Τα κοκοράκια της Ψυλλούς

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Μια φορά κι έναν καιρό, σ΄ένα μεγάαλο κράτος που το έλεγαν Γαιεάν, ζούσαν διάφορα κοκοράκια, μικρά και μεγάλα.

Κάποια από αυτά τα κοκοράκια θέλησαν να φτιάξουν μια μεγάααλη Αυτοκρατορία. Την έφτιαξαν και την ονόμασαν Ψυλλού, μιμούμενα κάποια άλλα κοκοράκια που στο βαθύ χρονικώς παρελθόν συμφώνησαν να φτιάξουν ένα τεράααστιο Πύργο. Βαβέλ τελικά ονομάστηκε και ποτέ δεν κτίστηκε.

Έκτοτε έμεινε η Βαβέλ μόνο σε γραφόμενα ως έπεα πτερόεντα. Αυτή η Ψυλλού, έφτιαξε ένα καλυβάκι, όπου όλα τα κοκοράκια όσα νόμιζε πως δικά της ήτανε χωρούσαν, μα οι δύο Γίγαντες γελούσαν.

Όταν η στιγμή έφτασε η Ψυλλού το καλιβάκι το ανάστημα να βάλει τους Γίγαντες πίστεψε πως ήδη κέρδισε για κέρδη από ένα κοκοράκι που στο καλιβάκι θέλησε η Ψυλλού να βάλει. Το κοκοράκι αυτό κτυπιόταν με τον ένα γίγαντα αλλά αδυνατούσε μαζί του να τα βάνει.

Η Ψυλλού με κάποιο πλήθος από κοκοράκια έτρεξε το κοκοράκι να συνδράμει. Τα κοκοράκια, τις δικές τους κότες και τα κλωσοπουλάκια ξέχασαν κι όλα αυτά στη φτώχεια και στην πείνα τα έσπρωξαν. Από τις κότες και από τα κλωσοπουλάκια πολλά πέθαιναν αλλά καλά ήταν όσα κοκοράκια έτρωγαν.

Μάλιστα ένα κοκοράκι που πριν καιρό από το ασύμφορο γι΄αυτό μαντρί την Ψυλλού των κοκοριών βγήκε, με τ΄όνομα Αλεπού, διαιτητή για τη μάσα άρχισε να κάνει. Συνηθισμένο το κοκοράκι αυτό, από παλαιόθεν σ΄αυτό το κόλπο θέλησε άλλα κάπως μεγάλα της Ψυλλούς κοκοράκια να βάλει.

Τα κοκοράκια μάλιστα τα μοίρασε. Τα του συμφέροντός του κάλεσε, τ΄άλλα απ΄έξω τ΄άφησε, τι κι αν κικίριζαν, το λαιμό τους ξελαρύγγιζαν. Φυσικά, με άλλα μάτια και με άλλα πόδια, τα της Ψυλλούς τα κοκοράκια ξεχωριστά κοκόρευαν.

Οι δύο Γίγαντες όλα όσα τους ανήκαν, ο ένας από καιρό τα κέρδιζε, ο άλλος τα δανεικά με ισχυρούς τόκους τ΄άπαιρνε.Τα της Ψυλλούς κοκοράκια φύλακες. Τη Βαβέλ με όνειρα κοίταζαν. Κάπως κερδισμένος ο μεσίτης ο πονηρεμένος.

Να και ο Λύκος, όμοιος αρκάστης, έξω από την Ψυλλού για κοκοράκια  καραδοκούσε. Άλλα κοκοράκια ο Λύκος να ρουφίξει, άλλα κοκοράκια να στριμώξει, σίγουρα την Ψυλλού προς όφελός του ν΄αποδυναμώσει.

Ο Λύκος δήθεν με την Ψυλλού τάχθηκε, τάχα να την δυναμώσει, ταυτοχρόνως με τους δύο Γίγαντες ερωτοτροπούσε και με άλλο Γίγαντα δίπλα του μιλούσε και με αυτόν κρυφίως φιλίες προσδοκούσε.

