Ο τάφος του Rudolf Nureyev στο Παρίσι

Ένα μωσαϊκό που αναπαράγει ένα ανατολίτικο χαλί

Πρόκειται για τον τάφο του Rudolf Nureyev στο Παρίσι, στο ορθόδοξο νεκροταφείο Saint Genevieve des Bois.

Ο Nureyev ήταν γνωστός συλλέκτης ανατολιτικων χαλιών και ήταν γνωστό ότι με αυτά ζεσταίνονταν (ριγμένα στον ώμο του) πριν τις εμφανίσεις του.

Ο τάφος, ένα καυκασιακο χαλί ριγμένο πάνω από μια σαρκοφάγο,δημιουργήθηκε με ειδικές τεχνικές που αναπαριστούν τις πτυχές του και το ψηφιδωτό διανύει την κάθε πτυχή με μοναδική λεπτομέρεια που θυμίζει την χάρη και την μοναδικότητα του χορευτή.

Γρίφος: Προς ποια κατεύθυνση κινείται το λεωφορείο;

 Είναι ένας «γρίφος» που χρησιμοποιείται συχνά στα σχολεία

Είναι ένας «γρίφος» που χρησιμοποιείται συχνά στα σχολεία για να τεστάρει τη λογική σκέψη των μαθητών και τα παιδιά φαίνεται να έχουν τη δεξιότητα να τον λύνουν πολύ γρήγορα.

Παρότι για τα παιδιά είναι «ευκολάκι», πολλές φορές οι ενήλικοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να απαντήσουν στο απλό ερώτημα «σε ποια κατεύθυνση κινείται το λεωφορείο» και αρκετές φορές δίνουν τη σωστή απάντηση χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν όμως πού βασίζεται το σκεπτικό τους.

Το National Geographic έφτιαξε μια εκδοχή του δημοφιλούς «γρίφου» με το κίτρινο λεωφορείο που είναι ολόιδιο στις δύο άκρες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένα στοιχείο ως προς το ποια πλευρά του είναι το μπρος και ποια το πίσω.

Το ερώτημα είναι «προς τα πού πηγαίνει το λεωφορείο» και η απάντηση είναι συνάρτηση μιας λεπτομέρειας που λίγοι παρατηρούν- ακόμα κι εκείνοι που απαντούν σωστά: στο γεγονός πως δεν φαίνονται οι πόρτες του.

Αυτό σημαίνει πως οι πόρτες βρίσκονται στην άλλη πλευρά του λεωφορείου και άρα ο οδηγός βρίσκεται μπροστά αριστερά και το λεωφορείο πηγαίνει προς τα αριστερά. Αν βέβαια μιλάμε για Βρετανία ή Κύπρο ή αλλού που ο οδηγός βρίσκεται στα δεξιά, τότε το λεωφορείο κατευθύνεται δεξιά.

Το National Geographic χρησιμοποίησε τον γρίφο στην τηλεοπτική σειρά Brain Games διαπιστώνοντας πως το 80% των παιδιών κάτω των 10 ετών απαντούσαν σωστά και αμέσως.

Η άμεση και σωστή απάντηση των παιδιών αποδίδεται στο γεγονός πως έχουν καλύτερες επιδόσεις στη χρήση οπτικών ερεθισμάτων και αξιοποίηση παλαιότερων εμπειριών για να ερμηνεύσουν μια εικόνα ή μια κατάσταση.

Έρευνα από το University College London and Birkbeck, University of London έδειξε πως τα παιδιά κάτω των 12 ετών προσλαμβάνουν τις οπτικές πληροφορίες διαφορετικά από τους ενηλίκους και τείνουν να χρησιμοποιούν τα πρώτα οπτικά στοιχεία που ο εγκέφαλός τους επεξεργάζεται, κάτι που μπορεί να κάνει τις κρίσεις τους λιγότερο ακριβείς αλλά ταχύτατες.

Πηγή: dailymail.co.uk

Can YOU solve the children's puzzle that leaves adults flummoxed? Brain teaser that asks which direction a bus is travelling in leaves grown ups scratching their heads

Puzzle involves figuring out which direction a bus is travelling in

80 per cent of under 10s solved instantly in National Geographic test

But brain teaser is said to be more difficult for adults

Children thought to be better at using visual clues to interpret situations

By SIOFRA BRENNAN FOR MAILONLINE

It's commonly used as a brain teaser to test pupils' logic skills at school, and children seem to be able to solve it in an instant.

But despite it being a breeze for youngsters, a puzzle which asks you to identify which direction a bus is travelling in often leaves adults scratching their heads.

National Geographic has created a version of the popular puzzle showing a yellow bus with identical windows at either end - giving no clue as to which is the front or back of the bus.

Which direction is the bus travelling in? National Geographic's version of a popular logic puzzle for their Brain Games TV series went viral earlier this month, but it often proves too much of a challenge for adults +4.

Which direction is the bus travelling in? National Geographic have created a version of a popular logic puzzle for their Brain Games TV series, but it often proves too much of a challenge for adults.
The correct answer is that - if you're in the UK - the bus is travelling to the right. And the key to solving the puzzle is the fact that you can't see the passenger doors.
This means they must be on the other side of the bus, and if you're in the UK where people drive on the left side of the road this means the bus is going right. The opposite applies in the US and other countries where people drive on the right - and the bus would be travelling on the left.

National Geographic featured the popular puzzle as part of their Brain Games TV series, and said that 80 per cent of children under 10 they tested got it right instantly.

Although the teaser is not new, it's recently cropped up again as people share it on social media. In a test of under 10-year-olds around 80 per cent were able to solve the brain teaser instantly.

The key to solving the puzzle is the fact there's no doors visible, meaning they're on the other side. If you're in the UK the bus is travelling to the right, and in other countries where people drive on the right hand side of the road, the bus is travelling to the left.

There's no specific figures on how adults have fared, but they're said to find the puzzle a lot more difficult to answer than children. It's though that this is down to youngsters being better at using visual cues and past experience to interpret a picture or situation.

Research from University College London and Birkbeck, University of London has found that children under 12 perceive visual information differently from adults. They tend to use the first visual cue their brain processes to form judgments, making them less accurate but much faster.

Adults, on the other hand, use different kinds of visual information in addition to sensory cues to form judgments.

National Geographic bus test about direction leaves adults flummoxed. 

Η δύναμη της θέλησης

 Όχι δικαιολογίες αλλά αποτελέσματα
Αυτός που βλέπουμε στη φωτογραφία, είναι ο Jim Thorpe και η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1912, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών στη Στοκχόλμη. Ο Τζιμ, ήταν ένας αυτόχθων Αμερικανός Ινδιάνος, ένας υπεραθλητής που εκπροσώπησε την Αμερική στα σύνθετα αγωνίσματα του πεντάθλου και του δεκάθλου.

Δείτε προσεκτικά τη φωτογραφία και θα παρατηρήσετε ότι φοράει διαφορετικές κάλτσες και παπούτσια! Αυτό δεν ήταν κάποια τάση της μόδας, ούτε κανενός είδους ιδιοτροπία. Απλά, το πρωί του αγώνα του, ανακάλυψε ότι του είχαν κλέψει τα παπούτσια!

Ευτυχώς ο Τζιμ κατάφερε να βρει παπούτσια, σε ένα κάδο σκουπιδιών! Αυτά ακριβώς, που βλέπουμε στη φωτογραφία. Ωστόσο, το ένα παπούτσι ήταν μεγαλύτερο από το νούμερο του και έπρεπε να βάλει επιπλέον κάλτσες για να μπορέσει να το χρησιμοποιήσει.

Φορώντας αυτά τα παπούτσια, ο Jim κερδίζει 2 χρυσά μετάλλια εκείνη την ημέρα.
Αυτό είναι ένα τέλειο παράδειγμα, ότι οι δικαιολογίες σου δεν πρέπει να σε σταματήσουν!
Τι κι αν η ζωή δεν είναι δίκαιη; Τι θα κάνεις γι’ αυτό σήμερα;
Δεν έχει σημασία πώς ξύπνησες σήμερα το πρωί, με κλεμμένα παπούτσια, μια άρρωστη, αποτυχημένη σχέση, χρεοκοπημένη επιχείρηση, μην αφήσεις αυτά τα πράγματα να σε σταματήσουν από τη νίκη του αγώνα σου!

Μπορείς να κατακτήσεις πολλά περισσότερα στη ζωή, αν ξεπεράσεις τις δικαιολογίες σου και αρχίσεις να ενεργείς, να αγωνιστείς για όλα όσα σου αξίζουν.

Μην περιμένεις από τους άλλους. Εσύ είσαι και ο “άλλος” για τον διπλανό σου.
Μπορεί να έχεις δικαιολογίες ή αποτελέσματα…
Αλλά ποτέ και τα δύο μαζί! 

