Έρχεται καυτό Φθινόπωρο για τους αντιδημάρχους – Πού στοχεύει ο υπουργός Εσωτερικών

 Βάσος Βασιλείου

«Θερμό» αναμένεται να είναι το φθινόπωρο σχετικά με τη μείωση του αριθμού των αντιδημάρχων, με τον υπουργό Εσωτερικών, Κωνσταντίνο Ιωάννου, να αναλαμβάνει σχετική πρωτοβουλία με επαφές με όλους τους εμπλεκόμενους. Όπως πληροφορείται ο «Φ», ο υπουργός θα βολιδοσκοπήσει τόσο την Ένωση Δήμων όσον και τα κοινοβουλευτικά κόμματα ως προς το τι σκέφτονται σχετικά με το πιο πάνω θέμα.

Πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν, πως ο κ. Ιωάννου, θα επικεντρωθεί, ανάμεσα σε άλλα, στο αντιπαραγωγικό της συντήρησης 93 αντιδημάρχων, οι οποίοι, σε κάποιες περιπτώσεις, βρίσκονται και σε αντιπαράθεση με τους οικείους δημάρχους.

Ένα κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο Δήμος Πόλεως Χρυσοχούς με 13 αντιδημάρχους, κάποιοι εκ των οποίων βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση με τον δήμαρχο διαμαρτυρόμενοι για υποβάθμισή τους, ενώ τον επικρίνουν για προσλήψεις και άλλες ενέργειές του. Προβλήματα, τα οποία οδηγούν σε δυσλειτουργία, παρατηρούνται και σε άλλους δήμους, αν και σε μικρότερο βαθμό.

Πέραν της συγκεκριμένης πτυχής, ο υπουργός Εσωτερικών αναμένεται να εγείρει και θέμα κόστους λειτουργίας των δήμων για το κράτος και κατ’ επέκταση για τους φορολογούμενους πολίτες, υπό την έννοια ότι κάθε χρόνο οι φορολογούμενοι καταβάλλουν περίπου €2,5 εκατ. για τη μισθοδοσία των 93 αντιδημάρχων.

Το ερώτημα, «πόσοι αντιδήμαρχοι ενδείκνυται να υπάρχουν», η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι ιδανικό σενάριο θα ήταν η ύπαρξη ενός αντιδημάρχου σε κάθε δήμο. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θεωρείται αδύνατο να υιοθετηθεί, τουλάχιστον στο παρόν στάδιο.

Η ενδιάμεση προσέγγιση παραπέμπει σε αριθμό μεταξύ 35-45 αντιδημάρχους, όχι επειδή θεωρείται ότι ο αριθμός αυτός ανταποκρίνεται στις ανάγκες λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά ως «χρυσή τομή» για να αποφευχθούν έντονες αντιπαραθέσεις οι οποίες τελικά να εκτροχιάσουν την όποια προσπάθεια μείωσης του αριθμού τους.

Οι υποστηρικτές της δραστικής μείωσης του αριθμού των αντιδημάρχων επικαλούνται το παράδειγμα του Δήμου Στροβόλου, ο οποίος επειδή δεν συνενώθηκε με άλλη τοπική Αρχή, εκλέγει μόνο έναν αντιδήμαρχο παρ’ όλον ότι είναι ο δεύτερος σε μέγεθος (από πλευράς πληθυσμού) δήμος της Κύπρου. Μάλιστα, υποδεικνύουν πως το γεγονός ότι διαθέτει μόνο  έναν αντιδήμαρχο, δεν προκαλεί προβλήματα δυσλειτουργίας.

Εναλλακτικό σενάριο, το οποίο δυνατόν να τεθεί, αφορά σύνδεση του αριθμού των αντιδημάρχων με τον πληθυσμό του κάθε δήμου. Όπως μας υπεδείχθη, θα μπορούσε να εκλέγεται ένας αντιδήμαρχος σε δήμους με πληθυσμό κάτω των 20.000 κατοίκων και 2-3 αντιδημάρχοι όταν ο πληθυσμός υπερβαίνει τις 20.000. Βεβαίως, κάτι τέτοιο συνεπάγεται δραστική μείωση των αντιδημάρχων στους δήμους Πόλεως Χρυσοχούς και Λευκάρων.

