Ο Αριστοτέλης και οι αλγόριθμοι της φιλίας

Της Έλσας Νικολαΐδου

Η ευδαιμονία είναι λέξη Αριστοτελικής επινόησης. Δηλώνει το υπέρτατο αγαθό, είναι ο ιδανικός στόχος όλων των πραγμάτων, ο σκοπός της ζωής. Η ευδαιμονία δεν είναι μία κατάσταση απλής ευτυχίας ή απόλαυσης, «αν και οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν αυτό το είδος της ζωής, πράγμα απολύτως αναμενόμενο», υποστηρίζει ο Σταγειρίτης φιλόσοφος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάκτησή της είναι μια δραστηριότητα που δε σταματά ποτέ, με τη φιλία να διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο. Ο ευδαίμων άνθρωπος έχει φίλους.

Στο δεύτερο βιβλίο της «Ρητορικής» ο Αριστοτέλης μάς δίνει τον ορισμό της φιλίας: «Ας δεχτούμε λοιπόν ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι' αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου». Το γεγονός ότι φιλία θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ συστατικό της Αριστοτελικής ευδαιμονίας πιστοποιείται και στα «Ηθικά Νικομάχεια» όπου ο συγγραφέας αφιερώνει δύο ολόκληρα βιβλία για να την αναλύσει. «Πραγματικά, κανένας δε θα επέλεγε να ζει δίχως φίλους κι ας είχε όλα υπόλοιπα τα αγαθά», γράφει. Η φιλία έχει ευρύτερη έννοια από τη σημερινή, μπορεί να υπάρξει σε άτομα που τους συνδέουν δεσμοί αίματος (όπως ο γονιός και το παιδί του) και ανάμεσα στα πουλιά και σχεδόν όλα τα ζώα. «Αν οι άνθρωποι είναι φίλοι μεταξύ τους δεν έχουν ανάγκη τη δικαιοσύνη», υποστηρίζει. Αλλά δεν είναι όλες οι φιλίες ίδιες.

Υπάρχουν τρεις μορφές φιλίας, συνεχίζει στο ίδιο έργο: Κατ’ αρχάς, αυτοί που αγαπούν ο ένας τον άλλον και γίνονται φίλοι για τη χρησιμότητα, γιατί ωφελούνται από τους φίλους τους (στην κατηγορία αυτή εντάσσει τους γεροντότερους, αλλά και όσους από τους νέους επιδιώκουν το συμφέρον τους). Η δεύτερη κατηγορία αφορά τους νέους που έχουν στόχο την ευχαρίστηση ή την απόλαυση. Η φιλία αυτή είναι παροδική καθώς αλλάζουν τα πράγματα που τους είναι ευχάριστα. Τέλος, το τρίτο είδος είναι αυτό της πραγματικής φιλίας: «οι άνθρωποι όμως που θέλουν το καλό των φίλων τους για χάρη των φίλων τους είναι οι γνησιότεροι φίλοι», τονίζει ο Αριστοτέλης. Αυτού του είδους η φιλία είναι η μονιμότερη και ταυτόχρονα η πιο σπάνια. Εξάλλου, το τρίτο είδος φιλίας «χρειάζεται χρόνο και κλίμα αμοιβαίας οικειότητας».

Σήμερα, λόγω έλλειψης χρόνου, αναζητούμε φίλους μέσω της τεχνολογίας. Ενόσω είμαστε απασχολημένοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ΜΚΔ), οι αλγόριθμοι εργάζονται για/στον λογαριασμό μας, προτείνοντάς μας υποψήφιους φίλους και δημιουργώντας ομάδες φίλων. Τα πιο δημοφιλή ΜΚΔ οφείλουν τη δημοτικότητά τους στην παθητικότητα του νέου μη κοινωνικού ανθρώπου που απεγνωσμένα προσπαθεί να φανεί περισσότερο κοινωνικός, αποκτώντας συνεχώς φίλους. Τα ΜΚΔ μας φέρνουν πιο κοντά με άτομα από όλο τον κόσμο (με τα οποία μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα και γούστα), καθώς έχουν επενδύσει τεράστια χρηματικά ποσά στη συνεχιζόμενη βελτίωση των αλγόριθμων της φιλίας.

