Thursday, January 17, 2019

Ύπαγε, Ύπατε Αρμοστή με την ανάρμοστη Βρετανική πολιτική!

Του Φοίβου Νικολαΐδη
Σε συνέντευξη στο Φιλελεύθερο, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στην Κύπρο, Στίβεν Λίλι, προτρέπει, να πούμε καθαρά τάχα, τι θέλουμε για τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα των Τούρκων! Συστήνει, να κάνουμε προτάσεις, για το πώς θα ξεπεραστούν οι ‘ανησυχίες’ για τις εγγυήσεις. Μόνο που δεν υπάρχουν ανησυχίες, αλλά, σοβαροί και δικαιολογημένοι φόβοι, για την επιμονή εκχώρησης εγγυήσεων στην Τουρκία. 

Σε επανειλημμένες δηλώσεις, πολιτειακών αξιωματούχων και του πρόεδρου της Δημοκρατίας, δηλώθηκε κατηγορηματικά, ότι, επιδίωξη είναι ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος, κυρίαρχο και ανεξάρτητο, απαλλαγμένο από εξαρτήσεις τρίτων μέσα από επεμβατικά ή εγγυητικά δικαιώματα, τα οποία επιβλήθηκαν από τη Βρετανική αποικιοκρατική δύναμη το 1960.

Δυστυχώς, η Αγγλική διπλωματία εξακολουθεί, όπως και δεκαετίες πριν, να είναι πολύπλοκη και αρνητική στο Κυπριακό. Όλα σχεδόν τα σχέδια, πρωτοβουλίες, άτυπες εισηγήσεις, δείχτες, ιδέες, παράμετροι, πράσινη γραμμή, παρθενογένεση, εκ περιτροπής προεδρία, πολιτική ισότητα και άλλες ‘εποικοδομητικές ασάφειες’, έχουν τη Βρετανική σφραγίδα.

Έτσι, σκόπιμα αναμειγνύονται τα θέματα των εγγυήσεων, με τη λειτουργικότητα του ομοσπονδιακού κράτους και της ούτω καλούμενης πολιτικής ισότητας, ώστε να μπει η Τουρκία από την πίσω πόρτα, αν όχι ως εγγυήτρια, ως τοποτηρητής, διαιωνίζοντας έτσι την προσφιλή πολιτική, του ‘διαίρει και βασίλευε’.

Υποστηρίζει ο Ύπατος Αρμοστής ότι: «Είναι η ώρα να διευκρινίσουν οι πλευρές το μοντέλο που επιθυμούν και το οποίο θα συμβάλει στο να επιτευχθούν οι στόχοι, που σταθερά και διαχρονικά έχουν καθοριστεί σε πολλά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και αποσκοπούν, να πετύχουν πολιτική ισότητα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αν η ελληνοκυπριακή πλευρά ανησυχεί ότι αυτό θα οδηγήσει σε πολιτικό αδιέξοδο, τότε η κυβέρνηση θα πρέπει, να ξεκαθαρίσει πώς θα επιλύσει αυτό το ζήτημα».

Ύπαγε, Ύπατε Αρμοστή στα ψηφίσματα για αποχώρηση του τουρκικού κατοχικού στρατού, για τους εποίκους, για επιστροφή της Αμμοχώστου, για τους αγνοουμένους, που ποτέ δεν δείχνετε τον ίδιο ζήλο για εφαρμογή τους.

Η αναφορά των ΗΕ για πολιτική ισότητα, δεν εννοεί αριθμητική ισότητα, γιατί τότε θα ήταν κατάφορα αντίθετη με τις Αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Η.Ε. Ελέχθη πολλές φορές ότι η πολιτική ισότητα αφορά την αποτελεσματική συμμετοχή της τ/κ κοινότητας, στα πλαίσια του ομοσπονδιακού κράτους, στη διαμόρφωση αποφάσεων και στη διαχείριση του κράτους.

Ο ορισμός της πολιτικής ισότητας, όπως καθορίστηκε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών το 1992, και είχε υιοθετηθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ορίζει ότι: «πολιτική ισότητα δεν σημαίνει ίση αριθμητική συμμετοχή σε όλα τα ομοσπονδιακά κυβερνητικά τμήματα και διοίκηση, αλλά θα πρέπει, να αντανακλάται, μεταξύ άλλων, με διάφορους τρόπους: Με την ανάγκη όπως το ομοσπονδιακό Σύνταγμα υιοθετείται και τροποποιείται με τη συναίνεση και των δύο κοινοτήτων. Με την αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων σε όλα τα όργανα και αποφάσεις της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης. Με διασφαλίσεις ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δεν θα μπορεί να υιοθετεί οποιαδήποτε μέτρα εναντίον των συμφερόντων μίας εκ των κοινοτήτων. Με την ισότητα και τις ταυτόσημες εξουσίες και λειτουργίες των δύο ομόσπονδων πολιτειών».

