Ίωνας Δραγούμης

Μια τραγική επέτειος σήμερα, από τις πιο τραγικές της ελληνικής ιστορίας: η δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη. Η δημοσιογραφική, αλλά ευαίσθητη πένα του Φρέντυ Γερμανού στο βιβλίο του «Η εκτέλεση» (εκδόσεις Κάκτος 1985) μας διηγείται το φρικτό γεγονός. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε κι ας είναι εκτενές.

Ήταν ένα καυτό απομεσήμερο του 1920- με τον ανελέητο ήλιο του Ιουλίου να πυρακτώνει την οδό Βασιλίσσης Σοφίας, που τότε ακόμα λεγόταν Κηφισίας. Ο Ίων Δραγούμης προχωρούσε μπρος από το εκτελεστικό απόσπασμα ακούγοντας πίσω του τις βαριές αρβύλες των οχτώ στρατιωτών που τον συνόδευαν. «Σε πειράζει να σού δέσουμε τα χέρια;» τον είχε ρωτήσει ένας λοχίας μισή ώρα πριν, όταν τον είχαν συλλάβει οι άντρες του Πάνου Γύπαρη στους Αμπελοκήπους. Ο Δραγούμης δεν είχε απαντήσει. Ήξερε ότι σε πέντε ή δέκα λεπτά θα πέθαινε- τι ωφελεί να περνάς απ’ τον ένα κόσμο στον άλλο με τα χέρια λυτά ή δεμένα;

Τώρα ο ίδιος αυτός λοχίας προχωρούσε δεξιά του, με το πιστόλι στο χέρι, οδηγώντας το απόσπασμα: οχτώ αμούστακα παιδιά που ανήκαν στο τάγμα ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη και που σε λίγο θα έκοβαν το νήμα της ζωής του. «Θα σε πάμε στο Φρουραρχείο!» τού είχε πει κάποιος την ώρα που ξεκινούσαν απ’ τη βίλα του Θων, όπου ήταν το τάγμα του Γύπαρη, αλλά ο Δραγούμης ήξερε ότι θα πέθαινε. Ήξερε καλά τη μυρωδιά του θανάτου, απ’ τα 19 του χρόνια που την είχε γευτεί, σαν εθελοντής, στον πόλεμο του ΄97.

Γύρω η ζωή της Αθήνας συνεχιζόταν σα να μην άλλαξε τίποτε. Μόνο πέντε-έξι φανατικοί που είχαν δει την σύλληψη στου Θων, συνέχιζαν να τρέχουν πίσω απ’ το απόσπασμα-σαν θυμωμένα σκυλιά που τρέχουν πίσω από ένα φρεσκοκομμένο κομμάτι κρέας! «Δώστε μας τον» φώναξε κάποιος. «Δώστε μας τον φονιά του Βενιζέλου!». (Εκείνη την ίδια ημέρα είχε γίνει απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στο Παρίσι, αλλά δεν ήταν ακόμη γνωστό στην Αθήνα αν είχε επιζήσει ή αν είχε πεθάνει).

Όταν τον είχαν πιάσει στου Θων ο Γύπαρης τούχε πει κοφτά: «Ξαναπέρασες και πριν από μια ώρα. Σε σταματήσαμε. Μας είπες ότι ανέβαινες στο σπίτι του πατέρα σου στην Κηφισιά» (Ο Γύπαρης είχε πάρει μια βαθιά ανάσα-σα νάθελε να κρατήσει σφιγμένο μέσα του όλο το θυμό για το αίμα του Βενιζέλου, που είχε βάψει πριν μερικές ώρες κόκκινες τις ράγες του σταθμού της Λυών). «Γιατί ξαναγύρισες;».

Ο Δραγούμης δεν τούχε αποκριθεί. Δεν μπορούσε να του εξηγήσει. Δεν μπορούσε να του πει αυτό που είχε πει στην Κοτοπούλη φεύγοντας πριν μια ώρα απ’ την Κηφισιά: «Πρέπει να γράψω ένα άρθρο εναντίον της απόπειρας. Πρέπει να πάρω μια θέση απέναντι σε αυτή τη φριχτή πράξη-πρέπει να σταματήσουμε το ποτάμι της βίας».

Εκείνο το απομεσήμερο της Παρασκευής, 31 Ιουλίου 1920, ο Δραγούμης ήξερε πως μια τέτοια απάντηση θα έκανε τον Παύλο Γύπαρη να χαμογελάσει ειρωνικά. Κανένα πρόβατο δεν θα γύριζε στη φωλιά του λύκου εκείνη την ώρα… Μόνο που ο Δραγούμης δεν ήταν ένα συνηθισμένο πρόβατο. Δεν πήγαινε ποτέ με το άλλο κοπάδι• πήγαινε πάντα στη φωλιά του λύκου… Τώρα το απόσπασμα, με τον Δραγούμη πάντα μπροστά, πλησιάζε το Αρεταίειο. Μερικοί από τους περαστικούς κοίταζαν με περιέργεια τη σκηνή. Ήταν κάτι σαν τουριστικό αξιοθέατο της ημέρας. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι οχτώ στρατιώτες με τον ασπροντυμένο άντρα ήταν, εκείνη την ώρα, στο κατώφλι μιας κανονικής εκτέλεσης που θα γινόταν μέσα στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στον τηλεγραφικό στύλο 905 και στον τηλεγραφικό στύλο 907.

Την Παρασκευή 31 Ιουλίου 1920 όλοι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης είχαν κρυφτεί σαν φοβισμένα αγρίμια στις φωλιές τους. Μόνο ένας άνθρωπος σαν τον Δραγούμη μπορούσε να καβαλικεύει τη μαύρη του Φορντ και να καλπάζει στην καρδιά της φλογισμένης πόλης.
Το απόσπασμα συνέχιζε να κατεβαίνει την οδό Κηφισίας. Γύρω, δυο τρεις φανατικοί που ακολουθούσαν συνέχιζαν να ουρλιάζουν:»Τι το φυλάτε το σκυλί;» Ο Δραγούμης ανοιγόκλεισε τα βλέφαρά του για να προφυλαχτεί απ’ τον ιδρώτα που κυλούσε ζεστός απ’ το μέτωπό του. Πού θα τον σκότωναν; Πιο πέρα ήταν τα Στρατιωτικά Λουτρά. Και ακόμα πιο κάτω το Πρώτο Σύνταγμα Πυροβολικού.

Είχαν φτάσει στα Στρατιωτικά Λουτρά όταν ο Δραγούμης άκουσε πίσω του κάποιον να φτάνει τρέχοντας. Ένας δεύτερος λοχίας ήρθε βιαστικά και κάτι είπε στο αυτί του πρώτου λοχία που συνόδευε το απόσπασμα. Ύστερα άκουσε τη φωνή του λοχία Κίτσου(πρώτος λοχίας) να λέει: «Εδώ, εδώ». Το απόσπασμα σταμάτησε. Απ’ τη γωνία της οδού Παπαδιαμαντοπούλου ο Ρώσος ακόλουθος Λεμπέντιεφ παρακολουθούσε σαστισμένος τη σκηνή: «Είδα τους στρατιώτες να στήνουν τον άνθρωπο με το άσπρο κοστούμι εμπρός σε έναν τοίχο. Ύστερα έκαναν τέσσερα βήματα πίσω. Τότε μόνο κατάλαβα λοτι ετοιμάζονταν να τον εκτελέσουν».
Ο λοχίας έσκυψε και είπε κάτι στο αυτί του Δραγούμη. Εκείνος δεν απάντησε.Ύστερα γύρισε το κεφάλι και κοίταξε προς τ’ αριστερά προς τους Αμπελοκήπους –ίσως και προς την Κηφισιά.
«Επί σκοπόν» διάταξε ο λοχίας.

Ο ιδρώτας κυλούσε ζεστός στα μέτωπα όλων, του Δραγούμη, του λοχία, των φαντάρων. Αυτό το απομεσήμερο ήταν σίγουρα το πιο πυρωμένο απομεσήμερο του 1920.
«Πυρ». Κανένας δεν πυροβόλησε. Λες κι ήταν κι οι οχτώ συνεννοημένοι. Ίσως και νάταν. Αυτά τα οχτώ άγουρα παλληκάρια είχαν έρθει απ’ την Κρήτη για να προστατέψουν τον Βενιζέλο, όχι για να σκοτώνουν ατσαλάκωτους άντρες. «Ρίχτε ρε!» φώναξε ο λοχίας.

Κι έρριξε πρώτος στον Δραγούμη. Η σφαίρα τον βρήκε στο στήθος- το τράνταγμα έκανε τον Δραγούμη να στριφογυρίσει επί τόπου. Την ίδια ώρα έπεσαν και οι οχτώ σφαίρες του αποσπάσματος, δυο-τρεις τον βρήκαν στο στήθος και οι άλλες πίσω, την ώρα που είχε γυρίσειπια κι έπεφτε κάτω, στο καυτό χώμα του πεζοδρομίου, με την πλάτη γυρισμένη προς το απόσπασμα.

Όταν ο λοχίας πλησίασε πάνω από το πεσμένο κορμί, ο Δραγούμης ζούσε ακόμα. Το αριστερό του πόδι, μονάχα, έκανε μερικές σπασμωδικές κινήσεις. Ο λοχίας πυροβόλησε ξανά, αυτή τη φορά στο κεφάλι. Το αριστερό πόδι έμεινε ακίνητο.
(Ήταν μόνον 42 ετών).

Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός Πρωθυπουργού

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας*

Ο Αλ. Τσίπρας χωρίς γραβάτα 

Ο Αλέξης Τσίπρας χωρίς γραβάτα στο Λευκό Οίκο.

Τη θεωρεί πολύ «bourgeois», αλλά, κατά τα άλλα, λέει ότι εκπροσωπεί τη χώρα.

ΙΝΤΙΜΕΝΕWS/ΓτΠ/Andrea Bonetti

Τίποτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει ακριβέστερα τη σοβαροφανή αμορφωσιά, την καφενόβια φρασεολογία και την παρεΐστικη νοοτροπία που δίνουν τον τόνο και σηματοδοτούν την κατάντια της χώρας, από το να έχει έναν άνθρωπο σαν τον Τσίπρα να την εκπροσωπεί διεθνώς

Πηγαίνει σε συναντήσεις κορυφής με άλλους ηγέτες χωρίς γραβάτα, σα να επισκέπτεται κομματική εκδήλωση, δεξίωση βάπτισης ή δείπνο φιλικού ζευγαριού.

Αδυνατεί να κάνει τις απαραίτητες διακρίσεις μεταξύ κοινωνικών συμφραζομένων (social contexts) και την ανάγκη που προκύπτει για διαφορετική ενδυμασία.

Δεν καταλαβαίνει ο κακόμοιρος ότι (και) το ρούχο σηματοδοτεί – δεν τους τα έμαθαν ποτέ στην ΚΝΕ αυτά, ενώ η «πολιτική επανάσταση» του Μάο, που τόσο θαύμαζε εκ τους ασφαλούς, του δίδαξε ότι η γραβάτα είναι αστική πολυτέλεια. (Οι «ταξικές» του αντιλήψεις δεν τον αποτρέπουν να στέλνει τα παιδιά του στο ακριβότερο ιδιωτικό σχολείο της χώρας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Ανοίγει το στόμα του να μιλήσει αγγλικά και ντρέπεσαι για λογαριασμό του – πρόκειται για εκείνο το συναίσθημα ντροπής (embarrassment για την ακρίβεια) που νοιώθεις όταν ένας στενός συγγενής σου είναι μισομεθυσμένος ή πέρδεται σε μια κοινωνική εκδήλωση.

Ο αμοραλιστής εαυτός του δεν φαίνεται μόνο από τα αναρίθμητα ψέματα που έχει πει και την ασύστολη δημαγωγία του, αλλά και από την απουσία του αισθήματος ντροπής. (Η βίωση της ντροπής δηλώνει άτομο με στοιχειώδη ηθική συγκρότηση, λένε οι ηθικοί φιλόσοφοι). Ο Τσίπρας δεν δείχνει να έχει μάθει να βιώνει αυτό το συναίσθημα (πρόκειται για ένα «bourgeois feeling»), γι’ αυτό και δεν κοκκινίζει ούτε, έστω, αυτοσαρκάζεται, όπως θα κάναμε οι περισσότεροι αν λέγαμε το απίστευτο «we have eaten the camel, now we must eat the queue». Δεν γνωρίζουμε την οικογενειακή ανατροφή του, αλλά η πολιτική αγωγή του δεν έχει καλλιεργήσει τέτοιου είδους συναισθηματική ευφυία.

Δεν απέκτησε τη μετα-γνωστική (meta-cognitive) ικανότητα να ξέρει ότι δεν ξέρει. Επιμένει να συνδιαλέγεται στα αγγλικά σε διεθνείς εκδηλώσεις, χωρίς να τον ενοχλεί η αυτο-γελοιοποίησή του, αν και, ομολογουμένως, παρέχει πολύτιμο παιδαγωγικό υλικό σε δασκάλους και γονιούς. (Οταν θέλω να πειράξω τις κόρες μου για τα Αγγλικά τους, με την προσδοκία ότι θα φιλοτιμηθούν να τα βελτιώσουν, τους λέω «ελάτε τώρα, αυτά είναι αγγλικά Τσίπρα, μπορείτε πολύ καλύτερα». Σε ευχαριστώ Αλέξη.).

Η συναισθηματική ακηδία του δεν παράγει έπαρση αλλά, εδώ είναι το ενδιαφέρον, συνοδεύεται με εκείνη τη γλώσσα του σώματος που προδίδει είτε υπερβολική χαλαρότητα (ελαφρά πλήξη και αδιαφορία – π.χ. συνάντηση με τον Ομπάμα), είτε το διαρκές χαμόγελο του ανθρώπου που θέλει να αρέσει στο συνομιλητή του (συνάντηση με Τραμπ).

Ο άνθρωπος που κατέχει το σημαντικότερο αξίωμα στη χώρα αισθάνεται άνετα στην καφετέρια (ή στην καντίνα του κόμματός του, καλύτερα), να κάνει πλάκα με την παρέα του (ή τους «συντρόφους» του), και να παπαρολογεί περί παντός απλωμένος σε τέσσερεις καρέκλες. Δυσκολεύεται, όμως, να αναπτύξει ένα συγκροτημένο επιχείρημα με βάθος, να πάρει συνεπείς αποφάσεις, να σταθεί με κύρος (πόσο μάλλον να διαλεχθεί και να διαπραγματευθεί) απέναντι στους ομοτέχνους του, στο αυστηρώς χορογραφημένο περιβάλλον της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής.

Φαντάζεστε πώς τον βλέπουν οι υπόλοιποι; Αν είσαι η Λαγκάρντ λ.χ. δεν θα νοιώσεις ότι έχεις απέναντί σου έναν γραφικό ανατολίτη που τα μισά που του λες δεν τα καταλαβαίνει, αλλά κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι, μιλά πεζοδρομιακά αγγλικά που δεν κατανοείς, και, για να κρύψει την άγνοιά του, διαρκώς χαμογελά;

Η ηγεσία αποτυπώνεται τόσο στη γλώσσα όσο και στην εκφραστική του σώματος. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε μεταφορικά για ηγετικό ανάστημα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει ακριβέστερα τη σοβαροφανή αμορφωσιά, την καφενόβια φρασεολογία και την παρεϊστικη νοοτροπία που δίνουν τον τόνο στα πανεπιστήμια, τα κόμματα, και τους δημόσιους οργανισμούς, σηματοδοτώντας, εν τέλει, την κατάντια της χώρας, από το να έχει έναν άνθρωπο σαν τον Τσίπρα να την εκπροσωπεί διεθνώς.

Μην θυμώνετε, όμως, συμπολίτες μου: όσοι τον ψηφίσατε (δύο φορές μάλιστα…) είδατε στην εικόνα του κάτι από τον δικό σας εαυτό… Ελπίζω, εσείς τουλάχιστον, να ντρέπεστε!

* Ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας (www.htsoukas.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick

Το εκλογικό όριο και οι ολιγαρχικές τάσεις

Του Χριστόφορου Χριστοφόρου

Η επάνοδος στο προσκήνιο του θέματος της αλλαγής του εκλογικού ορίου και οι ποικίλες δηλώσεις και επιχειρήματα που έγιναν υπήρξαν αρκούντως διαφωτιστικά για θέματα πολιτικού πολιτισμού. Το πιο σημαντικό δεν είναι η ίδια η κίνηση αλλαγής του ορίου, ούτε οι αριθμοί που προβάλλονται, ούτε ακόμα η αδόκιμη και λανθασμένη χρήση του όρου “μέτρο” αντί το ορθό όριο. Το υπόβαθρο και οι λογικές από τις οποίες διαπνέονται οι πρωταγωνιστές υποδηλώνουν έντονα αυταρχικές τάσεις και ολιγαρχική διάθεση που συνιστούν απειλή για τη δημοκρατία.

Στην αφετηρία, ένα κόμμα, ο ΔΗΣΥ, βασικός παράγοντας συμμετοχής και διαμόρφωσης του πολιτικού και κομματικού σκηνικού, αποφασίζει μέσω του ηγέτη του ότι “υπάρχουν προβλήματα στο σύστημα της πολιτικής μας και εμείς θα δώσουμε τη λύση”. Με μια κίνηση, βγάζοντας την ουρά του έξω από το σύστημα, αποφαίνεται για την 'ουσία' και τους ένοχους. Δυο-τρεις βουλευτές δακτυλοδείχνονται σαν οι ένοχοι, δημιουργούν 'βαβυλωνία', στηρίζονται στη διαφθορά και το προσωποπαγές. Τόσο δυνατοί οι τρεις – τόσο αδύναμοι οι 53 στη διαφθορά! Ο μεγάλος κριτής, αμέτοχος διαπλοκής και διαφθοράς, ο ίδιος και το κόμμα του, δείχνουν την έξοδο από το κοινοβούλιο.

Αλήθεια, πόσο δίκαιο και ηθικό είναι να είσαι μέτοχος, κριτής και δικαστής ΚΑΙ να εξαιρείς τον εαυτό σου, εστιάζοντας μόνο στους άλλους;

Πρόσθετα, το αυθαίρετο στη διαδικασία της απόφασης είναι πρόδηλο, “εγώ κρίνω, εγώ αποφασίζω”. Το ίδιο αυθαίρετο αλλά και αυταρχικό είναι η ετυμηγορία “εγώ που αποφάσισα για το σύστημα ολόκληρο, κρατώντας την ουρά μου απέξω, κρίνω πως αυτοί είναι οι ένοχοι και πρέπει να τους εκδιώξουμε από το σύστημα”.