Δεν έχουμε πλέον χρόνο να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε φιλίες. Απουσιάζουμε από τη ζωή μας επειδή δουλεύουμε, έχουμε να φροντίσουμε τα παιδιά, να ψωνίσουμε, επιτρέποντας στους αλγόριθμους να επιλέξουν ποιους θα κάνουμε «φίλους». Τα κριτήρια των αλγόριθμων αναβαθμίζονται συνεχώς: Ανιχνεύουν τις επαφές και την τοποθεσία μας (με την άδειά μας), φιλτράρουν τις προτιμήσεις και τις ηλεκτρονικές μας αγορές, μας γνωρίζουν καλύτερα από τον εαυτό μας (γιατί όχι;) και ανακαλύπτουν με ποιους θα ταιριάζαμε. Αλλά, όσο εμείς επικοινωνούμε συνεχώς με τους «φίλους» μας, απομυζούμε χρόνο από τους πραγματικούς μας φίλους. Με μεγάλη ευκολία μιλάμε με κάποιον μίλια μακριά, αλλά δε δίνουμε σημασία στους ανθρώπους δίπλα μας.

Σε ποιο είδος φιλίας ανήκουν οι νέοι μας «φίλοι»; Σίγουρα όχι στο τρίτο. Ο αλγόριθμος της πραγματικής φιλίας δεν έχει ακόμη βρεθεί. Εξάλλου, για το τρίτο είδος χρειάζεται χρόνος, κατά τον Αριστοτέλη. Χρόνος και οικειότητα. Και εμείς είμαστε πολύ απασχολημένοι για να επενδύσουμε στη φιλία.

Δρ Έλσα Νικολαΐδου

Facebook 

Φιλελεύθερος 21.1.2019

Μικρό αφιέρωμα στο μεγάλο φίλο Θωμά Τασιούλα

Λίγα λόγια για τον φίλο Θωμά Τασιούλα

Ο Αριστοτέλης για τη φιλία πίστευε χαρακτηριστικά τα εξής: «Ο αληθινά ηθικός άνθρωπος χρειάζεται τη φιλία, γιατί αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στη ζωή του. Η αληθινή φιλία είναι δυνατή μόνο ανάμεσα σε καλούς ανθρώπους. Ανάμεσα, δηλαδή, σε ανθρώπους που τους ενώνουν τα ίδια ιδανικά. Μόνο αυτή η φιλία έχει διάρκεια».

Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει». Ο άνθρωπος δηλαδή από τη φύση του, τείνει να συναναστρέφεται άτομα που του μοιάζουν, που έχουν κοινά στοιχεία και ενδιαφέροντα. Τίποτα, πιο αληθινό από τα πιο πάνω.

Ήμουν ακόμη φοιτητής, όταν γνωριστήκαμε με τον Θωμά Τασιούλα στη Λευκωσία, όταν ήταν οικογενειακός μας φίλος. Υπηρετούσε τότε ως Επιλοχίας στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), τις δύσκολες και ταραχώδεις εποχές του 1973-74. Ήταν τότε, που ο εθνικός διχασμός είχε εισαχθεί από ξένα κέντρα αποφάσεων του εξωτερικού με το εγκληματικό Ελληνικό Πραξικόπημα της Χούντας και τη βάρβαρη Τουρκική εισβολή που ακολούθησε. Τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τον ελληνισμό της Κύπρου και καθόρισαν τις μετέπειτα εξελίξεις.

Άνθρωπος πραγματικά χαμηλών τόνων, ταπεινός και σεμνός, φώλιασε από τότε μέσα στις καρδιές όλης της οικογένειας. Το σπίτι μας έγινε δεύτερο σπίτι του στην κατεχόμενη τώρα Λευκωσία και ο Θωμάς μας ήταν σαν μέλος της οικογένειας μας.

Οι γονείς μου τον αγκάλιασαν σαν παιδί τους, γιατί ο Θωμάς ήταν τόσο μειλίχιος και γλυκός άνθρωπος, που σε κέρδιζε με την πρώτη ματιά. Αλλά, φίλοι και συγγενείς τον αποδέχονταν εξ’ ίσου, γιατί ήταν ένας άνθρωπος πλασμένος με τα πιο ευγενή υλικά, όπως έλεγε ο γαμπρός μου Οδυσσέας Δελλής, που μας τον σύστησε για πρώτη φορά.

Με τη γλύκα της πραότητάς του και την ταπεινοφροσύνη του, αν και ανήκε στην “ισχυρή” τότε κάστα των στρατιωτικών, ο ίδιος ήταν πολύ σεμνός, διατηρώντας αλώβητο το προσωπικό, ανθρώπινο του στίγμα.

Τον Ιούνιο του 1975, ο Θωμάς έφυγε από την Κύπρο τραυματισμένος ψυχικά και λαβωμένος συναισθηματικά. Ως πραγματικός πατριώτης και αληθινός ελληνολάτρης, πόνεσε πολύ για τη δεύτερη «Μικρασιατική καταστροφή» στην Κύπρο. Τα όσα πικρά είδε και τα όσα τραγικά έζησε από πρώτο χέρι, χαράχτηκαν μέσα του βαθιά και πόνεσαν τα ενδόμυχα της ψυχής του.