Άλλο λοιπόν η πολιτική ισότητα στα πλαίσια της λειτουργίας ενός ομοσπονδιακού συστήματος και εντελώς άλλο τα ειδικά προνόμια, που συνιστούν παρέκκλιση από διεθνώς αποδεκτά ομοσπονδιακά θέσμια, ώστε να επιβάλλεται στην άλλη μέσα από πολυδαίδαλους μηχανισμούς.

Η Ε/Κ πλευρά πολεμά για ένα κανονικό κράτος, ενώ, η Βρετανική πολιτική επιδιώκει το πασίγνωστο «Διαίρει και βασίλευε». Πιο απλά τα πράγματα δεν μπορούν, να ειπωθούν.

Αν ανατρέξουμε στην παγκόσμια ιστορία όπου η αποικιοκρατική τότε Μεγάλη Βρετανία έκοβε χώρες και έραβε λαούς, για να διαιωνίζει την πολιτική της ισχύ, τότε η ιστορία γίνεται πραγματικά καταθλιπτική, αν όχι θλιβερή.

Όσο για το «δεν ξέρουμε τι θέλουμε», είναι ένα υποβολιμαίο σύνθημα –μεταξύ πολλών άλλων-, που κυκλοφόρησε με επιτυχία ομολογουμένως μέσα στην κοινωνία μας, από ξένα κέντρα αποφάσεων, για αποσυντονισμό της κρίσης μας… Μόνο, που ευτυχώς, ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε.
Φοίβος Νικολαΐδης


Monday, January 14, 2019

Και ας τρώγωμεν πέτρες

Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης*
Σε δύο ημέρες, στις 15 Ιανουαρίου, κλείνουν 69 χρόνια από την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, που αποτελεί, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας μας και του ελληνικού Έθνους. Και η μνήμη πρέπει να διατηρείται ζωντανή σε κορυφαία γεγονότα, τα οποία είναι σημαντικό να αναλύονται εξ αποστάσεως και να αξιολογούνται ορθά, ειδικότερα όταν πρεσβεύουν ένα διαχρονικό σύστημα αρχών και αξιών, καθορισμένο παλαιότερα μέσω του ΟΗΕ και σήμερα μέσω της Ε.Ε. 


