνιας μάνας, των εναγώνιων κραδασμών και των επώδυνων ημερών, αλλά και της συνέχισης της ζωής σε νέες διαδρομές μέχρι την άφιξή της ως γιαγιάς στο καταφύγιο της μοναξιάς και της άδειας φωλιάς, του κόσμου των αναμνήσεων ή της αμνησίας της μέσα από το αιώνιο παραμύθι του καλπασμού του χρόνου προς τη δύση του φεγγαριού της.

Όλα καταγεγραμμένα με τη γνώση και την ευθυκρισία μιας γυναίκας, που έζησε την κάθε ξεχωριστή φάση της μήνης-σελήνης και βιώνει την πανσέληνο της ωριμότητάς της κάτω από τον μεγεθυντικό φακό της συγγραφικής εποπτείας, μα και φωτίζοντας τα παραπέρα βήματά της από «το διαχρονικό Σέλας της ζωής της, τη μητέρα της, εκπαιδευτικό και συγγραφέα, Μαρούλα Τζούβα-Παΐκου», στην οποία αφιερώνει το πρώτο εκδομένο λογοτεχνικό της πόνημα. Επ’ ευκαιρία, ας μας επιτρέψει η φίλτατή μας κ. Μαρούλα να της αφιερώσουμε με τη σειρά μας την αποψινή εκδήλωση παρουσίασης του αξιόλογου αυτού πονήματος της αγαπημένης της κόρης Χλόης με όλη την εκτίμηση στο δικό της συγγραφικό έργο και με τα πιο εγκάρδια αισθήματα στην ωραία φιλία που μας δένει χρόνια και χρόνια.

Χρυσόθεμις Χατζηπαναγή, φιλόλογος, κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου

…Το διάβασα αμέσως. Με συγκίνησε το ευαίσθητο περιεχόμενο, η λεπτότητα της σκέψης και η αγάπη που αναβρύζει από κάθε γραμμή…

Πάνος Ιωαννίδης, θεατρικός συγγραφέας

*Το διήγημα Σελάνα, Σελήνη Φθίνουσα ΙΙΙ δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο λογοτεχνικό περιοδικό In Focus


Συνέντευξη στη Μαρία Νότη (κριτικές) Δείτε εδώ 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΧΛΟΗ ΒΕΡΙΤΗ
Inter Scripta, ανάμεσα στα γραπτά κείμενα, 
Θεατρικός Πολυχώρος ΕΣΤΙΑ, Ιούνιος 2022

…Παραφράζοντας τα λόγια του Καρόλου Κουν «δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο…», ισχύει ίσως ότι ο θεατρικός συγγραφέας δεν γράφει θέατρο για να ζήσει αλλά για να αποκαλύψει τα μυστήρια της ζωής. Η Χλόη Βερίτη χωρά μέσα στα θεατρικά της έργα γεγονότα και σκέψεις για τον έρωτα, τον φόβο, τη ζωή και τον θάνατο, τον χώρο και τον χρόνο, την αισιοδοξία, το νόημα της ύπαρξης, και πρόσωπα άλλοτε ρεαλιστικά και άλλοτε αλληγορικά.

Ακούραστη συγγραφέας με εξαιρετικό πνευματικό υπόβαθρο, μεταφράζει, γράφει και διασκευάζει με βασικό ενδιαφέρον το θέατρο. Δεν φοβάται τα δύσκολα, καθώς στα κείμενά της υπερισχύει η φιλοσοφική ερμηνεία, η μεταφυσική προσέγγιση, η μυστηριακή θεώρηση της ζωής…

Από τον χαιρετισμό των εκδόσεων Δωδώνη στην πρόσφατη εκδήλωση Χλόη Βερίτη: Inter Scripta

Από αριστερά Ελεωνόρα Σερένα, ηθοποιός, Ιάκωβος Ιακώβου, ηθοποιός, Χρυσόθεμις Χατζηπαναγή, φιλόλογος, κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου, Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, καθηγητής θεατρικής κριτικής ΕΚΠΑ, Χλόη Βερίτη, συγγραφέας, Άγις Παίκος, σκηνοθέτης, Χριστίνα Καραγιάννη, ηθοποιός, Φάνη Πέτσα, ηθοποιός.
Αναμνηστικές πλακέτες προσφέρθηκαν στους ομιλητές της εκδήλωσης "Χλόη Βερίτη:Inter Scripta". Στο κέντρο ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, καθηγητής Τάσος Χριστοφίδης, ο οποίος χαιρέτισε την εκδήλωση και την έθεσε υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Περί ποιητικού, πεζογραφικού, μεταφραστικού και θεατρικού έργου της Χλόης Βερίτη

…Τι να πρωτοπρολάβει να πει κανείς, έστω και με τους πιο ακροθιγείς όρους επισημάνσεων, για τις πολυεδρικές διαστάσεις του ποιητικού, πεζογραφικού και μεταφραστικού έργου της φίλτατής μου Χλόης Βερίτη, της δημιουργικής και πολυγραφότατης συγγραφέως, που κοσμεί τα πανελλήνια λογοτεχνικά δρώμενα. Ας το επιχειρήσω όμως με επιλεκτικές εμβαθύνσεις και ορισμένα ενδεικτικά ψήγματα της χαρισματικής της εμπνευσμένης γραφίδας και της γοητευτικής της γραφής. 

Επιδέξια, επανατονίζω, τα σύνεργα της υποβλητικής αμεσότητας και της ιδιοπρόσωπης επικοινωνιακής της μέθεξης. Τόσο στις εικονοπλαστικές αποτυπώσεις και τις λεπταίσθητες λυρικές συνυφάνσεις της ποίησής της όσο και στην ποιητικότητα του σκηνικού αφηγηματικού της λόγου… Ουδόλως είναι εύκολη η μετάφραση αλλόγλωσσου θεατρικού έργου και μάλιστα μιας αλλοτινής εποχής με διαφορετική ατμόσφαιρα, νοοτροπίες και συμπεριφορές ξένων ηθών. 