Η οικογενειακή φιλία με τον Θωμά Τασιούλα συνεχίστηκε και μετά που γίναμε πρόσφυγες. Ο Θωμάς τότε με την αξιαγάπητη γυναίκα του, Ευαγγελία, φιλοξένησαν στην Ελλάδα τους γονείς μου δυο φορές για ένα διάστημα. Ο Θωμάς και η Βαγγελιώ ήσαν και οι δυο, η απόλυτη ενσάρκωση του «σεμνά και ταπεινά» στην πράξη όμως.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Θωμάς με τις νέες γνώσεις, αλλά και τις πλούσιες εμπειρίες του, -έστω τραυματικές- υπηρέτησε ξανά στην Κύπρο το 1998 – 2000, στη Λεμεσό αυτή τη φορά. Η κυπριακή «οικογένεια» του, τον καλωσόρισε και πάλι με μια μεγάλη αγκαλιά. Η φιλία έγινε ακόμη πιο δυνατή και διαχρονική.

Αφού απέκτησε και άλλους φίλους στην Κύπρο, ο Θωμάς Τασιούλας επέστρεψε στη βάση του στην Ελλάδα. Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του καριέρα, αφυπηρέτησε, έχοντας πλήρη συναίσθηση της παρουσίας του στην Κύπρο και της γενικότερη προσφοράς του προς τον Ελληνισμό, που υπηρέτησε πιστά με πλήρη επίγνωση της αποστολής του.

Όσα χρόνια κι αν πέρασαν, η φιλία του Θωμά και της Βαγγελιώς ήταν όπως τον κρυμμένο θησαυρό, που όταν βρεθεί, χρειάζεται να διαφυλαχτεί ώστε δύσκολα να χαθεί!

Ο Θωμάς είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ενεργητικότητα, καλλιεργημένος και κατασταλαγμένος με τις ιδέες, τις αρχές και τα πιστεύω του. Υπήρξε και είναι πάντα πρωταγωνιστής της ζωής, με την έμφυτη ευγένεια, τη λεπτότητα και τη σοβαρότητά του, χαρίσματα με τα οποία μπόλιασε εξάλλου τις δυο λατρευτές του κόρες.

Θα μπορούσα, να γράψω ολόκληρους ύμνους για τον Θωμά. Γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι δεν είναι του χαρακτήρα του και νιώθει άβολα, να μιλούν γι’ αυτόν. Εντούτοις, μια εσωτερική ανάγκη με προτρέπει, να γράψω αυτό το μικρό αφιέρωμα με μεγάλη εκτίμηση και αγάπη προς το πρόσωπο του, αλλά και ολόκληρης της οικογένειας του.

Αν και όλα τα χρόνια διατηρήσαμε επαφή, εντούτοις πέρασαν σχεδόν δυο δεκαετίες μέχρι να ξαναβρεθούμε τον περασμένο Αύγουστο στο Επισκοπικό, ένα μικρό χωριό στη βορειοδυτική Ελλάδα κοντά στην πόλη των Ιωαννίνων, όπου μένει μόνιμα πια ο Θωμάς και η Βαγγελιώ Τασιούλα.

Απόστρατος αξιωματικός πια, συνεχίζει τη συμμετοχή του στα κοινά ως πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, του Επισκοπικού, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στο δημόσιο βίο με μεγάλη επιτυχία.

Φοίβος Νικολαΐδης

Λευκωσία - Κύπρος

Σεπτέμβριος 2018 

Μετάλλιο υπηρεσίας στην Εθνική Φρουρά Κύπρου, σε περίοπτη θέση στα άλλα τόσα που κοσμούν τον τοίχο του Θωμά Τασιούλα.

Η γωνιά του Θωμά Τασιούλα πλαισιωμένη με τις τιμητικές διακρίσεις, διπλώματα και αναμνηστικά που δικαιολογημένα τον κάνουν, να νιώθει περήφανος και ικανοποιημένος για το τι πρόσφερε και το τι πήρε από την επαγγελματική του καριέρα στο στρατό.

Απονομή Μετάλλιου Στρατιωτικής Αξίας Γ' τάξεως στον Λγό (ΤΧ) Τασιούλα Θωμά.
Απονομή Χρυσού Σταυτού του Τάγματος του Φοίνικα στον Λγό (ΤΧ) Τασιούλα Θωμά

Λίγα πράγματα σημαίνουν τόσο πολύ στους στρατιώτες όσο τα μετάλλια τους... ένα μετάλλιο είναι η σπίθα που ξεκλειδώνει τις μνήμες, που ένας παλιός στρατιώτης δεν έχει μοιραστεί ποτέ.