Καθολικό αίτημα 
Όλοι, πλην πέντε από τους ψηφίσαντες στους ιερούς ναούς της νήσου, είπαν ναι στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Όπως αναφέρεται στην «Ελληνική Κύπρο», το εκφραστικό όργανο της Εθναρχούσας Εκκλησίας: «Συνολικώς, επί 224.747 Ελλήνων Κυπρίων οίτινες ήταν εγγεγραμμένοι εις τους εκλογικούς καταλόγους και εδικαιούντο να ψηφίσουν εν Κύπρω εψήφισαν, κατά τας μέχρι τούδε πληροφορίας, 215.108. Ήτοι η σημειωθείσα αποχή ήτο 4,27 επί τοις εκατόν. Εκ των 215.108 οίτινες συμμετέσχον του Δημοψηφίσματος, 215.103 εψήφισαν υπέρ της Ενώσεως και 5 εναντίον αυτής. Εναντίον της Ενώσεως εψήφισεν και εις Άγγλος εις Αμμόχωστον.
«Εκτός τούτων εψήφισαν αυθορμήτως υπέρ της Ενώσεως και αρκετοί Τούρκοι, Αρμένιοι και Καθολικοί Κύπριοι, μολονότι δεν είχαν κληθή προς τούτου και δεν είχον συμπεριληφθή εις τους εκλογικούς καταλόγους».
Και η Αριστερά υπέρ της Ένωσης 
Η διοργάνωση του Δημοψηφίσματος από την Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου είχε την στήριξη όλων, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Στις 11.12.1949, το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, «Νέος Δημοκράτης», αναφέρει τα εξής: «Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης του Γενάρη είναι η καλύτερη υποστήριξη του υπομνήματος της λαϊκής παράταξης προς τον ΟΗΕ. Όλοι στη μάχη για το δημοψήφισμα. Όλοι με μια φωνή. Ενότητα, συμφιλίωση στην πάλη για την Ένωση. Στις επάλξεις, στον αγώνα πιστοί και τίμιοι μαχητές στην υπηρεσία του λαού μας».
Αυτοδιάθεση και το περιβάλλον της εποχής
 Το δημοψήφισμα αποτελεί τη γνήσια και άδολη βούληση των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, Ένωση, όπως το άρθρο 1, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ην. Εθνών αναφέρει. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν και είναι ο κεντρικός πυλώνας επί του οποίου στηρίζεται η Χάρτα των Ην. Εθνών και αφορά στην αξιοπρέπεια και στο δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους, και ελεύθερα, για την τύχη και το μέλλον τους. Είναι γι’ αυτό το δικαίωμα που χύθηκε το αίμα των Ελλαδιτών και των Κυπρίων που πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και των μαχητών άλλων εθνών. Για να ζει ο κόσμος ελεύθερος.
Οι Έλληνες της Κύπρου είχαν μεν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, το οποίο, όμως, αρνείτο πεισματικά να αποδεχθεί η Βρετανία. Και η νομική τεκμηρίωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης για τους Έλληνες της Κύπρου εδράζεται επί των θεωριών του Τζέλινεκ περί του τι είναι λαός και ποια είναι τα δικαιώματά του, καθώς και από τα ίδια τα κριτήρια της Χάρτας του ΟΗΕ. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, καθότι αποτελούσαν συγκεκριμένο πληθυσμό και λαό, ο οποίος κατοικούσε διαρκώς σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, που ανέπτυξε πολιτισμό και δική του οργάνωση, αλλά τελούσε κάτω από την αγγλική κατοχή. Από την πλευρά της, η Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης είχε παυθεί από κάθε δικαίωμα επί της νήσου. Άλλωστε και οι ίδιοι οι Άγγλοι θεωρούσαν τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα. Όσον αφορά το πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον, αυτό ήταν εύφορο ως προς την έγερση και τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης, για τους ακόλουθους λόγους:
Πρώτον, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατοχυρωμένο εντός της Χάρτας του ΟΗΕ, ο οποίος ήταν στα πρώτα στάδια της ζωής του και, ως εκ τούτου, είχε αρκετή επιρροή στο διεθνές σύστημα, καθότι, εκτός των άλλων, η ανθρωπότητα εξήλθε από τον πόλεμο με εκατόμβες νεκρών, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία. 
Δεύτερον, είχε αρχίσει το ξήλωμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η ελευθερία των λαών και ο αγώνας κατά του άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν εμπνεύσει τους υπόδουλους λαούς να εξεγερθούν τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 κατά της αποικιοκρατίας. Συνεπώς, οι Κύπριοι, λόγω της ελληνικής τους ταυτότητας και της ιστορίας, κουβαλούσαν εκ της φύσεώς τους το δημοκρατικό σύστημα αρχών και αξιών, το οποίο είχε κρατήσει ζωντανό η Εθναρχούσα Εκκλησία. Ουδόλως, λοιπόν, θα μπορούσαν να απέχουν όταν κλήθηκαν στο δημοψήφισμα. Άλλωστε, το δημοψήφισμα ήταν μια ειρηνική δημοκρατική έκφραση, που, εν συνεχεία, εφόσον οι Βρετανοί ήταν ανένδοτοι, νομιμοποιούσε, από κάθε άποψη, τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν μονόδρομος.
Βρετανικά σχέδια, μύθοι και αλήθειες   
Η διαχρονικότητα του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, από ηθικής, πολιτικής, νομικής και γεωστρατηγικής αντίληψης, είναι σημαντική. Βεβαίως, εγείρεται σήμερα το ερώτημα, εάν ήταν ή όχι ορθός ο αγώνας της ΕΟΚΑ και η Ένωση, ως η συνέχεια του Δημοψηφίσματος. Η απάντηση προκύπτει από μια σειρά μεταβλητών που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Αυτές οι μεταβλητές κωδικοποιούνται ως εξής:
Πρώτον, η νομική βάση του αγώνα, όπως και η ηθική, ήταν ορθή. Στηριζόταν στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Και ήταν κατοχυρωμένη στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ην. Εθνών για την αυτοδιάθεση των λαών, καθώς και στο Ενωτικό Δημοψήφισμα.
Δεύτερον, οι Βρετανοί είχαν δημοσίως πει το «ουδέποτε», μέσω του Βρετανού Υπουργού των Αποικιών, Χένρι Χόπκινσον. Η θέση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά στηρίζεται σε στρατηγικές αποφάσεις που λήφθηκαν μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας της Βρετανίας και αποτυπώνονται σε δύο συναφή έγγραφα της 8ης και της 25ης Μαΐου του 1950. Σε αυτά, αναλύεται η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Κύπρου και γιατί δεν μπορούσε να δοθεί, ειρηνικώ τω τρόπω, στην Ελλάδα. 