Σημειώνεται ότι ο Δήμος Πόλεως Χρυσοχούς διαθέτει 13 αντιδημάρχους. Εξάλλου, ο Δήμος Λευκάρων διαθέτει 7 αντιδημάρχους. Ο Δήμος Δυτικής Λεμεσού διαθέτει 8 αντιδημάρχους, ενώ σχετικά μεγάλο αριθμό αντιδημάρχων διαθέτουν και άλλοι δήμοι με σχετικά μικρό αριθμό κατοίκων.

Μια άλλη πτυχή την οποία αναμένεται να εγείρει ο υπουργός Εσωτερικών, αφορά τον ρόλο των αντιδημάρχων όπως αυτοί θα προκύψουν με τη νέα ρύθμιση, νοουμένου ότι θα εγκριθεί. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Εσωτερικών φέρεται να έχει την άποψη, πως οι αντιδήμαρχοι δεν πρέπει να εκπροσωπούν συγκεκριμένο δημοτικό διαμέρισμα στο οποίο πιθανώς να δίνουν το βάρος τους, αλλά το σύνολο του δήμου.

Ο κ. Ιωάννου θεωρεί, πως ο κάθε αντιδήμαρχος πρέπει να αναλάβει κάποιον συγκεκριμένο τομέα (π.χ. καθαριότητα, πολιτισμός κ.ο.κ.), αντί να εκπροσωπεί μόνο το δημοτικό διαμέρισμα από το οποίο προέρχεται. Με τη συλλογιστική αυτή εκτιμάται ότι θα αποτραπούν ή και θα εκλείψουν αντιπαραθέσεις μεταξύ των αντιδημάρχων των διαφόρων διαμερισμάτων του ιδίου δήμου.

Για την υλοποίηση της πιο πάνω υπό εξέταση ρύθμισης θεωρείται απαραίτητη η έγκριση της Ένωσης Δήμων, υπό την έννοια ότι συνεπάγεται εκχώρηση κάποιων αρμοδιοτήτων των δημάρχων στους αντιδημάρχους.

Λαμβάνουν από €717 μέχρι €2.987 μηνιαίως, ανάλογα με τον πληθυσμό του κάθε δήμου

Όσον αφορά την ταμπακέρα, δηλαδή το κόστος μισθοδοσίας των αντιδημάρχων, με βάση τη νομοθεσία και τις τελευταίες εκλογές, οι μισθοί των 93 αντιδημάρχων κυμαίνονται μεταξύ €717 μέχρι €2.987 μηνιαίως, αναλόγως του πληθυσμού του κάθε δήμου. Σημειώνεται, πως και οι πιο πάνω αντιμισθίες είναι ήδη μειωμένες, αν ληφθεί υπόψιν πως στο αρχικό νομοσχέδιο προβλεπόταν αντιμισθία 50% της αντιμισθίας του δημάρχου για όλους τους αντιδημάρχους.

Ωστόσο, στην πορεία επικράτησε η θέση, πως θα ήταν προκλητικό ένας αντιδήμαρχος ενός δημοτικού διαμερίσματος με 50-100 ψηφοφόρους να πληρώνεται με περίπου €2.500 μηνιαίως, χωρίς να έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες.

Αξίζει να σημειωθεί, πως με βάση το αρχικό σενάριο, οι απολαβές των αντιδημάρχων θα κυμαίνονταν στο 50% των απολαβών των δημάρχων που φτάνουν τις €65.000 τον χρόνο, με τη συνολική μισθοδοσία να ανεβαίνει σε €1,3 εκατ. Με βάση το σενάριο αυτό, οι απολαβές κάθε αντιδημάρχου θα ήταν €32.500, με το συνολικό ποσόν να εκτοξεύεται στα €3 εκατ.