Ελληνική Δύναμις Κύπρου (ΕΛΔΥΚ)

Τόδε Δίπλωμα 

Απονέμεται στον Επιλοχία (ΤΧ) Τασιούλα Θωμά 

Δια την συμμετοχή τους εις την "Μάχην της Κύπρου" κατά των Τούρκων 

Από 20.7.74 έως 16.8.74

Απονομή Μεταλλίου Εξαιρέτων Πράξεων

Αναμνηστικό Μετάλλιο

Υπηρέτησεν ευδοκίμως κατά τη διάρκειαν των αγώνων της ΕΛΔΥΚ εν Κύπρω και εν τη ζώνη των επιχειρήσεων εξετέλεσε μετά θάρρους και ευψυχίας τα ανατεθέντα εις αυτόν καθήκοντα.

... Διότι καίτοι τεχνικός της ΕΛΔΥΚ κατά την αμυντική μάχη του Στρατοπέδου την 16.8.1974 ετάχθη επί τούτου μαχόμενος εις την πρώτη γραμμή αψηφών το πυπνόν εχθρικό πύρ, ότε δε διετάχθη σύμπτυξις των τμημάτων συνεπτύχθη μετά του του τελευταίου ανδρός, επιδειξάμενος θάρρος, τόλμην και ευψυχίαν.

Ο απόστρατος αξιωματικός Θωμάς Τασιούλας με τα μετάλλια και τις αναμνήσεις του. «Οι αναμνήσεις είναι ακόμα ζωντανές...», λέει ο Θωμάς.

Σημειώσεις, διακρίσεις, αναμνήσεις όλα μαζεμένα σ' ένα πολύτιμο ενθύμημα βαριάς κληρονομιάς.

... Γνωρίζουμε ότι τους τελευταίους μήνες στη Λήμνο, σας έλειψαν πολύ οι κόρες σας, όμως τώρα, που θα γυρίσετε κοντά τους, ελπίζουμε, να μην ξεχάσετε τους γιούς, που αφήνετε πίσω σας, οι οποίοι σας προσφέρουν αυτό το μικρό δώρο ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης για το ενδιαφέρον, την κατανόηση και την αγάπη που μας δείξατε όλους αυτούς τους μήνες...  

Οπλίτες, ΛΤΧ 1.2.2001

Έμπρακτη και πλούσια συμμετοχή στα κοινά με αγάπη, ήθος, εντιμότητα και συναίσθηση ευθύνης για τον τόπο.

Ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Επισκοπικού, Θωμάς Τασιούλας, δεν μιλά μόνο για τις στρατιωτικές του αναμνήσεις, αλλά με περισσή αγάπη και για το όμορφο χωριό του, το Επισκοπικό. (Επισκοπικό)

Ο Θωμάς Τασιούλας φαίνεται χαρούμενος από τη συγκομιδή φρούτων από την αυλή του.

Στο Επισκοπικό με φίλους από την Κύπρο, μοιράζονται κοινούς προβληματισμούς για Κύπρο και Ελλάδα...

Βαγγελιώ Τασιούλα (Facebook), Φοίβος Νικολαΐδης και Θωμάς Τασιούλας (Facebook) στο φιλόξενο τραπέζι στο Επισκοπικό.

Ο Θωμάς Τασιούλας έξω από το πανέμορφο σπίτι του στο Επισκοπικό, στο οποίο αφιερώνει πολλές ώρες εργασίας και φροντίδας, του ωραίου του κήπου.

Και η ζωή συνεχίζεται γεμάτη εμπειρίες, αναμνήσεις και αισιοδοξία για ότι καλύτερο στο μέλλον...

Οι πραγματικοί φίλοι συνεχώς λιγοστεύουν

Ο καθένας εμπιστεύεται 10-20 ανθρώπους, 

αλλά θα πει τα μυστικά του το πολύ σε δύο.