Είναι, λοιπόν, μύθος ότι, εάν δεν υπήρχε το κόστος που προκάλεσε η ΕΟΚΑ στη Βρετανία, διεθνώς και εσωτερικά, θα υπήρχε περίπτωση, έστω και κολοβής, ανεξαρτησίας. Είναι, δε, δεύτερος μύθος ότι οι προτάσεις των Βρετανών για τη διακοπή του αγώνα συνιστούσαν καλές και υποφερτές διευθετήσεις του Κυπριακού. Εάν κάποιος μελετήσει λεπτομερώς τα κείμενα των σχεδίων Ράντκλιφ και Μακμίλαν, θα διαπιστώσει ότι ουδόλως αποτελούσαν, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, χαμένες ευκαιρίες, αφού δεν ήταν τίποτε άλλο από πολιτειακές επιλογές, διά των οποίων αφενός προβλεπόταν ο ενταφιασμός της Ένωσης και, αφετέρου, εγκαθιδρύετο στην Κύπρο, διά της αποδοχής των Ελλήνων, η «δικτατορία του Βρετανού Κυβερνήτη». Εκείνο που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι ότι τμήματα των σχεδίων Ράντκλιφ και Μακμίλαν περιλαμβάνονται στο σχέδιο Ανάν και στην υπό συζήτηση λύση της ομοσπονδίας ως ανάλογης του σχεδίου Ανάν. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής: 
α) Η τριμελής δικαστική εξουσία, αποτελούμενη από έναν Έλληνα, έναν Τούρκο και έναν ξένο, δηλαδή Βρετανό δικαστή (Σχέδιο Ράντκλιφ) - Ανάλογα δεν μας λένε και σήμερα;
β) Στο σχέδιο Μακμίλαν, ο μεν Κυβερνήτης θα είχε ρόλο απολύτου άρχοντα, ο οποίος, όπως και στο σχέδιο Ανάν αναφέρεται, θα υποβοηθείτο «από εξαμελές
Συμβούλιο (τέσσερεις Έλληνες και δύο Τούρκους), που θα ελέγχονταν από τις αντίστοιχες Συνελεύσεις». Ανάλογη διάταξη υπήρχε και στο σχέδιο Ανάν για το λεγόμενο Προεδρικό Συμβούλιο με την ίδια αναλογία 4 προς 2 (Παραλλαγές δεν συζητούνται και σήμερα;) Πέραν τούτων, στο σχέδιο Μακμίλαν γίνεται λόγος για «συνεταιρική κυριαρχία» μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας. Η περί της συνεταιρικής κυριαρχίας αντίληψη συνιστά τη νομική βάση του σχεδίου Ανάν, αφού στο προοίμιο γινόταν λόγος για μία και ενιαία κυριαρχία, αλλά, αυτή η κυριαρχία, εν συνεχεία διχοτομείτο, αφού καθοριζόταν ότι το νέο πολιτειακό σύστημα της Κύπρου θα προέκυπτε από χωριστά δημοψηφίσματα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τα οποία οι Τούρκοι με επιστολή τους προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ ερμήνευαν ως χωριστά δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Ανάλογο κείμενο κατέθεσαν και το 2014 στην Ε.Ε.  Η ίδια φιλοσοφία διαπνέει και την υπό συζήτηση λύση των δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών.     
Τρίτον, το αποικιοκρατικό ρεύμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη. 
Τέταρτον, η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Ένωσης ως προκαθορισμένος στόχος, που σήμαινε ότι: α) Η Ελλάδα θα ήλεγχε έναν γεωστρατηγικό - γεωπολιτικό χώρο από τα Βαλκάνια ώς τη Μέση Ανατολή και θα ήταν στην ουσία περιφερειακή δύναμη. β) Η Κύπρος θα ήταν Ελλάδα και, ως εκ τούτου, οποιαδήποτε επίθεση σε βάρος του νησιού θα σήμαινε πόλεμο με την Ελλάδα. Εάν προερχόταν από την Τουρκία, θα ισοδυναμούσε με διάλυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, γεγονός που δεν θα επέτρεπαν οι ΗΠΑ, κυρίως στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Εν ολίγοις, η ασφάλεια της Κύπρου θα ήταν κάτω από την ομπρέλα της Δύσης, δηλαδή του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, εφόσον η Ελλάδα ήταν κράτος μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Συνεπώς, ο στόχος της Ένωσης δεν ήταν μόνο συναισθηματικός, αλλά και, από την πλευρά της ψυχρής στρατηγικής και δη της ρεαλιστικής σχολής σκέψης των ισοζυγίων δυνάμεων, ορθός. 
Τότε και σήμερα...
Σήμερα έχουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία οφείλουμε να διατηρήσουμε στη ζωή. Ταυτοχρόνως, η έννοια του Ενιαίου Γεωπολιτικού Χώρου με την Ελλάδα αποδεικνύεται επιβεβλημένη από τις ίδιες τις εξελίξεις και για την τρέχουσα περίοδο. Αναβιώνει μέσω της ενέργειας και αποκτά συμμάχους, όπως είναι το Ισραήλ και η Αίγυπτος, ακόμη και οι ΗΠΑ, καθώς και η Ε.Ε. Και αποτυπώνεται στον  EastMed ως αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, αλλά και ως έναν στρατηγικό προγραμματισμό, που συνδέεται με την οικονομική και στρατιωτική αποτροπή έναντι της τουρκικής απειλής, αλλά και με την ανάπτυξη και την οικονομική ευημερία. Τότε ήταν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, σήμερα είναι το ειδικό κυριαρχικό δικαίωμα στην ΑΟΖ, τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας, που διακυβεύεται. Και τότε και σήμερα έχουμε νομικό και ηθικό πλεονέκτημα. Εκείνος ο τομέας όπου διαπιστώνεται διαχρονικό έλλειμμα είναι της στρατηγικής, δηλαδή του σχεδιασμού σε βάθος χρόνου, και της αξιοπιστίας της πολιτικής ηγεσίας, που συνήθως είναι παγιδευμένη και αλυσοδεμένη με τις προσωπικές και πρόσκαιρες μωροφιλοδοξίες της, καθώς και με τις κοντόφθαλμες επιλογές της, που συνιστούν εμπόδια για την υλοποίηση σοβαρών εθνικών στόχων, μετατρέποντας κατά καιρούς τα οράματα σε εφιάλτες. 
Βιδωμένες καρέκλες και πολιτικός ναρκισσισμός  
Δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις περί του τυχοδιωκτικού και ευτελούς κομματικού κατεστημένου, του οποίου οι δράσεις και η φιλοσοφία συγκρούονται με το ηθικό και άδολο Ενωτικό Δημοψήφισμα, που μόνο ως φάρος δημοκρατίας και αξιοπρεπούς στάσης μπορεί να διδάσκεται. Γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη και σήμερα, το Ενωτικό Δημοψήφισμα ενοχλεί τους κατακτητές και όσους εκ των ημετέρων εναρμονίζονται μαζί τους με την ψευδαίσθηση ότι, εάν ενταφιάσουν την ιστορική αλήθεια, θα τους κατευνάσουν. Τελικώς, ταπεινώνονται οι ίδιοι οι ημέτεροι και αυτοαναιρούνται. Και μέσα από αυτήν την αποτυχία τους αναδεικνύεται το μεγαλείο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος ως μιας ειρηνικής δημοκρατικής πράξης για την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και την Ελλάδα, η οποία δεν έχει σχέση με τα στενά πολιτειακά όρια του ανθελληνικού αθηναϊκού κράτους, όπως ο Ίωνας Δραγούμης τόνιζε, όταν ήθελε να δείξει την αστοργία που επιδείκνυαν οι ημέτεροι ηγέτες, κυρίως, έναντι των εκτός των συνόρων ομοεθνών. 