Τα της Ψυλλούς τα κοκοράκια, νεφρά και πλεμόνια ίσα ίσα που είχαν και δεν είχαν. Με Νάνων πόδια περπατούσαν μα γιγάντων πόδια πως είχαν θεωρούσαν. Αίσωπε τρανέ, Όμηρε ισχυρέ, ζώντες είστε κι εδώ διδάσκετε μα αλλού δοξάζεστε.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Η ιστορία του Άργου, του σκύλου του Οδυσσέα, που περίμενε 20 χρόνια την επιστροφή του

 

Η ιστορία του Άργου, του σκύλου που περίμενε 20 χρόνια την επιστροφή του κηδεμόνα του, για να φύγει από τη ζωή...

Είναι μία από τις πιο συγκινητικές επιδείξεις πίστης, που διατηρεί ο ελληνικός μύθος...

Ο Οδυσσέας, ο ήρωας που επέζησε από τις ανελέητες μάχες και τις επικές προκλήσεις της Οδύσσειας, επέστρεψε επιτέλους στην αγαπημένη του Ιθάκη.

Δεν ήταν πλέον ο σκληρός και ζωντανός πολεμιστής που ξεκίνησε για τον Τρωικό Πόλεμο.

Ο χρόνος και ο πόλεμος είχαν σημαδέψει βαθιά το σώμα και την ψυχή του.

Η γυναίκα του δεν τον αναγνώρισε.

Ανάμεσα στο πλήθος προσώπων που περνούσαν, κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν αυτός ο γέρος μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο.

Μόνο ένα ον, σιωπηλό και πιστό, έχει δει πέρα από τον χρόνο και τα φαινόμενα.

Ο Άργος, ο σκύλος που τον περίμενε δύο δεκαετίες, ακόμα και τυφλός, αδύναμος και στα πρόθυρα του θανάτου, ήξερε ότι ο Οδυσσέας επέστρεψε.

Ο δεσμός μεταξύ των δύο ξεπέρασε τον χρόνο, τον πόλεμο, ακόμα και τη μεταμφίεση ενός ήρωα.

Όταν ο Οδυσσέας διέσχισε τις πύλες της πατρίδας του, ο Άργος, εξαντλημένος από χρόνια αναμονής, σύρθηκε στον κηδεμόνα του, με την τελευταία νήμα ενέργειας που του είχε απομείνει.

Η όψη Άργου, ήταν η σιωπηλή αναγνώριση, που δεν χρειάστηκε ποτέ να ζητήσει ο Οδυσσέας.

Ανίκανος να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα για να προστατέψει την αποστολή του, ο Οδυσσέας δεν μπόρεσε να τον καλέσει, αλλά τα δάκρυά του κατήγγειλαν τον πόνο και την αγάπη που περιέχεται σε αυτή την επανένωση.

Η ουρά του Άργου κουνήθηκε για μια τελευταία φορά, μια αργή κίνηση, που μεταφέρθηκε από χρόνια αναμονής και αφοσίωσης.

Κι εκεί, στα πόδια του ήρωα που περίμενε τόσο καιρό, άφησε την τελευταία του πνοή ο Άργος.

Ο θάνατός του συμβολίζει κάτι μεγαλύτερο από την αφοσίωση των σκύλων.

Είναι απόδειξη ότι η αληθινή αγάπη, ακόμα και σιωπηλή και υπομονετική, δεν σβήνει ποτέ.

Ως ο πιο πιστός από όλους τους συντρόφους, ο Άργος έφυγε από τη ζωή, μόνο όταν ολοκληρώθηκε η αποστολή του.

Ο ιδιοκτήτης του επέστρεψε και μόνο τότε ο σκύλος μπορούσε να ξεκουραστεί.

Η ιστορία του Άργου, δεν είναι απλά μια ιστορία πίστης.

Είναι μια βαθιά υπενθύμιση, ότι ανεξάρτητα από το πόσο μακριά είμαστε από εκείνους που αγαπάμε, η αληθινή αγάπη πάντα αναγνωρίζει την επιστροφή.

Ακόμα και μετά από 20 χρόνια, η ψυχή του Άργου, δεν ξέχασε ποτέ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

The main cult gods of the ancient Greeks

Greek Mythology

The main cult gods of the ancient Greeks were the twelve Olympians which were worshipped throughout the country. Hestia was sometimes included in the list although her cult was mostly domestic. The portraits below are ancient Greek sculptures of the gods or Roman copies of older Greek works.

