Παύλος Μπακογιάννης

Δολοφονήθηκε στις 26.9.1989

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1989, ο Παύλος Μπακογιάννης πυροβολείται από τρία μέλη της 17 Νοέμβρη στην είσοδο της πολυκατοικίας της οδού Ομήρου στην Αθήνα, όπου στεγαζόταν το γραφείο του.

Ο Μπακογιάννης ήταν ένας άνθρωπους που μιλούσε για αντι-δικτατορικό αγώνα και αν και δεξιός είχε προσπαθήσει για την Εθνική Συμφιλίωση και την επούλωση των πληγών του Εμφυλίου και του Διχασμού. Η δολοφονία του, λοιπόν, προκάλεσε έκπληξη, ακόμη και στους όποιους υποστηρικτές της 17 Νοέμβρη, καθώς εθεωρείτο ένας άνθρωπος με σύνεση, δημοκράτης και ενωτικός.

«Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης», σημειώνει απόσπασμα από τη 12σέλιδη προκήρυξη με ημερομηνία 18 Σεπτεμβρίου 1989 που εστάλη στην «Ελευθεροτυπία» στις 9 Οκτωβρίου 1989.

Την ημέρα της δολοφονίας του εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση η χρηματοδότηση του προγράμματος για την Ευρυτανία, που ο ίδιος είχε καταρτίσει.

Ο Μπακογιάννης κηδεύτηκε στο Καρπενήσι στις 29 Σεπτεμβρίου 1989, παρουσία πλήθους κόσμου, που φώναζε συνθήματα κατά της τρομοκρατίας.

Ο Παύλος Μπακογιάννης γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1935 στο χωριό Βελωτά της Ευρυτανίας. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του παπα – Κώστα και της Ειρήνης Μπακογιάννη. Γυμνάσιο πήγε στο Θέρμο Τριχωνίδας, για ένα χρόνο στο Καρπενήσι (1950) και το τελείωσε στην Πάτρα στο Β’ Γυμνάσιο Πατρών. Σπούδασε Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, παίρνοντας πτυχίο Πολιτικής Οικονομίας και Πολιτικών Επιστημών των Πανεπιστημίων Μονάχου, Τύμπιγκεν και Κωνσταντίας (Konstanz), στο Πανεπιστήμιο της οποίας ανακηρύχθηκε κατόπιν Διδάκτωρ των Κοινωνικών Επιστημών. Δίδαξε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 και για 10 περίπου χρόνια διηύθυνε το ελληνόφωνο πρόγραμμα της ραδιοφωνίας της Βαυαρίας.

Ηταν διευθυντής του ελληνικού προγράμματος της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, όταν έγινε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Από τη θέση αυτή αντιτάχθηκε στο δικτατορικό καθεστώς και έκανε εκπομπές με σχόλια και ειδήσεις που αναμεταδίδονταν και από την Deutsche Welle και πολύ γρήγορα έγιναν σημείο αναφοράς του αντιδικτατορικού αγώνα.

Στο Μόναχο γνώρισε τη Ντόρα Μητσοτάκη, κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης και την οποία και παντρεύτηκε το 1974. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, την Αλεξία και τον Κώστα.

Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα. Εργάσθηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» και το 1982 ανέλαβε εκδότης – διευθυντής του εβδομαδιαίου περιοδικού «ΕΝΑ» ως το Φεβρουάριο του 1985. Από το Νοέμβριο του 1985 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1989 διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Μητσοτάκη. Τον Ιούνιο του 1989 εκλέχθηκε βουλευτής της μονοεδρικής περιφέρειας Ευρυτανίας. Ακολούθησε η Κυβέρνηση Τζαννετάκη, στο σχηματισμό της οποίας έλαβε ενεργό ρόλο, ως διαπραγματευτής μεταξύ του κόμματός του και του Συνασπισμού.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ευρυτανίας. Το πρώτο του μάλιστα βιβλίο είχε τίτλο: «Η Ευρυτανία και οι οικονομικές της δυνατότητες» (Αθήνα, 1960). Κατήρτησε ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής, το οποίο υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως πολιτικός θεωρούνταν ήπιος και συναινετικός. Θεωρούσε επιβεβλημένη την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, την επούλωση των πληγών του Εμφυλίου και του Διχασμού και την Εθνική Συμφιλίωση. Στα πλαίσια αυτής του της πεποίθησης εργάστηκε για την επιτυχία του πρωτοποριακού, για την εποχή, εγχειρήματος συγκυβέρνησης Αριστεράς και Δεξιάς. Για τους ίδιους λόγους ήταν εισηγητής, εκ μέρους της Ν.Δ., του νομοσχεδίου για την απάλειψη των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου που υπερψηφίστηκε και έγινε Νόμος το καλοκαίρι του 1989. 

Πηγή: Eurokinissi

Τα λόγια ενός Έλληνα πολιτικού, του Παύλου Μπακογιάννη (δολοφονήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1989 από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη) που ήταν εν τέλει πιο μπροστά από την εποχή του:

«Παραποίηση, μονομέρεια, αποπροσανατολισμός του αναγνώστη, κιτρινισμός, λασπολογία, ακόμα και χυδαιότητα έχουν αντικαταστήσει τη δημοσιογραφική δεοντολογία… Ο Έλληνας είναι ο πιο κακοπληροφορημένος πολίτης, αλλά και δέκτης των πιο φανταστικών και αποκρουστικά αλλοιωμένων γεγονότων από τα μέσα πληροφόρησης και τα πολιτικά κόμματα, σε τέτοιο σημείο που να μην είναι πια σε θέση να εκτιμήσει σωστά τον κόσμο και αυτά που συμβαίνουν γύρω του. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης: Ο Έλληνας πολίτης δεν βρίσκεται μόνο σε αδυναμία να δώσει σωστές λύσεις και να κάνει ορθές αναλύσεις. Κάνει συνέχεια λάθη στην εκτίμηση των καταστάσεων, των προοπτικών και των αντιδράσεων. Του λείπει με δυο λόγια η αναγκαία υποδομή για να αποφασίζει». (1983)

Δεν μπορείς να γράφεις ό,τι θες στο Διαδίκτυο…

Τζάστιν Σάκκο, Αμερικανίδα υπεύθυνη Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων της εταιρείας IAC που έχει υπό την ιδιοκτησία της αρκετές δημοφιλείς ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο, όπως τις OCKupid, The Daily Beast, Vimeo και Tender, απολύθηκε το Σάββατο, επειδή λίγο πριν αναχωρήσει αεροπορικώς για επαγγελματικό ταξίδι στη Νότια Αφρική από το αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου την προηγούμενη μέρα, έγραψε στο Τwitter: «Πάω στην Αφρική. Ελπίζω να μην κολλήσω AIDS. Απλά αστειεύομαι. Είμαι λευκή!».

Άμεσες ήταν οι αντιδράσεις εναντίον της. Πολλοί εξέφραζαν την έκπληξή τους: «Πώς μπορεί να διευθύνεις Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας και να κάνεις τέτοια μ…;». Ένας της έγραψε «αναρωτιέμαι πόσες ώρες θα γλυτώσεις ώσπου να μάθεις ότι ο λευκός σου κώλος έχει απολυθεί;». Η εταιρεία της εξέδωσε αμέσως ανακοινωθέν λέγοντας ότι «οι απόψεις της δεν απηχούν τις δικές μας», και λίγο αργότερα την απέλυσε. Η δ. Σάκκο πληροφορήθηκε ότι έχασε τη δουλειά της μόλις έφτασε στο Κέιπ Τάουν.

