Κόκκινα δάνεια και κίτρινες ρυθμίσεις

Του Φοίβου ΝικολαΐδηΜετά από έντονες και συνεχείς αντιδράσεις των πολιτών και εν’ όψει των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου 2026, τα κόμματα αναγκάζονται να εξετάσουν εσπευσμένα το νομικό πλαίσιο για τις εκποιήσεις και το καθεστώς γενικά των μη εξυπηρετούμενων δανείων, κοινώς κόκκινων δανείων με τις υφιστάμενες ετεροβαρείς ‘κιτρινισμένες’ ρυθμίσεις.

Να σημειωθεί ότι εταιρείες εξαγοράς πιστώσεων που αγόρασαν κόκκινα δάνεια (μεταξύ 20% – 50% της αξίας τους), σύμφωνα με στοιχεία που υπάρχουν, εισέπραξαν μέχρι σήμερα δισεκατατομμύρια ευρώ, υπερκαλύπτοντας το ποσό που δαπάνησαν για την αγορά τους.

Ένα κόκκινο δάνειο - βαρυφορτωμένο με τόκους που προήλθε από απανωτές αναδιαρθρώσεις-, έχει διαγραφεί από την τράπεζα, η οποία και το απόσβεσε, εξοικονομώντας αρκετούς φόρους. Με την εταιρεία εξαγοράς σε λίγα μόλις χρόνια το χρέος να εκτοξεύεται στα ύψη.

Η εμπειρία μέχρι σήμερα αποδεικνύει ότι στις πλείστες των περιπτώσεων, οι εταιρείες αυτές με τα νομοτεχνικά όπλα που διαθέτουν και αγνοώντας οδηγίες και κανονισμούς της Κεντρικής Τράπεζας λειτουργούν άκαμπτα. H άρνηση διαπραγμάτευσης ή αναδιάρθρωσης χωρίς σοβαρή αιτιολογία, οδηγεί σε άσκηση υπερβολικής πίεσης, απαιτώντας ουσιαστικά την πλήρη υποταγή του δανειολήπτη, με το ‘διατάσσομε και αποφασίζομε’, παραβιάζοντας την ‘αρχή της καλής πίστης και της χρηστής διοίκησης’.

Μετά λοιπόν την κατακραυγή των πολιτών και τις τρανταχτές περιπτώσεις ξεπουλήματος περιουσιών σε εξευτελιστικές τιμές με πλειστηριασμούς εξπρές, η Βουλή και η κυβέρνηση συζητούν νέες συμπληρωματικές ρυθμίσεις. Σίγουρα όλα πρέπει να συζητηθούν και να σταθμιστούν, καθώς επηρεάζεται ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Κατά γενική ομολογία, η τροποποίηση του νόμου περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκών, του 2018, έγινε κάτω από πίεση και βεβιασμένα, δίνοντας υπερεξουσίες στην ισχυρή πλευρά των τραπεζών και εταιρειών, επιτρέποντας εκποιήσεις ακινήτων πριν την προσφυγή στο δικαστήριο!

Σημαντικό κεφάλαιο αποτελεί και το θέμα της αξίας των ακινήτων κατά τον πλειστηριασμό. Στην πρώτη εκποίηση υπάρχει επιφυλασσόμενη τιμή, που βασίζεται σε εκτίμηση ακινήτου που υπολογίζεται στο 80% της αξίας του.

Στον δεύτερο πλειστηριασμό το ακίνητο μπορεί να πωληθεί στο 50% της πραγματικής του αξίας. Μην πούμε τι γίνεται στον τρίτο πλειστηριασμό όπου μπορεί να πωληθεί σε οποιανδήποτε τιμή! Έτσι ξεπουλιούνται οι περιουσίες του κόσμου σε εξευτελιστικές τιμές. Η ‘αρχή της αναλογικότητας’ με την οποία επηρεάζεται παράτυπα το συμφέρον του δανειολήπτη πάει περίπατο, προκαλώντας του δυσανάλογη βλάβη.

Οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί δεν είναι παράνομοι, αλλά παράτυποι, γιατί προχωρούν πριν ολοκληρωθούν οι δικαστικές διαδικασίες, αφαιρώντας το θεμελιώδες δικαίωμα του δανειολήπτη στην πρόσβαση στη δικαιοσύνη.

Η ανάγκη για περισσότερη προστασία της πρώτης κατοικίας και το δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο για τις εκποιήσεις, θα πρέπει να συζητηθεί και δεν επηρεάζει την οικονομία στο βαθμό που διατείνονται οι τράπεζες. Η διατήρηση επίσης ελάχιστης τιμής πώλησης  90% όχι 80% που είναι σήμερα στους πλειστηριασμούς θα πρέπει να συζητηθεί.

Ο τρόπος που γίνονται σήμερα οι ηλεκτρονικές εκποιήσεις εξπρές, δυνατό να οδηγήσει σε δόλιες πρακτικές, στην ασυδοσία και τελικά στη διαφθορά δημιουργώντας ένα πλέγμα συμφερόντων ορισμένων ομάδων που ασχολούνται με το ‘άθλημα’ αυτό. 

Ναι στην αποτελεσματικότητα του συστήματος ανάκτησης χρεών, όχι όμως στο ανεξέλεγκτο και την ασυδοσία, που δημιουργεί ζητήματα στα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα.