Εντούτοις, η θεατρική εδώ μεταφράστρια Βερίτη με γνωσιολογική επάρκεια και διαισθητική όσφρηση επιτυχώς το επιχειρεί, μελετώντας τους συγγραφείς, τα έργα τους και την ατμόσφαιρα στην τότε αμερικανική κοινωνία, ούτως ώστε να αποδώσει το θεατρικό κείμενο με όρους μεταφραστικής υψηλής ευκρίνειας…το μεταφραστικό της κριτήριο είναι αριστοτεχνικό…

Χρυσόθεμις Χατζηπαναγή, φιλόλογος, κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου

… Είμαι σίγουρος όμως πως πολύ σύντομα θα είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε πως το θεατρικό μας εργαστήρι θα ανεβάσει ένα από τα θεατρικά έργα της κ. Βερίτη στο Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο έχει πλέον μετονομαστεί σε Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Κύπρου Μιχάλης Πιερής. Βεβαίως αυτό δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι η εκδήλωση σε αυτόν εδώ τον πολύ ζεστό χώρο τελεί υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Κύπρου και χαίρομαι πάρα πολύ που αυτή η εκδήλωση έχει και μια πινελιά του Πανεπιστημίου…

Τάσος Χριστοφίδης, Πρύτανης Πανεπιστημίου Κύπρου, καθηγητής

Απόσπασμα από τον χαιρετισμό στην εκδήλωση Χ.Β.: Inter Scripta, 2022


Απόσπασμα από την ομιλία του Δρα Κωνσταντίνου Μπούρα, επισκέπτη καθηγητή θεατρικής κριτικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στην πρόσφατη εκδήλωση με τίτλο Χλόη Βερίτη: Inter Scripta.

…Η Χλόη Βερίτη μεγαλουργεί, ως εγγενής ενσώματος ευγενής ποιήτρια ακόμα και στις μεταγραφές της… κυκλοφορούν δύο μοναδικά στην πρωτοτυπία τους βιβλία, όλα από τις Εκδόσεις Δωδώνη. Το βιβλίο «Ο Αργαλειός των Δελφών», βασισμένο στο μυθιστόρημα Fugitive’s Return της Σούζαν Γκλάσπελ. Ποια ήταν η Σούζαν Γκλάσπελ, αυτή η ξεχασμένη γυναίκα που τιμήθηκε με το Πούλιτζερ το 1931; Από τις πρώτες δημοσιογράφους φεμινίστριες, η Γκλάσπελ έφτιαξε με τον άντρα της, τον Τζορτζ Κραμ Κουκ την πρωτοποριακή για την εποχή της αμερικανική θεατρική εταιρεία Πρόβινσταουν (1916-1922) που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο αμερικανικό θέατρο. Είναι αυτή που ανακάλυψε τον Ευγένιο Ο’ Νηλ κι όταν το όνειρό της προσάραξε σε ρηχά νερά, πήρε τον άντρα της και κατέφυγαν στους Δελφούς όπου ήταν και το ζεύγος Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, γνώρισαν Έλληνες ποιητές κι έμειναν εκεί όπου πέθανε ο σύζυγός της… Αυτό που κάνει μοναδικό αυτό το βιβλίο και το επόμενό του, είναι η γενναιότητα ενός πνευματικού ανθρώπου, που δεν αναμασάει τα δικά του, δεν εμπνέεται από διακείμενα, αλλά έχει την γενναιότητα να αναστήσει, να αναστηλώσει, όπως κάνουν οι αρχαιολόγοι τους μισογκρεμισμένους ναούς και να φέρει στην επικαιρότητα ένα πρόσωπο πολύ σημαδιακό, αλλά τελείως ξεχασμένο, το οποίο επιβεβαίωσε την προφητεία, τη γνωστή ρήση «ουδείς προφήτης στον τόπο του». 

Η Σούζαν Γκλάσπελ έφυγε από την Αμερική όχι γιατί δεν ήταν πετυχημένη, έφυγε γιατί κυνηγούσε το όνειρό της και όταν το είδε να υλοποιείται, στην πρωτοποριακή τότε αμερικάνικη θεατρική εταιρία Provincetown Players, έπαθε αυτό που φοβάται τώρα η Χλόη, είδε το όνειρο υλοποιημένο και της φάνηκε λειψό, γλυφό… Σ’ αυτό το περίεργο θεατρικό, είναι αλλόκοτο μέσα στη μεταφυσική του πνευματικότητα, χωρίς να γίνεται ποτέ πνευματιστικό, συνομιλούν τα πρόσωπα του μυθιστορήματος, αλλά με έναν τρόπο σύγχρονο. 

Η Χλόη Βερίτη έχει μεταπλάσει, αναπλάσει και αναστηλώσει ένα έργο που είχε βουλιάξει στη λήθη της ιστορίας όπως πολλά αριστουργήματα και σ’ αυτό είναι μοναδική, δείχνει μια πνευματική γενναιοδωρία που εκτείνεται και στο βιβλίο της «Καλειδοσκόπιο» που είναι ακόμα πιο ηρωικό, ακόμα πιο τολμηρό και τελείως πρωτότυπο. Γράφει η ίδια, η συγγραφική πρόθεση είναι αυτή στον πρόλογο: «Σε αυτό τον τόμο, κάθε θεατρικό αφήγημα εστιάζεται σε μια λεπτομέρεια από ένα υφιστάμενο έργο, αλλά αποτελεί ένα νέο αυτοτελές δημιούργημα…οι περισσότερες από τις ιστορίες που συμπεριλαμβάνονται στη έκδοση θα μας ταξιδέψουν σε μακρινές εποχές και σε διαφορετικά ιστορικά πλαίσια και θα μας προβληματίσουν, όπως τον κάθε Homo non person». Και τι είναι αυτός ο Homo non person; Μας το εξηγεί στις σελίδες 124 -127 με ένα ποίημα πολιτικό, σκωπτικό, σατυρικό, ένα πολιτικό μανιφέστο για την κατάντια του απαθούς ανθρώπου της εποχής μας. 

Το ποίημα αυτό είναι αριστούργημα και κλείνει με την εξής επωδό…Η Χλόη Βερίτη είναι ηθοποιός όταν γράφει, είναι έντονη η δραματικότητα του λόγου της, τελειώνει αυτό το ποίημα το πρωτότυπο με τον τρόπο αυτό: «Με ξέρεις είμαι ο Homo non person, είμαι ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο. Εγώ είμαι εσύ. Γι’ αυτό φυλάξου είμαι επικίνδυνος»… και μόνο αυτό να έχει γράψει η Χλόη, θα άξιζε να είναι στην παγκόσμια λογοτεχνική ιστορία. Κλείνει δραματικά επειδή η ίδια είναι μια δραματική περσόνα, είναι αφηγήτρια, ηθοποιός με την αρχαία έννοια, ακόμη και όταν δεν γράφει, ακόμη και όταν δεν εμφανίζεται εν σώματι. 