Για σκοπούς ολοκληρωμένης εικόνας πρέπει να λεχθεί, ότι οι απολαβές των αντιδημάρχων είχαν χρησιμοποιηθεί σαν «κράχτης» για να δεχθούν οι επηρεαζόμενοι κοινοτάρχες να ενσωματωθούν οι κοινότητες τους στους 20 νέους δήμους.

Οι ρυθμίσεις αυτές συζητούνταν επί προηγούμενης κυβέρνησης και όταν ανέλαβε η νέα κυβέρνηση, ο υπουργός Εσωτερικών έθεσε θέμα μείωσης των αρχικών προτεινόμενων απολαβών, κάτι το οποίο τελικά πέρασε και από τη Βουλή.

Όπως πληροφορείται ο «Φ», αν ο υπουργός δεν βρει ανταπόκριση στην προσπάθεια του, θα καταθέσει σχετική εισήγηση στη Βουλή, οπόταν η ευθύνη μετατίθεται στα κόμματα.

 Θέμα και με τον αριθμό των δήμων

Πέραν του θέματος των αντιδημάρχων, ακόμη πιο «καυτό» είναι το θέμα του αριθμού των δήμων, αλλά οι συσχετισμοί (από κομματικής απόψεως) είναι τέτοιοι ώστε, πέραν του ότι είναι δύσκολο να το αγγίξει κανείς, αυτός που θα το κάνει θεωρείται δεδομένο ότι θα έχει πολιτικό κόστος.

Όπως είναι γνωστό, Βρετανοί ειδικοί οι οποίοι μελέτησαν το όλο θέμα, κατέληξαν ότι πέντε δήμοι θα ήταν αρκετοί για την Κύπρο. Στην πορεία, έγινε λόγος για δέκα και τον Νοέμβριο του 2020 ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Νίκος Νουρής, εισηγήθηκε την αύξηση του αριθμού των δήμων σε 17. Ακολούθως, άρχισε η συζήτηση και τα παζάρια και η Βουλή συζητούσε τη δημιουργία 22 δήμων.

Τελικά, στο πλαίσιο μεταρρύθμισης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εγκρίθηκε από τη Βουλή η συγχώνευση των 30 δήμων σε 20 και αυτή είναι η κατάσταση που ισχύει σήμερα και ίσως ισχύει για αρκετά χρόνια.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ο Φιλελεύθερος, 5 Αυγούστου 2026

Γενεαλογικό Δέντρο η Διαχρονική Πορεία του ανθρώπου

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας ΣοφόκληςΑπό τα βάθη των αιώνων ο άνθρωπος φρόντιζε και φροντίζει, «ως κόρην οφθαλμού», τη συνέχεια των γενεών του, αφού γνώριζε και γνωρίζει ότι τα παιδιά και τα εγγόνια είναι η φυσική του συνέχεια, είναι η προέκταση της ψυχής και της καρδιάς των προγόνων.

Ο άνθρωπος έχει τις ρίζες του σε βάθος και σε πλάτος αιώνων. Ουδείς δύναται να τις παρακάμψει ή να τις αφαιρέσει. Το γεγονός της αναφοράς των ονομάτων των γονέων είναι αναφαίρετο δικαίωμα πρωτίστως των ίδιων των παιδιών και σε συνάρτηση αυτού των γονέων.