Τα παλάτια της μνήμης: Πώς να αντιμετωπίσετε τη «διαγραφή» των αναμνήσεων

Η μνήμη 
Ο εγκέφαλος διαγράφει τις αναμνήσεις με την ίδια... μέθοδο που χρησιμοποιείται και στις υπηρεσίες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου: ό,τι δεν χρησιμοποιείται συχνά, «πετιέται» σε έναν νευρωνικό «κάδο ανακύκλωσης».

Σύμφωνα με μία νέα έρευνα του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, αυτά τα οποία ξεχνάμε δεν είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να ανασύρουμε μνήμες αλλά συνέπεια μίας βιολογικής διαδικασίας του εγκεφάλου κατά την οποία διαγράφονται. Ωστόσο, υπάρχει ένα αρχαίο κείμενο που χρονολογείται από τον 8ο αιώνα και αποκαλύπτει την τέχνη της «αιώνιας μνήμης».

Το “Rherorica ad Herennium”, είναι το πιο αρχαίο λατινικό κείμενο που έχει βρεθεί, γραμμένο από άγνωστη πηγή, και διδάσκει τη «μέθοδο των θέσεων» ή το «παλάτι της μνήμης», όπως και είναι γνωστό. Όπως φαίνεται και στον τίτλο του, για να συγκρατηθούν στη μνήμη, γεγονότα ή ιδέες, πρέπει να συνδυαστούν σε μια εικόνα ή ένα τόπο.

Το παράδειγμα που αναφέρεται στη New York Times, είναι μια λίστα για ψώνια που περιέχει 10 αντικείμενα. Για να συγκρατηθούν στη μνήμη, το άτομο πρέπει να σχηματίσει μια εικόνα, μια ιστορία, τοποθετημένη σε έναν οικείο χώρο και εκεί να αντιστοιχίσει σε οικεία αντικείμενα το περιεχόμενο της λίστας του. Με αυτόν τον τρόπο θα του είναι πολύ πιο εύκολο να τα θυμηθεί.

Επιπλέον, ο πρωταθλητής διαγωνισμών μνήμης, Ρον Γουάιτ, αναφέρει στο Business Insider, ότι η μέθοδος ήταν αποτελεσματική όταν την εφάρμοσε η εξάχρονη κόρη του, η οποία κατάφερε να απομνημονεύσει και τους 44 προέδρους των ΗΠΑ. Επέλεξε έπιπλα που είχε στο σπίτι και τα αρίθμησε. Κάθε έπιπλο είχε συνδυαστεί με έναν πρόεδρο. Για παράδειγμα για να θυμηθεί τον Ουάσιγκτον σκέφτηκε ότι πλένει ένα τραπέζι με σαπούνι και νερό. Αμέσως το έπιπλο συνδυάστηκε στο μυαλό της με το «wash», που σημαίνει πλένω και παραπέμπει στον πρόεδρο των ΗΠΑ.

Φαίνεται λογικό, και δεκάδες μελέτες, απέδειξαν ότι η «μέθοδος των θέσεων», βελτιώνει τη μνήμη μακροπρόθεσμα. Με αυτή τη προσέγγιση, οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να απομνημονεύσουν ημερομηνίες και αριθμούς, μπορούν να το εφαρμόσουν και θα ανακαλύψουν τη λειτουργία της.

Η μελέτη που έγινε πάνω σε αρουραίους, και δημοσίευσε το Journal of Neuroscience, μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν γιατί άσχημες αναμνήσεις δεν διαγράφονται τόσο άμεσα από τη μνήμη, και τόσοι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από μετά-τραυματικό στρες.

Οι αναμνήσεις διατηρούνται χάρις στη χημική ένωση μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων και εξειδικευμένων νευρωνικών υποδοχέων, που ονομάζονται ΑΜΡΑ. Όσο περισσότερα κύτταρα είναι συνδεδεμένα, τόσο πιο ισχυρή είναι μια ανάμνηση.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι μνήμη διαγράφεται, όταν τα κύτταρα του εγκεφάλου διαχωρίζονται από τους υποδοχείς. Όσο περνάει ο καιρός, εάν μια ανάμνηση δεν ανακαλείται, οι ΑΜΡΑ διαχωρίζονται, με αποτέλεσμα οι αναμνήσεις να διαγράφονται σταδιακά.

Πηγή: CNN Newsroom, 01 Απριλίου 2016 

Χαμόγελο

  Του Δρ. Ανδρέα Σοφόκλη

Το χαμόγελο δίνει ζωή. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι το χαμόγελο και φυσικά το γέλιο ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Συμβάλλει ώστε τόσο το σώμα όσο και η νόηση να ανθίστανται στις ψυχοσωματικές ασθένειες.

Ο εγκέφαλος αποκτά ανθεκτική δύναμη μνήμης και σκέψεως, δημιουργεί ιδέες, αναπτύσσει την ικανότητα οργάνωσης.

Το χαμόγελο συμβάλλει στην ισχυροποίηση του ανθρώπου στον κοινωνικοεπαγγελματικό του χώρο.

Αποτελεί σημαντικό παράγοντα ως προς την ενίσχυση των αισθημάτων εμπιστοσύνης, εκτίμησης. Αυξάνει τον συνδετικό, τον ηγετικό ρόλο. Δημιουργεί και ενισχύει φιλικές σχέσεις, αλληλοεκτίμηση, συνεργασία.

Οπωσδήποτε οι άνθρωποι που είτε έχουν έμφυτο το χαμόγελο είτε το αποκτούν είτε το ενισχύουν στην πορεία της ζωής τους, μετατρέπουν τη δική τους πορεία σε μια συνεχή ευτυχισμένη γραμμή, με αύξηση και του χρόνου ζωής, αφού έχει διαφανεί ότι είναι το πλέον θεραπευτικό μέσο, πλήρως υγιεινό.

Είναι γνωστό ότι άνθρωποι με σοβαρές ασθένειες είτε με την αρωγή ειδικών ιατρών και ιατρικών κέντρων είτε από μόνοι τους, με το χαμόγελο και με εφαρμογές τεχνικών χαμόγελου και γέλιου κατόρθωσαν και κατορθώνουν την αποθεραπεία τους είτε εντελώς είτε σε ένα υψηλό βαθμό που τους μετατρέπει τη ζωή σε ποιοτική.

Σε ιατρικά κέντρα εφαρμόζονταν στο παρελθόν, πιθανόν να  εξακολουθούν να εφαρμόζονται, αίθουσες χαμόγελου και γέλιου, με κατάλληλα βιβλία χιούμορ, με χιουμοριστικά έργα. Οι ασθενείς περνούσαν σε αυτές τις ειδικές αίθουσες τουλάχιστο μία ώρα την ημέρα, εκ περιτροπής. Αυτή η μέθοδος συνέβαλλε ώστε να περιορίζονται ή/και να πετάγονται εντελώς φαρμακευτικές αγωγές.

Πολλοί ισχυρίζονται, μετά από έρευνες, ότι το χαμόγελο είναι δείγμα υποταγής από επαγγελματικώς υφιστάμενους προς επαγγελματικώς προϊστάμενους. Σίγουρα, άλλωστε είναι επιστημονικώς τεκμηριωμένο, ότι ισχύουν και λειτουργούν διαφορετικά είδη χαμόγελου, όπως είναι: τα χαμόγελα κυριαρχίας, υποταγής, αινιγματικά, προσποιητά, συμπάθειας, σαγηνευτικά. Το σημαντικό είναι ο άνθρωπος να αφήνει το πηγαίο, το φιλικό χαμόγελο να εκδηλώνεται.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι οι χαμογελαστοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως κοινωνικοεπαγγελματικής θέσεως και κατάταξης, αυτά που αποκτούν από το πηγαίο, από το ανθρώπινο χαμόγελο είναι την εκτίμηση, την αγάπη, την εμπιστοσύνη και από απόψεως υγείας, την ποιότητα της ζωής.

Τα τηλεοπτικά προγράμματα και τα προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης, που στοχεύουν και επιτυγχάνουν το χαμόγελο, το γέλιο των τηλεθεατών τους, είναι στις μετρήσεις θεαματικότητας τα πλέον αγαπητά, ειδικά όταν συνδυάζονται με έξυπνα τηλεπαιχνίδια γνώσεων και μάθησης. Στην αντίπερα όχθη ανήκουν τα καταθλιπτικά τηλεοπτικά προγράμματα παρωχημένων εποχών, που είναι και εμφανές ότι το λεκτικό και τα γεγονότα που χρησιμοποιούνται δε συνάδουν και δε συνδέονται με τα δεδομένα και με τα ζητούμενα της σύγχρονης εποχής.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια παρατηρούμε ότι σύγχρονοι επαγγελματικοί οργανισμοί, εφαρμόζουν δράσεις, όπως τραγούδια-μουσική ευχάριστου χαρακτήρα στα διαλείμματα. Σε τακτά χρονικά διαστήματα οργανώνουν και υλοποιούν συνεστιάσεις με τη συμμετοχή του συνόλου των στελεχών, με στόχους τη χαλαρή επικοινωνία σε ευχάριστα περιβάλλοντα. Αυτές οι δράσεις μετατρέπονται σε κουλτούρα εμπιστοσύνης, ενίσχυσης των συνεργασιών, αλληλεγγύης, επίτευξης των στόχων των Οργανισμών, με εργαλείο επιτυχίας το χαμόγελο, το γέλιο, τα αστεία μέσα και από τον εργασιακό χώρο.