Πέρα από τη διαδικασία, τα ίδια τα επιχειρήματα προκαλούν καταπληξία /σοκ στη λογική:

· 'Ευθυγράμμιση με την Ευρώπη' (sic) – Μα καμιά ευρωπαϊκή χώρα ΔΕΝ έχει προεδρική δημοκρατία, ενώ υπάρχει ουσιαστική διαφορά στο όριο όταν έχεις 56 έδρες (1/56 = 1.8%) αντί 200 (1/200 = 0.5%) ή 300 (1/300 =0.33%).

Σε ότι αφορά στα μαθηματικά, η παραπλάνηση ανθεί:

· 'Είναι δίκαιο να παίρνει 7% η ΕΔΕΚ και να έχει ένα ευρωβουλευτή και ο ΔΗΣΥ με 37% μόνο δυο;' - Μα δεν είναι πρόβλημα της αναλογικής ΑΛΛΑ γιατί οι έδρες είναι μόνο έξι. Αν ήταν δέκα, ο ΔΗΣΥ θα είχε τέσσερις έναντι μιας της ΕΔΕΚ, αναλογικά! Εξάλλου, είναι δίκαιο, η Κύπρος να έχει έξι έδρες, ενώ η Γερμανία των 80 εκατομμυρίων κάτω από 90; Είναι δίκαιο;

· Μα δεν αποκλείουμε κανένα! Με 7000 ψήφους στην ...Πάφο ένα κόμμα εκλέγει βουλευτή! - Καλά πώς ένα μικρό κόμμα θα πάρει 7000 ψήφους (21%) στην Πάφο, όταν ο ΔΗΣΥ και οι άλλοι ποτέ δεν ξεπέρασαν τις 8500;

Το πλέον ακαταμάχητο επιχείρημα είναι η ...ενίσχυση της Δημοκρατίας! Με την εκδίωξη από τη Βουλή και τον αποκλεισμό επίσης νέων φωνών, διευρύνεται η δημοκρατία μας. Ουδέν σχόλιο!

Στα πιο πάνω θλιβερά, προστίθεται η στάση του ΑΚΕΛ, ενός κόμματος που τόσο το 1959, όσο και το 1979-80 και αργότερα παρουσίαζε τεκμηριωμένα και ακαταμάχητα επιχειρήματα για την απλή και 'άδολη' αναλογική. Πώς μπορεί να ακολουθεί και να συμπράττει με μια ενέργεια που σαφώς πλήττει τη δημοκρατία; – αυτό σημαίνει η έξωση από τη βουλή φωνών που ψήφισε ο λαός.

Συναφές με το πιο πάνω, δηλαδή το ρόλο του ΑΚΕΛ στο θέμα, είναι η τακτική που ακολουθεί από καιρό ο νυν ηγέτης και το κόμμα του ΔΗΣΥ: Μέσα από συγκυριακές ή μάλλον περιστασιακές συγκλίσεις στόχων, ακόμα και άνομων, προωθούνται ρυθμίσεις που όζουν αυταρχικών διαθέσεων, συρρικνώνοντας τη δημοκρατία. Τέτοια ήταν διάφορα μέτρα οικονομικής φύσης που έγιναν νόμοι, αλλά και η με νόμο μεγαλύτερη επέμβαση στους ημι-κρατικούς – νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, κάνοντας τους υποχείρια των εκάστοτε κυβερνώντων. Αυτό, παρά σχετικές αρχές διεθνών οργανισμών που έπρεπε να μας δεσμεύουν, παρά το 'ανεξάρτητο' τους που προνοούν οι σχετικοί νόμοι.

Λέγεται, στόχος τώρα είναι το ΕΛΑΜ. Μα αυτό δικαιολογεί τόσες παράπλευρες απώλειες; Εξάλλου, δεν είναι η ίδια η πολιτεία, χωρίς έστω μια σοβαρή φωνή ένστασης από ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ ή άλλους που έδωσε στο ΕΛΑΜ το χρίσμα κόμματος και το δικαίωμα να διεκδικεί έδρα στη βουλή;

Η χρήση νόμων αντί πολιτικών για αντιμετώπιση παρόμοιων φαινομένων μόνο βλάβη προκαλεί στη δημοκρατία. Ακόμα πιο σημαντικό, η περαιτέρω απαξίωση που θα προκύψει θα ενισχύσει τα άκρα. Ας το ξανασκεφτούν όλοι αυτό, αν μπορούν, πέρα από πρόσκαιρους υπολογισμούς και οφέλη.

Χριστόφορος Χριστοφόρου

Πολιτικός αναλυτής, εμπειρογνώμονας Συμβουλίου της Ευρώπης σε ΜΜΕ και εκλογές
Δείτε: Τα όρια των εκλογών της δημοκρατίας

Σχόλια για την προτεινόμενη αύξηση του εκλογικού μέτρου

Του Ανδρέα Θεμιστοκλέους
Βουλευτή

«Οι όποιες αλλαγές στον εκλογικό νόμο, για να είναι αντικειμενικές και να μην γεννούν την υποψία στον λαό ότι πάσχουν από σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες, πρέπει να γίνονται σε χρόνο εκλογικά άχρωμο και ουδέτερο και να ισχύουν όχι από τις επόμενες εκλογές, αλλά από τις μεθεπόμενες»

Πρώτον, αντί τα μεγάλα κόμματα να υψώνουν φράκτες προστασίας των ποσοστών τους, καλύτερα είναι να υψώνουν τις ιδέες τους, τα οράματά και τις πολιτικές τους, την αξιοπιστία, την πολιτική ηθική και βεβαίως τη σοβαρότητά τους. 

Δεύτερον, η επίκληση εκλογικών μέτρων που υπάρχουν σε άλλες χώρες εκτός από του ότι ΔΕΝ είναι ορθό να γίνεται, συνιστά και προσπάθεια παραπλάνησης της κοινής γνώμης, καθ’ ότι στις χώρες αυτές προέχει πρώτα η όσον το δυνατόν περισσότερη κυβερνητική σταθερότητα και μετά η όσον το δυνατόν περισσότερη εκπροσώπηση περισσοτέρων πολιτών. 

Τρίτον, από την ώρα που η σταθερότητα της κυβέρνησης ΔΕΝ επηρεάζεται ούτε από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ούτε από την εξ αυτών σύνθεση της Βουλής ΑΔΥΝΑΤΩ να αντιληφθώ σε τι εξυπηρετείται ο τόπος και ιδίως ο λαός, με την κατάργηση της απλής αναλογικής και τον αποκλεισμό της συνολικής εκπροσώπησης του.

Τέταρτον, ΑΔΥΝΑΤΩ επίσης να δω, ποιο είναι εκείνο το εθνικό συμφέρον που εξυπηρετείται καλύτερα με τον αντιδημοκρατικό αποκλεισμό εκπροσώπησης στη Βουλή μερικών χιλιάδων πολιτών και ποιο είναι εκείνο το εθνικό συμφέρον που βλάπτεται από την εκπροσώπησή τους.

Πέμπτον, ΔΕΝ έχει κανένα νόημα να ανεβάσουμε το εκλογικό μέτρο, όταν πριν από τις προεδρικές εκλογές τα κόμματα που σήμερα επιδιώκουν αυτήν την αύξηση και για να κερδίσουν τις πολύ κρίσιμες ψήφους που σήμερα αποκλείουν, θα γονατίσουν μπροστά τους και θα το χαμηλώσουν ξανά.

Έκτον, όταν βάζουν κάποιοι τα κλάματα για την αποχή και σκέφτονται διάφορες πατέντες για να την περιορίσουν, ΔΕΝ γίνεται την ίδια ώρα να την αυξάνουν και μάλιστα  προσαρμόζοντας και περιορίζοντας τη δημοκρατία στις όποιες σκοπιμότητες.

Έβδομον, καμιά αυτοκρατορία δεν εσώθη απλά και μόνο επειδή έχτιζε και συντηρούσε γύρω της μακρά και ψηλά τείχη. Και όσες κατέρρευσαν, κατέρρευσαν από την παρατεταμένη ηθική τους κατάπτωση και τη γενικευμένη πολιτική παρακμή τους. Ούτε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ούτε η Βυζαντινή ούτε και η Σοβιετική ΔΕΝ εσώθησαν από τα μακρά και ψηλά τείχη τους. Κατέρρευσαν διότι ακριβώς οδηγήθηκαν σε μια παρατεταμένη ηθική κατάπτωση και πολιτική παρακμή!

Λοιπόν, αντί να κτίζουμε τείχη, με το κρυφό επιχείρημα ότι θα σωθούμε από την ηθική και πολιτική παρακμή μας, καλύτερα να κτίζουμε πολιτικές συνειδήσεις! Συνειδήσεις, που να πιστεύουν στα κόμματα μας, να θέλουν να ανήκουν στα κόμματα μας και κυρίως που να διαθέτουν εκείνο το γενναίο αίσθημα της παραταξιακής και πολιτικής ΚΟΙΝΗΣ μοίρας μαζί μας.

Και τέλος, όπως εδώ και 5 χρόνια διατείνομαι, είναι ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ η πολιτική πράξη να πλήττει τη δημοκρατία και να καταργεί τις διαδικασίες της, διότι η παρακμή της δημοκρατίας οδηγεί στην παρακμή της πολιτικής και η παρακμή της πολιτικής οδηγεί στην παρακμή της δημοκρατίας και ο φαύλος αυτός κύκλος το μόνο που εγγυάται είναι αναστατώσεις και καταστροφές.  