«Θέλομεν την Ένωσιν και ας τρώγωμεν πέτρες», έλεγαν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Αυτή ήταν η γνήσια, ταπεινή και άδολη αγάπη προς την πατρίδα, για την οποία έσπευσαν να θυσιαστούν. Γι’ αυτούς, τους δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς Έλληνες της Κύπρου, η Ένωση δεν περιοριζόταν στη στενή κρατική αντίληψη, αλλά αναφερόταν στο ελληνικό έθνος, στον ιλιγγιώδη πολιτισμό που φέρει μέσα του από τα βάθη των αιώνων και στο σύστημα των δημοκρατικών αρχών και αξιών του και δη της ελευθερίας που σε όλους τους αγώνες ήταν υπέρτερη του δικαιώματος της ζωής. 

Πώς, λοιπόν, τα κομματικά λαμόγια με τις βιδωμένες καρέκλες στον πισινό τους να αντέξουν το ηθικό και δημοκρατικό βάρος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, τον άδολο και αντικατοχικό του χαρακτήρα και τον αγώνα μέχρις εσχάτων, όταν έχουν ήδη συμβιβαστεί με τη διχοτομική ταυτότητα της κατοχής; Μέλημά τους είναι οι ρητορικές εξυπνοβλακίες, το ξεπούλημα ιδεολογιών σε τιμές ευκαιρίας και η χαμαιλεοντική αλλαγή θέσεων με ταχύτητα φωτός στα τηλεοπτικά πάνελ, με απώτερο στόχο να εξαπατούν τους αφελείς ιθαγενείς για να κερδίσουν τις ψήφους τους, χρήμα και πολιτειακά «οφίκια». 