Δεν υπάρχει φυτό, δέντρο, ζώο, ψάρι, πουλί, που όταν του αφαιρεθεί ένα μέρος να είναι πλέον ακριβώς το ίδιο. Καμία δημοκρατική αρχή, ουδείς οργανισμός, ουδένας θεσμικός παράγοντας δεν έχει τη δικαιοδοσία να παίρνει αποφάσεις που να συγκρούονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά έχουν οριστεί από τον Γαλλικό Διαφωτισμό και έχουν επικυρωθεί από όλους τους άλλους οργανισμούς. Το ισχυρό αυτό δικαίωμα των παιδιών και των ανθρώπων  είναι πλήρως κατοχυρωμένο. Οι άνθρωποι ως θεσμικά όργανα εξυπηρέτησης των συνανθρώπων τους έρχονται και παρέρχονται, «Ως η άνθος του αγρού ούτος εξανθίσει»

Πέραν των πάρα πάνω εκτιμώ ότι πρέπει να παραθέσω ενδεικτικώς και κάποια διαχρονικώς αδιάσειστα στοιχεία. Υπάρχει ήρωας στην παγκόσμια ιστορία που να μην γνωρίζουμε το γενεαλογικό του δέντρο ή να μην έχει καταβληθεί προσπάθεια να καταγραφεί το γενεαλογικό του δέντρο;

Στην Παλαιά Διαθήκη στο Βιβλίο Γένεσις, ιδιαιτέρως στα Κεφάλαια 5, 10, 11 και στο Βιβλίο Α` Παραλειπόμενων, Κεφάλαια ένα μέχρι εννέα, τονίζονται οι Γενεές. Αν σκεφτούμε ότι κάποιος τότε έδινε εντολή και κόβονταν ονόματα γονέων, πώς θα έμοιαζε το γενεαλογικό δέντρο στην Παλαιά Διαθήκη; Σίγουρα ως τρυπημένο κι ελλιπές πάζλ με μηδενική αξία.

Στην Ομήρου Οδύσσεια, Τηλεμαχία,  Ραψωδία δ, «Το εν Λακεδαίμονι», γίνεται η αποκάλυψη του Τηλέμαχου, με το γενεαλογικό δέντρο να δεσπόζει μέσα από τη φήμη του πατέρα του Οδυσσέα, στη συνάντηση με τον Μενέλαο. Θα υπήρχε έστω και η ελάχιστη αξία της Οδύσσειας εάν αυτά τα πατρικά τεκμήρια απουσίαζαν;

Στη Μνηστήρων φόνος ο Γέρο-Λαέρτης αναφωνεί με άκρατο ενθουσιασμό για την υπέροχη στιγμή, όπου γιος, πατέρας, εγγονός , δηλαδή τρεις ένδοξες γενεές, μάχονται αντάμα. Αλήθεια πόσο ανιαρή θα ήταν η Οδύσσεια χωρίς αυτές τις αναδεικνυόμενες αξίες!

Στην Ιλιάδα, Ραψωδία Ζ, πραγματοποιείται η συνάντηση στο άγριο πεδίο της μάχης Διομήδη-Γλαύκου. Αυτή είναι μία εξαίρετη σκηνή προβολής της ισχύος του γενεαλογικού δέντρου. Αφού γίνεται η αναγνώριση της πατρικής φιλίας, οι δύο αντίπαλοι ανταλλάζουν όπλα και ομώνουν όρκο να μην συγκρουστούν μεταξύ τους. Αυτή η σκηνή της αλληλοεκτίμησης στηρίζεται στα ονόματα των προγόνων.

Εάν ο Αινείας δεν γνώριζε το όνομα του πατέρα του Αγχίση πώς θα τον έσωζε;  Αινειάδα δεν θα είχαμε. Είναι  ένα εξαίρετο βιβλίο διαχρονικού διδάγματος.

Πολλά είναι τα παραδείγματα και σύγχρονα. Κλείνοντας θα παραθέσω ένα σύγχρονο γεγονός. Ας ρωτήσουμε παιδιά ή/και ενήλικες από αραβικές χώρες να μας πουν το ονοματεπώνυμό τους. Με υπερηφάνεια θα αναφέρουν όλα τα ονόματα των προγόνων τους συμπεριλαμβανομένων, φυσικά και των γονέων τους. Αυτοί οι λαοί δεν χάνονται αλλά ριζώνουν και κυριαρχούν.