Υ.Γ. Μία από τις βασικότερες αιτίες του δρόμου που μας οδήγησε στην εθνική τραγωδία του 1974 ήταν η απουσία ορθόδοξου πολιτικού βίο.

Ήταν οι αποκλεισμοί κομμάτων, παρατάξεων και πολιτικών προσωπικοτήτων από τη Βουλή.  Κι αυτό συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, στις βουλευτικές του 1976, όταν ο Δημοκρατικός Συναγερμός με ποσοστό 26,7 % απεκλείσθη από τη Βουλή.

Ανδρέας Θεμιστοκλέους – Βουλευτής 

Σας ευχαριστώ

Καίτης Κληρίδη 

Ήταν η πιο έντονη επιθυμία του πατέρα μου να δει την πολυαγαπημένη του Κύπρο επανενωμένη. Για αυτό είναι μεγάλη χαρά και τιμή για μένα που οι δυο ηγέτες, που είναι αφοσιωμένοι στην επανένωση και εργάζονται ακούραστα για να την πραγματοποιήσουν, είναι μαζί μας σήμερα για να τιμήσουν τον πατέρα μου εγκαινιάζοντας τη βιβλιοθήκη του.

Είναι πρέπον πιστεύω ότι η προσωπική βιβλιοθήκη και άλλα προσωπικά αντικείμενα του πατέρα μου έχουν βρει σπίτι στο Ίδρυμα Κώστα και Ρίτας Σεβέρη. Μακροί δεσμοί φιλίας και εκτίμησης συνδέουν τις δυο οικογένειές μας. Κάποιοι από σας θα θυμάστε ότι ο μακαριστός Ζήνωνας Σεβέρης, πατέρας του Κώστα, υπηρέτησε στο Υπουργικό Συμβούλιο του πατέρα μου όταν ανέλαβε ως Προεδρεύων της Δημοκρατίας εκείνες τις δύσκολες, επικίνδυνες και χαοτικές μέρες του 1974.

Το Κέντρο Εικαστικών Τεχνών και Ερευνών είναι το πρώτο δικοινοτικό μουσείο στην Κύπρο και αυτός είναι ασφαλώς ο σημαντικότερος λόγος για την επιλογή μου. Συμβολίζει την αφοσίωση στη συνεργασία, συμφιλίωση και επανένωση που συμβαδίζει απόλυτα με την πολιτική φιλοσοφία του πατέρα μου.

Ο πατέρας μου αγαπούσε την Κύπρο, ολόκληρη την Κύπρο και όλους τους ανθρώπους της. Αφιέρωσε τη ζωή του στην Κύπρο κάνοντας το καλύτερο για τον τόπο του, όπως το αντιλαμβανόταν.

Εργάστηκε ακούραστα για να γεφυρώσει τις διαφορές και να προωθήσει τη συμφιλίωση μεταξύ των Κυπρίων, και μέσα στην Ελληνοκυπριακή Κοινότητα και μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Μουσταφά Ακινζί είναι -πιστεύω- αφοσιωμένοι στην Κύπρο με τον ίδιο τρόπο. Και το γεγονός ότι είναι εδώ μαζί μας είναι η καλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε στον πατέρα μου. Είναι ακόμα ένα βήμα στην πραγματοποίηση του οράματός του για μια επανενωμένη, ευημερούσα Κύπρο σε μια Ενωμένη Ευρώπη.

Ευχαριστώ που είσαστε μαζί μας σήμερα, αλλά ακόμα πιο πολύ σας ευχαριστώ για την αφοσίωσή σας στην Κύπρο. Ευχαριστώ που μας δίνετε την ελπίδα ότι, παρόλο που ο πατέρας μου δεν έζησε να δει την Κύπρο επανενωμένη, εμείς που είμαστε εδώ σήμερα μπορεί να ζήσουμε αυτή τη μεγάλη στιγμή.
Καίτη Κληρίδη

[Από τον χαιρετισμό που απηύθυνε στα εγκαίνια βιβλιοθήκης Γλαύκου Κληρίδη στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών και Ερευνών (CVAR) στις 7.9.2015]
Εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» 20.9.2015

Μπράβο σου!

Με τον Γιώργο Κασκάνη

Μπράβο σου ρε Τάσο! Όσο κι αν δεν το ήθελες, όσο κι αν δεν ήταν του χαρακτήρα σου, τους την έφερες. Χωρίς να το καταλάβουν, μάλιστα. Τους έπιασες εξ απροόπτου. Κι είναι σε κάτι τέτοιες στιγμές που ο καθένας αντιδρά αυθόρμητα.
Πριν μετρήσει τις προεκτάσεις των λόγων του. Στην αναμέτρηση με τον δικό σου βίο και πολιτεία, τους υποχρέωσες όλους να εξυμνούν το πολιτικό σου ήθος. Μόνο που δεν αντιλήφθηκαν πως εξυμνούμε το σπάνιο, το ξεχωριστό, αυτό που δεν συναντά κανείς εύκολα. Ποτέ δεν εξυμνούμε το δεδομένο και διαδεδομένο. Κι έτσι απλά, τους επέβαλες την αυτοκριτική.

Παρακολουθούσα από τηλεοράσεως έναν-έναν τους πολιτικούς να παρελαύνουν και να υμνούν -δικαίως- το δικό σου ήθος, τη δική σου εντιμότητα, τη δική σου μετριοπάθεια και τη δική σου ευγένεια. Να μιλούν για την ηπιότητα του λόγου σου, τον διάλογο επιχειρημάτων που επέβαλλες, τη διάθεση για σύνθεση των διαφορετικών απόψεων. Κι είχα την αίσθηση πως εκείνη την ώρα μιλούσαν περισσότερο για τους εαυτούς τους και λιγότερο για σένα. Παραδέχονταν δημόσια πως ήσουν ο ξεχωριστός σ’ ένα χώρο που όλα αυτά συνιστούν την εξαίρεση στον κανόνα. Παραδέχονταν, χωρίς να το λένε, πως η συντριπτική πλειοψηφία δεν βαδίζει στον δικό σου δρόμο. Γιατί, είπαμε, δεν εξυμνεί κανείς το δεδομένο. Εξυμνεί το σπάνιο, αυτό που θέλει κόπο για να το κατακτήσεις, αυτό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους.

Κι ήταν αυτή μια ακόμα συμβολή σου σ’ αυτά που πάντα ήθελες να γίνουν σε αυτόν τον τόπο. Γιατί τους υποχρέωσες να μετρήσει ο καθένας το μπόι του έναντι αυτών που με ειλικρίνεια έλεγαν για σένα. Γιατί, έχω την εντύπωση, πως ο λόγος των πολιτικών σε αυτή την περίπτωση ήταν αληθινός, δεν έκρυβε σκοπιμότητες.
Μας ταρακούνησες Τάσο. Όλους! Τόσο όσο να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ο καθένας. Για να διαπιστώσει σε ποιο βαθμό ακολουθεί όλα εκείνα που είπαμε, γράψαμε, υπομνήσαμε για σένα.

Το αποτέλεσμα αυτής της εξίσωσης αξίζει να μας προβληματίσει. Γιατί είναι κρίμα να βρίσκουμε τους εαυτούς μας μπροστά στον θάνατο και τις μεγάλες απώλειες και να τον ξεχνούμε στην καθημερινή μας ζωή. Είναι κρίμα ν’ ανταμώνουμε όλοι μπροστά στον πόνο και να χανόμαστε τις ώρες της συλλογικής δημιουργίας.

Αν εννοούμε όλα αυτά που αναδείξαμε τις τελευταίες μέρες, οφείλουμε να παλέψουμε για να πλησιάσουμε έστω το μεγαλείο αυτού που χθες αποχαιρετίσαμε. Θα είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε στον Τάσο Μητσόπουλο...
Γιώργος Κασκάνης
Εφημ. ΠΟΛΙΤΗΣ 26/03/2014

Η υστεροφημία του Τάσου ως παράδειγμα για τους άλλους…

Του Σάββα Ιακωβίδη

Ποια πρέπει να είναι η σταθερή επιδίωξη κάθε σοβαρού, αξιοπρεπούς και υπεύθυνου πολιτικού; Πρώτον, η άοκνη, ανιδιοτελής προσφορά προς την πατρίδα. Δεύτερον, να κερδίσει την υστεροφημία του. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ανταποκρίνονται στην πρώτη προϋπόθεση και ακόμα λιγότεροι εκείνοι που θέλουν να αφήσουν μνήμη αγαθή στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Μετά τον θάνατο του Τάσου Μητσόπουλου, όλοι, συναγωνιστές και πολιτικοί αντίπαλοί του, απλοί άνθρωποι, συνέκλιναν σε ομόφωνες διαπιστώσεις:

Ο Τάσος ήταν άνθρωπος του μέτρου, της πολιτικής και προσωπικής ευπρέπειας, του ήθους, της αξιοπρέπειας και της ευγένειας, του σεβασμού του άλλου και ειδικά του πολίτη. Προπάντων, δεν ανεχόταν τις πολιτικές ρουφιανιές και τις κομματικές κατινιές, και απέρριπτε μετά βδελυγμίας τη διαπλοκή, την εξάρτηση και τη διαφθορά του πολιτικού και κομματικού κατεστημένου.