Η Κύπρος είναι ίσως η μοναδική χώρα, που αφαίρεσε το θεμελιώδες δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη για δίκαιη δίκη πριν τον πλειστηριασμό. Δεν μπορεί πλέον να αρνείται την ενσωμάτωση της σημαντικής οδηγίας της ΕΕ 93/13/ΕΟΚ για τα κόκκινα δάνεια. Η καθυστέρηση στην πλήρη εφαρμογή της οδηγίας οφείλεται σε δυσκολίες, αλλά και ισχυρές πιέσεις, γεγονός που οδήγησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κινήσει διαδικασία παράβασης και να συνεχίσει την παρακολούθηση της συμμόρφωσης.

Δικαίωμα ένστασης πριν την εκποίηση και έλεγχος καταχρηστικών όρων δανείων και ποσού χρέους, θα πρέπει να ισχύει με την ενίσχυση του ρόλου του Χρηματοοικονομικού Επιτρόπου, όπως επίσης και η σύσταση ειδικών δικαστηρίων για χρηματοοικονομικές υποθέσεις, όπως προνοούν οι οδηγίες της Ε.Ε.

Η πείρα που αποκτήθηκε μέχρι τώρα συνηγορεί ότι περάσαμε απότομα από τη μια ακρότητα στην άλλη, δημιουργώντας ένα δικαιολογημένο αίσθημα αδικίας και μεροληψίας. Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει έντονος προβληματισμός.

Η Βουλή έχει ενώπιον της πολλές, παλιές και νέες προτάσεις νόμου. Ορισμένες είναι αναγκαίες, όχι για να κάνουν το σύστημα πιο δίκαιο, αλλά τουλάχιστο πιο λογικό, ώστε να υπάρξει επιτέλους μια στοιχειώδης ισορροπία στον τομέα αυτό.

Φοίβος Νικολαΐδης

 

ΑΙΓΙΑΛΟΥΣΑ, Εκκλησίες, Εξωκλήσια, Αρχαιοελληνικά και Ομηρικά Ονόματα, Επαγγέλματα, Πληθυσμός-Κοινωνία, Διοικητικό Κέντρο

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Αιγιαλούσα, Πανδαισία χρωμάτων την Άνοιξη. Πεδινή Κωμόπολη, με λοφίσκους, με χρυσή αμμουδιά, με εναλλαγή άγριου θαλάσσιου τοπίου με μικρούς ορμίσκους αμμουδιάς, με το δάσος της Καβάλας να στολίζει την περιοχή, το οποίο φυσικά είναι απέναντι από τη Μελάναργα.

Η Αιγιαλούσα έχει τρεις σημαντικές Εκκλησίες: Του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, της Αγίας Μαρίνας, του Αγίου Θερίσου (Αγίου Θύρσου).

Στην Αιγιαλούσα είναι καταγεγραμμένα σειρά από εξωκλήσια, όπως: Ο Άγιος Φώτιος στον Αμμόβουνο.  Η Αγία Μαρίνα Πύργου, που βρίσκεται δύο χιλιόμετρα νότια του Αγίου Θερίσου. Το Παρεκκλήσι του Αγίου Θερίσου, είναι ο Πρώτος, ο Αρχικός Ναός ο Αφιερωμένος προς τιμή του Αγίου Θερίσου, βρίσκεται στην παραλία Ανατολικά του Μεγάλου Ναού και φημίζεται για το Αγίασμά του. Παναγία Γλυκιώτισσα, είναι σπηλιά στο Ανατολικό Άκρο της Παραλίας Μέγαλος. Παναγία Γαλακτινή, που είναι σπηλιά Δυτικά του Λιμνιώνα. Αγία Θέκλα, βρίσκεται  Δυτικά του Α` Δημοτικού Σχολείου. Αγία Σολωμονή, βρίσκεται στην περιοχή Καλλάδες. Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στην Καλαμιά.  Άγιος Ιωάννης, βρίσκεται στην Καλαμιά.  Παναγία Ζωοδόχος Πηγή, βρίσκεται Δυτικά του Δρόμου προς τη Μελάναργα. Ελπίζω να μη μου έχουν διαφύγει κάποια.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το Κοιμητήριο αποτελεί ιερότατο σημείο για τους ανθρώπους της Αιγιαλούσης, αφού εκεί είναι θαμμένοι οι πρόγονοί μας, οι οποίοι σηματοδοτούν την ιστορική μας πορεία.

Στοιχεία που δηλώνουν την από τους Ομηρικούς Χρόνους Καταγωγή και δημιουργία της Αιγιαλούσας πριν από την Εκστρατεία των Αχαιών/Μυκηναίων/Δαναών/Ελλήνων κατά της Χώρας του Ιλίου (Έλληνες στην καταγωγή), ως Αχαιών Ακτή και την Ομηρική καταγωγή των Γιαλουσιτών και Γιαλουσίτισσων:

Οι Αχαιοί ίδρυσαν στον Μασσερκόνα, πριν την Εκστρατεία κατά της Χώρας του Ιλίου, την Αχαιών Ακτή, τα ερείπια αυτής της Πόλης μέχρι σήμερα μαρτυρούν την Ιστορική αλήθεια της ατόφιας Ελληνικότητάς μας.

Φαίνεται ότι ως Κοινότητα, με το όνομα αυτό ή/και με άλλο όνομα που δεν έχουμε στοιχεία, αρχίζει την Ιστορική της πορεία από τη Βυζαντινή Περίοδο, όταν η Γνήσια Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία απλωνόταν και κάλυπτε τον Παγκόσμιο Ελληνισμό από τη Μαύρη Θάλασσα, Εύξεινο Πόντο, Μικρά Ασία, Θράκη, Ήπειρο, Μακεδονία, Κάτω Ιταλία Ελληνικά Νησιά περιλαμβανομένης φυσικά της Μεγαλονήσου μας της Κύπρου, της Νήσου των Αγίων και Ηρώων.

