Πρόκληση να προσλαμβάνουν οι βουλευτές τους γιούς τους

Του Γιώργου Καλλινίκου

Ο βουλευτής Ανδρέας Μιχαηλίδης έχει για κοινοβουλευτικό του συνεργάτη στη Βουλή τον γιό του. Το ίδιο και ο βουλευτής Αριστοτέλης Μισός, ενώ ο βουλευτής Φειδίας Σαρίκας έχει κοινοβουλευτικό συνεργάτη τον αδελφό του, ενώ κοινοβουλευτικό συνεργάτη είχε το γιο του για κάποιο χρονικό διάστημα και ο βουλευτής Γιώργος Προκοπίου. 

Ο καθένας από τους πιο πάνω βουλευτές, έχει και μια ιστορία να πει για το πώς προσέλαβε στενό συγγενή του για κοινοβουλευτικό συνεργάτη του. Για τον καθένα υπάρχει και μια δικαιολογία. Άλλος μικρή και άλλος μεγαλύτερη. Ο καθένας από αυτούς, προφανώς θεωρεί ότι έχει δίκαιο και ότι καλώς έχει για συνεργάτη του συγγενή πρώτου βαθμού.

Είναι σαφές ότι στην όλη υπόθεση δεν υπάρχει οτιδήποτε παράτυπο ή παράνομο. Δεν υπάρχει ο παραμικρός περιορισμός στην πρόσληψη κάποιου ως κοινοβουλευτικού συνεργάτη. Δεν υπάρχει κανένας κανονισμός που να απαγορεύει σε συγγενείς πρώτου ή δεύτερου βαθμού κάποιου βουλευτή να προσληφθούν. Η διαδικασία πρόσληψης μάλιστα, φαίνεται αρκετά διαφανής, αφού γίνεται με προκήρυξη των θέσεων και υποβολή ενδιαφέροντος από διάφορους υποψήφιους. 

Ωστόσο, η επιλογή γίνεται από τα κόμματα και τον τελευταίο λόγο τον έχουν οι ίδιοι οι βουλευτές. Αν και αυτό το τελευταίο σκέλος θα μπορούσε να λειτουργεί με πιο ανεξάρτητο τρόπο, εντούτοις, γίνεται αντιληπτό ότι η φύση της εργασίας του κοινοβουλευτικού συνεργάτη και το γεγονός ότι θα έχει συνεχή στενότατη συνεργασία με κάποιον βουλευτή, απαιτεί να υπάρχει πρωτίστως, καλή επικοινωνία. Άρα ως ένα βαθμό μπορεί να γίνει ανεχτή η ανάγκη να έχει λόγο και ο κάθε βουλευτής.

Αυτό όμως, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το παραθυράκι αυτό επιτρέπει να γίνεται εκμετάλλευση σε σημείο που να αγγίζει τα όρια της πρόκλησης. Διότι όπως και να το κάνουμε, έχει πολλές φορές τονιστεί πως ό,τι δεν είναι παράνομο ή παράτυπο, δεν σημαίνει και ότι είναι δεοντολογικό ή ότι δεν μπορεί να είναι προκλητικό.

Η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν δει την αξιοπιστία τους να κατρακυλάει στον πάτο. Έχουν δει το σεβασμό που είχαν γι’ αυτούς οι πολίτες να κολλάει στο μηδέν. Έχουν δει την απαξίωση των πολιτών να χτυπάει κόκκινο. Μόλις πριν δέκα μέρες εισέπραξαν ηχηρό χαστούκι από 340 χιλιάδες ψηφοφόρους. Ένας από τους πιο σοβαρούς λόγους για όλα τα προαναφερθέντα, είναι το ρουσφέτι και το βόλεμα ημετέρων που διαχρονικά οι πολιτικοί είχαν στην πρώτη γραμμή των ενδιαφερόντων τους. 

Ε λοιπόν, δεν έχει την παραμικρή λογική, μερικοί βουλευτές να επιλέγουν για κοινοβουλευτικούς συνεργάτες τους στενότατους συγγενείς τους. Επαναλαμβάνεται, όχι γιατί είναι παράτυπο. Επειδή όμως, μια τέτοια ενέργεια όχι μόνο δεν βοηθά να διαγραφεί η εικόνα του ρουσφετιού που οι πολιτικοί και τα κόμματα έχουν εμπεδώσει στην κοινωνία, αλλά αντιθέτως την επιτείνουν. Γίνονται αιτία τέτοιες συμπεριφορές, να πιστεύουν οι πολίτες ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι οι πολιτικοί θα συνεχίσουν με την ίδια νοοτροπία που απαξιώνει η κοινωνία. 