Ο Τάσος δεν ήταν πολιτικάντης! Ούτε ιεροφάντης της κομματικής νομενκλατούρας και της πολιτικής λοβιτούρας. Ήταν ένας νέος πολιτικός, που πίστευε στη σοβαρότητα του πολιτικού λόγου και στην πραγματική δέσμευση του κομματικού έργου. Γι’ αυτόν, εμφανώς, δεν ίσχυε αυτά που η Θάτσερ κάποτε είχε επισημάνει: «Αν θέλεις να είσαι αρεστός, είσαι έτοιμος να συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε, οποτεδήποτε και έτσι δεν θα καταφέρεις τίποτε». Ο Τάσος δεν συμβιβαζόταν με την πολιτική αναξιότητα και την κομματική μετριότητα.

Ούτε ανεχόταν τη ρουσφετοκρατία και την ημετροκρατία. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο, από τις σπουδές του στην Αθήνα και την εργώδη συνάφειά του με καταξιωμένους Έλληνες πολιτικούς, διαπνεόταν από τη φιλοδοξία κάθε φέρελπι νέου: Να αλλάξει τον κόσμο και να απαλλάξει την πολιτική από τα προπατορικά αμαρτήματά της. Έξω από το μικρό γραφείο του είχε αναρτήσει μια ταμπελίτσα που έγραφε: «Εδώ είναι πολιτικό γραφείο, δεν είναι γραφείο εξευρέσεως εργασίας». Ουτοπία; Όχι, το «πιστεύω» του για την πολιτική.

Δεν τα κατάφερε. Είδε εν τοις πράγμασι και έργοις ότι το ρουσφέτι, η διαπλοκή, η ιδιοτέλεια, η ανικανοκρατία, η ημετεροκρατία και η κουμπαροκρατία είναι οι «αρχές» που διέπουν και ρυθμίζουν την επιβίωση του κυπριακού κομματικού και πολιτικού συστήματος. Ανήκε σε αυτό, αλλά δεν συμμετείχε. Ήταν ξένο σώμα. Το ήξερε και πάλευε να το αλλάξει. Το ήξεραν εξίσου και καλύτερα οι άλλοι. Ήξεραν ότι ο Τάσος διέφερε από εκείνους και από τις πρακτικές τους.

Γι’ αυτό και μετά τον άδικο και αδόκητο θάνατό του, όλοι αυτοί επιδόθηκαν σε τόσες επιδαψιλεύσεις προς το πρόσωπό του. Αλλ’ ο Τάσος ήδη καταξιώθηκε στη συνείδηση των πολιτών ως ένας πολιτικός με ήθος, αξιοπρέπεια, σοβαρότητα, μετρημένο λόγο, ποιότητα, σεβασμό στον άλλον. Η καταξίωσή του είναι η εναργέστερη και πειστικότερη απόδειξη της ανυπαρξίας αυτών των αρετών σε αρκετούς από τους άλλους πολιτικούς.

Η Κύπρος, πενθούσα, αποχαιρέτισε χθες τον Τάσο Μητσόπουλο, ωραίο Έλληνα της Ελλάδας και της Κύπρου. Ευρωπαίο και άνθρωπο υπεράνω μικροτήτων και σκοπιμοτήτων. Γιατί ο λαός εκτίμησε και αγάπησε τον Τάσο; Διότι τον συνέκρινε προς άλλους. Γιατί οι πολίτες εξέφρασαν την οδύνη τους; Επειδή χάθηκε τόσο άδικα μια πολιτική ελπίδα. Η κομματική και πολιτική ζωή στην Κύπρο έχει αγγίξει τα έσχατα όρια απαξίωσης και κατακραυγής εξαιτίας συμπεριφορών, νοοτροπιών και ενεργειών της κομματοκρατίας, της ρουσφετοκρατίας και της ανικανοκρατίας.
Ο Τάσος ήταν ένα παράδειγμα που επέτρεπε στους πολίτες να ελπίζουν. Τουλάχιστον, όλοι αυτοί που αναλώθηκαν σε εγκώμια και αίνους για το ήθος και την ποιότητά του, θα αντλήσουν κάτι από το παράδειγμά του; Ή από αύριο θα συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο αθλιοτήτων και μικροτήτων;

Σάββας Ιακωβίδης
Εφ. Σημερινή 25/3/2014

Οι εξελίξεις του 2013 και το μέλλον

Του Χριστόφορου Χριστοφόρου

Τμήματα της αίθουσας του θεάτρου κατέρρεαν πάνω στο κοινό  ενώ έπεφτε η αυλαία και ο θίασος - η αδιάφορη εξουσία, παρέδιδε στη νεοεκλεγείσα ηγεσία. Με το νέο άνοιγμα της σκηνής, τον ήχο των βαριεστημένων χειροκροτημάτων κάλυψε ο πάταγος από την κατάρρευση μεγάλων τμημάτων της οροφής. “Λεπτομέρεια” τραγική, ο απερχόμενος θίασος υπήρξε για πολλούς η τελευταία μεγάλη ελπίδα. Αρχές του 2013, κλείνει ο κύκλος εναλλαγής στην εξουσία όλων των πολιτικών δυνάμεων. [Η ΕΔΕΚ υπήρξε επίσης, μέτοχος και κοινωνός στην εξουσία].

Κλείνει ο κύκλος; Τι υποδεικνύουν δράσεις και συμπεριφορές σήμερα; Τι άλλαξε και τι διαιωνίζεται; 

Όλο το πολιτικο-κομματικό σκηνικό, πλην της ΕΔΕΚ, παρουσιάζει αλλαγές. Κυβέρνηση, ηγεσίες ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Οικολόγους, θέσεις εξουσίας σε ΕΥΡΩΚΟ και  επιβολή της ομάδας Χριστόφια στο ΑΚΕΛ. Το νέο σχήμα, η Συμμαχία Πολιτών περιβάλλουν πλήθος ερωτηματικά. Πώς θα εξελιχθούν οι συσχετισμοί δυνάμεων;

Η κυβέρνηση, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να εστιάζει επιμελώς στο επικοινωνιακό παιγνίδι, παρουσιάζεται επίσης επιμελής στην κατ'οίκον εργασία, στην εκπλήρωση δεσμεύσεων έναντι των δανειστών. Κερδίζει στα σημεία γιατί, αντίθετα με την προηγούμενη, “παίρνει αποφάσεις”. Εκκρεμούν πιο σημαντικά θέματα, η αντιμετώπιση της ανεργίας και η αποκατάσταση εμπιστοσύνης στην οικονομία και το σύστημα γενικά. Μόνο στο τέλος του 2014, πιο δύσκολου ακόμα, θα διαφανούν σαφώς οι πραγματικές επιδόσεις.

Με την αλλαγή ηγεσίας στο ΔΗΚΟ, οι σχέσεις στη συγκυβέρνηση αναμένονται πιο περίπλοκες. Η διαχρονική, Δηκοϊκή προσήλωση στην εξουσία κάνει κάθε πρόβλεψη για ρήξη μάλλον αδύνατο σενάριο. Ταυτόχρονα, δυσκολεύει η διείσδυση της Συμμαχίας Πολιτών, που πελαγοδρομεί πολιτικά χωρίς όποιας μορφής πυξίδα.

Το ΑΚΕΛ, επέλεξε το δρόμο που δεν φαίνεται ικανός να επαναφέρει αξιοπιστία στο κόμμα. Η πρόσδεση σε ομάδα που μέγιστη μερίδα πολιτών και οπαδών του κόμματος θέλουν να θάψουν οριστικά στο παρελθόν περιορίζει περισσότερο την επιρροή του. 

Η ισχύς των κομμάτων και οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταβάλλονται, αλλά οι πρωτόγνωρες συνθήκες κρίσης και η απόσταση 40 μηνών από βουλευτικές καθιστούν θολή την εικόνα. Οι ιδιότυπες ευρωεκλογές προσφέρουν περιορισμένα στοιχεία ανάλυσης.Στην πράξη, όμως, αυτά είναι δευτερεύουσας σημασίας, αφού κύριο ερώτημα παραμένει: Ποια ουσιαστική αλλαγή επήλθε ή αναμένεται, με ευοίωνα μηνύματα;

Τι αλλάζει;

Παρά την κατανόηση ότι παλιές πρακτικές και περιθώρια δράσης περιορίστηκαν, οι πολιτικές δυνάμεις συνεχίζουν συμπεριφορές και ρητορική χωρίς νόημα και περιεχόμενο. Κακώς νοούμενα οφέλη, κομματικά και προσωπικά, παραβλάπτουν το κοινό καλό. Απλό παράδειγμα: Πόσο χρόνο ή ενέργεια αφιέρωσαν κόμματα και βουλή, ή η κυβέρνηση για θετική δράση; Αντίθετα, αναλώθηκαν σε ανέξοδες διακηρύξεις και λαϊκές δίκες της βουλής. Αλήθεια, γιατί δε προηγήθηκε έρευνα, αυτοκριτική βουλής και κομμάτων για δικές τους ευθύνες πριν εγκαλέσουν άλλους;

Σε επιμέρους θέματα, κρίσιμης σημασίας για το μέλλον, οι δομές παραμένουν, η προώθηση συμφερόντων, κομματικών, επαγγελματικών ομάδων και προσωπικών υποσκελίζει το κοινό καλό. Η αντίσταση των κομμάτων στη διαφάνεια, σε σαφή μέτρα κατά της διαφθοράς, αρχίζοντας από τα κομματικά ταμεία, υποδεικνύει τις βαθιές ρίζες του προβλήματος. Η αξιοκρατία παραμένει κύριο ζητούμενο και ...ανέκδοτο. Ο πολίτης μειδιά αν ρωτηθεί “πόσοι διορίστηκαν άξια, γνωρίζουν το αντικείμενό της θέσης και θα πάρουν τον τόπο μπροστά;”. Ακόμα, ο 'διάλογος' για τα συμβούλια των ημικρατικών, με αφετηρία το αξίωμα ότι πρέπει να υπηρετούν την πολιτική της κυβέρνησης, σαφώς πείθει ότι άτομα που γνωρίζουν το αντικείμενο, με ελεύθερη σκέψη, δεν έχουν θέση σε παρόμοιο σχήμα.