Πέραν από το πάρα πάνω Ιστορικό γεγονός, αφού οι Βυζαντινοί, όπως όλοι οι Έλληνες διαχρονικώς, ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την ανάπτυξη παραλιακών περιοχών με σημαντική γεωγραφική θέση, όπως είναι η παραλιακή περιοχή της Αιγιαλούσας και της ευρύτερης περιοχής, το γεγονός αυτό το μαρτυρεί και η Βυζαντινή Εκκλησία προς τιμή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Δυστυχώς, οι Σαρακηνοί με τις επιδρομές τους, κατά την προσφιλή τους μέθοδο, την κατέστρεψαν, οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να κατοικήσουν στο εσωτερικό σε πιο ασφαλή μέρη, όπου καλύπτονταν από βουνά και από απόκρημνα παράλια. Αργότερα, όταν επανήλθε η ασφάλεια με τις νίκες των Βυζαντινών, οι κάτοικοι επέστρεψαν, επανεγκαταστάθηκαν και την ανοικοδόμησαν, όπως θα πράξουν οι γενεές των Ελλήνων και Ορθοδόξων με την επιστροφή.

Ένα άλλο, ως τρίτο τεκμήριο, που μαρτυρεί την Αρχαία Καταγωγή της Αιγιαλούσας είναι η πληθώρα Αρχαιοελληνικών ονομάτων που πιθανώς να μην τα συναντάμε κατά πληθυσμιακή αναλογία σε καμία άλλη Κοινότητα, Κωμόπολη, Δήμο, Πόλη της Κύπρου ή και της Ελλάδος, ειδικά σε αυτούς τους καιρούς που και στην ονοματολογία κυριαρχεί το ξενόφερτο το χωρίς ρίζες και αρχές. Παραθέτω αριθμό ονομάτων και καλώ τους συγχωριανούς και τις συγχωριανές να ερευνήσουν το γενεαλογικό τους δέντρο, να καταγράψουν ονόματα και επίθετα, διδάσκοντάς τα στα παιδιά και στα εγγόνια τους, όπως και στα νεογέννητα παιδιά και στα εγγόνια τους  να δίνουν τα δικά μας ονόματα για τη συνέχιση της ιστορικής μας πορείας: Αρχικά το ίδιο το όνομα Αιγιαλούσα ( Η έχουσα του Αιγιαλού τα λούσα, τις φαντασμαγορικές ομορφιές του Αιγιαλού), Διονύσιος ( Διόνυσος), Μελπομένη, Λέανδρος, Ελένη, Οδυσσέας, Μενέλαος, Τηλέμαχος, Ανδρομάχη, Λυσανδρής (Λύσανδρος), Περσεφόνη, Ασημάκης, Κυβέλη, Αυγούστα (=Σεβαστή) (Αύγουστος=Σεβαστός), Νέαρχος, Γιασεμής (Άνθος Γιασεμιού), Όμηρος, Ζαχαρίας (=Ο Θεός θυμάται), Νεοπτόλεμος, Λυσιμάχη (=Λύνει μάχες), Δαίδαλος, Μισιέλλης (=Μικέλλης= Ποιος σαν τον Θεό), Ηλέκτρα, Μαυρομάτης, Παράσχος, Πασχάλης, Ορέστης, Ναυσικά, Αγησίλαος, Αριστείδης, Νικόδημος, Αυγή, Ευαγόρας, Θάλεια (Θαλλό, Θάλλω), Αριστοτέλης, Αχιλλέας, Σοφόκλης (=Σοφοκλής), Θεμιστοκλής, Μιλτιάδης, Ευριπίδης, Βρίλας, Ευανθία (=Ευ-Άνθος), Ηλίας (άλιος=>άλς=θάλασσα, αυτός που κατοικεί στη θάλασσα, αυτός που ανατέλλει στη θάλασσα και αυτός που δύει στη θάλασσα. Υιός του Ήλιου). Οφείλω να σημειώσω ότι τα πάρα πάνω ονόματα δεν είναι τα μόνα υπάρχουν περισσότερα τα οποία πρέπει να καταγραφούν. Επίσης,  κάποια από τα πάρα πάνω ονόματα δεν εμφανίζονται μόνο σε ένα πρόσωπο.

Η Αιγιαλούσα, από το 1970, ήταν το Διοικητικό Κέντρο της Χερσονήσου Καρπασίας, αυτό τεκμηριωνόταν από τα ακόλουθα στοιχεία:

Εξατάξιο Γυμνάσιο, πλήρως οργανωμένο. Δύο Δημοτικά Σχολεία. Οργανωμένη Ομάδα, η Αχαιών Ακτή. Αστυνομικός Σταθμός. Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ταχυδρομική Υπηρεσία, ιδρύθηκε το 1886. Τμήμα Δασών. Νοσοκομείο. Φαρμακείο. Μετεωρολογικό Κέντρο. Κινηματογράφος. Ιδιωτική Τράπεζα, ιδρύθηκε το 1925. Συνεργατικό Ταμιευτήριο. Εργοστάσιο Επεξεργασίας του Καπνού, με ισχυρές προοπτικές ευρύτερων δραστηριοτήτων με τεράστια κέρδη. Ξενοδοχείο, Υπεραγορά. Σταθμός Βενζίνης. Πληθώρα Ταβερνών και Καφενείων, αφού οι κάτοικοι της Αιγιαλούσας φημίζονταν για τις διασκεδάσεις, για τη φιλία, για τη φιλοξενεία, για την εξωστρέφεια. Αυτοί ήταν και οι λόγοι που πολλές άλλες οικογένειες από άλλες περιοχές της Κύπρου έρχονταν, εγκαθίσταντο και εύκολα ενσωματώνονταν στην Κωμόπολη.