Είναι κοινότοπο να πούμε πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι στη ζωή ενός ανθρώπου, άλλωστε και η άνοδος των social media όπως π.χ. του Facebook στήριξαν την επιτυχία τους κυρίως σε αυτό. Από τα πανάρχαια χρόνια και σε όλη τη Γη η αξία των φίλων έχει εξυμνηθεί. Αλλά τι έχουν μάθει για τη φιλία οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια; 

Μια βασική διαπίστωση είναι ότι μπορεί ο αριθμός των γνωστών να αυξάνεται, αλλά οι πραγματικοί φίλοι λιγοστεύουν (σ.σ. συνεπώς αν το νιώθατε ήδη, δεν είστε μοναδική περίπτωση στον κόσμο...). Και μια δεύτερη διαπίστωση ότι οι φιλίες δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά απαιτούν κάποιο χρόνο, όχι πάντως τεράστιο, για να «χτιστούν». Ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι και άλλοι επιστήμονες μελετούν τη φιλία με νέες μεθόδους και κάτω από διαφορετικά πρίσματα, φωτίζοντάς την με ποικίλους τρόπους. 

Το περιοδικό «Atlantic» παρουσίασε συνοπτικά τι καινούριο έχουμε μάθει μέχρι σήμερα. Κατ' αρχήν, η επιστημονική φιλολογία είναι ξεκάθαρη: Η επιθυμία για στενότερη επαφή και για δημιουργία ψυχικών δεσμών είναι διάχυτη στους ανθρώπους. Οι πάντες τριγυρνούν στον κόσμο ελπίζοντας ότι θα βρουν μια κατάλληλη φιλική συντροφιά. Υπάρχει μια μεγάλη γκάμα στον αριθμό των γνωστών (κάτι πολύ ευρύτερο από τους φίλους) που έχει κανείς: το μέγεθος του δικτύου των κοινωνικών επαφών ενός ανθρώπου μπορεί να κυμαίνεται από 250 έως 5.500 ανθρώπους (ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φ.Ντ. Ρούζβελτ περηφανευόταν ότι είχε 22.500 γνωστούς, αλλά ήταν ασφαλώς εξαίρεση!). Όσον αφορά όχι απλώς τις γνωριμίες, αλλά τις φιλίες με την ευρύτερη έννοια (κάτι ανάμεσα σε μια γνωριμία και μια κανονική φιλία), μια μελέτη -που χρησιμοποίησε τις αποστολές χριστουγεννιάτικων καρτών ως ένδειξη- εκτιμά ότι ο μέσος άνθρωπος έχει γύρω στους 120 ανθρώπους που θεωρεί ευρύτερα «φίλους» του. Όμως ο εσωτερικός κύκλος των φίλων (χωρίς εισαγωγικά) είναι πολύ μικρότερος. 

Ο μέσος άνθρωπος εμπιστεύεται δέκα έως 20 ανθρώπους. Και -το ακόμη σημαντικότερο- ο αριθμός των πραγματικά έμπιστων φίλων, στους οποίους κάποιος θα εκμυστηρευόταν τα μυστικά ή τα βάσανά του, είναι σήμερα το πολύ δύο άνθρωποι. Έχει μάλιστα μειωθεί από το 1985, όταν ο μέσος άνθρωπος θεωρούσε ότι είχε τρεις πραγματικούς φίλους. Με δεδομένο ότι, σύμφωνα με άλλες μελέτες, όσο πιο ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και φίλους έχει κάποιος, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητές του να ζήσει περισσότερα χρόνια, το γεγονός ότι οι πραγματικοί φίλοι σπανίζουν ολοένα περισσότερο, είναι μια αρνητική εξέλιξη (και) για την υγεία και μακροζωία των ανθρώπων. 

Οι επιστήμονες συμβουλεύουν τους ανθρώπους να μην παραμελούν και να μην περιφρονούν ακόμη και την πιο «ταπεινή» γνωριμία τους, η οποία μπορεί, άλλωστε, να εξελιχθεί σε πιο σοβαρή φιλία, αν δώσει κανείς τις κατάλληλες ευκαιρίες. Αλλά ακόμη κι αν κανείς περιορισθεί σε απλές φιλικές επαφές, χωρίς μεγαλύτερο βάθος, και αυτό έχει το όφελός του, λένε οι ψυχολόγοι. Ρόλο-κλειδί για μια φιλία παίζει ο χρόνος που επενδύει κανείς. Κεραυνοβόλα φιλία -κατά τον κεραυνοβόλο έρωτα- δεν υπάρχει. 

Μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Κάνσας δείχνει ότι κατά μέσο όρο χρειάζονται περίπου 50 ώρες συναναστροφής για να εξελιχθεί μια γνωριμία σε τυπική φιλία και άλλες 40 ώρες για να μετατραπεί σε αληθινή φιλία. Με γύρω στις 200 ώρες επαφών μεταξύ δύο ανθρώπων, μπορεί να αναπτυχθεί μια πραγματικά στενή φιλία. Υπάρχει κάποιο μυστικό για την πραγματική φιλία; Δεν νοείται, απαντούν οι επιστήμονες, αν οι φίλοι δεν ανοίγουν και δεν αποκαλύπτουν αμοιβαία τον εαυτό τους. Μετά το άνοιγμα του εαυτού, η έλξη μεγαλώνει, καθώς οι άνθρωποι έλκονται συνήθως προς αυτόν ή αυτήν στον οποίο ή στην οποία έχουν «ξεγυμνωθεί» (ψυχολογικά). 

 Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ Πηγή: www.lifo.gr

Σκόρπιες σκέψεις για τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις

 Της Μαρίας Πέττα

Τι είναι άραγε η φιλία;
Πόσο σημαντική είναι στις ανθρώπινες σχέσεις και γενικά στη ζωή μας;
Ποιο είναι το περιεχόμενο που της δίνουμε;  
Τι σημαίνει για τον καθένα μας η φιλία;

Αναμφίβολα, η φιλία καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος στη ζωή μας, μια απαραίτητη ανάγκη στις ανθρώπινες σχέσεις, με ιδιαίτερη σημασία στη ζωή του καθενός μας.

Ο Αριστοτέλης πίστευε χαρακτηριστικά τα εξής: «Ο αληθινά ηθικός άνθρωπος χρειάζεται τη φιλία, γιατί αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στη ζωή του. Η αληθινή φιλία είναι δυνατή μόνο ανάμεσα σε καλούς ανθρώπους. Ανάμεσα, δηλαδή, σε ανθρώπους που τους ενώνουν τα ίδια ιδανικά. Μόνο αυτή η φιλία έχει διάρκεια».

Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει». Ο άνθρωπος δηλαδή από τη φύση του, τείνει να συναναστρέφεται άτομα που του μοιάζουν, που έχουν κοινά στοιχεία και ενδιαφέροντα. Τίποτα, πιο αληθινό από τα πιο πάνω.

Ακριβώς, επειδή, η φιλία είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος της καθημερινότητας μας, ο αληθινός φίλος είναι δύσκολο να βρεθεί. Όπως ακριβώς και ο κρυμμένος θησαυρός. Όταν όμως βρεθεί, χρειάζεται να διαφυλαχτεί ώστε δύσκολα να χαθεί.

Για να αναπτυχθεί μια φιλία, χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει κοινό έδαφος ως προς την έννοια και το περιεχόμενο της. Η φιλία δηλαδή, να σημαίνει το ίδιο πράγμα και για τους δυο. Για να διατηρηθεί δε, χρειάζεται απαραίτητα ο αλληλοσεβασμός η κατανόηση και η θετική αλληλεπίδραση. 

Για την αρχή μιας φιλίας, είναι σημαντικό να ξέρουμε τι ζητάμε και τι θέλουμε από τους άλλους. Τους φίλους μας, τους θέλουμε συμπαραστάτες μας στα εύκολα και στα δύσκολα.  Πού φαίνονται άραγε οι φίλοι; Στις δύσκολες περιστάσεις ή στη χαρά και στην επιτυχία μας; Θα ήταν υπέροχο, εάν οι φίλοι μας μπορούσαν, να είναι παρόντες και στα δύο. Να μοιράζονταν εξίσου τις χαρές και τις λύπες μας.

Τελικά, όμως, φαίνεται πως μόνο οι αληθινοί φίλοι μπορούν, να αντέξουν τη χαρά στην επιτυχία μας. Την ευτυχία μας στις ωραίες μας στιγμές και στα επιτεύγματά μας.

Ίσως, επειδή στα δύσκολα αισθάνονται ανώτεροι. Οι πραγματικοί φίλοι όμως, ξέρουν ν’ αγαπούν αληθινά, χωρίς μικρότητες, ανούσιες συγκρίσεις και ζήλιες. Τέτοιοι φίλοι φυσικά, είναι σπάνιοι αλλά και πολύτιμοι. Οι φίλοι αυτοί είναι πραγματική ευλογία. Οι αληθινοί φίλοι μπορούν να μοιράζονται την ψυχή και τα συναισθήματα τους, όπως τον πόνο, τη χαρά και την αγάπη!

Είναι ειλικρινείς, έστω και αν η ειλικρίνεια τους μπορεί να πληγώσει. Υποστηρίζει ο ένας τον άλλον και ξέρουν να συγχωρούν. Είναι μαζί στα δύσκολα. Η στεναχώρια, του ενός δεν παύει να είναι στεναχώρια και για τον άλλο. Οι πραγματικοί φίλοι αποδέχονται ο ένας τον άλλο, όπως είναι.