APHRODITE The goddess of love, marriage and procreation. She had shrines throughout Greece, the most famous of which were those of Cythera, Corinth and Cyprus.
APOLLO The god of music and prophecy. His chief shrines were the island of Delos and the Oracles of Delphi and Dindyma.
ARES The god of war. Worshipped primarily in times of war, he also reputedly had important cults in Aetolia and Thesprotia in north-western Greece.
ARTEMIS The goddess of the wilds, maidens and childbirth. Her main cult centre was perhaps Calydon in Aetolia, although she was honoured by huntsmen, girls and women throughoutGreece. Artemis was also identified with the many-breasted Ephesian goddess of Asia Minor.
ATHENA The goddess of war and the crafts. Most of the ancient acropoli or city-fortresses possessed a shrine dedicated to the goddess as protector of the city. She was also worshipped by craftsmen of all sorts. Her most celebrated cult was at Athens.
DEMETER The goddess of agriculture. She was worshipped in Mysteries throughout the Greek world, the most famous of which were those of Eleusis. Harvest- and fertility-festivals were also celebrated in her honour.
DIONYSUS The god of wine. He had shrines throughout Greece and was celebrated with the grape-harvest and opening of the new wine. His orgiastic Mystery cult was also widely celebrated, and plays were written and performed in his honour. His most famous cult centres were Thebes and neighbouring Mount Cithaeron in Boeotia, and the island of Naxos.
HEPHAESTUS The god of smiths, craftsmen and artisans. He was honoured by craftsmen throughout Greece and had many local festivals, but few large temples or shrines. His most important cult centre was the island of Lemnos, where he was represented as the national god.
HERA The goddess of marriage and queen of the gods. She was the woman's goddess, worshipped throughout Greece. Her main cult centres were those of Argos and the island of Samos. At Olympia she was honoured beside Zeus.
HERMES The god of shepherds, trade and athletics. He was widely worshipped in agora (marketplaces) throughout Greece, and in the Peloponnese by shepherds in the countryside. Fertility statues dedicated to the god called hermae were also erected along the roads. His main cult centre was on Mount Cyllene in Arcadia.
HESTIA The goddess of hearth and home. She was a domestic goddess worshipped at the fireplace. Unlike the other Olympian gods she possessed no great temples, festivals or cult centres, and was rarely representedi n Greek art.
POSEIDON The god of the sea, rivers and horses. His most important cult centre was near Corinth on the Isthmus where the Isthmian games were celebrated in his honour.
ZEUS The king of the gods, and the god of rain, rulership and civilisation in general. He was widely worshipped throughout Greece with numerous hill-top shrines where he was invoked as the rain-god. His main cult centres were Olympia and Nemea where Games were celebrated in his honour, and the Oracle of Dodona in the North.

Ο κρίνος της Ήρας

Ελληνική Μυθολογία

Η Ήρα θηλάζει τον Ηρακλή και η Αθηνά αριστερά προσφέρει ένα κρίνο. Πίσω της διακρίνονται τα φτερά του Έρωτα.

Δεξιά η Ίρις. Όταν γεννήθηκε ο Ηρακλής, ο Ερμής έφερε το βρέφος κρυφά στον Όλυμπο και το έβαλε στο στήθος της Ήρας για να θηλάσει. Ο Δίας, που ήθελε ο γιος του να γίνει αθάνατος και να εξουσιάζει όλους τους άλλους ανθρώπους, είχε ποτίσει ήδη την Ήρα μ' ένα κόκκινο γλυκό κρασί και μισομεθυσμένη αποκοιμήθηκε. 

Το παιδί όμως δάγκωσε τη ρώγα και η Ήρα από τον πόνο πετάχτηκε από τον ύπνο της, πέταξε το παιδί κάτω και από τις σταγόνες γάλα που πετάχτηκαν ψηλά σχηματίστηκε ο Γαλαξίας ενώ αυτές που έπεσαν στη γη μεταμορφώθηκαν σε ωραία και μυρωμένα λουλούδια που ονομάστηκαν κρίνοι.