Οι οικογένειες της Αιγιαλούσας ασχολούνταν με πολλά επαγγέλματα. Το γεγονός αυτό ενίσχυε τις οικονομικές δυνατότητές τους. Μέσα από την ενάσκηση των διαφόρων επαγγελμάτων καταδεικνύεται η κοινωνικοοικονομικοπνευματική τους ανοδική πορεία. Στόχος τους ήταν πάντοτε η μόρφωση των παιδιών τους, όπως και η κοινωνικοποίηση μέσα από δραστηριότητες που θα τις ζήλευαν και λεγόμενες σύγχρονες κοινωνίες, αφού είχαν δομικές αρχές την οργάνωση, την ευημερία, την ανάπτυξη.

Ενδεικτικά αλλά σημαντικά επαγγέλματα αναφέρω τα ακόλουθα:

Γεωργία, Κτηνοτροφία. Αλιεία-Ψαράδες. Βιομήχανοι Καπνού. Καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης. Καθηγήτρια Μουσικής. Δάσκαλοι και Δασκάλες. Γιατροί Γενικοί Παθολόγοι. Γιατροί Γυναικολόγοι. Νοσηλευτές και Νοσηλεύτριες. Γιατροί Οδοντίατροι. Φαρμακοποιοί. Τυπογράφος. Ξενοδόχος. Ταβερνιάρηδες. Καφεντζήδες. Ταξιτζήδες. Στεγνοκαθαριστές. Μηχανικοί αυτοκινητών. Οδηγοί Λεωφορείων. Κουριείς. Ξυλουργοί. Χασάπηδες. Φουρνάρηδες.

Είναι σημαντικό να σημειώσω ότι αρκετοί από τους παραγωγούς γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, φρόντιζαν οι ίδιοι να πωλούν τα προϊόντα τους όπως και ψαράδες είτε στην Αιγιαλούσα είτε στην Πόλη της Αμμοχώστου γεγονός που τους εξασφάλιζε περισσότερα κέρδη.

Η Κοινωνία της Αιγιαλούσας, λόγω των επαγγελματικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, του υψηλού βιοτικού και πνευματικού επιπέδου, ήταν δομημένη στο πλαίσιο της ισότητας ανδρών και γυναικών. Στην Αιγιαλούσα οι μαθήτριες, όχι μόνο οι μαθητές, είχαν στόχους μόρφωσης. Φυσικά προς αυτή την κατεύθυνση είχαν εμπνευστές, καθοδηγητές, συνεπίκουρους τους γονείς τους και την αναπτυγμένη μορφωτική κουλτούρα που καταδεικνύεται με τα Σχολεία, με τη Βιβλιοθήκη, με το σύνολο των δραστηριοτήτων. Με τους κόπους με τους μόχθους των Γιαλουσιτών να κτίσουν και έκτισαν μόνοι τους τα δύο Δημοτικά Σχολεία, το Εξατάξιο Γυμνάσιο. Πρότυπα για την εποχή, ως προς τις κτηριακές εγκαταστάσεις, ως προς τις υποδομές, ως προς τον γεωγραφικό τους χώρο, ως προς τις μεθοδολογίες διδασκαλίας, όπως αξιοποίηση χαρτών, διάλογος, επιχειρηματολογία, λύσεις ασκήσεων και απαντήσεις ερωτήσεων στον πίνακα. Σύγχρονες αθλητικές και μουσικές δραστηριότητες και εκδηλώσεις. Οργανωμένοι εκκλησιασμοί των μαθητών και των μαθητριών. Φυσικά οι Δάσκαλοι, οι Δασκάλες, οι Καθηγητές, η Καθηγήτρια, ήταν γνήσιοι Παιδαγωγοί με ελληνοχριστιανικές αρχές και αξίες, με συνείδηση της αποστολής τους.

Αυτή και πολλά άλλα ήταν και είναι η Κωμόπολη της Αιγιαλούσας. Δικαίως το Συμβούλιο της Αιγιαλούσης διεκδικεί την αναγνώρισή μας ως Δήμο.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης, Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

 

 

 

Εβδομάδα της Νίκης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 Γράφει ο δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ο θρίαμβος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ως του Θεού και Κυρίαρχου επί της ζωής, επί του θανάτου, επί του σκότους, δε συνδέεται με τις προηγούμενες εβδομάδες των νηστειών.  Οι εβδομάδες αυτές μας προετοιμάζουν για το αποκορύφωμα. Η τελευταία είναι η εβδομάδα του θριάμβου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί των δυνάμεων του σκότους.

Αυτή η εβδομάδα αρχίζει με τον Άγιο Λάζαρο. Πεθαίνει. Ο θρήνος είναι γοερός. Τίποτα δε δηλώνει το τι θα επακολουθήσει. Το Κύριε, εάν ήσουν εδώ ο Λάζαρος δε θα πέθαινε, δηλώνει την άγνοια των γεγονότων που ακολουθούν.

Ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θρηνεί για τον θάνατο του Λαζάρου και του κάθε ανθρώπου, δηλώνοντας την ανθρώπινή του φύση.

Ως Θεός ανασταίνει τον Λάζαρο. Το «Λάζαρε δεύρο έξω» τονίζει τη θεία φύση, τεκμηριώνει την έναρξη της Κυριαρχίας Του επί του θανάτου και κυρίως επί των δυνάμεων του σκότους.