Σε επίπεδο κοινωνίας, η παραγωγή πολιτικής σκέψης, η προαγωγή δικαιωμάτων συνυφασμένων με τη σύγχρονη εποχή παραμένουν εμβρυώδη. 

Έλλειμμα δημοκρατικό και αξιακό

Μπορεί κάποιος να αντιτάξει στα πιο πάνω όσα επαγγέλλονται ο πρόεδρος στις πολλαπλές εξαγγελίες του, και τα κόμματα σε διακηρύξεις τους. Όμως, θα παραβλέψουμε πράξεις και συμπεριφορές ευνοώντας σε βαρύτητα τα λόγια τους;

Τέλος, ισχυρό επιχείρημα είναι η 'πρόοδος' και η εφαρμογή μνημονιακών μέτρων. Αυτό ακριβώς, οδηγεί στην μεγάλη παρεξήγηση, και, ταυτόχρονα, καλύπτει τους κινδύνους και τις στρεβλώσεις που προκαλεί η εστίαση στην οικονομική κρίση. Η αντιμετώπιση πιεστικών αναγκών και η υπακοή στην τρόϊκα καθίστανται τα μοναδικά προβλήματα μας. Με τέτοια προσέγγιση, το δημοκρατικό και αξιακό έλλειμμα σε μεθόδους και διαδικασίες συγκαλύπτονται. Το ίδιο και οι αιτίες της κρίσης, η οποία ΔΕΝ είναι οικονομική!

Η κρίση υπήρξε εγγενής στην Κύπρο, αλλά συγκαλυπτόταν από τη γενική ευμάρεια και τη διαφθορά. Εντοπίζεται στο διαχρονικό δημοκρατικό έλλειμμα σε θεσμούς και συμπεριφορές, την απουσία διαφάνειας, σε μη σεβασμό άποψης, τη μη εξυπηρέτηση του κοινού καλού από τους θεσμούς, περιφρόνηση αξιοκρατίας, την ιδιοτέλεια, τη συναλλαγή και άλλα πολλά. Τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις της παγκόσμιας κρίσης έφεραν την κατάρρευση. 

Στην κρίση συνέβαλαν δυστυχώς όλοι η θεσμοί. Αν οι αρχές και οι πολιτικές δυνάμεις φέρουν την κύρια ευθύνη, το ναυάγιο του τόπου οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πλήρη ανεπάρκεια ΟΛΩΝ των θεσμών. Έστω ένας από αυτούς, τα ΜΜΕ, επαγγελματικές ή άλλες οργανώσεις, οι ακαδημαϊκοί, η παιδεία ή η εκκλησία, να λειτουργούσε επάξια, οι πολιτικοί δεν θα ήταν σε θέση να διαπράξουν το έγκλημα. Επομένως, έξοδος από την (οικονομική) κρίση δεν αποτελεί εγγύηση για επίλυση των δεινών ή αποτροπή παρόμοιων με τα παρόντα ή πιο καταστροφικών φαινομένων. Απαιτείται αλλαγή, προσήλωση σε δημοκρατικές αρχές και σε αξίες.

Αντ' αυτών, τρόποι και διαδικασίες για λύσεις ή έγκριση μέτρων υποσκάπτουν περαιτέρω το δημοκρατικό και αξιακό έλλειμμα. Κατ'αρχήν, οι δυνάμεις και κύριοι υπεύθυνοι των προβλημάτων χρίζονται σωτήρες. Δεν ανέχονται κριτική, πλήττοντας το θεμέλιο της δημοκρατίας και το δικαίωμα της ελευθερίας έκφρασης. 

Αναιρούνται στοιχεία ελέγχου

Ακόμα πιο παράδοξο, στο όνομα των 'λύσεων' ή συμμόρφωσης σε δεσμεύσεις - με μερικές να αντιβαίνουν τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, οι πολίτες δέχονται τους ηγέτες και το αναισθητικό, τη 'φυσικότητα' των μέτρων. Αυτή η 'αναισθητοποίηση' έναντι της παραβίασης αρχών, αξιών και θεσμών δημιουργεί προηγούμενο και ακόμα πιο μεγάλους κινδύνους: Όταν εξέλθει ο τόπος από τα μνημόνια, η προσήλωση και ο σεβασμός σε θεμελιώδη δικαιώματα θα έχουν εξασθενήσει κρίσιμα και θα είναι εύκολα αποδεκτή η παραβίαση κανόνων και αρχών. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, τα στοιχεία ελέγχου που θα αποτελούσαν ασπίδα και εγγύηση ενάντια σε επιλήψιμες συμπεριφορές και καταχρήσεις, αναιρούνται. Και όμως, αυτά, ο ουσιαστικός ρόλος των θεσμών, ο σεβασμός των κανόνων δημοκρατίας, ένα πλαίσιο αρχών και αξιών, είναι απαραίτητα  ώστε να αποτραπεί νέα κρίση, οικονομική ή άλλη. 

Χριστόφορος Χριστοφόρου

Πολιτικός αναλυτής

Εμπειρογνώμονας του Συμβουλίου της Ευρώπης στα ΜΜΕ και τις εκλογές

Σημείωση: Δημοσιεύτηκε στο Φιλελεύθερο στις 29 Δεκεμβρίου 2013

Η κληρονομιά του τρομοκράτη και κομουνιστή Νέλσον Μαντέλα

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Ένα ακόμη κείμενο προς τιμήν του αγωνιστή της ελευθερίας Νέλσον Μαντέλα είναι πλεονασμός. Και ειλικρινά τι περισσότερο διαφωτιστικό θα μπορούσε να προσθέσει κανείς σε όλα αυτά που γράφηκαν και γράφονται; Δύο όμως δηλώσεις από δυο ηγέτες, έναν εν ενεργεία και έναν πρώην, έγιναν αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί.

Η πρώτη προέρχεται από τον Τσέχο Πρωθυπουργό Τζίρι Ρουσνόκ και η άλλη από τον τέως Πρόεδρο Κλίντον. Και οι δυο αυτές δηλώσεις είναι χαρακτηριστικές της υποκρισίας, της διπροσωπίας και του απόλυτου κυνισμού που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις. Τα αδύναμα κράτη και λαοί έπρεπε να είχαν προ πολλού πονηρευτεί από  το ιστορικό της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, των οποίων εγγενές  στοιχείο και απαραίτητο εργαλείo υπήρξαν ο ρατσισμός και η ανελευθερία.

Αλλά οι αδύναμοι συνεχίζουν δυστυχώς να  εναποθέτουν φρούδες ελπίδες σε αυτούς (και τους νεροκουβαλητές τους) που ιστορικά επέβαλαν τον ρατσισμό και την ανελευθερία και που σήμερα με «νεωτεριστικές» και «εκσυγχρονιστικές» αντιλήψεις και μεθοδεύσεις (και στρατούς χρησίμων ιθαγενών ηλιθίων και επιτήδειων κοιλιόδουλων) συνεχίζουν να τις εφαρμόζουν, καταφρονώντας λαούς και  κράτη και πλουτίζοντας απομυζώντας το βιός τους και τους φυσικούς τους πόρους.

Ίσως λοιπόν να είναι χρήσιμο, με τον Μαντέλα παράδειγμα, να υπογραμμισθούν κάποιες διαχρονικές συμπεριφορές των ισχυρών ώστε αδύναμοι λαοί και κράτη να μήν παρασύρονται απο τους λογής λογής καλοθελητές της Δύσης και τα κροκοδείλια δάκρυα τους, οπως αυτά που μας κατακλύζουν τις μέρες αυτές και που θα μας πλημμυρήσουν  στις 15 του μηνός, μέρα της κηδείας του Μαντέλα.

Η περίπτωση του Τσέχου Πρωθυπουργού δεν αξίζει πολύ σχολιασμό αλλά είναι δηλωτική της υποκρισίας και διπροσωπίας παραγόντων της διεθνούς πολιτικής. Ο Τσέχος ηγέτης εξέφρασε μεν δημόσια τη «βαθιά του οδύνη» προς την οικογένεια και το λαό της Νοτίου Αφρικής για το θάνατο του Μαντέλα, αλλά παραδέχθηκε κατ’ ιδίαν ότι θεωρούσε μεγάλη αγγαρεία να παρευρεθεί στην κηδεία του εκλιπόντος και προσπαθούσε να βρεί τρόπο να «γλιτώσει» το ταξίδι. Δυστυχώς για αυτόν, το μικρόφωνο ήταν ανοιχτό όταν μιλούσε και έτσι πληροφορήθηκε όλος ο κόσμος πόσο πραγματική υπήρξε η «οδύνη» και η «εκτίμησή» του για τον εκλιπόντα και για τα εκατομμύρια των Αφρικανών συμπατριωτών του που ζούσαν αιώνες με τη μπότα του λευκού εξουσιαστή στο σβέρκο τους.