Η ηθική αρχή του αδιάλειπτου γενεαλογικού δέντρου δεν έχει ανάγκη ένα μικρό αριθμητικά πληθυσμό , όπως είναι συγχρόνως αναγραφόμενοι Έλληνες στην καταγωγή. Η  ηθική αυτή αρχή κατοικεί μόνιμα σε πληθυσμούς εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων που την τιμούν και τη σέβονται. Οι Έλληνες τη χρειάζονται, εάν όντως στοχεύουν στη συνέχισή τους μέσω των επόμενων γενεών.

Σημείωση, ταυτότητα είναι το σύνολο των χαρακτηριστικών του ανθρώπου που τον κάνει να διαφέρει ως προσωπικότητα από άλλα πρόσωπα. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε το έντυπο αυτό με την ονομασία ταυτότητα, δηλαδή είναι το επίσημο δελτίο που εκδίδει η Αστυνομική Αρχή ή άλλη Δημοκρατική Υπηρεσία που αποδεικνύει ποιος άνθρωπος είναι ο κάτοχος του εντύπου αυτού, ως ξεχωριστή προσωπικότητα. Συνεπώς ουδείς Οργανισμός, κανένας θεσμός προσώπων,  καμία απόφαση δεν δύναται να την αλλοιώσει, αφού έχει τις ρίζες της από τα βάθη των αιώνων και την ψυχή της από τον Γαλλικό Διαφωτισμό, με δυσεκατομμύρια ανθρώπους να την ασπάζονται.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Πόλεμος ή Εισβολή;

Γράφει ο Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Συχνά πλέον ακούμε και το χειρότερο διαβάζουμε περί πολέμου του 1974. Αφαίρεσαν κάποιοι τον ατόφιο όρο Εισβολή. Ας θυμίσουμε τι σημαίνουν στην κυριολεξία αυτοί οι όροι, αφού προσφάτως ό όρος αυτός πόλεμος δόθηκε σε περίοπτη θέση. Εύχομαι να μην δόθηκε και να μην αναφέρεται εσκεμμένως αλλά από ανιστόρητο λάθος. Το οποίο, φυσικά είναι ανεπίτρεπτο, όμως, είναι σχετικώς ελαφρύτερο από το εσκεμμένο, από το εκούσιο.

Ο όρος πόλεμος προέρχεται από το ρήμα πολεμώ, που σημαίνει λαμβάνω μέρος σε πόλεμο, κάνω πόλεμο. Έχει ως ουσιαστικό το πολέμιος, που σημαίνει αυτός που χαρακτηρίζεται από την εχθρ(ικ)ότητά του.

Εξ` όσον γνωρίζω ο πόλεμος είναι όπως τον γάμο, για να γίνει κανονικός γάμος χρειάζονται δύο πρόσωπα. Για να γίνει πόλεμος χρειάζονται τουλάχιστο δύο αντίπαλα κράτη. Πρέπει, επίσης, το κράτος που πρόκειται να επιτεθεί να ενημερώσει εκ των προτέρων το άλλο κράτος που πρόκειται να δεχθεί την επίθεση. Αυτό δεν θυμάμαι να έγινε τους μαύρους εκείνους μήνες, Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Ούτε, φυσικά, είναι καταγεγραμμένο από έγκριτους ιστορικούς.

Είναι, ανάγκη να επισημάνω ακόμα ένα αυταπόδεικτο γεγονός στην από τουλάχιστο 9000 ετών π.Χ. μέχρι σήμερα Ιστορία ημών των Ελλήνων και δει ημών των Ελλήνων της Κύπρου, ουδέποτε προκαλέσαμε ή/και κάναμε πόλεμο, αφού για να κάνεις, ορθότερα, για να προκαλέσεις πόλεμο σημαίνει ότι διεκδικείς και απαιτείς αυτά που ανήκουν σε άλλο και επιθυμείς, ως κλέφτης του σκότους, να του τα υφαρπάξεις. Κάτι τέτοιο ποτέ δεν έγινε από τον Ελληνισμό.