Μπορεί οι συγγενείς των εν λόγω βουλευτών να είναι οι ικανότεροι των ικανότερων. Δεν έχει την παραμικρή σημασία όμως. Εκείνο που μετρά είναι η εικόνα του βολέματος που δημιουργείται στους πολίτες.

Έχει καταντήσει κουραστικό να επαναλαμβάνεται κάθε λίγο η ρήση για τη γυναίκα του καίσαρος που δεν πρέπει απλώς να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται. Δυστυχώς, όμως, οι πολιτικοί συνεχίζουν να προκαλούν και να στέλνουν λανθασμένα μηνύματα…

Γιώργος Καλλινίκου
Φιλελεύθερος 3/6/2014  

Μαθήματα δεοντολογίας και άλλα τινά...

ΤΣΑΛΑΚΟΣ

Δεοντολογικά, Γ. Τσαλακέ…

Ο Γιώργος Τσαλακός είναι πολύ αγαπητός συνάδελφος. Έχει δοκιμαστεί εδώ και χρόνια στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Ουδείς αμφισβητεί την επαγγελματική επάρκειά του. Έχει εργαστεί στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Όμως, ο πρόσφατος διορισμός του ως προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του ΡΙΚ έχει προκαλέσει πολιτικές αναταράξεις και επικρίσεις. Ιδιαίτερα από την αντιπολίτευση.

Είναι εμφανή δύο δεδομένα.
Πρώτον, ο Γ. Τσαλακός εργοδοτείται από αντίπαλο προς το ΡΙΚ, συγκρότημα, που διαθέτει και ραδιοφωνικό σταθμό. Άρα, λογικά, σημειώνεται σύγκρουση συμφερόντων. Δεν είναι δυνατόν δυσί κυρίοις δουλεύειν, όταν είναι γνωστή η στάση, ειδικά της «Αλήθειας», έναντι του κρατικού ΡΙΚ.

Δεύτερον και σπουδαιότερο, κατ΄εμάς, είναι η δεοντολογική διάσταση του διορισμού του συναδέλφου στο Δ.Σ. του ΡΙΚ. Δεν μπορεί, το πρωί να φορά το καπέλο του Διευθυντή Σύνταξης (μέχρι τις 31/12/2013) και τώρα του Συμβούλου Έκδοσης της «Αλήθειας», και στις συνεδρίες του Δ.Σ. του ΡΙΚ να φορά εκείνο του Προέδρου.

Υπάρχει κι ένας τρίτος λόγος: Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο συνάδελφος θα αναλάβει να υλοποιήσει την πολιτική Σ. Χάσικου (του εργοδότη του) για τον εκσυγχρονισμό του ΡΙΚ.
Αν παραβλέψουμε τον πρώτο και τον τρίτο λόγο, κατ’ εμάς ισχύει περισσότερο ο δεύτερος, που αφορά τη δεοντολογική στάση του Γ. Τσαλακού. Νομίζουμε πως, δεοντολογικά φερόμενος, δεν είναι ορθό να φορά δύο αντίθετα καπέλα. Η άποψή μας.
Σ.Ι.
Σάββας Ιακωβίδης
Εφημερίδα «Σημερινή» 8.1.2014

Ακόμη (ΔΕΝ) μαθαίνουμε

Του δημοσιογράφου Δημήτρη Γεωργιάδη

Συγκρουόμενο συμφέρον προκύπτει όταν ένα πρόσωπο βρίσκεται ταυτόχρονα σε δυο θέσεις/ φοράει δυο καπέλα και το κίνητρο λήψης απόφασης για τη μία θέση/καπέλο μπορεί να αποτελέσει αντικίνητρο/ή κίνητρο διαφθοράς για την άλλη θέση καπέλο. Η σύγκρουση από μόνη της δεν συνεπάγεται και διαφθορά. Πολλές φορές είναι αναπόφευκτη.