Είναι όμως μια τηλεοπτική δήλωση του Κλίντον ως εκπροσώπου των ΗΠΑ, του κράτους που διατυμπανίζει οτι οι δικές του αξίες είναι οικουμενικές, που αξίζει πραγματικά να σχολιασθεί και να αναλυθεί με βάση τα ιστορικά δεδομένα γύρω από τον οικουμενικό αγώνα του Μαντέλα, που ήταν ένας αγώνας υπέρ της δημοκρατικής και οικουμενικής αρχής «ένας άνθρωπος, μια ψήφος». Αυτός υπήρξε ο αντιρατσιστικός αγώνας του αφρικανού μαύρου ηγέτη και η κληρονομιά που αφήνει.

«Όταν μιλούσε ο Μαντέλα» δήλωσε ο Κλίντον, «τα μάτια του έβλεπαν την ψυχή σου». Ποια ψυχή όμως; Του Κλίντον ή της Αμερικής; Και τι ακριβώς έβλεπαν; Και ίσως πιο σωστά, έβλεπαν την ψυχή ενός ατόμου ή της Δύσης ευρύτερα, με ηγέτιδα την Αμερική και η οποία Ατλαντική Δύση θεωρούσε τον λαό του Μαντέλα υπάνθρωπους και τον ίδιο, επιπλέον, κομουνιστή και τρομοκράτη; Η πραγματικότητα είναι μια και είναι τούτη: ο αγώνας του Μαντέλα, «ένας άνθρωπος μια ψήφος», ο αντιρατσιστικός αυτός αγώνας, καταπολεμήθηκε βάρβαρα και ύπουλα για δεκαετίες από τις κυβερνήσεις της Δύσης, με τις κυβερνήσεις Βρετανίας και ΗΠΑ επικεφαλής της εκστρατείας αυτής που παρείχε στο ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αφρικής κάθε μορφής αρωγή και στήριξη. Και όλα αυτά μέχρι το τέλος σχεδόν της δεκαετίας του 1980! Τότε που στη  Βρεττανία κυριαρχούσε η Θάτσερ και στη Αμερική ο Ρεήγκαν. 

Τότε που η Θάτσερ έκανε πόλεμο στη Αργεντινή και ο Ρεήγκαν εισέβαλε στη Γρανάδα.  Τότε που σφιγτοαγγαλιασμένοι και οι δυό αγιοποίησαν  τον οικονομικό νεο-φιλελευθερισμό (της  Σχολής του Σικάγο), που το 1987 μας έφερε τη πρώτη μεγάλη παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση, το 1997 τη δεύτερη και το 2008 αυτή που ακόμη βιώνουμε και πού αποδομεί συστηματικά το κράτος πρόνοιας που χτίσθηκε μεταπολεμικά και πτωχοποιοί  ραγδαία τις απανταχού  κοινωνίες.

Η πρώτη σύλληψη του Μαντέλα το 1962, όταν επέστρεψε κρυφά στη Νότιο Αφρική για τον ένοπλο αγώνα απο τη Αιθιοπία όπου εκπαιδεύτηκε, έγινε δυνατή από πληροφορίες που παρείχαν στο ρατσιστικό καθεστώς οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας. «Κομουνιστής» χαρακτηρίστηκε τότε ο Μαντέλα από το ρατσιστικό καθεστώς, όπως και από το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον. Και όταν ο ένοπλος αγώνας κατά του καθεστώτος φούντωσε, χαρακτηρίσθηκε και τρομοκράτης μαζί με την οργάνωσή του , το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (African National Congress).

Στην Αμερική του Κλίντον, ειδικά, το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο τοποθετήθηκε στον κατάλογο που διατηρούσαν οι Αμερικανοί για τρομοκρατικές οργανώσεις επί Προεδρίας Ρέηγκαν (1986) κατόπιν αιτήματος του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής. Ο Μαντέλα,  ως αρχηγός ήταν επίσης καταχωρημένος σε ανάλογο ατομικό κατάλογο τρομοκρατών που διατηρούσαν οι Αμερικανοί. Και ενώ ο Μαντέλα απελευθερώθηκε το 1988 και αφού κατέρρευσε το ρατσιστικό καθεστώς και ο Μαντέλα εξελέγη Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής (1994 ), το όνομά του ως «τρομοκράτη» παρέμεινε στον κατάλογο μέχρι το 2008.  Διατηρήθηκε εκεί επί Προεδρίας Μπούς (πατέρα), επί Προεδρίας Κλίντον, στη ψυχή του οποίου έβλεπε ο Μαντέλα και δεν αφαιρέθηκε παρά το 2008 επί Προεδρίας Μπούς (υιού)!

Η πραγματικότητα είναι μια και είναι τούτη: χωρίς την ένοπλη συμπαράσταση των Κουβανών και του Κάστρο στις δεκαετίες 1970 και 1980 προς τα αφρικανικά επαναστατικά κινήματα , οπως το Αφρικανικό  Εθνικό Κονκρέσσο και του γεγονότος οτι Κουβανοί στρατιώτες κατίσχυσαν τις δυνάμεις του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής στις περιοχές της Αγκόλας, της Μοζαμβίκης και της Ναμίπιας, ο αγώνας όλων των Αφρικανών και του Μαντέλα κατα του ρατσισμού και του καθεστώτος απαρτχάιντ (apartheid) δεν θα δικαιώνετο . Το λέει ο ίδιος ο Μαντέλα. Μέσα απο τη φυλακή,το Μάρτιο του 1988, έγραφε οτι χωρίς την Κούβα δεν θα υπήρχε “απελευθέρωση της ηπείρου και του λαού μου απο τη μάστιγα του απαρτχάιντ “(from the scourge of apartheid).

Το ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αφρικής άρχισε να καταρρέει τέλη της δεκαετίας του 1980. Μαζί με τις στρατιωτικές πιέσεις των Κουβανών, ανθρωπιστικά κινήματα στην Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο άρχισαν οργανωμένα και αποτελεσματικά να πιέζουν τις κυβερνήσεις τους ντροπιάζοντάς της καθημερινά. Στην Αμερική, ειδικά, και παρά τη πεισματική αντίθεση της κυβέρνησης Ρεήγκαν, το Κογκρέσο επέβαλε αποτελεσματικές   κυρώσεις κατά της Νοτίου Αφρικής. Μή έχοντας άλλη επιλογή οι κυβερνήσεις της Ατλαντικής Δύσης, με τις ΗΠΑ επικεφαλής, έκαναν τη ανάγκη αρετή. Εγκατέλειψαν το ρατσιστικό καθεστώς που αναγκάσθηκε να συμβιβαστεί με τη οικουμενική αρχή “ένας άνθρωπος μια ψήφος”.

Η μεγάλη πλειοψηφία των Δυτικών ηγετών που τις μέρες αυτές τρέχουν στη Μαύρη Ηπειρο για να τιμήσουν τον ηγέτη της, δεν δικαιούνται να βρίσκονται εκει λογω του αμαρτωλού παρελθόντος των ιδίων και των κρατών τους. Και ομως δεν λειπει σχεδόν κανείς. Δεν είναι “πολιτικα ορθό”να απουσιάζουν. Και κάποιοι απο αυτούς οσονούπω θα κινούν παρασκηνιακά τα νήματα για τη καταπάτηση, στη Κύπρο για παράδειγμα, της κληρονομιάς του Μαντέλα , “ένας άνθρωπος μια ψήφος”, με τη προσπάθεια επιβολής ενός αντιδημοκρατικού και ρατσιστικού καθεστώτος που κυοφορείται. Το καθεστώς αυτό  θα είναι η κυπριακή εκδοχή του απαρτχάιντ. Και μάλιστα “διεθνώς εγγυημένη”. Και με μερίδα των εκει ιθαγενών να τους στρώνει το χαλί και δουλικά να τους χειροκροτεί.

Υστερόγραφο: Το 1992 ο Μαντέλα αρνήθηκε να αποδεχθεί το βραβείο Ατατούρκ για την Ειρήνη ( Ataturk Peace Price). Δικαιολογώντας τη απόρριψη, η ανακοίνωση του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου έλεγε: “Ο Νέλσων Μαντέλα αφιέρωσε όλη του τη ζωή υπηρετώντας τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη ελευθερία απο την καταπίεση.” Γι’ αυτό δεν θα δείτε μεγαλόσχημους τουρκαλάδες στη Νότιο Αφρική τις μέρες αυτές.

Εφημερίδα "Φιλελεύθερος" 15/12/2013   και   Mignatiou

Απάντηση-σχόλιο στο άρθρο του κ. Μάριου Ευρυβιάδη 

 

        Οι Κύπριοι «ιθαγενείς» και ο πεπολιτισμένος και «αντιστασιακός» Μάριος, η

              κληρονομιά του Μαντέλα και οι Τουρκαλάδες (και πράσινα άλογα).