Οι ατόφιοι Έλληνες πρόγονοί μας, εδώ στο νησί αυτό που ονομάζεται Κύπρος, από τα βάθη των αιώνων και το μαύρο καλοκαίρι του 1974, συχνά αγωνίζονταν με θυσίες αίματος και βασάνων είτε να ελευθερώσουν τους συμπατριώτες τους και όχι τους συμπολίτες τους, Έλληνες της Κύπρου, τα ιερά και τα όσιά τους, από βαριές σκλαβιές είτε να διατηρήσουν την ελευθερία, όπως συνέβη τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974.

Τώρα, ας εξετάσουμε τον όρο Εισβολή. Εισβολή είναι η έφοδος σε ξένη χώρα. Είναι η αναπάντεχη εμφάνιση. Εισβάλλω σημαίνει: επιτίθεμαι, εφορμώ, χυμώ, ορμώ, όπως ακριβώς έπραξαν τα βάρβαρα ανηλεή στίφη των ατάκτων και των γενιτσάρων την 29η Μαΐου 1453 κατά της Βασιλεύουσας. Γεγονός που και ο ίδιος ο Μωάμεθ Β` ομολόγησε με την ιστορική του φράση: Τι Πόλη παραδώσαμε στους ατάκτους» , αφού είχαν το ελεύθερο να τη λεηλατούν για τρεις ημέρες. Μήπως το ίδιο δεν έγινε το 1974 στα κατακτημένα εδάφη, με όλες τις τραγικές συνέπειες;

Τώρα το ρήμα εισβάλλω τι σημαίνει; Σημαίνει εισέρχομαι ως εχθρός και με κατακτητικούς σκοπούς σε ξένη χώρα, εισέρχομαι με στρατό. Μπαίνω κάπου με ορμή, ξαφνικά. Ποιος είναι ο εισβολέας; Φυσικά αυτός που εισβάλλει εχθρικά σε ξένη χώρα, για κατακτητικούς σκοπούς. Είναι ο επιδρομέας, ο κουρσάρος. Συνεπώς έχει κάποια σχέση ο όρος πόλεμος με τη βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974;

Για τους πάρα πάνω ιστορικούς λόγους είναι καιρός να επανέλθουν οι ορθοί όροι και στον γραπτό και στον προφορικό λόγο. Εκεί και όπου υπάρχει ο όρος ή/και χρησιμοποιείται: πόλεμος αντί εισβολή πρέπει να διορθωθεί, γιατί εκατοντάδες σκοτώθηκαν, χιλιάδες Έλληνες Κύπριοι έγιναν εκτοπισμένοι πρόσφυγες και όχι όργανα αλλότριων σκοπών λεγόμενης προσφυγοποίησης, ξενιτεύτηκαν ή/και στο άλλο μέρος της Κύπρου έφτυναν αίμα για να ζήσουν και για να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειές τους.

Δεν τους χαρίστηκε με επιδόματα κανένα σελίνι, το έπαιρναν στο προσφυγικό, στην παράγκα, στο τσαντίρι, συνοδεία με ιδρώτα και με αίμα. Οι βιασμένες γυναίκες δεν ήταν συνέπεια της επιθυμίας της Κυπριακής δημοκρατίας για πόλεμο αλλά ήταν η τραγική συνέπεια της επιθυμίας για ικανοποίηση επεκτατικών ορέξεων. Οι Αγνοούμενοι, «…….Αγνοουμένων Πολέμου 1974», δεν έγιναν αγνοούμενοι ως επιτιθέμενοι αλλά ως αμυνόμενοι της ωμής επιθετικότητας. Συνεπώς το: Πολέμου είναι ανιστόρητος και ψευδεπίγραφος όρος.

Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

FAMAGUSTA ένα ταξίδι στην Αμμόχωστο του τουρισμού, της δημιουργίας, της προόδου, Γιώργος Μιχαηλίδης

 Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εκλεκτούς αναγνώστες, σ’ ένα ξεχωριστό αναγνωστικό κοινό με απαιτήσεις