Σε μια σύγχρονη απαιτητική εποχή, σημαντική παράμετρος ηρεμίας, γαλήνης του σώματος, του νου, της ψυχής, είναι οπωσδήποτε η «Όαση» του χαμόγελου, του γέλιου,  με ευχάριστα προγράμματα, με χαρούμενη παρέα, με τα μέλη της οικογένειας.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

ΕΜΕ Φιλολογικών Μαθημάτων, ΥΠΑΝ

Το τραγικό συμβάν στα Τέμπη

Του Δρ Ανδρέα Σοφόκλη

Ας καταδικάσουμε τον ένοχο ή/και τους ενόχους.

Εμπρός ας το πράξουμε! προτού όμως προβούμε σε τέτοιου είδους καταδίκες, ας αναλογιστούμε τις σε βάθος ευθύνες. Ευθύνες-ας μου επιτραπεί να είμαι κάπως καυστικός, όσο μου επιτρέπεται σε ένα άρθρο δημοσίευσης-που φτάνουν στο κέντρο της ελληνικής κουλτούρας, τόσο στην Ελληνική Δημοκρατία όσο και στην Κυπριακή Δημοκρατία.


Δυστυχώς, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές και θρηνούντες, όπως στο Μάτι, στο Μαρί, με την "Ήλιος". Πάντοτε, μετά από ένα τραγικό συμβάν έχουμε την τάση να ανακαλύπτουμε κάποιο ή κάποια εξιλαστήριο/εξιλαστήρια θύμα/θύματα. Βρίζουμε, κατηγορούμε, διαδηλώνουμε, πονάμε, θρηνούμε. 

Αυτοί οι άνθρωποι, που χάνονται είναι θύματα μιας επιδερμικής κοινωνίας, ας το παραδεχτούμε, της δικής μας κοινωνίας, στην οποία όλοι και όλες ανήκουμε. Μιας κοινωνίας που δεν εννοεί να κατανοήσει ότι πάσχει μέσα στο ίδιο της το "Είναι". Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, χωρίς βεβαίως να ισχυρίζομαι ότι σε ένα περιορισμένο χωροχρόνο γραφής και ανάγνωσης είναι δυνατό να διεξέλθω ένα τόσο σοβαρό θέμα. Οι άνθρωποι που τοποθετούνται στις όποιες θέσεις, σημαντικές και ασήμαντες. Πώς τοποθετούνται; Με ποια κριτήρια; Του γείτονα; Του κουμπάρου; Του φίλου; Του συγγενή; Του ομοϊδεάτη; κ.λπ. Βεβαίως τα ερωτήματα έχουν μόνο ρητορικό χαρακτήρα, αφού τις απαντήσεις τις γνωρίζουμε! Αυτά είναι, πιθανώς, τα επιστημονικά μας κριτήρια!

Χιλιάδες νέοι επιστήμονες, τεχνίτες, έχουν υποχρεωθεί τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά το 2008, να μεταναστεύσουν μονίμως ως οικονομικοί μετανάστες σε χώρες του εξωτερικού, για ένα σίγουρο προσωπικό και επαγγελματικό μέλλον, οι αριθμοί τρομάζουν, οι επίσημες καταγραφές μιλούν. Ποιος είναι ο λόγος; Τα πιθανώς πάρα πάνω κριτήρια προσλήψεων, δυστυχώς και στον Δημόσιο και στον Ιδιωτικό τομέα, των γηγενών οικογενειακών επιχειρήσεων. Αρκετές ευσχήμως έχουν μετονομαστεί σε εταιρείες. Ας ακούσουμε τον αυτόματο τηλεφωνητή της συγκεκριμένης εταιρείας τρένων. 

Τα Πανεπιστήμια και οι Σχολικές Μονάδες, πρέπει επί τέλους να τολμήσουν να πράττουν το πλήρως επιστημονικώς ορθό, δηλαδή να τηρείται η επιστημονική αναλογία. Δε χρειάζεται να αποφοιτούν όλοι ή σχεδόν όλοι οι φοιτητές, δε χρειάζεται να φορτώνονται οι πάντες με πτυχιακούς τίτλους, για τους ευνόητους λόγους. Στις Σχολικές Μονάδες επιβάλλεται άμεσα να ισχύσει η βαθμολογία κάτω από το δέκα και ο αυτόματος προβιβασμός στην επόμενη τάξη, με την όποια βαθμολογία σε κάθε μάθημα, ώστε να είναι και κριτήριο εισδοχής ή μη στα Πανεπιστήμια.

Δε χρειαζόμαστε άλλους νόμους. Χρειαζόμαστε να εφαρμόζουμε την αξιοκρατία τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Η αξιολόγηση, από τη σχολική φοίτηση μέχρι την αφυπηρέτηση πρέπει να είναι συνεχής. Τα κριτήρια αξιολογήσεων είναι και ξεκάθαρα και γνωστά και θεσμοθετημένα.

Εάν αποφασίσουμε, ως Κοινωνίες, να επιλέγουμε τους ικανότερους, τους έντιμους, τους ηθικούς, τους ενάρετους, σε όλους τους τομείς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τότε θα διορθωθούν και οι συνθήκες ασφαλούς ζωής και ομαλής πορείας.

Δυστυχώς, η έως τώρα πορεία των Κοινωνιών των Χωρών μας, έχει καταδείξει πως οι πειραματισμοί έχουν ως συνέπειες τους θανάτους πειραματόζωων, που ονομάζονται άνθρωποι. Πιθανοί τέτοιοι πειραματισμοί, είναι οι τοποθετήσεις και οι αναρριχήσεις με παρεμβάσεις μεσαζόντων, με αντιεπιστημονικά, με αντιεπαγγελματικά κριτήρια.

Ως Κοινωνίες, σε Ελλάδα, σε Κύπρο, πρέπει να κατανοήσουμε πως δεν ζούμε στον 19ον αιώνα και πριν αλλά περάσαμε το 1/5 του 21ου αιώνα. Τα πάντα αλλάζουν και εκσυγχρονίζονται, είναι καιρός να προχωρήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Αγωνιζόμαστε, ως Χώρες, ως Κράτη, με ηλιοφάνεια, με παραλίες, με τουριστικά, με παραδοσιακά, με φυσικά ωραία μέρη να προσελκύουμε επισκέπτες. Ας αναλογιστούμε τι ζημιές προκαλούμε με την εσωτερική ανοργανωσιά, όταν και εφόσον δεν επενδύουμε και δεν αξιοποιούμε σε ικανούς διαχειριστές. Αντίθετα είναι στη μόδα προγράμματα των φθηνών και των καταναλωτικών καναπεδοθεαμάτων.

Κράτη που αδυνατούν να παρέχουν ασφάλεια στους πολίτες τους, πώς είναι δυνατό να συγκαταλέγονται στα σύγχρονα κράτη; Κράτος σημαίνει, ισχύς, δύναμη για τον πολίτη, σημαίνει εύρυθμη λειτουργία όλων των μηχανισμών. Για να συμβαίνει αυτό πρέπει όλα τα στελέχη, από τις πλέον χαμηλές θέσεις μέχρι τις πλέον υψηλές, να γνωρίζουν τι κάνουν, να έχουν τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις δεξιότητες που απαιτεί η κάθε θέση.

Στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού και για να είναι όντως εκσυγχρονισμός, χρειάζεται, να επανέβρουμε τις ρίζες μας. Να επιστρέψουμε στο του Ιωάννη Μακρυγιάννη: "Είμαστε στο Εμείς και όχι στο εγώ". Οι ουσιώδεις όροι: αγάπη, σεβασμός, ευθύνη, συνεργασία ανιδιοτέλεια, αλληλεγγύη, αξιοκρατία, πρέπει να επανέλθουν ως Κουλτούρα.

Η Μόρφωση, οι Ηθικές Αρχές της ευθύνης έναντι του συνόλου των Συμπατριωτών είναι καιρός να λάβουν την περίοπτή τους θέση. Όλα αυτά, ως συγκεκριμένες αρχές προόδου και εξέλιξης, με ακρίβεια, με σαφήνεια, με καθαρότητα, είναι οδοδείκτες διόρθωσης και εξοβελισμού λαθών και σφαλμάτων, ώστε να πάψουμε να θρηνούμε αθώα θύματα και να τεθεί τέρμα στην γραφειοκρατία και στα ατομικά συμφέροντα ως σημαντικοί παίκτες στην πορεία Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Σύγχρονου Κόσμου.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλη
ΕΜΕ Φιλολογικών Μαθημάτων, ΥΠΑΝ 

Χάσαμε το μέτρο...