Η Ήρα, εις πείσμα προς την αμήτορα γέννηση της Αθηνάς από τον Δία, θέλησε να γεννήσει μόνη της. Μύρισε λοιπόν λευκό κρίνο και γέννησε τον Άρη.
Τοιχογραφίες που βρέθηκαν στη Μινωική Κρήτη και στη Θήρα δείχνουν ότι ο λευκός κρίνος χρησιμοποιούνταν ως θρησκευτικό σύμβολο.

Δήλος

 
Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από το 1990. Όπως γνωρίζουμε από τη μυθολογία (Ιστορία για μένα)ήταν ένας άδηλος βράχος, που περιπλανιόταν στο Αιγαίο. Ο Ποσειδώνας ή ο Δίας στερέωσε τον ανεμόδαρτο βράχο, που έγινε από άδηλος, Δήλος, φανερός. Η Λητώ έγκυος από το Δία περιπλανήθηκε σε πολλά νησιά, γιατί την καταδίωκε η Ήρα,σύζυγος του Δία.

Τελικά κατέφυγε στη Δήλο και εκεί γέννησε την 'Αρτεμη και τον Απόλλωνα, πιασμένη από τον κορμό μιάς φοινικιάς. (Όμηρος).Η Δήλος έγινε θρησκευτικό κέντρο των Ιώνων και γίνονταν κάθε τέσσερα Χρόνια μια γιορτή τα Δήλια προς τιμή του Απόλλωνα. Ο Θουκυδίδης στο τρίτο βιβλίο του, η ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου αναφέρει τα εξής: Οι Αθηναίοι τελούσαν στη Δήλο, τα Δήλια γιορτή,προς τιμή του Απόλλωνα κάθε τέσσερα χρόνια. Επίσης λέει, ότι το γεγονός φανερώνει και ο Ομηρος στα ποιήματά του, με τους στίχους αυτούς που είναι παρμένοι από το προοίμιο του ύμνου στον Απόλλωνα.

(Αλλά ,Φοίβε, τότε που ευχαριστήθηκες πάρα πολύ, εκεί που συγκεντρώνονται οι Ίωνες που έχουν μακριούς χιτώνες, μαζί με τα παιδιά και τις γυναίκες τους στο δικό σου πανηγύρι. Εκεί με πυγμαχίες και χορούς και τραγούδια, προσπαθούν να σ ευχαριστήσουν, γιατί σε θυμούνται, όταν αρχίσουν τον αγώνα.

Ο Όμηρος τελειώνει το προοίμιο με τους εξής στίχους, όπου αναφέρει και τον εαυτό του. Εμένα να με θυμηθείτε, όταν καμιά φορά κάποιος έρθει εδώ και σας ρωτήσει:( Κοπέλες μου, ποιός σας αρέσει καλύτερα από όλους τους τραγουδιστές; Εσείς όλες μαζί να του απαντήσετε: Ένας άνθρωπος τυφλός ,που κατοικεί στη βραχώδη Χίο).
Θουκυδίδου ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου. Βιβλίο Γ παράγραφος 104.

Λωτός: «Τροφή των θεών»

Λωτοί, εκείνα τα μυθικά φρούτα από την Οδύσσεια που σε έκαναν να ξεχνάς

Γνωστά και ως «Μήλα της Ανατολής»

Στη χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, αυτό το όμορφο φυτό ονομάζεται επίσης το Δέντρο της Ειρήνης, καθώς μερικά δείγματα κατάφεραν να επιβιώσουν από την ατομική βόμβα που έπεσε στο Ναγκασάκι το 1945!

O Λωτός είναι ένα φρούτο ιδιαίτερα γνωστό στην αρχαιότητα. Αργότερα ξεχάστηκε και ξεκίνησε να γίνεται ευρύτερα γνωστός τα τελευταία χρόνια. Οι αρχαίοι λαοί το είχαν ονομάσει «τροφή των θεών» χάρη στη λεπτή και χαρακτηριστική γεύση του.