Ουδείς που ζούσε αυτά τα γεγονότα, δεν κατανοούσε το ουσιώδες και τελεσίδικο του πολέμου που άρχισε αμέσως με την Πτώση των Πρωτοπλάστων, Αδάμ κι Εύας, στο προπατορικό αμάρτημα, με το γνωστό ως Πρωτευαγγέλιο (βιβλίο της Γενέσεως 3,15), «Και έχθραν θήσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής…», με την υπόσχεση του Θεού προς τους Πρωτόπλαστους Αδάμ κι Εύα πλην των Γραμματέων και των Φαρισαίων, οι οποίοι λυσσαλέα επεδίωκαν τη θανάτωση του Λαζάρου και την εξουδετέρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η επαλήθευση των γεγονότων από αυτούς θα σήμαινε το τέλος της δικής τους κυριαρχίας, αφού κέρδιζαν πακτωλό χρημάτων και δύναμης (στοιχεία φυσικά πρόσκαιρα και εφήμερα).

Η ανοδική βαθμιδόν Νίκη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έρχεται αρχικά με τη φράση Του: «Αλίμονό σας Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές». Ακολουθεί η είσοδός Του στην Ιερουσαλήμ επί οναρίου (ονάριον-πουλάρι, γαϊδουράκι, σύμβολο Είρηνης, δηλαδή Είμαι ο φέρον ειρήνη στους ανθρώπους. Είμαι ο Βασιλεύς ο όχι εκ του κόσμου τούτου). Πληρώνεται (ολοκληρώνεται) το ρηθέν δηλαδή η Προφητεία ότι ο Θεός θα εισέλθει στην Αγία Πόλη πάνω σε γαϊδουράκι που δεν κάθισε άλλος (Καινή Διαθήκη: Ματθαίος 21:1-11, Μάρκος 11: 1-11, Λουκάς 19:28-44, Ιωάννης 12:12-19).

Το Ωσαννά που έψελναν οι αθώες ψυχές, κατά την είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ, τάραξαν και πάλι ισχυρώς τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, γι` αυτό ρώτησαν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό: «Ακούς που ψέλνουν το Ωσαννά»; Αυτός τους απαντά: «Ακούω»! (Αυτό το Ακούω μπορεί να αναλυθεί σε πολλές σελίδες που δεν είναι της στιγμής). Εννοώντας ότι εσείς δεν έχετε αυτιά αγάπης, Πίστεως για να το κατανοήσετε. Από αυτή τη στιγμή κορυφώνεται το μένος των υποκριτών.

Ο κύριος ημών Ιησούς Χριστός στο Ναό του Σολομώντος κορυφώνει την οργή του κατά των δολιοφθόρων των ψυχών των ανθρώπων, ξεσπώντας και γκρεμίζοντας τα υλικά προς πώληση (Ας το προσέχουμε κι εμείς αυτό, στον περίβολο των Εκκλησιών δεν επιτρέπονται αγοραπωλησίες αλλιώς συνεχίζουμε ως οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι).

Το: «Σε τρεις ημέρες» σήμαινε τη Δική Του Σταυρική θυσία και Ανάσταση. Τα όσα ακολουθούν με την προδοσία, με τα Πάθη, είναι όχι για θρήνο των πιστών Χριστιανών αλλά για χαρά και ευτυχία!

Τα Πάθη, η Ανάσταση, οδηγούν στο Τετέλεσται. Το Τετέλεσται, αναφέρεται και στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (19-30). Είναι η θριαμβευτική δήλωση της ολοκλήρωσης του Σχεδίου Του Θεού για τη σωτηρία των αγαπημένων του παιδιών, των ανθρώπων. Το ρήμα αυτό είναι νομικός οικονομικός όρος του ρήματος: Τελέω. Τετέλεσται σημαίνει πληρώθηκε στο ακέραιο, το χρέος εξοφλήθηκε. Αυτό το χρέος που άρχισε με το Προπατορικό αμάρτημα που δηλώθηκε στην υπόσχεση του Θεού, που εμφανίζεται στις Προφητείες, ολοκληρώνεται με το σύνολο των γεγονότων της επίγειας ζωής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όπως εμφαίνεται ενδεικτικώς από τα ακόλουθα στοιχεία: Ησαΐας 7:14. Ζαχαρίας 9:9. Ζαχαρίας 11:12. Γένεση 22: 17,18. Γένεση 17:19. Γένεση 49: 10. Ησαΐας 9:7. Ησαΐας 7:14. Μιχαίας 5:2. Ιερεμίας 31:15. Δανιήλ 9:25. Ησαΐας 53:4. Ησαΐας 53:1. Ζαχαρίας 13: 7. Ησαΐας 53:7. Μιχαίας 5:1. Ησαΐας 50:6. Ζαχαρίας 12:10, φυσικά υπάρχουν και πολύ περισσότερα ίσως και πιο σημαντικά.

Αυτό το ρήμα, το Τετέλεσται είναι η κορύφωση της Δόξας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί του σκότους που άρχισε με το Προπατορικό αμάρτημα. Εκεί ακριβώς ο Θεός υποσχέθηκε στους Πρωτόπλαστους: «Θα στείλω τον Υιό Μου για να σας απαλλάξει (τους ανθρώπους). Από τον Υιό  Μου θα ενοχληθεί η φτέρνα, όμως θα συνθλίψει το κεφάλι του κακού (Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις Κεφάλαιο 3, στίχος 15, «Αυτός σου τηρήσει κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν». Αυτό το ρήμα δηλώνει την άπειρη αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους, που δεν είναι δυνατό να δηλωθεί με ανθρώπινα λόγια.