Αποδοχή δεν σημαίνει απαραίτητα και έγκριση αλλά κατανόηση. Λένε πως οι πραγματικές φιλίες δεν χτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Πόσο όμως, ευσταθεί αυτό; Αφού οι άνθρωποι με τα χρόνια αλλάζουν, μεταμορφώνονται. Σε κάθε στάδιο της ζωής τους γνωρίζουν νέους ανθρώπους.

Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις τους συναντήσεις, αγγίζουν την ψυχή σου, με έναν μαγικό και ιδιαίτερο τρόπο. Πριν καν το συνειδητοποιήσεις, τους νιώθεις δικούς σου, δίπλα σου, λες και τους ήξερες από χρόνια. Τους εμπιστεύεσαι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η διαίσθηση μας και οι κραδασμοί που δεχόμαστε, φαίνεται, να αποτελούν ουσιαστικό παράγοντα στο να εμπιστευθούμε κάποιον και να το δεχτούμε ως καλό μας φίλο. «Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου.» Doug Larson, 1926

Μαρία Πέττα
Συγγραφέας

Ανδρέας Αχιλλέως, Κόσμικ

Ένα πολυσύνθετο ταλέντο

Ο φίλος Ανδρέας Αχιλλέως  ιδιοκτήτης του γνωστού κουρείου «Κόσμικ» στη Λευκωσία, είναι ένας επιτυχημένος επαγγελματίας στον τομέα του. Παράλληλα, είναι ένα πολυσύνθετο ταλέντο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγάπη για τη μουσική. Παίζει κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τραγουδά και συνθέτει τραγούδια.  Μία από τις κόρες του, η Μαρία είναι φτασμένη τραγουδίστρια.

 

Απλός, καταδεχτικός, αυθεντικός και χαμηλών τόνων, ως άνθρωπος είναι φύσει αισιόδοξος και καλογέλαστος. Μεθοδικός, έντιμος, γεμάτος  ωραία συναισθήματα και θετική σκέψη για τους συνανθρώπους του, διακρίνεται για τον ευχάριστο χαρακτήρα και την εργατικότητά του.

Σέβεται τις παραδόσεις και διατηρεί τις αρχές του.  Απολαμβάνει την καλή παρέα και το χιούμορ. Αγαπά τη φύση, την οικογένεια και τους φίλους του. Τα χόπι του πολλά και ποικίλα συμπεριλαμβάνουν τον αθλητισμό και γενικά τα σπορ.

 

Πρωτοπόρος στη συμμετοχή του από το 1973 μέχρι το 1985 στο Ράλι Κύπρος, αλλά και στο Ράλι Ακρόπολις, όπου διακρίθηκε και αναδείχθηκε μερικές φορές νικητής στην κλάση του.

 

Στον τελευταίο  «10ο Διαγωνισμό Ταβλιού Τεθωρακισμένων» με αθρόα συμμετοχή μελών και φίλων του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Τεθωρακισμένων, που ξεκίνησε την Τετάρτη 2 Ιουνίου, ο Ανδρέας Αχιλλέως (έφεδρος Τεθωρακισμένος) ήταν ο νικητής!

Yiannis Kokkinos

Endless friendship - Παντοτινή φιλία

Dedicated to the tireless worker of life, Yiannis Kokkinos with love, appreciation and gratitude.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον ακούραστο εργάτη της ζωής, Γιάννη Κόκκινο με αγάπη, εκτίμηση και ευγνωμοσύνη.

My friend Yiannis Kokkinos is a Greek from Crete. After he got married to Wendy, he relocated to Minnesota, USA where he is still living and working.

Ο φίλος μου Γιάννης Κόκκινος κατάγεται από την Κρήτη. Μετά που παντρεύτηκε την Αμερικανίδα Γουέντυ, μετακόμισε στη Μιννεσότα, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όπου εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται.

Years ago when as a student in America I was very fortunate to enjoy Yiannis and Wendy’s hospitality, kindness and friendship over a period of five weeks in their warm home.

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν φοιτητής στην Αμερική, φάνηκα πολύ τυχερός γιατί είχα την ευκαιρία να με φιλοξενήσουν για πέντε εβδομάδες στο ζεστό και φιλόξενο σπίτι τους ο Γιάννης και η Γουέντυ.

It was a memorable period in my life which I will never forget. During my stay I spent many delightful times with their two young children. Costas and Ellie did not seem to mind having a foreigner in their midst and I in turn became very fond of these two young people.