 

«Ένα καρβέλι ψωμί, ένα κρεμμύδι κι ένα πιάτο ελιές για 6 στόματα. Κι όμως, αυτά τα στόματα δεν έπαυαν να λένε "δόξα τω Θεώ".

Σήμερα έχουμε τα πάντα, κι όμως πάλι λέμε "δεν έχουμε".

Όλο κάτι μας λείπει, όλο κάτι μας φταίει, και ξεχνάμε να πούμε ένα ευχαριστώ για το φαγητό που έχουμε στο τραπέζι μας, για τη στέγη πάνω από το κεφάλι μας, τη ζεστούλα μας τώρα τον χειμώνα, τα ρούχα που έχουμε να ντυθούμε...

Και μετά απορούμε που η κατάθλιψη είναι η μάστιγα της εποχής;

Φίλε μου, όσα κι αν έχεις, αν δε μάθεις να είσαι ευγνώμων γι' αυτά κι εστιάζεις πάντα σε όσα δεν έχεις, πάντα δυστυχισμένος θα είσαι...».

(Via: Με τα μάτια της ψυχής)

Πιστεύετε στον Θεό;

Η απάντηση του Αϊνστάιν

Όταν ο Αϊνστάιν έδινε ομιλίες σε διάφορα συνέδρια σε πανεπιστήμια των Η.Π.Α. η ερώτηση που έκαναν οι σπουδαστές του ήταν:  -Πιστεύετε στον Θεό;

Και εκείνος απαντούσε:

-Πιστεύω στον Θεό του Σπινόζα!

Όποιος δεν είχε διαβάσει Σπινόζα είχε ακόμα μια θολή ιδέα πάνω στο θέμα.

Ο Μπαρούχ Σπινόζα ήταν ένας Ολλανδός φιλόσοφος που θεωρούταν ένας από τους πιο μεγάλους ορθολογιστές της φιλοσοφίας του 17ου αιώνα!!

Αυτός είναι ο Θεός ή Φύση του Σπινόζα:

«Ο Θεός έλεγε:

“Σταμάτα να προσεύχεσαι και να χτυπιέσαι στο στήθος!

Αυτό που θέλω να κάνεις είναι να βγεις έξω στον κόσμο και να χαρείς την ζωή σου.

Θέλω να ζεις, να τραγουδάς, ναι χαίρεσαι και να απολαμβάνεις όλα αυτά που έχω φτιάξει για ‘σένα.

Σταμάτα πια να πηγαίνεις σε εκείνους τους μελαγχολικούς, σκοτεινούς και κρύους ναούς που εσύ ο ίδιος κατασκεύασες και λες πως είναι το σπίτι μου.

Το σπίτι μου είναι στα βουνά, στα δάση, στα ποτάμια, στις λίμνες, στις θάλασσες.

Εκεί είναι που ζω και εκφράζω την αγάπη μου για εσένα.

Σταμάτα να με θεωρείς υπεύθυνο για την μίζερη ζωή σου, εγώ ποτέ δεν σου είπα πως δεν υπήρχε τίποτε κακό σε ‘σένα ή ότι ήσουν αμαρτωλός, ή ότι η σεξουαλικότητα σου ήταν κάτι κακό.

Το σεξ είναι ένα δώρο που σου έχω δώσει με το οποίο μπορείς να εκφράσεις την αγάπη, την έκσταση, την χαρά σου.

Έτσι μη με κατηγορείς για όλα αυτά που σε έκαναν να πιστεύεις.

Σταμάτα πια να διαβάζεις υποτιθέμενες άγιες γραφές που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με εμένα.

Αν δεν μπορείς να με διαβάσεις σε ένα ηλιοβασίλεμα, στην εξοχή, στο βλέμμα των φίλων σου, στα μάτια του παιδιού σου…..

Δεν θα με βρεις σε κανένα βιβλίο!

Πίστεψε με και σταμάτα να με ρωτάς.

Θα μου πεις πώς να κάνω την δουλειά μου;

Σταμάτα να με φοβάσαι τόσο.

Εγώ δεν σε κρίνω, δεν σε κριτικάρω, ούτε με ενοχοποιώ, ούτε χαλιέμαι, ούτε τιμωρώ.

Εγώ είμαι αγνή αγάπη.

Σταμάτα να μου ζητάς συγχώρεση, δεν υπάρχει τίποτα να συγχωρήσω.

Αν εγώ σε έφτιαξα… εγώ σε γέμισα με πάθη, με όρια, με απολαύσεις, με συναισθήματα, με ανάγκες, με ασυνέπειες, με ελεύθερη βούληση.

Πως μπορώ να σε συγχωρήσω εάν ανταποκρίνεσαι σε κάτι που εγώ έβαλα μέσα σου;

Πως μπορώ να σε τιμωρώ επειδή είσαι αυτό που είσαι, εάν εγώ είμαι αυτός που σε έφτιαξα;

Πιστεύεις πως θα μπορούσα να φτιάξω ένα μέρος για να καίω όλους εκείνους τους γιους μου που συμπεριφέρονται άσχημα, για την υπόλοιπη αιωνιότητα;

Τι είδους Θεός θα το έκανε αυτό;

Ξέχνα οποιουδήποτε τύπου εντολή, οποιουδήποτε τύπου νόμο, αυτά είναι κόλπα για να σε μεταχειρίζονται, για να σε ελέγχουν, ώστε μόνο να δημιουργούν τύψεις μέσα σου.

Σεβάσου τους όμοιους σου και μην κάνεις αυτό που δεν θα ήθελες για ‘σένα.

Το μόνο που σου ζητάω είναι να προσέξεις την ζωή σου, και η εγρήγορση σου να είναι ο οδηγός σου.

Αγαπημένε μου, αυτή η ζωή δεν είναι μια δοκιμή, ούτε ένα επίπεδο, ούτε ένα βήμα στον δρόμο, ούτε μια πρόβα, ούτε ένα πρελούδιο προς τον παράδεισο.

Αυτή η ζωή είναι το μόνο που υπάρχει εδώ και τώρα το μοναδικό που έχεις ανάγκη.

Είσαι απόλυτα ελεύθερος για να δημιουργήσεις στην ζωή σου έναν παράδεισο ή μια κόλαση.

Δεν θα μπορούσα να σου πω αν υπάρχει κάτι άλλο μετά από αυτή την ζωή, αλλά μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή.

Ζήσε σαν να μην υπήρχα.

Ζήσε σαν να ήταν η μοναδική σου ευκαιρία να απολαύσεις, να αγαπήσεις, να υπάρξεις.

Έτσι, αν δεν υπάρχει τίποτα, λοιπόν θα έχεις αξιοποιήσει την ευκαιρία που σου έδωσα.

Και αν υπάρχει, να είσαι σίγουρος πως δεν θα σε ρωτήσω αν συμπεριφέρθηκες καλά ή κακά, θα σε ρωτήσω, σου άρεσε;

Το διασκέδασες;

Τι ήταν αυτό που απόλαυσες περισσότερο;

Τι έμαθες;….

Σταμάτα να πιστεύεις σε ‘μένα, πιστεύω σημαίνει υποθέτω, φαντάζομαι, μαντεύω.

Εγώ δεν θέλω να πιστεύεις σε ΄μένα, θέλω να με νιώθεις σε ‘σένα.

Θέλω να με νιώθεις σε ‘σένα όταν φιλάς την αγαπημένη σου, όταν ντύνεις την κορούλα σου, όταν χαϊδεύεις τον σκύλο σου, όταν κάνεις μπάνιο στην θάλασσα.

Σταμάτα να με επαινείς, τι είδους θεός εγωλάτρης νομίζεις ότι είμαι;

Με κάνει να βαριέμαι όταν με επαινούν, με εκνευρίζει όταν μου εκφράζουν ευγνωμοσύνη.

Νιώθεις ευγνώμων;

Απόδειξε το προσέχοντας εσένα, την υγεία σου, τις σχέσεις σου, τον κόσμο.

Νιώθεις ευλογημένος, προικισμένος;

Έκφρασε την χαρά σου!

Αυτός είναι ο τρόπος να με επαινείς.

Σταμάτα να περιπλέκεις τα πράγματα και να επαναλαμβάνεις σαν παπαγάλος αυτά που σου έμαθαν για ΄μένα.

Το μόνο σίγουρο είναι πως είσαι εδώ, πως είσαι ζωντανός, πως αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα.

Γιατί να ψάχνεις περισσότερα θαύματα;

Γιατί τόσες εξηγήσεις;

Μην με ψάχνεις έξω, δεν θα με βρεις, ψάξε με μέσα….εκεί είμαι, παλλόμενος μέσα σου.

“Σπινόζα”

 

Πρώιμο χαρακτικό του φιλόσοφου Σπινόζα,

με υπότιτλο στα Λατινικά «Ένας Εβραίος και Άθεος»

 Μπαρούχ Σπινόζα

Ο Μπέντο ντε Σπινόζα (1632 – 1677) ήταν Ολλανδός φιλόσοφος, εβραϊκής καταγωγής.