Η Χλόη Βερίτη ασχολείται με ένα έργο εν εξελίξει, είναι η ίδια αυτό το έργο ακόμα και όταν μιλάει, όταν στέκεται, όταν χαμογελάει, όταν φιλοξενεί, όταν είναι πνευματικά γενναιόδωρη με τους φίλους της. Αυτό είναι από μόνο του ένα ποίημα…Τη θεωρώ πολύ σπουδαία, περιμένω αυτό το έργο εν εξελίξει να φτάσει σε ένα απόγειο διεθνές και παγκόσμιο και θα χαρώ να συμβάλω κι εγώ με τα κριτικά μου κείμενα και σημειώματα. Της εύχομαι να μακροημερεύσει, να οδηγηθεί στα ύψη του Παρνασσού των μουσών που της αξίζουν...

Αποσπάσματα από τρία θεατρικά της Χλόης Βερίτη μπορείτε να παρακολουθήσετε στον πιο κάτω σύνδεσμο ( Ο Καθένας, Τελευταίο Κεφάλαιο και Αλβίνα, Ο Αργαλειός των Δελφών). Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Φάνη Πέτσα, Χριστίνα Καραγιάννη, Ιάκωβος Ιακώβου. Δείτε εδώ

Συνέντευξη στη Μαίρη Πιερίδου

ΧΛΟΗ ΒΕΡΙΤΗ: Από μικρή «πάλευα» με τη γλώσσα και τα κείμενα!

Η Χλόη Βερίτη είναι μια γυναίκα αξιολάτρευτη! Μόλις τη γνωρίσεις κάτι πολύ ζεστό σου αγγίζει την ψυχή! Είναι το χαμόγελο της, η καλοσύνη, η ευγένειά της! Είναι το έξυπνο μυαλό που διαθέτει! Είναι οι γνώσεις της και το ταμπεραμέντο της! Είναι μια γυναίκα σύμβολο! Είναι ο άνθρωπος που μεγάλωσε σε ένα σπίτι χαρούμενο, ευτυχισμένο, ιδανικό θα έλεγα! Έχει μια μητέρα πολυδιαβασμένη και πολύ μορφωμένη, μια μητέρα θαυμάσια, μια εκπαιδευτικό που άφησε στο πέρασμα της το στίγμα της και γι’ αυτήν μιλάνε ακόμα οι μαθητές της!

Η Χλόη Βερίτη είναι μια αξιόλογη συγγραφέας, ποιήτρια και εκπαιδευτικός. Αγαπά το θέατρο, την ποίηση, τη συγγραφή. Η τελευταία της συλλογή διηγημάτων, η «Σελάνα», την έκανε γνωστή περισσότερο στο λογοτεχνικό μας χώρο, γιατί είχε την επιτυχία ενός «δυσθεώρητου ύψους» και με πολλές ευαισθησίες που αγγίζουν τον αναγνώστη, αλλά και τον συγκινούν. Είναι μια γυναίκα που την άγγιξε η «χρυσόσκονη» της τέχνης και η πέννα της σε οδηγεί σε ένα ταξίδι «ατελείωτα δημιουργικό». Φαίνεται πως η χρυσόσκονη έχει αγγίξει και την κόρη της Χλόης, την Ελεωνόρα που είναι ηθοποιός και έχει πρόσφατα προταθεί ως υποψήφια για το Βραβείο Ερμηνείας Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου του ΘΟΚ.

Με μητέρα την Μαρούλα Παΐκου και αδελφό τον εξαίρετο σκηνοθέτη Άγι Παΐκο, η Χλόη Βερίτη κάνει και αυτή από μόνη της μια μεγάλη επιτυχία. Σε ό,τι κάνει και σε ό,τι αγγίζει. Με τη Χλόη είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία, την οποία σας παραθέτω για να τη γνωρίσετε καλύτερα.

Χλόη μου, από πότε άρχισες να ασχολείσαι με το γράψιμο;

Από πολύ μικρή μου άρεσε να γράφω. Ώρες ατελείωτες παιδούλα ακόμη καθόμουν μαζί με τον πατέρα μου και «παλεύαμε» με τη γλώσσα, τα κείμενα και τα λεξικά, γιατί πίστευε πολύ στη μετάφραση ως πηγή γνώσης, αλλά και τέχνης. Με το γράψιμο, όπως γνωρίζεις, ασχολείτο και η μητέρα μου, έτσι κι εγώ από πολύ νωρίς άρχισα να γράφω.

Ποιο ρόλο έπαιξε το ότι ανήκεις σε μια λογοτεχνική και θεατρική οικογένεια;

Πιστεύω ότι αυτό το γεγονός έπαιξε μεγάλο και σπουδαίο ρόλο. Γιατί από μικρή πήγαινα με τους γονείς μου θέατρο, κινηματογράφο, σε διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, σπίτι μας κάναμε συνεστιάσεις με γνωστές προσωπικότητες και από το χώρο της Τέχνης, αλλά και του Θεάτρου, και ήταν φυσικό να με επηρεάσουν. Δεν σας κρύβω ότι τα περισσότερα δώρα που έπαιρνα ήταν βιβλία και έτσι συνεχώς διάβαζα.

Πώς προέκυψε το βιβλίο σου η «Σελάνα»;

Η «Σελάνα» γεννήθηκε το καλοκαίρι του 2015. Είναι ένα αξιαγάπητο και δυνατό παιδί! Όπως κάθε γυναίκα. Η Σελάνα είναι μια, όπως και η Σελήνη είναι μία. Δεν ισοδυναμεί με κανένα αυτοτελές διήγημα από τα δεκατρία που συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή αυτή. Τα φεγγάρια είναι δεκατρία, αλλά η σελήνη είναι μόνο μία. Επομένως η συλλογή αυτή είναι ένα ενιαίο σύνολο και δεν έχει νόημα αν διαβαστεί αποσπασματικά ή με άλλη σειρά.

Η γυναίκα είναι η αρχή της ζωής. «Τα πράγματα είναι έτσι», λέει ο Νινχούρ. Η Σελάνα μιλά για τον ιερό κύκλο και τα στάδια: η ζωή, ο θάνατος και η αναγέννηση. «Το στάρι που θα πεθάνει μπαίνει στη γη και ξαναγεννιέται». Ποιος προσφέρει το δώρο της συνέχειας της ζωής; Ποιος θα γεννήσει ξανά το στάρι; Η μήτρα της Γαίας θα το φιλοξενήσει για να ξεναγεννηθεί. Η γυναίκα, λοιπόν, όχι σε σχέση με το φύλο, αλλά σε σχέση με την εναρμόνιση της συμπαντικής σιωπηρής μελωδίας της αγάπης με το θήλυ. Σε σχέση με τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας του κόσμου. Άλλωστε μ’ αυτή την έννοια ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως ο Θεός είναι γυναίκα;

Από πού εμπνέεσαι Χλόη;

Παντού και πάντοτε, όλα είναι έμπνευση! Ακόμη και η πιο «άκυρη» στιγμή είναι έμπνευση. Η μεγαλύτερη αναζήτησή μου όμως είναι η σχέση μας με το σύμπαν. Από πού ερχόμαστε και πού πάμε.