Η έγκυρη New York Times γράφει ότι «εγείρονται ερωτήματα ως προς το εάν η Σάκκο έγραψε το μηνυμα αυτό, ή αν μπήκαν χάκερς στον λογαριασμό της και το έγραψαν εκείνοι». Το βράδυ της Παρασκευής, το επίμαχο μήνυμα είχε σβηστεί. Λίγο μετά, σβήστηκε όλος ο λογαριασμός της στο tweeter. Επίσης, εξαφανίστηκε ο λογαριασμός της στο facebook. Μέχρι προχθές δεν ήξερε κανείς εάν η δ. Σάκκο απλώς προσπαθούσε η ίδια να εξαφανίσει τα ίχνη του εγκλήματος, ή εάν πράγματι είναι θύμα κάποιων χάκερς. Αλλά η χθεσινή της «συγγνώμη», δείχνει ότι η ίδια είναι η… δράστης.

Σχόλιο: Όπως και να 'χει, βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε μία ακόμα περίπτωση που καταδεικνύει ότι ναι μεν το Διαδίκτυο είναι το πιο ελεύθερο μέσον που υπάρχει, αλλά ταυτόχρονα ότι το να γράφεις οτιδήποτε ισχύει, αρκεί αυτό το «οτιδήποτε» να μη συκοφαντεί άλλον άνθρωπο, να μην τον προσβάλλει, να μη θίγει την εθνικότητα και καταγωγή του, ούτε βέβαια την θρησκεία του ή τις πολιτικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις, να μην είναι χυδαίο, απειλητικό, και κάθε τι άλλο που όλοι μας βιώνουμε στον «θαυμαστό αυτόν κόσμο» του Διαδικτύου, που όμως σε πολλές περιπτώσεις γίνεται βάρβαρος και χυδαίος. Μερικοί νομίζουν ότι «ελεύθερη έκφραση» σημαίνει «γράφω ό,τι θέλω χωρίς επιπτώσεις». Ευτυχώς, δεν είναι έτσι. Μπορεί να είναι δύσκολο και αμφιλεγόμενο να βρεθεί ένα κατάλληλο, διεθνές νομοθετικό πλαίσιο για τις ασχήμιες του Διαδικτύου, αλλά υπάρχουν οι νόμοι της κάθε χώρας, αλλά και οι άγραφοι νόμοι της «αγοράς» που έχουν τα αντανακλαστικά και την νοημοσύνη να αποβάλλουν αμέσως κακοήθη καρκινικά κύτταρα σαν αυτό που είδαμε λίγο πριν. Η δ. Σάκκο είναι χωρίς δουλειά, και εάν δεν αποδειχθεί ότι υπήρξε θύμα «ηλεκτρονικής πλεκτάνης», μάλλον θα δυσκολευτεί να βρει άλλη.
Eφημερίδα "Φιλελεύθερος" 23/12/2013

                            How to tweet: the lessons of Justine Sacco, race and sarcasm
The communications executive for IAC gained worldwide notoriety after she tweeted "Going to Africa. Hope I don't get Aids. Just kidding. I'm white!" before hopping on a 9-hour plane to South Africa. If she hadn't hit send, perhaps her life wouldn't have changed. As Ms Sacco flew over the African continent, thousands of tweeters the world over began by sharing her tweet and calling her racist and stupid.

By the time Sacco had collected her baggage, she had lost her job at IAC and had become a hated internet figure. Her family was interviewed by a person who'd arrived at the airport solely to take her picture and post responses to #HasJustineLandedYet on Twitter. Sacco's father told the interlocutor that he raised his daughter in the US because South Africa was too racist, according to the tweeter.

Τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι το βασίλειο της απόλυτης ελευθερίας

Πώς η ηλεκτρονική κοινωνική επανάσταση του σήμερα μας διχάζει, μας μικραίνει και μας αποπροσανατολίζει…

Πόσο ελεύθεροι αισθάνεστε κάθε φορά που κάνετε «like» στο facebook ή ανεβάζετε ένα σχόλιο στο twitter; Τα κοινωνικά δίκτυα έφεραν την πληροφορία κυριολεκτικά στα χέρια μας, δίνοντας για πρώτη φορά την ευκαιρία σε εκατομμύρια ανθρώπους να γίνουν παραγωγοί και όχι απλώς καταναλωτές περιεχομένου. Δεν έχουν, όμως, όλοι την ίδια γνώμη. Τα socialmedia δεν είναι το βασίλειο της απόλυτης ελευθερίας. Αναδεικνύουν τον πιο κακό εαυτό μας, προκαλούν εθισμό και μας αναγκάζουν να ζούμε σε μια γυάλινη σφαίρα, εκχωρώντας τα τελευταία ψήγματα ιδιωτικότητας που μας έχουν απομείνει. 

 

Ο «φιλιππικός» εναντίον των κοινωνικών δικτύων ανήκει στον βρετανοαμερικανό συγγραφέα και επιχειρηματία Άντριου Κιν, ο οποίος αποτελεί εμβληματική φυσιογνωμία του «κινήματος» ενάντια στην κοινωνική δικτύωση. Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δεν χάνει την ευκαιρία να κατακεραυνώνει το facebook, ανάγοντάς το σε εχθρό τόσο του ατόμου όσο και της κοινωνίας.

Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ψηφιακός ίλιγγος: Πώς η ηλεκτρονική κοινωνική επανάσταση του σήμερα μας διχάζει, μας μικραίνει και μας αποπροσανατολίζει», ο Κιν περιγράφει την κοινωνική δικτύωση ως την πιο «βασανιστική πολιτιστική μεταμόρφωση από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης».

Τα κοινωνικά δίκτυα υποστηρίζει, μας οδηγούν στην υπερκατανάλωση πληροφοριών τις οποίες δεν προλαβαίνουμε να αφομοιώσουμε και καλλιεργούν ένα υπερτροφικό Εγώ, κάνοντας τον χρήστη να θεωρεί ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του ή, μάλλον, από το ψηφιακό προφίλ του.

Οι απόψεις αυτές, υπερβολικές και κινδυνολογικές κατά πολλούς, προκαλούν θύελλα αντιδράσεων κάθε φορά που διατυπώνονται. Ο ίδιος αρέσκεται να αποκαλεί τον εαυτό του «Αντίχριστο της Σίλικον Βάλεϊ», όπου έχουν την έδρα τους οι μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας του κόσμου.

Ο 52χρονος συγγραφέας έγινε ευρέως γνωστός το 2007, όταν εκδόθηκε το βιβλίο του «Η λατρεία του ερασιτέχνη: Πώς το Ίντερνετ σκοτώνει τον πολιτισμό μας», που μεταφράστηκε σε 17 γλώσσες, στο οποίο καταφέρεται εναντίον της δωρεάν διανομής περιεχομένου μέσω του Διαδικτύου, υποστηρίζοντας ότι οι ερασιτεχνικές προσπάθειες υπονομεύουν την ποιότητα. 

 

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο ιταλικό περιοδικό Εspresso ο Κιν ανέλυσε τους τρεις λόγους για τους οποίους «το να μοιράζεσαι περιεχόμενο (μέσω των κοινωνικών δικτύων) είναι παγίδα».

«Πρώτον, το facebookκαι το Google έχουν μετατραπεί σε προϊόντα προς πώληση στους διαφημιστές. Οι καταναλωτές πιέζονται διαρκώς να αποκαλύψουν προσωπικές τους πληροφορίες, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν με αναρίθμητους τρόπους, ακόμη και για να αρνηθεί μια εταιρεία να δώσει δουλειά σε κάποιον ή να του παράσχει ιατρική κάλυψη. Δεύτερον, οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τα social media για να συλλέξουν δεδομένα για τους πολίτες. 

Τρίτον, τα κοινωνικά δίκτυα είναι εθιστικά, όπως τα αναψυκτικά ή τα τσιγάρα. Ο εθισμός που προκαλούν τροφοδοτείται από τον ναρκισσισμό μας, οδηγώντας μας σε παιδιάστικα καμώματα».