Ήταν μια αξέχαστη περίοδο της ζωής μου που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Κατά την παραμονή μου, πέρασα ευχάριστα πολλές φορές ευχάριστα με τα δύο μικρά παιδιά τους. Ο Κώστας και η Έλλη δεν φαίνεται να τους ενοχλούσε η παρουσία ενός ξένου ανάμεσά τους. Εγώ με τη σειρά μου έγινα λάτρης των δύο αυτών υπέροχων παιδιών.

Following my five week stay with them I moved to an apartment but I still continued to keep my established ties to the family. This family feeling was deeply felt by me to the extent that I regarded Yiannis as my “dad” and Wendy as my “mom”.

Μετά από πέντε εβδομάδες μαζί τους, μετακόμισα σε ένα διαμέρισμα. Συνέχισα όμως να κρατάω τους στενούς δεσμούς με την οικογένεια. Αυτό το βαθύ συναίσθημα της οικογένειας ήταν τόσο δυνατό, στο βαθμό που χαριτολογώντας, αποκαλούσα τον Γιάννη ως «μπαμπά» μου και τη Γουέντυ, ως «μαμά» μου.

Yiannis family and I are in constant contact still and therefore I am kept informed of Yiannis’s family their well being and problems and the progress of the children.

Μέχρι σήμερα έχω συνεχή επαφή με την οικογένεια του Γιάννη και ως εκ τούτου ενημερώνουμαι για την ευημερία τους, τα προβλήματα τους και την πρόοδο των παιδιών.

A couple of years ago we were delighted to receive Yiannis in home for a holiday, which we enjoyed so much and we are looking forward to seeing the rest of family at some future dat.

Πριν μερικά χρόνια είχαμε τη χαρά, να υποδεχτούμε το Γιάννη στο σπίτι μας για τις διακοπές του. Απολαύσαμε τόσο πολύ την παρουσία του και ανυπομονούμε να δούμε και την υπόλοιπη οικογένεια στο κοντινό μέλλον.

Sweet hug by mom Wendy to Ellie. 

Γλυκιά αγκαλιά από τη μητέρα Γουέντυ στην κόρη της Έλλη.

All these sweet memories that always kept in my mind!

Όλες αυτές οι γλυκές αναμνήσεις που ποτέ δεν ξεχνιούνται!

 Adorable Costas Kokkinos today!  - Ο αγαπημένος Κώστας Κόκκινος σήμερα!

 

Remember Yiannis, Wendy, Costa and Ellie even you’re many miles far away
the love for you in my heart, always will stay.

Να θυμάστε πάντα, αγαπημένοι μου Γιάννη, Γουέντυ, Κώστα και Έλλη ότι, έστω κι αν είμαστε μίλια μακριά, η αγάπη μου για σας πάντα θα μένει.

 Yiannis and his adorable daughter Ellie.-Ο Γιάννης με την πανέμορφη κορούλα του, Έλλη.

Yiannis apart of being a caring person is also an accomplished artist. Having seen some of his work which he sent to me.

Ο Γιάννης εκτός, του ότι είναι ένας άνθρωπος γεμάτος αισθήματα για τους άλλους, είναι επίσης ένας επιτυχημένος καλλιτέχνης.

 Gorgeous Ellie today.  -  Η πανέμορφη Έλλη σήμερα.

Yiannis has multiple talents as a painter, singer, dancer, designer, dreamer, performing with extraordinary talent and grace.

Ο Γιάννης πολυτάλαντος, είναι ζωγράφος, τραγουδιστής, χορευτής, σχεδιαστής και ονειροπόλος, που εκτελεί με εξαιρετικό ταλέντο και τη χάρη.

Teaching Greek dances at a reception at the University of Minnesota.

Διδάσκοντας Ελληνικούς χορούς σ' ένα πάρτυ στο Πανεπιστήμιο της Μιννεσότα.

This artistic talent has been expressed in the family through his daughter Ellie who studied drama.

Αυτό το καλλιτεχνικό ταλέντο του Γιάννη έχει μεταφερθεί στην οικογένεια μέσα από την Έλλη, την κόρη του που σπούδασε δράμα σε θεατρική σχολή.

His examples of port nature and landscape were very accomplished in there freshness of view and pleasing in there composition.
Δείγματα των έργων του από τη φύση και τοπία είναι πολύ αξιοπρόσεκτα σε φρεσκάδα και ευχάριστα στη σύνθεση.

Yiannis paintings.  -  Πίνακες του Γιάννη.

 

 

I will always be grateful to Yiannis, Wendy, Costas and Ellie for their kindness to me all those years ago.

Θα είμαι πάντα ευγνώμων στους αγαπημένους μου Γιάννη, Γουέντυ, Κώστα και Έλλη για την καλοσύνη τους προς εμένα όλα αυτά τα χρόνια.