Εσύ Χλόη μου, πιστεύεις στην αληθινή αγάπη;

Ναι, πιστεύω στην αληθινή αγάπη, αλλά πιστεύω επίσης πως ο μεγαλύτερος έρωτας δεν είναι ο πρώτος, αλλά ο τελευταίος!

Μελλοντικά τι ακολουθεί;

Εκτός από τις λογοτεχνικές μου μεταφράσεις, υπάρχουν πολλά δικά μου στα σκαριά που είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το πρώτο που παίρνει σειρά είναι μια κάπως γκόθικ νουβέλα που ασχολείται με την αιώνια πάλη του κακού με το καλό. Θα ακολουθήσει ένα ανθολόγιο ποίησης και στη συνέχεια ένα μυθιστόρημα που θα μας καλέσει να συζητήσουμε την αλήθεια μας. Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά θα ολοκληρώσω και το θεατρικό μου που περιμένει υπομονετικά στο συρτάρι! Μετά, σίγουρα κάτι νέο θα προκύψει. Γιατί όπως συχνά λέω στους μαθητές μου, «αν θα κρατήσετε κάτι από μένα, κρατήστε αυτό: να συνεχίσετε τη μελέτη γιατί ο καλύτερος φίλος είναι το βιβλίο».

Χλόη μου, σου εύχομαι καλή συνέχεια και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!



Tuesday, August 2, 2022

Πατριωτισμός Πολιτική και Εκλογές

Του Φοίβου Νικολαΐδη

«Πατριώτης είναι αυτός που οδηγείται από το πάθος της αγάπης για την πατρίδα».
Σάμουελ Τζόνσον (πριν το 1755)

«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων»
Σάμουελ Τζόνσον (μετά το 1755)
Στον καθημερινό πολιτικό λόγο και ιδιαίτερα σε προεκλογικές ή ιδιάζουσες πολιτικές περιόδους, η λέξη πατριωτισμός χρησιμοποιείται συνήθως ευρέως. Η χρήση πολλές φορές, φτάνει τα όρια της φτηνής πολιτικής εκμετάλλευσης, που οδηγεί στην εθνοκαπηλία, την πατριδοκαπηλία και τον ψευδοπατριωτισμό. Τον ψευδοπατριωτισμό, τον φανταχτερό αυτό μανδύα κάθε πολιτικού τυχοδιωκτισμού, τον οποίον ξεχωρίζουμε από τον γνήσιο πατριωτισμό, όπου η αγάπη για την πατρίδα και τις εθνικές αξίες, βασίζονται όχι στο φανατισμό και την τύφλωση, αλλά στην κριτική κατανόηση κι αφοσίωση για την πατρίδα. Η συναισθηματική φόρτιση που πραγματοποιείται με τη σκόπιμη επίκληση των πατριωτικών συναισθημάτων, δεν επιτρέπει τη νηφάλια συλλογιστική και κριτική σκέψη. Έτσι, είναι πιο εύκολο να παρασυρθεί κάποιος σε κενού περιεχομένου πατριωτικές εξάρσεις και αφορισμούς και να οδηγηθεί στο τέλος στην υποταγή του συγκεκριμένου πολιτικού λόγου.

Όλοι μας θα θυμόμαστε τα ανεπανάληπτα εκείνα πατριωτικά μέτωπα, τις πατριωτικές δυνάμεις, τους αγωνιστές πολιτικούς κ.λπ. που για χρόνια κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή του τόπου. Όπως επίσης και τις τελευταίες προεδρικές εκλογές όπου άμεσα ή έμμεσα αμφισβητείτο ο πατριωτισμός του υποψήφιου τότε για την προεδρία Γλαύκου Κληρίδη. Η πατριδοκαπηλία όμως ως πολιτική τεχνική δεν αποτελεί αποκλειστικότητα των δικών μας πολιτικών. Κι αυτό γιατί φαίνεται ν’ αποδίδει ως καλή συνταγή για αφιόνισμα του ανυποψίαστου ψηφοφόρου.

Δυστυχώς στον τόπο μας δεν συνηθίζονται οι έρευνες και οι στοιχειοθετημένες αναλύσεις, που να μας οδηγούν σε ορθά συμπεράσματα, για το είδος αυτού του πολιτικού λόγου, όπως και για πολλά άλλα θέματα. Έτσι είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πόση βαρύτητα έχει στις αποφάσεις των ψηφοφόρων, αν και όλοι υποψιαζόμαστε ότι είναι μεγάλη.

Στις ΗΠΑ όπου τα πάντα γίνονται αντικείμενο έρευνας και ανάλυσης, κυκλοφόρησε πρόσφατα μια ενδιαφέρουσα μελέτη τριών πανεπιστημίων του Τζον Λ. Σάλιβαν (John L. Sullivan), της Μαίρης Ντιέτζ (Mary G. Dietz) και των δυο του πανεπιστημίου της Μινεσσότα και τα Έμι Φριέτ (Amy Fried) του πανεπιστημίου Γκόλγκεϊτ, με τίτλο «Πατριωτισμός, πολιτική και Προεδρικές Εκλογές 1988». Σ’ αυτή τη μελέτη διερευνούν την επίδραση που είχαν τα πατριωτικά συναισθήματα των ψηφοφόρων στο εκλογικό αποτέλεσμα, όπως τα εκμεταλλεύτηκε ο πολιτικός λόγος του νικητή των εκλογών Τζορτζ Μπους. Ο Μπους κατηγορούσε έντεχνα τότε με κάθε ευκαιρία τον ανθυποψήφιό του Δουκάκη για μειωμένο πατριωτισμό. Ο Μπους και οι επιτελείς του πίστευαν ότι ο πατριωτισμός μπορεί να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στην προεκλογική κούρσα. Όπως αποδείχτηκε στην πράξη, είχαν δίκαιο! Γι’ αυτό ο Μπους με τους ίδιους επιτελείς στην περίοδο του Πολέμου στον Κόλπο δημιούργησαν πάλι μια ατμόσφαιρα πατριωτικής έξαρσης μεταξύ άλλων, βομβαρδίζοντας τον αντίπαλο με «πατριωτικούς» πυραύλους τύπου «πάτριοτ».