Η Τριήμερος Ταφή και Ανάστασή Του είναι το χρονικό διάστημα καθόδου στον Άδη για τη σωτηρία των ψυχών των κεκοιμημένων. Φυσικά η Ανάσταση είναι η Τρανή απόδειξη της Κυριαρχίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αξίζει να δούμε το τέλος των προβεβλημένων ενόχων της Σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ιούδας ο Ισκαριώτης, είναι γνωστό το τέλος του.

Οι ένοχοι της Σταυρώσεως, οδηγήθηκαν ως κατάδικοι στη Ρώμη από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο.

Άννας: Τον τύλιξαν γυμνό σε δέρμα βοδιού και τον άφησαν στον καφτερό ήλιο όπου ξηραθέντος του δέρματος, λόγω της συστολής αυτού εύρε οικτρόν θάνατον.

Καϊάφας: Το καράβι που τον μετέφερε για καταδίκη στη Ρώμη βούλιαξε κοντά στην Κρήτη. Σώθηκε, όμως, ασθένησε και πέθανε. Τον έθαβαν επτά φορές αλλά η γη τον ξέβραζε, τελικά τον έθαψαν με πέτρες, με χώματα, με κατάρες. Ο τόπος της ταφής του, όπως αναφέρεται, είναι έξω από την Κνωσό και ονομάστηκε: «Μνήμη του Καϊάφα».

Πόντιος Πιλάτος: Είχε οικτρό θάνατο. Πηγές αναφέρουν διάφορες εκδοχές, όπως: Εκτελέστηκε στη Ρώμη. Τον σκότωσαν στη Ρώμη και πέταξαν το πτώμα του στον Τίβερη. Ο ποταμός μη ανεχόμενος το πτώμα του προκάλεσε πλημμύρες. Εξορίστηκε, έζησε με συμφορές και αυτοκτόνησε.

Εύχομαι Καλό κι Ευλογημένο Ορθόδοξο Πάσχα.  

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης, Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Κοινοτάρχες Αγλαντζιάς 1960 – Σήμερα (2026)

 Του Φοίβου Νικολαΐδη

Αγλαντζιά – Από αγροτική κοινότητα σε σύγχρονη πόλη

Στα πολύ παλιά χρόνια η Αγλαντζιά ήταν μια αγροτική κοινότητα, ένα μικρό χωριό στις παρυφές της Λευκωσίας. Ο οικισμός είχε περιορισμένη έκταση, χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και έντονο το στοιχείο της παραδοσιακής κοινοτικής ζωής, με στενούς κοινωνικούς δεσμούς. Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, καλλιεργώντας σιτηρά, ελιές και χαρούπια. Λειτουργούσαν επίσης λατομεία με εξορύξεις πέτρας (ασβεστόλιθου) και σε ορισμένες περιοχές γύψου. Τα υλικά αυτά χρησιμοποιούνταν για οικοδομικές εργασίες.

Η Αγλαντζιά αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα περιοχής της Κύπρου που εξελίχθηκε από μια μικρή αγροτική κοινότητα στα ανατολικά της Λευκωσίας σε μια σύγχρονη αστική πόλη, ακολουθώντας τις κοινωνικές, οικονομικές και πολεοδομικές αλλαγές του 20ού και 21ού αιώνα.

Τουρκοκρατία (1571 -1878)

Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκησε πάνω από 300 χρόνια (1571 -1878), οι μικρές χριστιανικές κοινότητες διοικούνταν κυρίως εσωτερικά, με σχετική αυτονομία, αλλά πάντοτε υπό την εποπτεία της Οθωμανικής εξουσίας. Κεντρικό πρόσωπο σε αυτό το σχήμα ήταν ο μουχτάρης (από το τουρκικό muhtar = εκλεγμένος). Ήταν ο εκπρόσωπος της κοινότητας απέναντι στις οθωμανικές αρχές. Συνήθως, εκλεγόταν από τους προεστούς ή τα μέλη της κοινότητας ή διοριζόταν.

Ο θεσμός του μουχτάρη υπήρξε αρκετά δημοφιλής, γιατί αποτελούσε αξίωμα κύρους και γιατί πολλά θέματα και προβλήματα που αφορούσαν την κοινότητα, λύνονταν στο επίπεδο του ή μέσω αυτού και της ανώτερης αρχής. Ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή των φόρων και την απόδοσή τους στην εξουσία, την τήρηση της τάξης στο χωριό, την έκδοση πιστοποιητικών γέννησης, θανάτου, οικογενειακής κατάστασης και τη μεταφορά εντολών της εξουσίας (με κάποιο φιρμάνι ή διαταγή) προς τους κατοίκους.

Υπήρχαν επίσης οι προεστοί ή δημογέροντες, οι οποίοι ήταν συνήθως εύποροι ή μορφωμένοι χωρικοί. Συμμετείχαν στη λήψη αποφάσεων για κοινοτικά ζητήματα (νερό, γη, εκκλησία, διαχείριση των φόρων). Σε πολλές περιπτώσεις είχαν μεγάλη πραγματική εξουσία, περισσότερη ίσως από τον ίδιο τον μουχτάρη.

Στο ευρύτερο πλαίσιο διακυβέρνησης, η κοινότητα υπαγόταν σε έναν αγά ή μπέη (τοπικό αξιωματούχο). Για νομικές διαφορές αρμόδιος ήταν ο καδής (μωαμεθανός δικαστής). Οι χριστιανοί θεωρούνταν ραγιάδες οι οποίοι δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα.