Του Άντη Ροδίτη

            Αναφέρομαι σε άρθρο του καθηγητή του Παντείου κυρίου Μάριου Ευρυβιάδη που δημοσιεύεται σήμερα, μέρα της κηδείας του Μαντέλα, στον «Φιλελεύθερο» και στην ειδησεο-αρθρογραφική ιστοσελίδα του κ. Μιχαήλ Ιγνατίου. Ο δεύτερος λογοκρίνει και κόβει ανελλιπώς κάθε σχόλιο με το οποίο διαφωνεί στην ιστοσελίδα του, όπως και ο «Φ» αυθαίρετα και ετσιθελικά δεν δημοσιεύει άρθρα στα οποία δεν θα μπορούσε να αντιτάξει επιχειρήματα αν παρίστατο ανάγκη. Η εποχή, όμως, της απόλυτης εξουσίας και ασυδοσίας των εκδοτών έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Το διαδίκτυο δεν είναι μόνο αρνητική εξέλιξη. Στέλνω, λοιπόν, αυτό το κείμενο διαδικτυακώς σε όσους έχω τις διευθύνσεις και  υπολογίζω ότι έχουν ένα ενδιαφέρον για το θέμα.                                                                    

            Μερικά μοτίβα «δημοκρατίας», «αντίστασης» και «επαναστατικότητας», που στην ουσία υπηρετούν τους εχθρούς μιας αληθινής δημοκρατίας κι ελευθερίας του λόγου, παίζονται εδώ και δεκαετίες από βολεμένους παίχτες, που έχουν παραδοθεί αμαχητί στον χωρισμό τής πραγματικότητας σε δύο δήθεν ξεχωριστά στρατόπεδα, των καλών από τη μια και των κακών από την άλλη, όπου οι «παίχτες» επιλέγουν μόνοι τους και ανεξέλεγκτα να φορέσουν τη στολή ή το καπέλο των «καλών»!

            Πώς ακριβώς επιτυγχάνεται αυτό δεν είναι εύκολο να καταδειχθεί, αν και μια έγκυρη ένδειξη είναι η καταφυγή τους μόλις τα βρουν σκούρα στη λογοκρισία. 

            Στο άρθρο του στον «Φ» και στην ιστοσελίδα Ιγνατίου, ο κ. Ευρυβιάδης παρουσιάζεται ως ο «πονηρεμένος» που ειδοποιεί τους «ιθαγενείς» που κοιμούνται ότι: «Τα αδύναμα κράτη και λαοί έπρεπε να είχαν προ πολλού πονηρευτεί από  το ιστορικό της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, των οποίων εγγενές  στοιχείο και απαραίτητο εργαλείο υπήρξαν ο ρατσισμός και η ανελευθερία».  

Οι ιθαγενείς, βέβαια, όντως κοιμούνται αλλά μόνο στο μέτρο που δέχονται  τον ίδιο τον καθηγητή Ευρυβιάδη ως τον «ξύπνιο», που απλώς επαναλαμβάνει όσα ήδη από καιρό οι ίδιοι όχι μόνο γνωρίζουν αλλά έχουν ζήσει και στο πετσί τους, σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις από εκείνους που υπερασπίζεται ο κ. Ευρυβιάδης. «Ξυπνώντας» τους, τάχα τώρα, γι’ αυτά που ήδη γνωρίζουν απλώς επαναλαμβάνει το γνωστό «πατριωτικό», λαϊκίστικο μοτίβο που τον διατηρεί στη θέση του δήθεν αφυπνιστή των άλλων, του «πονηρεμένου» και του «αντιστασιακού», στην πραγματικότητα, όμως, του επίδοξου εξουσιαστή τους. Από το εκτός πολιτικής εξουσίας σημείο όπου βρίσκεται  (για την ώρα) αποσκοπεί απλώς στην κατάκτησή της από την πολιτική παράταξη στην οποία ανήκει ή τοποθετεί εαυτόν. Ότι η «δημοκρατία» την οποία ευαγγελίζεται είναι η ίδια με εκείνην που κατηγορεί δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό από έναν σκεπτόμενο, κριτικό νου (αν άφησαν κανέναν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι λογοκριτικές ιστοσελίδες τύπου Ιγνατίου), που θα διαβάσει προσεκτικά το άρθρο του.

 Αφού τα βάζει με τις ΗΠΑ ότι «διατυμπανίζουν» μεν κάποιες «οικουμενικές αξίες» χωρίς, όμως, να τις εφαρμόζουν, παραδέχεται τελικά ότι «το Κογκρέσο επέβαλε αποτελεσματικές κυρώσεις κατά (του ρατσιστικού καθεστώτος) της Νοτίου Αφρικής»! Αλλά, προσέξτε, το Κογκρέσο συμπεριφέρθηκε έτσι, λέει, μόνο από ανάγκη κι όχι από αρετή! Η αρετή ήταν με την πλευρά της… Κούβας, που συμπαραστάθηκε «στις δεκαετίες 1970 και 1980 προς τα αφρικανικά επαναστατικά κινήματα» κι εξανάγκασε το Κογκρέσο να συμπεριφερθεί δημοκρατικά! Ο αγώνας του Μαντέλα, λέει, ο Ευρυβιάδης, ήταν «υπέρ της δημοκρατικής και οικουμενικής αρχής “ένας άνθρωπος, μια ψήφος”», ενώ των ΗΠΑ, για παράδειγμα, δεν είναι. 

            Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι ούτε του καπιταλισμού ούτε του κομμουνισμού (όπου εφαρμόζεται ακόμα) αποτελεί απαραβίαστη «αρχή» – έστω κι αν ο ένας καταφέρνει να κρύβεται καλύτερα ή να είναι περισσότερο τρυπημένος από τον άλλο υπέρ της αληθινής δημοκρατίας!

            Αυτό, όμως, αποκαλύπτει τον κ. καθηγητή  ως υπερασπιστή ή απλώς ως άνθρωπο-πολίτη που ανάμεσα στα δυο συστήματα «δημοκρατίας» έχει, τάχα, κάνει την επιλογή του, ενάντια στην υπαρκτή, ψεύτικη «δημοκρατία» της Δύσης και υπέρ τής αληθινότερης δημοκρατίας της «αριστεράς», που ανάγκασε τελικά εκείνη τής δεξιάς να στηρίξει με πράξεις τις αρχές  Μαντέλα!

            Ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη δημοκρατία από την υπάρχουσα δυτικού τύπου (εκτός κι αν αλλάξει η φύση των ανθρώπων) κι ότι ακόμα κι ο ίδιος ο Μαντέλα προς μια δυτικού τύπου «δημοκρατία» αποσκοπούσε με τους αγώνες του. Τα προβλήματα του πλανήτη, για τον πραγματικά ενημερωμένο πολίτη, είναι πολύ μεγαλύτερα από την «έλλειψη δημοκρατίας» σε χώρες όπως ήταν η Νότιος Αφρική πριν τον Μαντέλα. Άρα, η «επίθεση» που επιχειρεί ο κ. Ευρυβιάδης κ.α. εναντίον της Δύσης με παντιέρα μια «καλύτερη δημοκρατία» από την υπάρχουσα δεν είναι παρά κούφια συνθήματα, εφόσον δεν έχει ακόμα προβληθεί από κανέναν πουθενά η νέα, λεπτομερής  συνταγή της… ανώτερης και αποτελεσματικότερης δημοκρατίας!

            Η πλάκα, για να μην πω κοροϊδία εκ μέρους του κ. Ευρυβιάδη και της παρέας του, είναι ότι επεκτείνουν την «επίθεση αφύπνισης» εναντίον των Κυπρίων «ιθαγενών» (εννοώντας τους νυν κυβερνώντες και τους ψηφοφόρους τους), που είναι έτοιμοι να αποδεχτούν, τάχα, αρχές δημοκρατίας λιγότερες από εκείνες του Μαντέλα, ενώ αν ήταν η δική τους παράταξη στην εξουσία (π.χ. ο πρώην βουλευτής του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ Γιώργος Λιλλήκας) θα μπορούσαν να χειριστούν το θέμα… πατριωτικότερα και να εφαρμόσουν «αρχές δημοκρατίας» καλύτερες από τις παγκοσμίως υπάρχουσες!

            Για να αποδείξει δε, πόσο ανώτερη είναι η δημοκρατία των οραμάτων  Μαντέλα-Ευρυβιάδη-Ιγνατίου-και βάλε, και πόσο εφαρμόσιμη θα ήταν αν αυτοί κυβερνούσαν, στηρίζεται στην απόρριψη εκ μέρους του Μαντέλα του βραβείου Ατατούρκ για την Ειρήνη και στο γεγονός ότι γι’ αυτό δεν θα παν στην κηδεία του μεγαλόσχημοι Τουρκαλάδες! Ξεχνά (ξεχνά;) πόσοι διεθνείς οργανισμοί και δημοκρατικές κυβερνήσεις που διακηρύττουν τα ίδια ακριβώς («δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερία από την καταπίεση») δέχονται, υποδέχονται και κανακεύουν αδιάκοπα και ανελλιπώς μεγαλόσχημους Τουρκαλάδες! Νομίζει, άραγε,  πως θα μπορούσε να ξεγελάσει τους πάντες ότι αν ο ίδιος, ο Μαντέλα ή ο Λιλλήκας εκλέγονταν πρόεδροι της Αμερικής θα εφάρμοζαν μια καλύτερη δημοκρατία;

            Η αλήθεια πίσω από την αρθρογραφία του, όπως και άλλες του ιδίου διαμετρήματος, δεν είναι άλλη από το κυνήγι της εξουσίας. Αυτό που στην ουσία τον απασχολεί είναι ποιος κατέχει την εξουσία και γιατί να μην την κατέχει ο ίδιος ή οι  φίλοι του.

             Άντης Ροδίτης