Στην έρευνα διευκρινίζεται ότι ο όρος πατριωτισμός χρησιμοποιείται, όχι όπως αυτός ορίζεται από τους κοινωνιολόγους, αλλά όπως οι απλοί άνθρωποι τον αντιλαμβάνονται. Ως έννοια δηλαδή μιας σειράς πιστεύω, αντιλήψεων, στάσεων και εκφράσεων απέναντι σε διάφορα θέματα που αφορούν την πατρίδα τους. Οι απλοί άνθρωποι κατανοούν την έννοια του πατριωτισμού στο μεγαλύτερο βαθμό από τις ιστορικές και σύγχρονες χρήσεις του όρου, που φτάνουν σ’ αυτούς. Οι ιστορικές ρίζες του πατριωτισμού βρίσκονται στον ελληνικό όρο «πατριώται» που αναφερόταν αρχικά στους βάρβαρους, σ’ αντίθεση με τους Έλληνες πολίτες συγκεκριμένων πόλεων-κρατών. Στο Ρωμαϊκό επίσης «patria» το οποίο τόνιζε τη δοξασμένη πατρώα γη. Ο «πατριώτης» και ο «πατριωτισμός» είναι ιδιάζουσες πολιτικές έννοιες με τη δική τους ιστορία.

Στη νέα Αγγλική η λέξη «πατριώτες» εμφανίζεται το 16ο αιώνα δανεισμένη από τη Γαλλική. Αρχικά σήμαινε και περιέγραφε μάλλον την καταγωγή κάποιου. Στα μέσα του 17ου αιώνα όμως πήρε πολιτική χροιά. Ο πόλεμος για τον έλεγχο της λέξης «πατριώτης» συνεχίστηκε και κατά τον 18ο αιώνα, φτάνοντας κάτι σαν ακραία στιγμή το 1775 με την προσπάθεια του Σάμουελ Τζόνσον να διαφυλάξει τον ορισμό στο λεξικό του, που μαζί με άλλους -σμούς εμφανίστηκαν τότε στην Ευρώπη. Κατά τον 19ο αιώνα, είχαμε την εθνικοποίηση του πατριωτισμού και η ρητορική γύρω από αυτόν άλλαξε σημαντικά.

Η ιστορική ανάλυση κατέδειξε ότι ο πολιτικός λόγος περί πατριωτισμού στις ΗΠΑ, χαρακτηρίζεται πέραν του ενός νοήματος. Παραμένει δε ανοικτό το θέμα στο τι κεντρικό ρόλο (αν υπάρχει) παίζει ο πατριωτισμός στην πολιτική συμπεριφορά και τις αποφάσεις των Αμερικανών πολιτών και ψηφοφόρων. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε εντόπισε επτά έννοιες -κατηγορίες πατριωτισμού, τις εξής:

Ενστικτώδης πατριωτισμός. 
Αυτός παρουσιάζεται ως γνήσια, άδολη αγάπη για τη γενέτειρα γη. Για παράδειγμα, ο τρόπος με τον οποίο αισθάνομαι για την πατρίδα μου. Δεν έχει τίποτα να κάνει με περίπλοκες ιδέες. Είναι βαθιά συναισθηματικός και σχεδόν ενστικτώδης. Όπως ακριβώς η αγάπη που νιώθουν οι γονείς για τα μικρά τους ή αντίθετα, όπως το παιδί νιώθει για τους γονείς του.

Εικονοκλαστικός πατριωτισμός. 
Ξεχωρίζει από την απόρριψη των καθαρώς συμβολικών και συναισθηματικών πατριωτικών επικλήσεων. Τα σύμβολα όπως η Σημαία, ο Εθνικός Ύμνος, τα εμβατήρια κ.λπ. μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνα. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να εξεγείρουν συναισθηματικά τον κόσμο και να τον κάνουν να προβεί σε παράτολμα πράγματα, για να αποδείξει την αγάπη του προς την πατρίδα.

Όλες οι άλλες απόψεις θεωρούν αυτό το είδος πατριωτισμού ως το «λιγότερο πατριωτικό». Ο εικονοπλαστικός πατριωτισμός πιστεύει ότι οι πολίτες που εργάζονται για οικονομική δικαιοσύνη, προσφέρουν ένα καλό παράδειγμα πατριωτισμού. Οι πατριώτες που αγαπούν την πατρίδα τους πρέπει να δουλέψουν για οικονομική και πολιτική αλλαγή και πρέπει να δραστηριοποιούνται μέσα από κομματικές και πολιτικές δραστηριότητες. Έτσι, αυτή η αντίληψη απορρίπτει τα πολιτικά σύμβολα και τις εθνικές εικόνες και συγκεντρώνει την προσοχή του στη ζωντανή κριτική δράση της πολιτικής ζωής.

Συμβολικός πατριωτισμός. 
Διακρίνεται από έντονο συναισθηματισμό για την πατρίδα. Έχει θετική απήχηση στα καθιερωμένα πατριωτικά σύμβολα και την απόρριψη της ιδέας ότι η αστική ανυπακοή είναι πατριωτική πράξη. Σ’ αυτό βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τον εικονοκλαστικό πατριωτισμό. Ο συμβολικός πατριωτισμός είναι επηρεασμένος από συναισθηματικές επικλήσεις, τελετουργικά (παρελάσεις) συνθήματα και γενικά μη κριτικό συναισθηματισμό.

Περιβαλλοντικός πατριωτισμός. 
Ξεχωρίζει από τους άλλους κυρίως από την τάση να βλέπει τους ανθρώπους που καταστρέφουν το περιβάλλον για κέρδος ως προδότες. Το είδος αυτού του πατριωτισμού πιστεύει ότι η «ευμάρεια» δεν πρέπει να εξαγοράζεται με τη μόλυνση της ατμόσφαιρας και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος. Έτσι, ο πατριωτισμός αυτός έχει ένα σπουδαίο στοιχείο αγάπης και πίστης στη γη και την προστασία της για τις μελλοντικές γενιές. Δεν απορρίπτει το συμβολικό πατριωτισμό, αλλά εγκρίνει τη διαμαρτυρία και την αστική ανυπακοή εναντίον της κυβερνητικής δραστηριότητας που θεωρείται άδικη.