Να σημειωθεί ότι σε μικτά χωριά όπου ζούσαν μουσουλμάνοι και χριστιανοί, η διοίκηση ασκείτο ξεχωριστά για κάθε θρησκευτική κοινότητα. Έτσι, υπήρχε μουχτάρης μουσουλμάνος για τους μουσουλμάνους κατοίκους και μουχτάρης χριστιανός (ή προεστοί) για τη χριστιανική κοινότητα.

 Αγγλοκρατία (1878–1960)

Όταν η εξουσία πέρασε στους Άγγλους (1878–1960), οι χριστιανοί (κυρίως Ελληνοκύπριοι) και οι μουσουλμάνοι (Τουρκοκύπριοι) θεωρούνταν πλέον υπήκοοι της ίδιας αποικιακής αρχής. Το 1885 οι Άγγλοι κατάργησαν όλους του νόμους που θέσπισαν οι Οθωμανοί που αφορούσαν τις δημοτικές υποθέσεις. Κατά τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας θεσμοθετήθηκαν επίσημα οι κοινοτικές αρχές / κοινοτικά συμβούλια υπό τον απόλυτο έλεγχο των Άγγλων με βάση αποικιακούς νόμους. Η κάθε κοινότητα διοικείτο από κοινοτικό συμβούλιο, με επικεφαλής τον μουχτάρη (κοινοτάρχη). Ο μουχτάρης και τα μέλη του συμβουλίου είτε διορίζονταν, είτε εκλέγονταν, (με περιορισμένο εκλογικό σώμα) και πάντα με την έγκριση των Βρετανών.

Μετά το 1908 οι δημοτικές εκλογές διεξάγονταν κάθε τρία χρόνια μέχρι την  Οκτωβριανή εξέγερση του 1931. Απαγορεύτηκαν τότε οι εκλογές και τα δημοτικά συμβούλια διορίζονταν από τους Άγγλους μέχρι το 1943. Την χρονιά αυτή επιτράπηκαν οι εκλογές λόγω της προσπάθειας προσέγγισης του ελληνικού πληθυσμού, για να πολεμήσει μαζί με τους Άγγλους στον τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στη δεκαετία του 1950, οι Άγγλοι δημιούργησαν σε τοπικό επίπεδο τα πρώτα συμβούλια βελτιώσεως. Σκοπός του θεσμού ήταν η υποβοήθηση στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των χωριών και των κωμοπόλεων. Οι αρμοδιότητες και τα καθήκοντα τους ήταν περίπου παρόμοια με τα σημερινά δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια.

Οι τοπικές αρχές ασχολούνταν κυρίως με τη συλλογή φόρων και τελών, τη συντήρηση δρόμων και κοινόχρηστων χώρων, ζητήματα ύδρευσης και υγιεινής και την εφαρμογή οδηγιών της αποικιακής διοίκησης. Δεν είχαν ουσιαστική πολιτική αυτονομία και οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν από τον έπαρχο Λευκωσίας και τη Βρετανική κυβέρνηση.

Το 1955 λόγω του αντιαποικιακού αγώνα της ΕΟΚΑ αναστάλθηκαν και πάλι οι δημοτικές εκλογές. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στις μέχρι τότε εκλογές δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι άνδρες.

 Ανεξαρτησία 1960 και μετά

Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960, η Αγλαντζιά άρχισε να αναπτύσσεται ταχύτερα. Η εγγύτητά της στη Λευκωσία την κατέστησε ελκυστική περιοχή για κατοίκηση. Μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή το 1974, η Αγλαντζιά δέχθηκε μεγάλο αριθμό εκτοπισμένων, γεγονός που οδήγησε σε ραγδαία οικιστική ανάπτυξη και αλλαγή της κοινωνικής της δομής.

Στις επόμενες δεκαετίες, η Αγλαντζιά μετατράπηκε σε ένα σύγχρονο αστικό κέντρο. Αναπτύχθηκαν υποδομές, σχολεία, πολιτιστικοί χώροι και αθλητικές εγκαταστάσεις, ενώ η ίδρυση και λειτουργία του Πανεπιστημίου Κύπρου στην περιοχή ενίσχυσε σημαντικά τον εκπαιδευτικό και οικονομικό της ρόλο.

Το 1960 η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της και συνεχίζεται ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης με τα κοινοτικά συμβούλια στις μη δημαρχούμενες περιοχές. Την 1η Ιανουαρίου 1963 καταργήθηκε ο νόμος για τους Δήμους και όλες οι περιοχές των δήμων ανακηρύχθηκαν ως περιοχές διοίκησης και βελτίωσης. Καθήκοντα δημάρχων εκτελούσαν οι έπαρχοι κάθε επαρχίας. Τον Ιανουάριο του 1965, λόγω έκτακτης ανάγκης που δημιούργησε η τουρκοκυπριακή ανταρσία, ψηφίστηκε νόμος για διορισμό δημοτικών επιτροπών. 

Τοπική αυτοδιοίκηση Αγλαντζιάς

Οι δραστηριότητες και δράσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Αγλαντζιά πάνε δεκαετίες πίσω και σίγουρα πριν το 1960 που ανακηρύχθηκε η Κύπρος σε ανεξάρτητη δημοκρατία. Μετά το 1960 συνέχισαν να λειτουργούν κανονικά στο πλαίσιο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Αγλαντζιά λειτούργησε ως κοινότητα με επικεφαλής τον κοινοτάρχη από την εποχή της Τουρκοκρατίας, συνεχίστηκε επί Αγγλοκρατίας (1878 – 1960) και μετά την ανεξαρτησία του 1960 μέχρι το 1986 που τέθηκε σε εφαρμογή ο νέος περί Δήμων νόμος του 1985 που ανακηρύχθηκε η Αγλαντζιά σε δήμος και αντικαταστάθηκε έτσι η κοινοτική διοίκηση από δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο. 