Και έτσι, διακατεχόμενοι από το σύνδρομο του πολιτικού ναρκισσισμού, να κορδώνουν μεγαλοπρεπώς εν μέσω υποσχέσεων και ψευδών παραστάσεων ως νέοι μικροί Ναπολέοντες μπροστά στον κομματικό στρατό τους και στον καθρέφτη ενός βαθύτατα σάπιου κυπριακού κατεστημένου...
Γιάννος Χαραλαμπίδης*
Δρ διεθνών Σχέσεων

Πηγή: Εφημερίδα Σημερινή & SIGMALIVE  

Saturday, January 12, 2019

Ο λύκος δεν τρώει γλυκά… Φοίβου Νικολαΐδη

Από τη συνέντευξη του Δημήτρη Χριστόφια στην Kibris 
Διαβάζοντας τα λεχθέντα στη συνέντευξη, του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια στην εφημερίδα “Kıbrıs”, διερωτάται κάποιος πόσο βοηθούν την υπόθεση μας για απαλλαγή της τουρκικής κατοχής.

Ξεκινώντας με τα προσφιλή πυρά κατά του αγώνα της ΕΟΚΑ –χωρίς οποιαδήποτε καταδίκη του αποικιοκρατικού Βρετανικού καθεστώτος- προχώρησε στον ιμπεριαλισμό, με ρητορική της δεκαετίας του ’60 καταλήγοντας στον αγωγό μέσω Τουρκίας, απαντώντας ως εξής:

«Είπα στον κ. Αναστασιάδη ότι οι υδρογονάνθρακες είναι το δικό μας λουκούμι, το οποίο κρατάς στα χέρια σου. Αυτό που πρέπει να κάνεις, κάνε την Τουρκία να ανοίξει το στόμα της και να πάρει το λουκούμι. Διαφορετικά εάν δεν λυθεί το Κυπριακό, θα περιμένει κακή μοίρα τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους».

Πιο γλαφυρή υπόδειξη δεν θα μπορούσε, να γίνει! Λουκούμι στο στόμα του λύκου, διαφορετικά, κακή μοίρα στην Κύπρο. Μόνο που ο λύκος δεν τρώει γλυκά, αλλά, μόνο σαρκία!

Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι η γλώσσα μεταξύ άλλων αποκαλύπτει τον εσωτερικό κόσμο και το ήθος, του ανθρώπου. Αποκαλύπτει όμως και το γνωστικό περιεχόμενο, τη γλωσσική επάρκεια, αλλά και το γενικότερο επίπεδο των ομιλούντων.

Φυσικά, δεν αναμένεται από έναν που εκπαιδεύτηκε στο κουρπέτι της σοβιετικής προπαγάνδας περί κομμουνισμού και άλλων ιδεοληψιών, να χειρίζεται καλά την ελληνική γλώσσα… των «ξιπετσισμένων κουρκουτάδων», όπως αποκάλεσε κάποτε την Ελλάδα, με υστερόβουλο στόχο την απαξίωση της ως στήριγμα της Κύπρου.

Ολόκληρη η συνέντευξη βρίθει ανακριβών ιστορικών αναφορών και ξεπερασμένων δογματικών συνθημάτων. Πριν όμως βάλουμε στο στόμα του λύκου, ακόμη ένα λίζο, όπως περίπου βάζουν στο στόμα των παιδιών μετά το σουνέτι, καλόν θα ήταν, να απαντηθούν από την Τουρκία μερικά ερωτήματα καίριας σημασίας:

-Αναγνωρίζεται τουρκοκυπριακή ταυτότητα;

- Είναι αποδεχτή μια λύση που να έχει προοπτική συνεργασίας μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ;

-Εγκαταλείφθηκε η επιδίωξη του ρόλου ως κυρίαρχου κηδεμόνα της Κύπρου;

-Είναι αποδεκτό ένα φυσιολογικό, κανονικό κράτος για την Κύπρο;

Όταν απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, τότε, μπορεί, να γίνει μια σοβαρή εκτίμηση της κατάστασης, χωρίς φαντασιώσεις, γιατί, σίγουρα, ούτε με ‘κοκκά’, ούτε με καφέ με φίλους Τ/Κ αλλάζει στάση η Τουρκία. Η κοιλιά από την οποία βγήκε το τέρας, είναι πάντα γόνιμη και το στόμα του τέρατος που γέννησε, ποτέ δεν χορταίνει… Αυτή η ανιστόρητη και αμελέτητη πλειοδοσία προσφορών προς την Τουρκία, εκτός από γραφική, στο τέλος, καταντά μονομερώς ετεροβαρής.