Για παράδειγμα όταν ένας βουλευτής θα ψηφίσει για τη φορολόγηση των εισοδημάτων των πολιτών με στόχο την αύξηση των κρατικών εσόδων, φέρνει τον εαυτό του σε σύγκρουση με το προσωπικό του όφελος/θέση/ καπέλο, αυτό του ατόμου, εφόσον η αύξηση των εσόδων του κράτους έρχεται σε σύγκρουση με τον προσωπικό του στόχο που είναι η αύξηση των δικών του εσόδων. Όταν το παιδί σας σάς ζητήσει να το πάρετε στο πάρκο, όταν εσείς θέλετε να ξεκουραστείτε, συγκρούεται η θέση του πατερά με αυτήν του ατόμου. Η ζωή μας βρίσκεται συνεχώς σε αυτή τη θέση. Πολλές φορές η σύγκρουση μπορεί να καλυφθεί ή να εξουδετερωθεί. Μπορεί κάποιος να τη δηλώσει για να είναι γνωστή ώστε η άλλη πλευρά να λάβει τα μέτρα της. Μπορεί να μην συμμετάσχει στη λήψη συγκεκριμένης απόφασης.

Επειδή η ύπαρξη σύγκρουσης συμφερόντων, από τα παραδείγματα που περιέγραψα, δεν συνεπάγεται αυτόματα και έγκλημα/ διαφθορά, δημιουργούνται προβλήματα. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε να κάνουμε με θέσεις εμπιστοσύνης/με θέσεις όπου η προσωπική κρίση μετρά. Όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός εμπιστοσύνης που δίνουμε στο άτομο που γεμίζει μια θέση, όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός προσωπικής κρίσης που πρέπει να χρησιμοποιεί, είναι πιστεύω κατανοητό ότι τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος διαφθοράς της κρίσης και άρα πρέπει να αυξάνουμε τις ασφαλιστικές δικλίδες και να μειώνουμε την ανοχή. Αυτά είναι που πρέπει να αντισταθμίζουμε όταν διορίζουμε άτομα σε θέσεις κλειδιά.

Είναι γι' αυτό που βλέπουμε σύγχρονες κοινωνίες να καταγράφουν κανόνες που να καθιστούν παράνομη την ύπαρξη συγκρουόμενων συμφερόντων, έστω κι δεν έγινε το έγκλημα. Είναι γι' αυτό που καταγράφονται κανόνες, κώδικες ηθικής σε οργανισμούς και εταιρείες. Πάμε στον κ. Τσαλακό και στον κ. Πετρίδη. Ο πρώτος στο ΡΙΚ και ο δεύτερος στον Οργανισμό Ανάπτυξης Γης. Ο πρώτος είναι ανώτατο στέλεχος σε εταιρεία με συμφέρον σε μέσα ενημέρωσης (που ανταγωνίζεται το ΡΙΚ για διαφήμιση, που ανταγωνίζεται το ΡΙΚ για μερίδιο αγοράς στην πίτα των ακροατών ραδιοφώνου). Υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ή όχι; Βεβαίως και υπάρχει. Ο δεύτερος είναι εκτιμητής και πρόεδρος των εκτιμητών. Υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ή όχι; Βεβαίως και υπάρχει.

Ας δεχτούμε ότι δεν θα δεχθεί να κάνει εκτίμηση για τον Οργανισμό... θα δίνει όμως δουλειά στους ανταγωνιστές του. Θα πληρώνεται να κάνει εκτιμήσεις από ανταγωνιστές του Οργανισμού. Υπάρχουν παντού. Το επόμενο ερώτημα είναι αν υπάρχει τρόπος να αδρανοποιηθεί αυτή η σύγκρουση. Αν υπάρχει τρόπος να ελέγξουμε αποτελεσματικά τον κ. Τσαλακό όταν π.χ. θα καθοριστεί η πολιτική τιμολόγησης της διαφήμισης του Τρίτου Προγράμματος του ΡΙΚ. Αν αυτό το σημείο είναι κρίσιμο. Αν αυτή η θέση χρειάζεται κρίση... η απάντηση είναι σαφής. Δεν έχει σημασία αν θα γίνει το έγκλημα. Δεν έχει σημασία (γι' αυτό το σημείο) πόσο τίμιος είναι ο κ. Τσαλακός ή ο κ. Πετρίδης.

Η απάντηση όταν σου κάνουν αυτές τις προτάσεις είναι απλή: «αν αναλάβω αυτή τη θέση θα πρέπει να παραιτηθώ από τη σημερινή μου θέση ή ευχαριστώ για την πρόταση, με τιμά αλλά δεν μπορώ».

Δημήτρης Γεωργιάδης
Εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ» 6/1/2014, σελίδα 8


ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΜΕ ΤΟ

ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΕ

ΟΛΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ Η ΙΣΟΤΗΤΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ

Αριστοτέλης 384-322 π.Χ.