Το εύρος και η σημασία του έργου του Σπινόζα δεν έγιναν πλήρως κατανοητά παρά μόνο χρόνια μετά τον θάνατό του. Θέτοντας τα θεμέλια για τον Διαφωτισμό του 18ου αιώνα και τη σύγχρονη κριτική της Αγίας Γραφής, περιλαμβανομένων των σύγχρονων αντιλήψεων για το άτομο και, αναμφίβολα, το σύμπαν, θεωρείται ένας από τους μεγάλους ορθολογιστές της φιλοσοφίας του 17ου αιώνα. Το αριστούργημά του, η μεταθανάτια Ηθική, με το οποίο αντιτάχθηκε στο δυϊσμό πνεύματος-σώματος του Καρτέσιου, του χάρισε την αναγνώριση ως ενός από τους σημαντικότερους διανοητές της Δυτικής φιλοσοφίας. Με την Ηθική ο Σπινόζα έγραψε το τελευταίο αδιαμφισβήτητο αριστούργημα στα Λατινικά, στο οποίο οι εκλεπτυσμένες αντιλήψεις της μεσαιωνικής φιλοσοφίας στρέφονται τελικά ενάντια στον εαυτό τους και καταστρέφονται εντελώς. Ο φιλόσοφος Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ δήλωσε ότι από όλους τους σύγχρονους φιλοσόφους «Ή είσαι Σπινοζικός ή δεν είσαι καθόλου φιλόσοφος».

Το όνομα του Σπινόζα σε διάφορες γλώσσες είναι στα Εβραϊκά ברוך שפינוזה (Μπαρούχ Σπινόζα), στα Πορτογαλικά Benedito ή Bento de Espinosa και στα Λατινικά Benedictus de Spinoza. Σε όλες αυτές τις γλώσσες ο πρώτος όρος σημαίνει «ο Ευλογημένος». Ο Σπινόζα μεγάλωσε στην Πορτογαλική Εβραϊκή κοινότητα του Άμστερνταμ. Ανέπτυξε ιδέες ιδιαίτερα αντίθετες προς την Εβραϊκή Βίβλο και τη φύση του Θείου. Οι Εβραϊκές θρησκευτικές αρχές (Πορτογαλική Συναγωγή του Άμστερνταμ) εξέδωσαν ένα χερέμ (ένα είδος απαγόρευσης, απομόνωσης, εξοστρακισμού, απέλασης ή αφορισμού) εναντίον του, αποκλείοντάς τον ουσιαστικά από την Εβραϊκή κοινωνία, στα 23 του. Τα βιβλία του περιελήφθησαν επίσης αργότερα στον Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων της Καθολικής Εκκλησίας.

Ο Σπινόζα έζησε μια εξαιρετικά απλή ζωή ως τροχιστής φακών, απορρίπτοντας επιβραβεύσεις και τιμές σε όλη του τη ζωή, περιλαμβανομένων υψηλού κύρους θέσεων διδασκαλίας. Την οικογενειακή κληρονομιά την άφησε στην αδελφή του. Τα φιλοσοφικά του επιτεύγματα και ο ηθικός του χαρακτήρας έκανε το φιλόσοφο του 20ού αιώνα Ζιλ Ντελέζ να τον αποκαλέσει πρίγκιπα των φιλοσόφων.

 Ο Σπινόζα πέθανε σε ηλικία 44 ετών, μάλλον από κάποια ασθένεια των πνευμόνων, ίσως φυματίωση ή πνευμονοκονίαση, που επιδεινώθηκε από τη λεπτή σκόνη γυαλιού που εισέπνεε κατά το τρόχισμα των οπτικών φακών. Ο Σπινόζα έχει ταφεί στον περίβολο της Νιούε Κερκ (Νέα Εκκλησία) στη Χάγη.  

Το υποσυνείδητο είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο

 

Ο επιστήμονας ήθελε να αποδείξει μια θεωρία και αναζητούσε έναν εθελοντή.

Βρήκε έναν θανατοποινίτη τον οποίο περίμενε μια ηλεκτρική καρέκλα. Προσφέρθηκε να συμμετάσχει σε ένα επιστημονικό πείραμα για το οποίο θα γινόταν μια μικρή τομή στο χέρι του για να επιτρέψει στο αίμα του να ρέει αργά έως την τελευταία σταγόνα.

Του είπαν ότι πρόκειται να πεθάνει, αλλά θα ήταν ένας θάνατος χωρίς να υποφέρει, και δεν θα παρατηρούσε καν τον πόνο. Ο κρατούμενος συμφώνησε επειδή αυτός ο θάνατος ήταν καλύτερος από έναν θάνατο σε ηλεκτρική καρέκλα.

Τον έβαλαν σε φορείο και έδεσαν το σώμα του, ώστε να μην μπορεί να κινηθεί. Έκαναν μια μικρή περικοπή στον καρπό του και έβαλαν ένα μικρό κύπελλο αλουμινίου κάτω από το χέρι του. Το κόψιμο ήταν ρηχό, αλλά ήταν αρκετό για τον άνδρα να πιστέψει ότι οι φλέβες του είχαν κοπεί.
Ένας μικρός διανομέας τοποθετήθηκε κάτω από την κλίνη για να ρυθμίσει τη ροή ενός υγρού με τη μορφή σταγονιδίων.

Ο κατάδικος άκουσε τις σταγόνες και μέτρησε κάθε σταγόνα, νόμιζοντας ότι ήταν το αίμα του. Ο επιστήμονας μείωνε αργά τον αριθμό των σταγόνων με το διανομέα, έτσι ώστε ο κατάδικος να πίστευει ότι το αίμα του εξαντλείται αργά. Με την πάροδο του χρόνου, η εμφάνισή του έχασε το χρώμα της, ο παλμός του επιταχύνθηκε και άρχισε να αναπνέει βαριά.
Όταν η απόγνωση του έφτασε στο αποκορύφωμά της, ο επιστήμονας έκλεισε εντελώς τις βαλβίδες, ο κρατούμενος υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε.

Ο επιστήμονας κατάφερε να αποδείξει ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι αυστηρά γεμάτο από ό, τι είναι αποδεκτό, θετικό ή αρνητικό, επηρεάζοντας ολόκληρο το πνευματικό και οργανικό μέρος του ανθρώπου.

Αν και πιστεύουμε ότι ο νους δεν έχει όρια και δεν εξαπατά τον εαυτό του, μερικές φορές όταν δεν καταλαβαίνει κάτι, δημιουργεί κάτι άλλο που δεν υπάρχει καν.

Άρα... αξίζει να προσέχετε τι ακριβώς πιστεύετε, γιατί γίνεται πραγματικά αληθινό, επειδή το υποσυνείδητο είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο.

Πηγή: Σαν χάδι 

Περί Εθελούσιας Σκλαβιάς

 

Ο ντε λα Μποετί , είχε ένα χρόνιο προβληματισμό , σχετικά με την εθελοδουλία των ανθρώπων και αποφάσισε να κάτσει να το μελετήσει το θέμα.

Επηρεασμένος από τα τότε κινήματα πολιτικής ανυπακοής, το 1577, έγραψε το δοκίμιο «Περί Εθελούσιας Σκλαβιάς», όπου αναλύει το ερώτημα:

« γιατί οι άνθρωποι υπηρετούν τους τυράννους που τους καταδυναστεύουν» ;
καταλήγοντας σε τρεις σημαντικούς λόγους:

- Τη συνήθεια

- Τη διαφθορά και τον πολλαπλασιασμό του φόβου

- Την οργανωμένη θρησκεία

Αντί λοιπόν να σας περιγράψω τι είπε, σας παραθέτω αυτούσιες κάποιες επιλογές από τα λόγια του, αναλύοντας τους δυο πρώτους λόγους.

Ο τρίτος λόγος δεν νομίζω πως χρειάζεται ανάλυση. Ακόμα και οι πέτρες γνωρίζουν πως οι οργανωμένες θρησκείες υπηρετούν πάντα τους τυράννους, τους βασιλείς, τους κατακτητές και την κάθε λογής εξουσία.
Βέβαια, τότε, ο Ετιέν δεν ήξερε από εθνικισμό, γιατί ακόμα η έννοια του έθνους-κράτους δεν υπήρχε, υπήρχαν μόνο βασίλεια και αυτοκρατορίες.
Ενώ δεν ήξερε και από κοινωνικά δίκτυα και μέσα μαζικής εξημέρωσης. Αλλά παρ’ όλα αυτά, έχει αξία να τον διαβάσουμε και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.

Προς γνώση και ανυπακοή λοιπόν.

Πες τα Ετιέν:

«Τι φαυλότητα, τι ξεπεσμός, να βλέπεις ένα ατελείωτο πλήθος ανθρώπων όχι μόνο απλά να υπακούν, αλλά να οδηγούνται μόνοι τους στη δουλοπρέπεια. Όχι να κυβερνώνται, αλλά να υπόκεινται τυραννία.
Άνθρωποι χωρίς πλούτο, χωρίς καν να τους ανήκει η ζωή τους.

