Friday, September 17, 2021

Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου

 

Το αρχαίο αυτό αγαλματίδιο είναι η πιο μοντέρνα απεικόνιση της θεάς Αφροδίτης που έχω δει. Φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άνδρου και είχα τη χαρά να το πρωτοαντικρίσω μόλις χθες. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί περίοπτο έκθεμα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή λίγα μόλις μέτρα πιο κάτω. 

Ο χρόνος της έχει αφαιρέσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου, όπως αφαιρεί άλλοτε αργά άλλοτε γρήγορα το «αδειανό πουκάμισο», την φενάκη μιας Ελένης από τη μνήμη. 

Η σμίλη του χρόνου είναι αμείλικτη στα πρόσωπα, όμως μας παρακινεί να κρεμάσουμε το νέο πρόσωπο του έρωτα με νέους όρκους, αρυτίδωτο από τον ωφελιμισμό και τον στυγνό υπολογισμό των σύγχρονων σχέσεων.

Χάρης Ιωσήφ

Όλος ο πλανήτης Ελλάδα!

Συμβολική φωτογραφία της Ευρώπης ιππεύοντας λαβωμένο ταύρο

Λέγεσαι Αμερική αλλά δεν λέγεσαι Αμερική, καθ ότι ο Αμέρικο Βεσπούτσι ήταν βαφτισμένος Όμηρος. Μικρόν τον φώναζαν Ομέρικο και παραποιήθηκε σε Αμέρικο.

Η συμπαθέστατη Γερμανία. Αυτοί αυτοαποκαλούνται Deutschland. Το πρώτο συνθετικό είναι το Deus δηλαδή Δίας, και το δεύτερο είναι land από την λέξη λας= πέτρα από όπου και το λατομείο. Τουτέστιν η Γερμανία είναι η χώρα του Δία.

Η φιλτάτη Αγγλία, εκείνο το British που προέρχεται από την λέξη Βρυτός δηλαδή παρθένος, ήταν η Αγγλία η χώρα με τις πολλές παρθένες. Από αυτού βγαίνει και το Αγγλικό virgin από όπου και η πολιτεία της Αμερικής Virginia προς τιμήν της Βασίλισσας που ήταν παρθένος.
Ιταλία, είναι ‘’εις άλω’’, εις την θάλασσαν, πιστεύω πως έχετε δεί πως μπαίνει η Ιταλία ορμητικά μέσα στην Μεσόγειο.

Ισπανία. Ο ι ίδιοι λένε την πατρίδα τους Espana , και σωστά την αποκαλούν έτσι αφού η χώρα λόγω των πολλών βροχών έχει πολλά δάση και ήταν αφιερωμένη στον κακόμορφο Έλληνα θεό των δασών Πάνα. Εις τον Πάνα λοιπόν.

Αίγυπτος, είναι χαρακτηρισμένη έτσι επειδή βρίσκεται υπτίως του Αιγαίου. Εκεί θα βάλουμε έναν τοποτηρητή μιάς και θα ελέγχουμε και την διώρυγα του Διός. Οι Άραβες διαβάζουν από δεξιά προς αριστερά και το SUEZ διαβάζεται ως ΖΕΥΣ.

Η Ινδία. Ο Δίας είχε έναν μονάκριβο αναγνωρισμένον γυιό που τον έλεγαν Ιν. Ο Ιν του Δία.
Λίγο πιο κεί είναι μία μεγάλη Κινεζική περιοχή που λέγεται Yunnan, δηλαδή Ιωνία.
Για πάμε και στην Ιαπωνία που εύκολα διαβάζεται ‘’η Άπω Ιωνία’’.
Ολόκληρη η Ήπειρος Ασία πήρε το όνομά της από τον αδελφό της Εκάβης Άσιο που σκότωσε στην Τροία ο Αίας ο Τελαμώνιος .

Και η Ευρώπη πήρε το όνομά της από την μεγαλομάτα Ευρώπη, κόρη του Αγήνορα και της Τηλεφάεσσας, εγγονής του Ποσειδώνα.
Ευρώπη ηταν η κόρη του Αγηνόρα, βασιλιά της Φοινίκης, Το όνομα της ίσως σημαίνει «ανοιχτομάτα» (ευρύς +ωψ) ή προέρχεται από την ακκαδική λέξη erebu(δύω).