Παρά τη χρεοκοπία και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο τέως Πρόεδρος, εξακολουθεί, να πιστεύει στο Μαρξισμό, ανεξάρτητα εάν αυτός υπήρξε μια μεγάλη φαντασίωση, όπως καταμαρτυρούν άνθρωποι που τον βίωσαν και όχι απλώς τον μελέτησαν…

Ο τέως Πρόεδρος Χριστόφιας πιστεύει ότι: «Η Ανθρωπότητα περνά μία επίπονη εγκυμοσύνη. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η εγκυμοσύνη, αλλά στο τέλος θα έχουμε γέννα. Και το παιδί που θα γεννηθεί, θα είναι ένα υγιέστατο παιδάκι συνώνυμο με το σοσιαλισμό».

Καλά γεννητούρια λοιπόν, φτάνει να μην είναι ‘παιδί του σωλήνα’ και το νέο κυπριακό κράτος, που θα εξαρτάται από τον τουρκικό αναπνευστήρα, αλλά, ένα υγιέστατο παιδάκι συνώνυμο με την ομοσπονδία!

Όλα τα εγκλήματα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» είχαν γίνει στο όνομα του ανθρωπισμού! Όλη η κτηνωδία, ο σκοταδισμός, ο αυταρχισμός, η βία και η τρομοκρατία στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων! Κάτι ανάλογο που προωθεί συστηματικά και μεθοδευμένα η Τουρκία σε βάρος Ε/Κ και Τ/Κ επικαλούμενη σωρεία γελοίων ισχυρισμών, που αντί, να αντιτάσσονται επιχειρήματα, υιοθετείται ασμένως η τουρκική εκδοχή, δίνοντας της άλλοθι.

Φαίνεται ότι εκτός από την «Αποσιωπηθείσα Ιστορία» (τίτλος βιβλίου του τέως προέδρου), θα πρέπει, να γραφτεί και η «Αποσιωπηθείσα πραγματικότητα», της εισβολής, της κατοχής, της καταπίεσης, των κουβαλητών, της τρομοκρατίας και των αντιδημοκρατικών πρακτικών, του καθεστώτος της Τουρκίας σε βάρος Ε/Κ και Τ/Κ, που για χάριν δήθεν, του καλού κλίματος, τα καταπίνουμε συνέχεια αμάσητα.
Φοίβος Νικολαΐδης

 

How can we break the Brexit deadlock? Ask ancient Athens

By James Bridle

Citizens’ assemblies have their roots in sortition – selecting citizens at random to fill public posts – which was once central to democracy

In the central marketplace of ancient Athens, around 350BC, there stood a machine called the kleroterion. This was a six-foot-high slab of stone that had a series of slots on the front, and a long tube bored down from the top to the base. Those up for selection for the various offices of state would insert metal ID tags, called pinakia, into the slots, and a functionary would pour a bucket of coloured balls, suitably shaken, into the top of the tube. The order in which the balls emerged would determine who took which role, some for the day, some for a year.

Today the kleroterion survives, in fragments, in Athens’ Museum of the Ancient Agora, alongside other pieces of democratic technology such as the clepsydra, a water clock used to time orators’ speeches and the fragments of pottery, called ostraka, on which they scratched the names of the too-powerful politicans they wished to see banished from the city, and from which we derive the modern word “ostracism”.

The method of governance embodied in the kleroterion, which dates back to the very establishment of democracy, is called sortition, meaning selection by lot, as opposed to election by vote. The Athenians believed that the principle of sortition was critical to democracy. Aristotle declared that: “It is accepted as democratic when public offices are allocated by lot; and as oligarchic when they are filled by election.” But along the way, sortition – and the even more exciting possibility of actual banishment – has fallen out of most democracies’ toolkits.

Sortition in ancient Athens had a number of important qualities. First, those eligible for selection included the entire suffrage (which, it must be noted, was at the time limited to adult male citizens). Second, it applied to much more than jury selection, which is the only form in which sortition survives in most places today, and included magistrates, legislators and the main governing councils of the city – all the important posts, in fact, bar the military. And third, and perhaps most significantly, it both embodied and enabled transparent and participatory governance: that is, anybody could come down to the agora and not merely see but understand how the machine worked – and anyone could be selected by it.