Υποφέρουν τη λεηλασία, την κακία, την σκληρότητα, όχι από έναν στρατό ή από μια βαρβαρική ορδή, μπροστά στην οποία θα έπρεπε να χύσουν το αίμα τους και να θυσιάσουν τις ζωές τους, αλλά από έναν άνθρωπο. Όχι από έναν Ηρακλή ή έναν Σαμψών, αλλά από έναν μικρό ανθρωπάκο.
Βάλτε σε μια πλευρά 50.000 αρματωμένους άνδρες και το ίδιο από την άλλη, και αφήστε τους να πολεμήσουν μεταξύ τους, με τη μία πλευρά να πολεμά για να διατηρήσει την ελευθερία της και την άλλη για τους την πάρει.
Ποιά πλευρά νομίζεις ότι θα υπερίσχυε; Ποιοί θα πολεμούσαν πιο γενναία; Αυτοί που ως ανταμοιβή για τα δεινά τους θα είχαν την ελευθερία τους ή αυτοί που η ανταμοιβή για τα χτυπήματα που θα δέχονταν στη μάχη θα ήταν η σκλαβιά των αντιπάλων τους;
Προφανώς, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να πολεμήσει κανείς έναν τύραννο, γιατί οι πολίτες νικούν αυτομάτως όταν αρνούνται να τον υπηρετήσουν, όταν αρνούνται να συναινέσουν στην ίδια τη σκλαβιά τους.

Δεν είναι ανάγκη να του στερηθεί οτιδήποτε, απλά να μην του παραχωρηθεί απολύτως τίποτα.
Δεν απαιτώ από κανέναν να είναι θαρραλέος. Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να προτιμήσει την αμφίβολη ασφάλεια της δύστυχης διαβίωσής του από την αβέβαιη ελπίδα του να ζει όπως ορίζει ο ίδιος.
Όλοι ξέρουν ότι μια σπίθα μπορεί να ανάψει μια ολόκληρη φλόγα και μια φλόγα μπορεί να δυναμώνει όσο βρίσκει ύλη προς καύση.
Αλλά ακόμη και χωρίς να σβηστεί από νερό, μια φωτιά σβήνει αν δεν έχει άλλη καύσιμη ύλη, καταναλώνει τον εαυτό της και αργοσβήνει.Το ίδιο και οι τύραννοι.
Όσο έχουν να λεηλατήσουν, τόσο περισσότερα θέλουν, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η όρεξή τους για καταστροφή.

Όσο υποτάσσεται κανείς σε αυτόν και τον υπακούει, τόσο μεγαλώνει η ισχύς του, τόσο πιο έτοιμος είναι να καταστρέψει.
Αλλά αν κανείς δεν υποκύψει, αν χωρίς καμία βία, αρνηθούν όλοι να υπακούσουν, τότε ο τύραννος μένει γυμvός και τιποτένιος.

Αυτός που σας εξουσιάζει έχει μόνο δύο μάτια, δύο χέρια και ένα σώμα, όχι περισσότερα απ’ όσα έχει ακόμα και ο πιο φτωχός ανάμεσα στις πόλεις σας. Δεν έχει τίποτα παραπάνω από τη δύναμη που του δίνετε να σας καταστρέψει.

Ποιός του δίνει τόσα μάτια για να σας κατασκοπεύει, αν όχι εσείς οι ίδιοι; Ποιός του δίνει πόδια να σας καταπατά, αν όχι εσείς οι ίδιοι; Πώς έχει δύναμη πάνω σε σας, αν δεν του την δώσατε εσείς; Τι θα μπορούσε να σας κάνει, αν εσείς οι ίδιοι δεν συμμετείχατε στην ληστεία, τον φόνο και την προδοσία του ίδιου σας του εαυτού.

Σπέρνετε τις καλλιέργειές σας ώστε να τις καταστρέψει, επιπλώνετε τα σπίτια σας ώστε να σας τα λεηλατήσει, μεγαλώνετε τα παιδιά σας ώστε να τα εκμεταλλευτεί, να τα στείλει στο σφαγείο του πολέμου, να τα κάνει υπηρέτες της απληστίας του και εργαλεία της καταστροφής σας.
Δουλεύετε σκληρά ώστε να απολαμβάνει, αδυνατίζετε τον εαυτό σας για να δυναμώνει ο ίδιος και να σας κρατά υπό τον έλεγχό του.
Αποφασίστε να μην υπηρετείτε άλλο και με μιας είστε ελεύθεροι.

Είναι ανούσιο να διαφωνούμε για το αν η ελευθερία του ανθρώπου είναι φυσική ή όχι, εφόσον κανείς δεν σκλαβώνεται χωρίς να έχει υποστεί κάποια αδικία, και σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τη φύση, η οποία υπόκειται στη λογική, δεν υπάρχει τίποτα τόσο αντίθετο όσο η αδικία.
Εφόσον η ελευθερία είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, δεν είναι μόνο υπό την κατοχή μας, αλλά έχουμε και την ορμή να την υπερασπιστούμε. Τα ίδια τα ζώα, αν οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο κουφοί για να τα ακούσουν, φωνάζουν “Ζήτω η Ελευθερία!”.
Πολλά από αυτά πεθαίνουν λίγο μετά την αιχμαλωσία τους, όπως το ψάρι εκτός του νερού, έτσι και τα πλάσματα αυτά χάνουν το φως των ματιών τους και δεν έχουν καμία επιθυμία να ζήσουν χωρίς την ελευθερία τους.

Άλλα ζώα, από το πιο μεγάλο μέχρι το πιο μικρό, όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να τα αιχμαλωτίσουν φέρουν τόση μεγάλη αντίσταση, με νύχια, κέρατα, ράμφη και πόδια, προσπαθώντας να γαντζωθούν από αυτό που τους αφαιρείται.
Κατά την αιχμαλωσία τους επιδεικνύουν έντονα σημάδια συνειδητοποίησης της ατυχίας τους, κάνοντας εμφανή τον μαρασμό τους, συνεχίζοντας να ζουν θρηνώντας την χαμένη τους ελευθερία παρά απολαμβάνοντας την σκλαβιά τους.
Η Φύση απ΄ ό,τι φαίνεται, υπακούει όχι από τη θέλησή της, αλλά εξαιτίας του εξαναγκασμού της από εμάς.

Υπάρχουν τρία είδη τυράννων.

- Κάποιοι καταλαμβάνουν τη θέση τους μέσω εκλογών,

- άλλοι μέσω της δύναμης των όπλων

- και άλλοι την κληρονομούν.
Αυτός που καταλαμβάνει την θέση του μέσω εκλογών θα περίμενα να είναι πιο υποφερτός, και μάλλον θα μπορούσε να είναι, αν κολακευμένος από το μεγαλείο του δε παρασυρόταν ώστε να μένει στη θέση του επ΄άπειρον.
Ένας τέτοιος άνδρας συνήθως μεταφέρει την εξουσία που του έδωσαν οι πολίτες, στα παιδιά του, έτσι ώστε οποιαδήποτε διαφορά τον διέκρινε από έναν κληρονομικό τύραννο, σύντομα εξαφανίζεται.

Η διακυβέρνηση και στις τρείς περιπτώσεις τυράννου είναι πρακτικά η ίδια.
Αυτός που εκλέγεται, συμπεριφέρεται στον λαό σαν να είναι βόδια που πρέπει να εξημερώσει, αυτός που παίρνει την εξουσία με τη βία, συμπεριφέρεται στον λαό όπως ο θηρευτής στο θύμα, και αυτός που κληρονομεί την εξουσία συμπεριφέρεται στον λαό σαν να ήταν οι σκλάβοι του, οι φυσικοί του υπηρέτες.

Ας υποθέσουμε ότι κάποια άτομα γεννιόντουσαν χωρίς να γνωρίζουν το τι είναι σκλαβιά ή τι είναι επιθυμία για ελευθερία, παντελώς αδαείς των εννοιών αυτών. Αν τους έδινε κανείς την επιλογή, τι νομίζετε ότι θα επέλεγαν;
Οι άνθρωποι σκλαβώνονται είτε με τη βία, είτε με δολοπλοκία.

Αλλά είναι εντυπωσιακό ότι με το πού γίνονται υποκείμενα, ξεχνούν με μιας την ελευθερία τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε είναι αδύνατο να τους ξεσηκώσεις στο να την ανακτήσουν.
Υπηρετούν τους αφέντες τους τόσο εύκολα και πρόθυμα, ώστε κάποιος μπορεί να πει ότι δεν έχασαν την ελευθερία τους, αλλά κέρδισαν τη σκλαβιά τους.
Ενώ λοιπόν είναι αληθές ότι αρχικά η σκλαβιά επέρχεται με τη βία, για όσους ακολουθήσουν, η υποταγή έρχεται πρόθυμα και χωρίς ενοχή.