Παρ’ όλο που η τοπική αυτοδιοίκηση χρησιμοποιήθηκε από τους Άγγλους κυρίως ως εργαλείο ελέγχου του πληθυσμού, αποτέλεσε χώρο όπου άρχισαν να αναδεικνύονται τοπικοί παράγοντες με εθνική και πολιτική δράση, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1930. Η Αγλαντζιά κοντά στη Λευκωσία, επηρεάστηκε έντονα από τα εθνικά κινήματα (Ένωση, αργότερα ΕΟΚΑ).

 Μεταξύ 1960 και 1986 επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν το κοινοτικό συμβούλιο Αγλαντζιάς με τον κοινοτάρχη με τα μέλη να εκλέγονται από τους κατοίκους. Με την ανακήρυξή της Αγλαντζιάς σε δήμο με πλήρη δημοτική αυτοδιοίκηση το 1986, το κοινοτικό συμβούλιο καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο.

 Στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή την 1η Ιουλίου 2024, ο Δήμος Αγλαντζιάς συνενώθηκε με τον Δήμο Λευκωσίας και αποτελεί πλέον δημοτικό διαμέρισμα, του νέου, διευρυμένου Δήμου Λευκωσίας.

 Για τους πρώην δήμους που ενσωματώθηκαν σε δήμους ως δημοτικά διαμερίσματα όπως η Αγλαντζιά, εκλέγηκαν αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι. Στις δημαρχούμενες πόλεις όπως είναι η Λευκωσία, διορίστηκαν επίσης κοινοτάρχες από το υπουργείο εσωτερικών. Ο θεσμός του κοινοτάρχη διατηρήθηκε γιατί κρίθηκε απαραίτητος στην προσφορά ειδικών πλέον υπηρεσιών στους δημότες.Σήμερα, η Αγλαντζιά είναι μια σύγχρονη πόλη, που διοικητικά χαρακτηρίζεται ως διαμέρισμα του ευρύτερου δήμου της Λευκωσίας με έντονη πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα, οργανωμένο πολεοδομικό σχεδιασμό και ποικιλία πληθυσμού. Παρότι έχει εκσυγχρονιστεί, διατηρεί στοιχεία της ιστορικής της ταυτότητας, συνδυάζοντας το παρελθόν με τις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής.

Κατά σειρά κοινοτάρχες Αγλαντζιάς

 Ο πρώτος κοινοτάρχης μετά την ανεξαρτησία του 1960 ήταν ο Νίκος Κωνσταντίνου

αδελφός της Δέσποινας Χριστοφή, συζύγου του Αδάμου Χριστοφή, μετέπειτα κοινοτάρχη Αγλαντζιάς. Ο Νίκος Κωνσταντίνου ήταν νονός του Κώστα Χριστοφή, γιός της Δέσποινας και Αδάμου Χριστοφή.

Ο Νίκος Κωνσταντίνου είχε στη Λευκωσία το γνωστό καθαριστήριο, «New London» με συνέταιρο τον Χριστάκη Γεωργίου Μαραγκό και οι δυο από την Αγλαντζιά, μέλη της ΕΟΚΑ. Ο Νίκος Κωνσταντίνου υπηρέτησε ως κοινοτάρχης Αγλαντζιάς τα πρώτα χρόνια μετά την ανεξαρτησία και μετά από διαφωνία με τον υπουργό Εσωτερικών Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, παραιτήθηκε. Τον διαδέχθηκε ο Δημοσθένης Πιττάκας μέχρι το 1970. Τον Δημοσθένη Πιττάκια τον διαδέχθηκε για ένα διάστημα ο Νίκος Κωνστναντίνου, ο οποίος επανήλθε ως κοινοτάρχης και μετά από ασθένεια 6 μηνών, απεβίωσε το 1973.

Μετά από σχολαστική έρευνα μηνών, τα διαθέσιμα στοιχεία των προσώπων που διετέλεσαν Κοινοτάρχες Αγλαντζιάς από το 1960 μέχρι και σήμερα είναι:

1.         1960 -  1965:   ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

2.         1965 – 1971:   ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΙΤΤΑΚΑΣ

3.          (από 20/10/1971)  αρχές 1972 ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

4.          1972 - 1973     ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΙΤΤΑΚΑΣ

5.          (από 28/07/1973) μέχρι το1988   ΑΔΑΜΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ

6.         1990 – 1991 :   ΔΩΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ (Αναπληρωτής Κοινοτάρχης εξελέγη  δημοτικός 

                                         σύμβουλος στη συνέχεια)

7.         1991 – 1999:   ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΕΤΡΟΥ

8.        2000 – 2001:  ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥΡΓΟΥΡΑΣ (αντικατ. λόγω θανάτου)

9.       2001 – 2008:  ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

10.       2009 – 2011:   ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΟΚΚΑΣ

11.       2012 – 2025:   ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

12.       2025 –              ΦΙΛΙΠΠΟΣ (ΦΟΙΒΟΣ) ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

 Φοίβος Νικολαΐδης

Πρώην δημοτικός σύμβουλος Αγλαντζιάς

Κοινοτάρχης Αγλαντζιάς