A citizens’ assembly could break the politicians’ Brexit deadlock

Read more
Sortition has received an increasing amount of attention in recent years, as we seek alternatives to our creaking, gerrymandered and short-sighted electoral processes. The kind of citizens’ assembly called for recently by a number of public figures in the service of breaking the Brexit deadlock has its roots in sortition, involving members of the public, selected at random. This form of assembly has been employed in a number of other countries, most notably in Ireland, which created a citizens’ assembly in 2016 to consider a number of questions. The Irish version consists of 99 complete strangers, selected at random from the electoral roll, who meet over a series of weekends to learn about, debate and vote on contentious issues, such as abortion rights and climate change. And already, the results have been surprising: the citizens’ assembly has been credited with providing the momentum for the legalisation of abortion, and recently voted overwhelmingly for a series of measures to cut greenhouse emissions that politicians had dismissed as unworkable.

Some fascinating psychological research underlies the subversive possibilities of sortition, which is best summed up by the phrase “diversity trumps ability”. This is the theory that solutions to knotty problems are best found by starting from the greatest number of different viewpoints and experiences – that is, from as wide a selection of people as possible. The cognitive diversity of such a group – which is not the same as racial or gender diversity, but is highly correlated with it – leads it to different and potentially more effective solutions. This is notably counter to the belief, dominant in electoral systems, that there exists a mythical best person for the job, capable of engaging with any number of different areas of policy. It has been found in multiple studies that random selection from a large group produces better answers to complex problems than the appointment of a narrow group of experts, making sortition a quite revolutionary idea if we choose to take it seriously.

Citizens’ assemblies do away with elections, lessening the pressure to vote a particular way, and thus improving the quality of decisions made, particularly when it comes to difficult questions such as addressing the long-term effects of climate change – or leaving the European Union. They also provide a rare opportunity these days: for the citizenry to hear directly from experts in the field, to educate themselves properly about real issues, and then to take on the responsibility of decision-making for themselves.

The 99 strangers who proposed radical alternatives to existing political positions in Ireland did not start out as a homogeneous group. The assembly – randomly selected from the entire population, and thus truly representative of it – included those who were anti-abortion, pro-abortion and undecided; those who were fierce advocates for climate-change legislation, and those who rejected the scientific consensus. Yet through a careful and deliberate process of education and debate, it was possible not merely to reach consensus, but also to change minds: to progress, together, towards workable and even radical solutions. Citizens’ assemblies carry the whiff of populism, but they are the opposite of strongman politics. By providing transparency and participation, they are an opportunity for people to actually engage with the messy business of politics, rather than shout and wave flags from the sidelines.

In this, they have something of the kleroterion about them. It’s easy to forget in these days of obfuscatory and complex technologies, of electoral manipulation by hackers and bots, and when most of the government is having a conversation with itself via broadcast and social media – which is inherently oppositional and destructive – that the technologies of political process can also be tuned to transparency, accountability, understanding and education. And yet the possibility exists as clearly in the citizens’ assembly as it did in ancient Athens.

We spend our days hoping that somebody, anybody, will come up with solutions to the issues we face; but nobody is coming to save us. There is no appeal to a higher power here. We have to build our own alternatives – and that really does mean all of us, from those on opposing sides to those who have had little or no political voice or representation until now. (In ancient Athens, as previously noted, the suffrage was limited to adult male citizens, and looking at the current make-up of parliament and corporate boards it doesn’t feel like we’ve actually improved that much. Real change will look very different; the optics are just a start.)

It’s clear that the blunt instrument of referendums and the sclerotic, corrupt framework of party and electoral politics have contributed greatly to the mess that we find ourselves in today. It is equally evident that viable alternatives exist, and their signal qualities are clear: diversity of representation (produced effectively by sortition), collective education and true participation in the democratic process, which involves not merely having one’s voice heard, but listening to others too. After all, the word “idiot” derives ultimately from the ancient Greek for “private citizen” – that is, one who has no interest in politics, and fails to engage meaningfully with their fellow citizens. We cannot continue to pretend we do not have the means to do better.

• James Bridle is the author of New Dark Age: Technology and the End of the Future

As 2019 begins…
… we’re asking readers to make a new year contribution in support of The Guardian’s independent journalism. More people are reading our independent, investigative reporting than ever but advertising revenues across the media are falling fast. And unlike many news organisations, we haven’t put up a paywall – we want to keep our reporting as open as we can. So you can see why we need to ask for your help.

The Guardian is editorially independent, meaning we set our own agenda. Our journalism is free from commercial bias and not influenced by billionaire owners, politicians or shareholders. No one edits our editor. No one steers our opinion. This is important as it enables us to give a voice to those less heard, challenge the powerful and hold them to account. It’s what makes us different to so many others in the media, at a time when factual, honest reporting is critical.
The Guardian 25.12.2018