Οι άνθρωποι που γεννιούνται στη σκλαβιά, που μεγαλώνουν στη σκλαβιά, είναι πειθήνιοι, ικανοποιημένοι, και ζουν τις ζωές τους, μη γνωρίζοντας άλλη κατάσταση από αυτή της υποταγής τους, θεωρώντας την κατάσταση αυτή φυσιολογική. ( ναι ναι )
Λέγεται ότι ο Μιθριδάτης εξασκούταν στο να πίνει δηλητήριο. Σαν αυτόν, μαθαίνουμε να καταπίνουμε το δηλητήριο της σκλαβιάς μέχρι να σταματήσει να μας πικρίζει πια. Παρά την προίκα του ενστίκτου της ελευθερίας που η Φύση παρέχει σε όλους τους ανθρώπους, η δύναμη που αυτή ασκεί δεν είναι αρκετή μπροστά σε αυτή της συνήθειας και του εθίμου.

Όσο καλά και αν είναι τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου, αν δεν εξασκούνται, χάνουν την ισχύ τους και αφήνεται στο περιβάλλον του να καθορίσει την ταυτότητα του.
Είμαι της άποψης ότι πρέπει να λυπούμαστε αυτούς που γεννιούνται υπό καθεστώς σκλαβιάς. Πρέπει να τους απαλλάσουμε από οποιαδήποτε ενοχή, να τους συγχωρούμε, διότι δεν γνώρισαν ποτέ ούτε τον ίσκιο της ελευθερίας.
Η άγνοια τους αυτή, τους εμποδίζει να αναγνωρίσουν το κακό που τους έχει επιβληθεί μέσω της σκλαβιάς τους.

Κανείς δεν προτιμά αυτό που του είναι άγνωστο. Η επιθυμία έρχεται αφού το έχει απολαύσει. Επιθυμία που καταλήγει σε λύπη, με την ανάμνηση της πρότερης χαράς.
Είναι στη φύση του ανθρώπου να είναι ελεύθερος και να επιθυμεί να είναι, αλλά ο χαρακτήρας του είναι τέτοιος ώστε ενστικτωδώς ακολουθεί τις τάσεις της εκπαίδευσης του.
Έτσι, η εθιμοτυπία γίνεται ο πρώτος λόγος για την εθελούσια σκλαβιά.
Είναι σύνηθες για τον λαό, ο οποίος συγκεντρώνεται περισσότερο στα αστικά κέντρα, να είναι καχύποπτος απέναντι σε κάποιον που νοιάζεται για το καλό του, και εύπιστος απέναντι σε αυτόν που τον κοροϊδεύει.

Μόλις ο τύραννος μοιράσει λίγα σιτηρά, λίγο κρασί και μερικά νομίσματα, όλοι ξεδιάντροπα φωνάζουν, “Ζήτω ο βασιλιάς!”.
Οι ηλίθιοι δεν καταλαβαίνουν ότι απλά τους επιστρέφεται ένα μερίδιο του δικού τους πλούτου, και ότι ο τύραννος δεν θα μπορούσε να τους δώσει τίποτα, αν προηγουμένως δεν τον είχε πάρει από αυτούς.

Οι πολιτικοί, από την άλλη, πάντα αναλαμβάνουν μια άδικη πολιτική, αφού προηγουμένως βγάλουν έναν λόγο προς τον λαό, εξηγώντας τα οφέλη της για το κοινό καλό.
Έρχομαι σε ένα σημείο που θεωρώ πως είναι το σημαντικότερο στοιχείο της επικυριαρχίας του τυράννου. Όσοι νομίζουν ότι η προστασία του τυράννου προέρχεται από τον στρατό και την αστυνομία, κάνουν μεγάλο λάθος.

Δεν είναι οι στρατοί και τα όπλα που προστατεύουν τον τύραννο. Είναι τέσσερις ή πέντε κοντινοί του άνθρωποι. Τέσσερις ή πέντε έμπιστοι οι οποίοι έχουν συστρατευτεί μαζί του είτε από δική τους θέληση, είτε μετά από πρόσκληση του τυράννου, για να γίνουν συνεργάτες στην σκληρότητα του και σύντροφοι στις απολαύσεις του, μαστροποί στα πάθη του και συμμέτοχοι στις λεηλασίες του.

Αυτοί, λοιπόν, έχουν από κάτω τους από 100 άτομα ο καθένας, 400-500 άτομα συνολικά δηλαδή που εποφθαλμιούν τα πλούτη τους και την επιρροή τους στον τύραννο και πρόθυμα υπακούν στις εντολές του, με ελπίδα κάποια μελλοντική επιβράβευση.
Αυτά τα 400-500 άτομα έχουν από κάτω τους άλλα 400-500 άτομα ο καθένας, που συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τους προωθούν σε δημόσια αξιώματα και τους προστατεύουν από οποιαδήποτε τιμωρία, όσο αυτοί τους ακολουθούν υπάκουα και επιτυχώς.
Μέσα σε δύο στάδια έχουμε φτάσει τις 80.000-100.000 άτομα, πρόθυμα να υπακούσουν στις εντολές του τυράννου, χωρίς ο τύραννος να έχει ασκήσει κάποια άμεση επιρροή επάνω τους ή να τους γνωρίζει καν.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια.
Όλοι αυτοί που διαφθείρονται από την αστείρευτη φιλοδοξία τους, συγκεντρώνονται γύρω από τον τύραννο, με μόνο σκοπό να συμμετέχουν στη λεηλασία του λαού και να αποκτήσουν ισχύ μέσω των αξιωμάτων που θα τους παρέχει.
Δεν μπορώ να ξεπεράσω το αίσθημα της έκπληξης, καθώς γίνομαι μάρτυρας της κακίας τους, αλλά και του οίκτου για την τρέλα τους. Γιατί μόνο η τρέλα θα οδηγούσε κάποιον εθελοντικά να πλησιάσει έναν τύραννο, απομακρύνοντας τον εαυτό του από την ελευθερία και αγκαλιάζοντας την εθελούσια σκλαβιά.

Ο λαός, οι αγρότες, τους οποίους συνθλίβουν κάτω από τη μπότα τους και τους συμπεριφέρονται χειρότερα και από κατάδικους ή σκλάβους, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι αυλικοί είναι λιγότερο ελεύθεροι από τους ίδιους.
Ένας αγρότης, ένας τεχνίτης, όσο υποταγμένος και αν είναι, μετρά τα όρια της υποταγής του, ολοκληρώνοντας την υποχρέωση του προς την εξουσία και υπακούοντας στις προσταγές της.
Αλλά οι αυλικοί δεν θέτουν όρια στην υποταγή τους και κάνουν περισσότερα απ’ όσο τους προστάζουν, για να κερδίσουν την εύνοια του τυράννου.

Αυτού του είδους οι άνθρωποι δεν υπακούν απλά εντολές, αλλά πρέπει να προβλέπουν και τις επιθυμίες του τυράννου. Πρέπει να θεωρούν τις επιθυμίες του δικές τους, να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα τους και να διαφθείρουν τη φύση τους, να προσέχουν τα λόγια του, τον τρόπο τους, τις χειρονομίες του και το βλέμμα του.
Αυτό που διαφθείρει σε τέτοιο βαθμό τη φύση αυτών των ανθρώπων είναι η επιθυμία του πλουτισμού. Λες και μπορούν να κατέχουν κάτι δικό τους, όταν ο ίδιος τους ο εαυτός ανήκει σε κάποιον άλλον.

Παρ’ όλα αυτά, συμπεριφέρονται λες και ο πλούτος τους ανήκει και ξεχνούν ότι είναι οι ίδιοι που δίνουν δύναμη στον τύραννο να στερεί τα πάντα από όλους τους άλλους.»

Το πείραμα με την ονομασία «Σύμπαν 25»

 

Το πείραμα με την ονομασία «Σύμπαν 25» αποτελεί ένα από τα τρομακτικότερα πειράματα στην ιστορία της επιστήμης, το οποίο, μέσα από τη συμπεριφορά μιας αποικίας ποντικιών, αποτελεί μια απόπειρα για να εξηγήσουν οι επιστήμονες τις ανθρώπινες κοινωνίες .Η ιδέα για το «Σύμπαν 25» προήλθε από τον Αμερικανό επιστήμονα Τζον Κάλχουν, ο οποίος έφτιαξε έναν «ιδανικό κόσμο» μέσα στον οποίο θα ζούσαν και θα αναπαράγονταν εκατοντάδες ποντίκια.

Πιο συγκεκριμένα, ο Κάλχουν έφτιαξε τον λεγόμενο «Παράδεισο των ποντικιών», έναν ειδικά σχεδιασμένο χώρο όπου τα τρωκτικά είχαν αφθονία σε φαγητό και νερό, καθώς και μεγάλο χώρο για να ζουν.Στην αρχή, τοποθέτησε τέσσερα ζευγάρια ποντικιών που σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν να αναπαράγονται, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός τους να μεγαλώνει με ραγδαίο ρυθμό. 