Ήταν ένα όμορφο, νεαρό κορίτσι που μια μέρα βγήκε στην εξοχή να μαζέψει λουλούδια και εκεί συνάντησε τον Δία με την γνωστή αδυναμία στις όμορφες κοπέλες. Φυσικά, δε του πέρασε απαρατήρητη
Φιλιππίνες, Πολυνησία, Ιρλανδία ( εκ τής Ίριδος), Δανία (εκ τών Δαναών, Ποσει- Δα-ών), Γαλλία εκ τού Γαλάτη γυιού τού Ηρακλέους καί πολλά άλλα... Ακόμη καί η κατάληξις στάν εις όλα τά κράτη τής Ανατολής είν' εκ τού Ίστημι καί παραπέμπει εις αυτό πού στέκεται ως Κράτος. Ελληνικά Όλα ! κι ου χί ελληνοποιημένα εξ ελληνολάγνων. Όσον κι εάν τούς Πονάει. Τό παρεδέχθησαν άπαντες εκ τής υφηλίου. Totum grecorum est - " Τ' άπαντα είναι τών Ελλήνων" .
-Κικέρων
" Ο κόσμος είναι η διαστελλομένη Ελλάς . Η Ελλάς είναι ο συστελλόμενος κόσμος".
- Βίκτωρ Ουγκώ

Η Ελλάδα είναι μία παγκοσμιότητα γεωγραφική και ιστορική. Εμείς έχουμε την υποχρέωση να την γνωρίσουμε και να την αναγνωρίσουμε.

Δημήτριος Καρανάσιος

Ένα κοχύλι από την Αμμόχωστο

 

Ένα άρθρο μου στην εφημερίδα "Πελοπόννησος" της προηγούμενης Κυριακής.

ΕΝΑ ΚΟΧΥΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ

Βρίσκεσαι ταξιδευτής στην πρωτεύουσα μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γύρω σου μιλάνε ελληνικά. Εκεί που περπατάς, στη μέση του δρόμου, βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου ένα φυλάκιο .Για να συνεχίσεις τη διαδρομή σου πρέπει να δείξεις το διαβατήριό σου σε έναν ένστολο υπάλληλο ενός ανύπαρκτου κράτους. Καλωσήλθες στην Λευκωσία! Καλωσήλθες στην Κύπρο!

Πώς να προσδιορίσεις το συναίσθημα που γεννιέται την ώρα που βιώνεις την πρόσκρουση στο παράδοξο; Πώς να δικαιολογήσεις στον εαυτό σου το ότι παραδίδεις για παράνομο έλεγχο το νόμιμο διαβατήριό σου; Πώς να διαχειριστείς την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τόπο όπου κανέναν θεσμό δεν αποδέχεσαι και κανένας θεσμός δε σε προστατεύει; Βρίσκεσαι σε έναν τόπο άτοπο.

Προχωρώντας στην ενδοχώρα, συναντάς ένα περιβάλλον γνώριμα ελληνικό, με βλάστηση και θαλασσινό αγνάντεμα από αμφιθεατρικά χωριά. Τα τοπωνύμια εκτουρκισμένα. Τα περισσότερα σπίτια πριν από την εισβολή του ’74, οι τρούλοι των εκκλησιών, ακρωτηριασμένοι, χωρίς σταυρό. Τα νεκροταφεία των παλαιών, των προαιώνιων κατοίκων, των Ελλήνων βεβηλωμένα, με σπασμένους σταυρούς και κατεστραμμένα τα πρόσωπα των νεκρών. Τα ονόματα, όμως, είναι εκεί πάνω στις σπασμένες πλάκες, να φωνάζουν το «ε» και το «η», την Ελένη του Ευριπίδη και του Σεφέρη, την Ελένη που έζησε και πέθανε στον Άγιο Επίκτητο που τώρα τον λένε Ҫatallköy μα πάντα Άγιος Επίκτητος είναι.