Φιλελεύθερος καπιταλιστικός πατριωτισμός. 
Πιστεύει ότι ο πατριωτισμός χαρακτηρίζεται περισσότερο από οικονομικούς παρά πολιτικούς ήρωες. Πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς, στο εμπόριο, την ιδιοκτησία και αμφισβητεί την κρατική εξουσία. Είναι ο μόνος που αποδέχεται τη ζημιά στο περιβάλλον σ’ ανταπόδοση οικονομικών ωφελημάτων. Απορρίπτει δε ότι οι κερδοσκόποι είναι προδότες. Κατ’ αυτόν η οικονομική ανάπτυξη συγκλίνει με την αγάπη για την πατρίδα και η κατάκτηση της φύσης και η ανάπτυξη εθνικών πόρων, φαίνεται να αντικρίζονται ως ζώσα έκφραση πατριωτικής πίστης. Είναι αντίθετος με τον ενστικτώδη περιβαλλοντικό πατριωτισμό.

Δημοκρατικός πατριωτισμός. 
Βασίζεται στην πίστη για την ελευθερία και τα δημοκρατικά ιδεώδη. Χαρακτηρίζεται ως αντανάκλαση των υποχρεώσεων στις αρχές, όπως η συμμετοχή στα κοινά, στους δημοκρατικούς θεσμούς, το σκεπτικισμό και την κριτικής στην κρατική εξουσία.

Εθνικός Συμβολικός πατριωτισμός. 
Πιστεύει ότι οι πολίτες πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία για τη φιλοπατρία, όπως ακριβώς μαθαίνουν για να μην κλέβουν. Αρνούνται να δεχτούν ότι είναι πρώτα πολίτες του κόσμου και μετά της ιδιαίτερης τους πατρίδας.

Η έρευνα επιβεβαιώνει πανηγυρικά ότι πατριωτισμός δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη το ίδιο πράγμα για όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό και είναι δύσκολος ένας αυστηρός ορισμός. Ο πατριωτισμός είναι ίσως απ’ αυτά που μπορείς να περιγράψεις, αλλά δύσκολο να ορίσεις. Η αγάπη για την πατρίδα μπορεί να διαφέρει σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε διαφορετικές μάλιστα περιόδους ο πατριωτισμός σήμαινε διαφορετικά πράγματα. Στη σύγχρονη εποχή πιθανόν να σημαίνει ακόμη πιο διαφορετικά πράγματα για πολλούς ανθρώπους.

Γι’ αυτό ίσως αξίζει να μεταφέρουμε εδώ ένα κομμάτι από άρθρο του διακεκριμένου Αμερικανού δημοσιογράφου Χέινες Τζόνσον, που δημοσίευσε το 1988 στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ» για να καυτηριάσει την εκλογική τότε καμπάνια του Μπους. Μεταξύ άλλων ο εξαίρετος αυτός πολιτικός αναλυτής είχε γράψει: «Ο αληθινός πατριωτισμός δεν έχει να κάνει τίποτα με τον κυματισμό της Σημαίας και τις κατηγορίες εναντίον άλλων προσώπων. Αληθινός πατριωτισμός σημαίνει σεβασμός στον πλουραλισμό, ανοχή στις δημοκρατικές ιδέες, υποστήριξη του δικαιώματος να κάνεις λάθη και να διαφωνείς. Πάνω απ’ όλα σημαίνει παραδοχή ότι μέσα από τη σύγκρουση διαφορετικών ιδεών και πιστεύω, θα ξεπηδήσει ένας κοινός εθνικός σκοπός, που θα εμπνέει τους πολίτες για να δουλέψουν για τη βελτίωση της κοινότητάς τους και να την αφήσουν καλύτερη απ’ ότι τη βρήκαν».
Φοίβος Νικολαΐδης
25/6/1992  

Tuesday, July 19, 2022

Το μεγάλο κόλπο των Τούρκων για τα νησιά του Αιγαίου και μερικοί πολύ χρήσιμοι για τον πρωθυπουργό χάρτες

 Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΚΟΜΙΧΑΛΗΣ

ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΛΥΜΝΙΩΝ

Κύριε Πρωθυπουργέ, όπως γνωρίζετε οι ναυτικοί χάρτες τελούν υπό την Αιγίδα του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού (International Hydrographic Organization) που εδρεύει στο ΜΟΝΑΚΟ και μεταξύ των μελών του είναι η Ελλάδα και η Τουρκία.

Σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ανωτέρω οργανισμού κάθε κράτος μέλος έχει δικαίωμα να εκδίδει και να κυκλοφορεί ναυτικούς χάρτες για οποιαδήποτε περιοχή της υδρογείου, κάτω όμως από ορισμένες προϋποθέσεις και σε συνεργασία με το παράκτιο κράτος, περιοχές του οποίου απεικονίζονται στο χάρτη.

Μια από τις βασικότερες προϋποθέσεις ορίζει ότι οι ονομασίες, τα σύμβολα κ.λ.π. πρέπει να γίνονται στη γλώσσα του κυρίαρχου κράτους. Το δικαίωμα αυτό εκχωρείται στα κράτη μέλη με την έννοια ότι οι ναυτικοί χάρτες είναι εκδόσεις αδιαβάθμητες ( σε αντίθεση με τους εμπιστευτικούς –επιχειρησιακούς χάρτες) και αποτελούν το κύριο βοήθημα του ναυτιλλομένου στη γέφυρα και αποσκοπούν πρωτίστως στην προστασία της ζωής και της περιουσίας του ναυτικού κόσμου εν πλω. 

Έτσι στην περιοχή του Αιγαίου κυκλοφορούν σήμερα εκτός από τους Ελληνικούς, χάρτες του Βρετανικού Ναυαρχείου, του Ναυτικού των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και τέλος της Τουρκίας. 

Δημοσίευσα τα δύο τελευταία χρόνια σειρά χαρτών των προαναφερθέντων χωρών συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, χάρτες στους οποίους απεικονίζεται το θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Ελλάδας- Τουρκίας με τα Ίμια να αναγράφονται με την Ελληνική ονομασία τους και να βρίσκονται δυτικά της γραμμής των θαλασσίων συνόρων μεταξύ Ελλάδας –Τουρκίας.

Οι προαναφερθέντες χάρτες που κυκλοφορούν σήμερα για τη θάλασσα του Αιγαίου ξεκινούν χρονολογικά από το έτος 1932 όπως αυτοί προέκυψαν από την Ιταλοτουρκική Συμφωνία τόσον του Ιανουαρίου 1932 για το Καστελλόριζο και τις νησίδες Στρογγύλη και Ρω, που χαράκτηκαν τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας όπου τότε υπήρχε διαφωνία μεταξύ των δύο χωρών, όσον και για το πρωτόκολλο του Δεκεμβρίου του 1932 που αναφέρεται στα θαλάσσια σύνορα για τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα συμπεριλαμβανομένων και των Ιμίων. Στη περιοχή του συμπλέγματος της Καλολίμνου που ανήκουν τα Ίμια το θαλάσσιο σύνορο είναι στη μέση απόσταση μεταξύ των βραχονησίδων Ίμια και της Τουρκικής βραχονησίδας ΚΑΤΟ.