Ωστόσο, έπειτα από 315 ημέρες ο πολλαπλασιασμός τους άρχισε να μειώνεται αισθητά.Όταν ο αριθμός των τρωκτικών έφτασε στο 600, σχηματίστηκε μια ιεραρχία ανάμεσά τους και τότε έκαναν την εμφάνισή τους οι λεγόμενοι «άθλιοι».Τα μεγαλύτερα τρωκτικά άρχισαν να επιτίθενται απέναντι σε αυτή την ομάδα, με αποτέλεσμα πολλά αρσενικά να αρχίσουν να «καταρρέουν» ψυχολογικά. 

Αυτό είχε ως συνέπεια να μην προστατεύουν τα θηλυκά και αυτά με τη σειρά τους να γίνουν επιθετικά απέναντι στα μικρά τους.Όσο πέρναγε ο καιρός, τα θηλυκά έδειχναν όλο και περισσότερο επιθετική συμπεριφορά, στοιχεία απομόνωσης και έλλειψη διάθεσης αναπαραγωγής. Παρατηρήθηκε υπογεννητικότητα και, παράλληλα, αύξηση θνησιμότητας στα νεότερα τρωκτικά.Τότε, εμφανίστηκε μια νέα κατηγορία αρσενικών τρωκτικών, τα λεγόμενα «όμορφα ποντίκια». Αυτά αρνούνταν να ζευγαρώσουν με τα θηλυκά ή να «πολεμήσουν» για τον χώρο τους. 

Το μόνο που τα απασχολούσε ήταν το φαγητό και ο ύπνος.Σε κάποια φάση τα «όμορφα αρσενικά» και τα «απομονωμένα θηλυκά» αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Όσο πέρναγε ο καιρός, η θνησιμότητα των νεαρών έφτασε στο 100% και η αναπαραγωγή στο μηδέν.Ανάμεσα στα ποντίκια υπό εξαφάνιση, παρατηρήθηκε ομοφυλοφιλία και, ταυτόχρονα, αυξήθηκε ο κανιβαλισμός, παρά το γεγονός ότι υπήρχε άφθονο φαγητό.

Τον Μάιο του 1970, λίγο λιγότερο από δυο χρόνια από την έναρξη του πειράματος, γεννήθηκε το τελευταίο μωρό της αποικίας. Μέχρι το 1973, είχε ψοφήσει και το τελευταίο ποντίκι του Σύμπαντος 25.Ο Τζον Κάλχουν επανέλαβε το ίδιο πείραμα άλλες 25 φορές και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Το επιστημονικό έργο του Κάλχουν χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο ερμηνείας της κοινωνικής κατάρρευσης και η έρευνά του λειτουργεί ως άξονας μελέτης της αστικής κοινωνιολογίας.

Πηγή: Σαν Χάδι

Την εποχή του κορώνα βάιρους!

(Σκέψεις πέραν της πεπατημένης)       Του Άντη Ροδίτη

Μια γνωστή μου με «κατηγόρησε» ότι είμαι φευγάτος. Τι ωραία λέξη! Προς στιγμή σκέφτηκα να ξεπετάξω στα γρήγορα κανένα «μυθιστόρημα» με πρωταγωνιστή τον… Γιώργο Φευγάτο! Ο Φευγάτος έτσι κι ο Φευγάτος αλλιώς και κύριε Φευγάτε μου και ο Φευγάτος έκαμε εκείνο και το άλλο και σκέφτηκε και είπε και φαντάστηκε κ.ο.κ.

Της απάντησα:
Μια από τις μεγαλύτερες ρήσεις που δεν ξεχνώ ποτέ είναι του Χρήστου Βακαλόπουλου, το: «Η πραγματική Ελλάς είναι εκτός πραγματικότητας».

Αλλά, μόλις έχω τελειώσει τη μετάφραση, δηλαδή μεταγραφή, δηλαδή «προσάρτηση» (κατά τον Καψάλη) στην ελληνική τού «θεατρικού» έργου του Έλιοτ The Rock, Ο Βράχος. Εκεί να δεις πόσο φευγάτος είναι ο Έλιοτ!

Ο Βράχος παίχτηκε στο Λονδίνο το 1934 κι ακόμα μια φορά το 1937 κι εκδόθηκε μόνο μια φορά το 1934. Από τότε έβαλαν το έργο στο περιθώριο. Ούτε στα ελληνικά δεν τόλμησε να το μεταφράσει ποτέ κανείς. Ο Βράχος περιέχει τον πυρήνα όλων σχεδόν των ιδεών που βρίσκονται μέσα στα Τέσσερα Κουαρτέτα, που θεωρείται τόσο αριστουργηματικό όσο και η Έρημη Χώρα.

Στην Έρημη Χώρα ο Έλιοτ είναι προσγειωμένος αλλά με φουλ ξεκινημένες τις μηχανές του… έτοιμος να φύγει! Απογειώθηκε 12 χρόνια αργότερα με τον Βράχο και η κριτική είπε «αυτό το έργο είναι σκάρτο». Ο Βράχος συνετρίβη στο έδαφος των «κριτικών» που για να καταλάβουν, συνήθως, ένα ιπτάμενο αντικείμενο πρέπει άλλοι να τους έχουν δείξει προηγουμένως ένα φτυστό άλλο! Ο Βράχος καθόλου δεν είναι σκάρτο έργο. Απλώς εκεί ο Έλιοτ έλεγε τα πράματα ευθέως, με τ’ όνομά τους και με επικεφαλίδες. Δεν πήγαινε σε πολύ μεγάλο βάθος το θέμα. Κάπου είπε: «Θα προτιμούσα εντελώς αγράμματους θεατές». Εξάλλου, το 1939 έγραψε το The Idea for a Christian society. Εκεί δίνει… πρακτικές συμβουλές στους Άγγλους πώς να εκχριστιανισθούν(!) σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους(!), της πολιτικής συμπεριλαμβανομένης!

Μπορείς να φανταστείς πόσο φευγάτος ήταν!

Στο μεταξύ, μόλις χτες, στο «Γράμμα σ’ έναν ξένο φίλο», του Σεφέρη, διάβασα: «Ήμουν αξιοθαύμαστα χαμένος και ονειροπαρμένος»! Φευγάτος, δηλαδή.

Συμπέρασμα:
Φανταστείτε να υπήρχαν μόνο οι «Τραμπ» στον κόσμο τούτο, που νομίζουν ότι η οικονομική ευμάρεια είναι το μόνο που μετρά για τους ανθρώπους. Ξέρετε πού θα καταλήγαμε; Εύκολο. Σε αυτό που έχουμε καταλήξει, σε αυτό που πάει φυρί-φυρί να μας ξεκάνει σαν είδος και μπορεί να το καταφέρει κιόλας. Οπότε ποια είναι η χρήση των «φευγάτων», άλλως «ποιητών», αφού δεν παίζουν κανένα πρακτικό ρόλο στον τρέχοντα πολιτισμό;

Εδώ η απάντηση είναι σχεδόν απλή: Μόνο με τους Τραμπ, που κυβερνούν τον παρόντα κόσμο, δεν θα υπήρχε η γνώση του άλλου τρόπου, του άλλου κόσμου, που θα μπορούσε να είναι ο παρών κόσμος.

Δηλαδή, οι φευγάτοι ξέρουν πού είναι η θύρα… και την κρατούν ανοικτή.

Footfalls echo in the memory

Down the passage which we did not take

Towards the door we never opened

Into the rose-garden. My words echo

Thus, in your mind.

«Μέσα στη μνήμη μας ηχούν, τα βήματα που δεν τολμούν να μπουν, στο πέρασμα, προς τη θύρα του κήπου των τριανταφυλλιών. Έτσι τα λόγια μου ηχούν στη σκέψη σας».

Λοιπόν, όλη η ποίηση του Έλιοτ είναι μέσα σε αυτούς τους 5 στίχους. Σε όλα του τα έργα αυτούς αναπτύσσει. Στην Έρημη Χώρα περιέγραψε τον κόσμο με μόνο Τραμπ μέσα. Ο κήπος με τις τριανταφυλλιές δεν απουσίαζε βέβαια, αλλά ήταν μακριά.

Τέλος: Ο κόσμος είναι αυτός που είναι και, μάλλον, θα είναι πάντα τέτοιος, αν όχι και χειρότερος. Η μνήμη του κήπου με τις τριανταφυλλιές αξίζει να υπάρχει, αλλιώς είμαστε χαμένοι, που έτσι κι αλλιώς είμαστε χαμένοι. Αλλά οι Φευγάτοι επιμένουν… Πίστις, Ελπίς, Αγάπη, τα τρία ταύτα, μείζων δε τούτο η Αγάπη. 

Εγώ, βέβαια, θα έλεγα -αν μου το επιτρέπει ο Ιησούς- πως «μείζων» είναι η Πίστις, που χωρίς της είναι πάρα πολύ δύσκολη, μα πολύ δύσκολη η Αγάπη – κι εννοώ η Αγάπη, όχι τον καθημερινό εξευτελισμό της λέξης.

Άντης Ροδίτης