Προσπαθείς να μπεις στη θέση εκείνου που για να ξαναδεί τον τόπο όπου γεννήθηκε θα πρέπει να πάρει την άδεια ενός υπαλλήλου θεσμικά μετέωρου. Για να δει το σπίτι του θα πρέπει να σταθεί απέξω εξόριστος κι από μέσα να ακούει τις τουρκικές συνομιλίες των νέων ενοίκων που απλώνουν τα ρούχα τους στην αυλή όπου έπαιζε και κοιμούνται στο παιδικό του δωμάτιο.
Παντού τουρκικά στρατόπεδα, τουρκικές σημαίες μαζί με την παρωδία της σημαίας του ψευδοκράτους, ολόιδια με την τουρκική με αντιστροφή των χρωμάτων, αγάλματα του Κεμάλ Ατατούρκ. Αυτό, όμως, που εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο είναι τα επιβλητικά τζαμιά. Νεόδμητα και πολλά υπό κατασκευή δεσπόζουν και στο πιο μικρό χωριό. Υπόμνηση του καίριας σημασίας συνθήματος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής :Τούρκος σημαίνει μουσουλμάνος και κυρίως το αντίστροφο: κάθε μουσουλμάνος είναι δυνητικός Τούρκος.

Ταξιδεύοντας ανατολικά, φτάνεις στην Αμμόχωστο, την πιο όμορφη και κοσμοπολίτικη πόλη, πριν την εισβολή του ’74. Ατελείωτα χιλιόμετρα απομόνωσης και αποκλεισμού της πρόσβασης με συρματόπλεγμα. Προσπαθείς να συλλάβεις φευγαλέες εικόνες από τους δρόμους και τα σπίτια, καθώς η φωτογράφιση απαγορεύεται. Η φύση έχει ανακτήσει την κυριαρχία της πάνω στο δομημένο περιβάλλον. Άγρια βλάστηση στις λεωφόρους. Πάνω στα πολυώροφα ξενοδοχεία στην άκρη του κύματος, με τα μπαλκόνια να γέρνουν μισογκρεμισμένα, μαντεύεις τα ίχνη από τα βλέμματα των τουριστών 50 χρόνια πριν, όταν θα έφταναν εξουθενωμένοι και θα τα αντίκριζαν ενθουσιασμένοι. Αυτοκίνητα όπου έχουν ριζώσει αγριόχορτα και σιωπηλές αυλές σπιτιών με ξερές φραγκοσυκιές να γέρνουν πάνω στα κάγκελα.

Η πόλη μαρμαρωμένη αναμένει τη δικαιωματική επιστροφή των κατοίκων της. Μόνο που κι εδώ, συντελείται σταδιακά άλλη μια προκλητική παραβίαση ψηφισμάτων του ΟΗΕ από την Τουρκία με το άνοιγμα ενός μέρους της .Άλλωστε, το ψευδοκράτος δεν λειτουργεί παρά σαν τουρκική αποικία.

Φεύγοντας, ακριβώς στο όριο της περίφραξης πάνω στη θάλασσα, μισό από τη μια μεριά και μισό από την άλλη του συρματοπλέγματος είναι ένα ροδαλό κοχύλι. Το παίρνεις μαζί σου. Ένα κομμάτι λογικής και δικαιοσύνης, ένα αχνάρι του τόπου και της ιστορίας του σε αυτό το μικρό κοχύλι από την Αμμόχωστο. Για να μη λησμονήσεις .
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Ειρήνη Καλτσά

Αρχαία Ελλάδα και Χριστιανισμός

Στην προσπάθεια ορισμένων να γεφυρώσουν αρχαία Ελλάδα και χριστιανισμό εντάσσεται και η παρομοίαση της Αθηνάς και της Παναγίας. Φυσικά δεν χωρεί σύγκριση καμία μεταξύ των δύο.

Για όποιον δέχεται ως αλήθεια ότι η εβραία Μίριαμ (Μαρία) γέννησε τον Γέσουα (Ιησού) παρθένα ούσα, αυτή είναι η μητέρα, η σύζυγος του Ιωσήφ. Για εμάς που δεχόμαστε ότι η Ελληνίδα Αθηνά είναι μυθολογικό πρόσωπο και θεότητα που ενσαρκώνει συγκεκριμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, είναι η κόρη, σύζυγος ουδενός.

Τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στην Αθηνά (σοφία, πολεμική και στρατηγική σκέψη, τέχνες και επιστήμες) δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα της παναγίας (καλή παρθένα μητέρα και σύζυγος), αν και αυθαίρετα την ονόμασαν υπέρμαχο στρατηγό μεταγενέστερα (κατά το πρότυπο της Αθηνάς Προμάχου προφανώς). Το μόνο επιφανειακά κοινό στοιχείο που βρίσκει κανείς είναι η παρθενία, καθότι η Αθηνά συμβολίζει επίσης την παρθενιά και την αγνότητα, επειδή όμως ο συμβολισμός της είναι καθαρά η διανόηση και όχι απλά η σεξουαλική παρθενιά. Είναι κάτι που δύσκολα γίνεται αντιληπτό από τους ανθρώπους που σήμερα ειδικά όλα τα βλέπουν υπό το πρίσμα της σεξουαλικότητας. Εξάλλου η φύση της είναι ανδρική και θηλυκή, όχι όμως με την έννοια του Ερμαφρόδιτου, αλλά ότι ως θήλυ δεν υπολείπεται σε τίποτα των ανδρών.

Κατά τον ελληνικό μύθο, η Αθηνά πετάχτηκε από το κεφάλι του Δία αφού αυτός είχε καταπιεί την μητέρα της την Μήτιδα (πρώτη σύζυγο του Δία) όταν έμαθε ότι είναι έγκυος γιατί του προφήτευσαν ότι η κόρη της Μήτιδος θα τον ανέτρεπε.

Η διαμάχη και ο πόλεμος που άσκησαν οι πρωτοχριστιανοί στις ελληνικές θεότητες έγινε με το πρόσχημα ότι πρόκειται για ειδωλολατρία και λατρεία θεών ψεύτικων, ενώ τα πρόσωπα της χριστιανικής πίστης παρουσιάζονται ως αληθινά, και ως εκ τούτου πρέπει όλα τα είδωλα να παραμερίζονται ως υποδεέστερα και φανταστικά και ψευδή. Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει, εκτός των άλλων επιχειρημάτων, ότι κανείς δεν μπορεί αποκλείσει το γεγονός ότι και οι Έλληνες θεοί ήταν κάποτε υπαρκτά πρόσωπα που θεοποιήθηκαν μεταγενέστερα κατά τα ομηρικά χρόνια όπως ισχυρίζεται ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος.

Η προσπάθεια διασύνδεσης αρχαίας Ελλάδας και χριστιανισμού προέρχεται από όσους αγαπούν μεν την αρχαία Ελλάδα αλλά ταυτόχρονα και τον χριστιανισμό και επιθυμούν να τα συνδυάσουν αυθαίρετα. Η άλλη οπτική της προσπάθειας αυτής είναι ο εκ του πονηρού εναγκαλισμός και σφετερισμός της αρχαίας Ελλάδας από τους χριστιανούς, με το επιχείρημα της ελληνικής δήθεν προέλευσης του Ιησού και της δήθεν επιρροής της ελληνικής φιλοσοφίας και σκέψης τόσο στον Ιησού όσο και στους μετέπειτα χριστιανούς που τάχα διαμόρφωσε την χριστιανική πίστη. 

Αυτά φυσικά είναι αστεία και αβάσιμα. Είναι βέβαια αλήθεια ότι εκεί που ορισμένες αρχαιοελληνικές αντιλήψεις ήταν βολικές για το χριστιανικό δόγμα, εκείνες όντως υιοθετήθηκαν και άλλοτε χρησιμοποιήθηκαν διαστρεβλωμένα για να ενισχύσουν τα θεολογικά σοφίσματα. Και η επιχείρηση αυτή της διαμόρφωσης ελληνοχριστιανικής συνείδησης (που χρονολογείται από παλιά) και δήθεν συνέχειας των αρχαίων χρόνων και των "βυζαντινών" αποσκοπεί στην διατήρηση του χριστιανισμού πάση θυσία, αλλά συνάμα και στην αλλοτρίωση κάθε αρχαίου ελληνικού στοιχείου και στον "εκχριστιανισμό" τους, ώστε να μην υφίσταται τέτοιο χάσμα και διαμάχη μεταξύ των νεοελλήνων.


Ωστόσο το χάσμα υπάρχει, αλλά όχι αναγκαστικά και διαμάχη. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, υπάρχει ελευθερία σήμερα στα θέματα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δεχτούμε τη διαστρέβλωση της αλήθειας, ούτε και την ύπουλη και εν κρυπτώ, κεκαλυμμένη (ή και φανερή) συνέχιση του διωγμού των Ελλήνων από χριστιανούς.

Athenais Xanthou