Με την συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 άρθρο 14 τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στη Ελλάδα. 

Η χώρα μας ως Διάδοχο κράτος της Ιταλίας σύμφωνα με τη Συνθήκη της Βιέννης του 1969 άρθρο 11 περί διαδοχής των κρατών εις τας Συνθήκας που τέθηκε σε ισχύ το 1980, ορίζεται ότι η διαδοχή των κρατών δεν θίγει τα σύνορα που καθορίσθηκαν με συμφωνίες, ούτε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που καθορίσθηκαν με συμφωνίες και σχετίζονται με το εδαφικό καθεστώς.

Μετά το 1947 κυκλοφόρησαν διάφοροι Τουρκικοί χάρτες που εκδόθηκαν από στρατιωτικές υπηρεσίες, που δείχνουν τα Ίμια και τα άλλα νησιά που σήμερα διεκδικούν οι Τούρκοι, ότι ανήκουν στην Ελλάδα. Αυτοί οι χάρτες χρονολογικά ξεκινούν από το έτος 1953 μέχρι και το 1997. 

Σήμερα όμως δημοσιεύουμε ένα αποκαλυπτικό χάρτη του έτους 1994 που εκδόθηκε από τη Γενική Διοίκηση Χαρτογράφησης του Υπουργείου Άμυνας της Τουρκίας σε συνεργασία με το Γερμανικό Χαρτογραφικό οίκο R. Ryborsch  σε κλίμακα (1: 500.000) και διαπιστώνουμε ότι αναγράφει τα ονόματα όχι μόνο των κύριων νησιών αλλά και βραχονησίδων με το Ελληνικό τους όνομα. 

Μελετώντας τον χάρτη ο οποίος εκδόθηκε δύο μόλις χρόνια πριν τα γεγονότα στα Ίμια οι Τούρκοι στις μεν Τουρκικές βραχονησίδες την Τουρκική ονομασία τους που είναι σε λατινική γραφή ακολουθεί η λέξη Ad ( Ada σημαίνει Νησί), ενώ στα Ελληνικά νησιά υπάρχει το γράμμα Ν. (Νήσος) πριν την ονομασία τους. Τις δε βραχονησίδες Ίμια τις αναφέρουν ως N. Limnia. 

Ουσιαστικά η Γενική Διοίκηση Χαρτογράφησης του Υπουργείου Άμυνας της Τουρκίας με το πρωτόκολλο συνεργασίας με τον Γερμανικό οίκο Χαρτογράφησης, καθόρισε τα τοπωνύμια, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού που εδρεύει στο ΜΟΝΑΚΟ και που μέλη του είναι και η Ελλάδα και η Τουρκία, αναγνωρίζοντας έτσι την Ελληνική κυριαρχία σε όλα τα νησιά που σήμερα αμφισβητεί. 

Η μεγάλη απάτη της Τουρκίας και ιδιαίτερα του Τουρκικού Υπουργείου Άμυνας βρίσκεται στο γεγονός ότι μετά την κρίση του Ιανουαρίου του 1996 όταν ο Εκπρόσωπος Τύπου της Πρεσβείας μας στην Άγκυρα κύριος Σταύρος Σταθουλόπουλος μαζί με τον συνάδελφο του στο Γραφείο Τύπου της Πρεσβείας μας κ. Ε. Κοσμά, εντόπισαν τον χάρτη που προανέφερα, με αφορμή στη συνέχεια και σχετικού ρεπορτάζ της εφημερίδας Γκιουναντίν που παρουσίασε τον χάρτη ντοκουμέντο με την σημείωση ότι η Τουρκία δίνει φοβερά όπλα στην Ελλάδα, αρχές του 1997 το Τουρκικό Υπουργείο Άμυνας απέσυρε όλα τα αντίτυπα που κυκλοφορούσαν και προχώρησε σε επανεκτύπωση με μοναδική αλλαγή στο χάρτη την αντικατάσταση της Ελληνικής Ονομασίας στα Ίμια και από N. Limnia τα αναφέρει « Kardak. Ad.».  

Πρέπει να επισημάνω ότι και ο Μικρός και ο Μεγάλος Ανθρωποφάγος στον Τουρκικό χάρτη, έκδοσης του Υπουργείου Άμυνας έτους 1994, αναγράφονται με τα ελληνικά τους ονόματα αναγνωρίζοντας με αυτό τον τρόπο οι ίδιοι   οι Τούρκοι την Ελληνικότητα τους όπως και για τα Ίμια, παρόλα αυτά είχαν αντιδράσει για την Ελληνική σημαία στο μικρό Ανθρωποφάγο.

Το κωμικοτραγικό στην ιστορία της αμφισβήτησης των βραχονησίδων και των μικρών νησιών μας, από την Τουρκία είναι ότι και στην επανέκδοση του ίδιου χάρτη από το Υπουργείο Άμυνας το 1997 με εξαίρεση τα Ίμια, όλα τα άλλα νησιά αναφέρονται με τα Ελληνικά τους ονόματα. 

Εδώ ισχύει η παροιμία: Αγαπά ο θεός τον κλέφτη, αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη

Απόσπασμα Χάρτη 1994

 Απόσπασμα Χάρτη 1997

Κύριε Ερντογάν επειδή τόσον εσείς όσον και ο συνέταιρος σας ο κ. Μπαχτσελί αλλά και όλη η πολιτική ηγεσία των Κεμαλιστών, προσπαθείτε εξαπατώντας τη διεθνή κοινή γνώμη να νομιμοποιήσετε τις παράνομες αξιώσεις σας σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας στο Αιγαίο, δυστυχώς για σας τα ίδια τα δικά σας επίσημα στοιχεία, αποκαλύπτουν τις παράνομες ενέργειες σας.

Όμως επειδή η Τουρκική Εξωτερική πολιτική τα τελευταία πενήντα χρόνια απέναντι στην Ελλάδα ασκείται με όρους “Απειλής άσκησης βίας” και επειδή ο πολιτικός κόσμος της γειτονικής χώρας στο σύνολο του (Κεμαλιστές, Ισλαμιστές, Εθνικιστές) γνωρίζει ότι η χώρα μας εφαρμόζει πολιτική κατευνασμού, στηριγμένη στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και ότι δεν θα αντιδρούσαμε γι’ αυτή την απάτη με τους χάρτες, η τότε Κεμαλική ηγεσία, ενενδοίαστα περιφρονώντας τους κανόνες του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού, απέσυρε όλους τους χάρτες έκδοσης έτους 1994 και το 1997 το Υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας επανέκδοσε τον χάρτη με μοναδική αλλαγή την ονομασία των Ιμίων που αντί να αναγράφει το Ν.Limnia αναφέρει τα Ίμια ως «Kardak Ad». 

Κύριε Πρωθυπουργέ

Ο χάρτης ντοκουμέντο έκδοσης 1994 με την επισήμανση ότι είναι επίσημη έκδοση του Τουρκικού Υπουργείου Άμυνας είναι αυτός!!!

 Γι’ αυτό έστω και τώρα επειδή αυτοί οι δύο χάρτες  είναι ένα επιπλέον σοβαρό όπλο στη φαρέτρα της Ελληνικής Διπλωματίας, εκτός από τις Διεθνείς Συνθήκες και συμβάσειςτους όποιους άλλους χάρτες έχετε στη διάθεση σας μέχρι το 1994, η Ελληνική κυβέρνηση, όλα τα κόμματα καθώς και όλοι οι Έλληνες Ευρωβουλευτές και οι Πρεσβείες μας πρέπει να τους αξιοποιήσουν σε όλα τα διεθνή φόρα (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε), καταγγέλλοντας την συμπεριφορά και την τακτική της γειτονικής χώρας. 

Για την σπουδαιότητα του χάρτη του 1994 δεν ήταν άλλωστε τυχαία η αντίδραση του διπλωματικού συντάκτη της εφημερίδας Γκιουναϊντιν κυρίου Ιμπραχήμ Γκιουντούζ ο οποίος με σχετικό ρεπορτάζ την εποχή εκείνη επισήμαινε ότι η ίδια η Τουρκία έδινε φοβερά όπλα στη χώρα μαςρωτώντας ποιος κοροϊδεύει ποιον, απεικονίζοντας στο ρεπορτάζ τον χάρτη αυτό.

Απόσπασμα εφημερίδας Γκιουναϊντίν

Γι’ αυτό κύριε Πρωθυπουργέ αυτούς τους δύο πρόσφατους αποκαλυπτικούς χάρτες του 1994 και 1997, έκδοσης του Τουρκικού Υπουργείου Άμυνας πρέπει να τους παραδώσετε στους ηγέτες της Ε.Ε, στη σύνοδο κορυφής της Παρασκευής και στους αρχηγούς των κρατών στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, για να καταλάβουν επιτέλους πιεζόμενοι από πραγματικά γεγονότα, ότι οι εξωτερικές σχέσεις δεν είναι μόνο οικονομικά συμφέροντα αλλά υπάρχει και στοιχειώδης ηθική δικαίου. Οι χάρτες αυτοί σίγουρα βρίσκονται στο Υπουργείο Τύπου αφού ο Σταύρος Σταθουλόπουλος μετά την κρίση στα Ίμια το 1996 πρόλαβε και απέστειλε 30 αντίτυπα του χάρτη της έκδοσης του 1994 πριν οι Τούρκοι τους μαζέψουν από την κυκλοφορία. 

Κύριε Πρωθυπουργέ, επειδή έτσι γράφεται πολλές φορές η Ιστορία, εσείς δώστε να καταλάβουν όλοι οι ηγέτες της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ ότι και η χώρα μας έχει τις δικές της κόκκινες γραμμές που είναι ταυτισμένες με τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου και τις οποίες θα υπερασπιστούμε χωρίς εκπτώσεις ανεξάρτητα από το κόστος, τόσον στο Αιγαίο όσον στην Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο μας.

Αυτό επιτάσσει η ιστορία του τόπου, ο Ελληνισμός στο σύνολο του, αλλά και τα ανδραγαθήματα διαχρονικά της φυλής μας.

Πηγή: www.militaire.gr 

Monday, July 18, 2022

"Οι Έλληνες έστησαν τον άνθρωπο στα πόδια του!"

 «…Για χιλιάδες χρόνια παλαιότεροι πολιτισμοί, όπως αυτοί των Περσών, των Ασσυρίων, των Βαβυλώνιων, έβλεπαν τον άνθρωπο ως ένα απεχθές ον που σέρνονταν μπροστά σε θεότητες και δυνάστες.

Οι ‘Έλληνες όμως, πήραν τον άνθρωπο και τον έστησαν στα πόδια του.
Τον δίδαξαν να είναι υπερήφανος…
Ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα, έλεγε ο Σοφοκλής,
αλλά τίποτα δεν είναι πιο θαυμάσιο από τον άνθρωπο.

Οι Έλληνες έπεισαν τον άνθρωπο, όπως ο Περικλής το τοποθέτησε, ότι ήταν δικαιωματικά ο κάτοχος και ο κύριος του εαυτού του και δημιούργησαν νόμους για να περιφρουρήσουν
τις προσωπικές του ελευθερίες.

Οι αρχαίοι Έλληνες ενθάρρυναν την περιέργεια που είχε ο άνθρωπος για τον εαυτόν του και για τον κόσμο που τον περιτριγύριζε, διακηρύττονταν μαζί με τον Σωκράτη ότι μια ζωή χωρίς έρευνα δεν αξίζει τον κόπο να την ζούμε.

Οι ‘Έλληνες πίστευαν στην τελειότητα σε όλα τα πράγματα, γιʼ αυτό μας κληροδότησαν την ομορφιά, που φτάνει από τον Παρθενώνα και τα ελληνικά αγάλματα, τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, την ποίηση του Ησίοδου και του Ομήρου, μέχρι τα ζωγραφισμένα αγγεία ενός απλού νοικοκυριού.

Χωρίς τους ‘Έλληνες μπορεί ποτέ να μην είχαμε αντιληφθεί τι είναι αυτοδιοίκηση.
Αλλά, πολύ περισσότερο ακόμα και από την γλώσσα μας, τους νόμους μας, τη λογική μας, τα πρότυπά μας της αλήθειας και της ομορφιάς, χρωστάμε σε αυτούς την βαθιά αίσθηση για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Από τους ‘Έλληνες μάθαμε να φιλοδοξούμε χωρίς περιορισμούς, να είμαστε, όπως είπε ο Αριστοτέλης, αθάνατοι μέχρι εκεί που μας είναι δυνατό…».
(The New York Times,).