Η πατρίδα του Λωτού είναι η Κίνα, όπου το ονόμαζαν «μήλο της Ανατολής», στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην Ιαπωνία, όπου το ονομάζουν κακί και είναι το εθνικό φρούτο. Στη δύση το έφεραν Ισπανοί θαλασσοπόροι από την Άπω Ανατολή.

Γνωστοί και ως «μήλα της Ανατολής», οι λωτοί ανήκουν στην επιστημονική οικογένεια των διόσπυρων. Για τους λαούς της Ανατολής (Ινδία, Κίνα, Θιβέτ) συμβολίζει την αγνότητα ενώ για τους Αιγυπτίους την μετενσάρκωση.

Είναι φρούτο, τροπικών και εύκρατων κλιμάτων. Μοιάζει με μεγάλη πορτοκαλί ντομάτα, αλλά έχει έναν ανοιχτό κάλυκα καφέ χρώματος και διάφανη φλούδα που δεν τρώγεται. Όταν ο λωτός είναι ώριμος, έχει πολύ γλυκιά μελωμένη σάρκα. Όταν όμως είναι άγουρος δεν τρώγονται, γιατί είναι πολύ ξινός και στυφός.

Ο λωτός (επιστημονική ονομασία, διόσπυρος) είναι φρούτο του ομώνυμου γένους φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Εβενοειδών . Περιλαμβάνει περίπου 200 είδη και ποικιλίες των τροπικών περιοχών, κυρίως των ανατολικών αλλά και των εύκρατων, ευδοκιμούν σε πολλά εδάφη αλλά κυρίως προτιμούν ζεστά και ηλιόλουστα μέρη.

Γαλλική γκραβούρα του Οδυσσέα (Οδυσσέα) του 17ου αιώνα στο νησί των λωτοφάγων.

Στην ελληνική μυθολογία οι λωτοί θεωρούνταν είδος ναρκωτικού, που προκαλούν τη λήθη και ένα ονειρικό μαρασμό σε όσους τα τρώνε. Στο επικό ποίημα του Ομήρου «Οδύσσεια», οι Λωτοφάγοι ήταν μια φυλή ανθρώπων που ζούσε σε ένα νησί,  τρώγοντας λωτούς, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να βρίσκονται σε μια κατάσταση αδιαφορίας και απάθειας.

Ο Οδυσσέας κατά την επιστροφή του από την Τροία πέρασε από το νησί των Λωτοφάγων. Μερικοί από το πλήρωμά του πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι καθώς ήταν, έφαγαν λωτούς. Κατά τον Όμηρο, αυτό  ήταν η αιτία, που έκανε τους συντρόφους του Οδυσσέα, να ξεχάσουν ό,τι είχε να κάνει με το ταξίδι του γυρισμού τους στην Ιθάκη. Έπρεπε τότε, να τους σύρουν πίσω στο πλοίο και να τους δέσουν μέχρι να εξαφανιστούν οι παρενέργειες του λωτού.

Ινώ

Η Ινώ με τον Διόνυσο

Η Ινώ, γνωστή από τη μυθολογία ως κακιά μητριά του Φρίξου και της Έλλης, ήταν κόρη του Κάδμου και της Αρμονίας.

 

Ινώ, Φρίξος . Naples 270

Έγινε γυναίκα του Αθάμαντα, που ήταν βασιλιάς των Μινυών στη χώρα της Βοιωτίας και πατέρας της Έλλης και του Φρίξου, από την πρώτη του γυναίκα, τη Νεφέλη.

Η Ινώ, επειδή θεώρησε τον εαυτό της αιτία για το χαμό της Έλλης, ρίχτηκε στη θάλασσα με το γιο της Μελικέρτη.

Λευκοθέα , Οδυσσέας, John Flaxman

Εκεί, την έσωσε ένα δελφίνι από το θάνατο και αυτό το γεγονός προκάλεσε τέτοια εντύπωση, ώστε η Ινώ τιμήθηκε σαν θεά με το όνομα τώρα Λευκοθέα και ο γιος της με το όνομα Παλαίμωνας. Για τη θεά Λευκοθέα καθιερώθηκαν γιορτές με αγώνες, τα γνωστά Ίσθμια.  

Οι Ερινύες στην ελληνική μυθολογία

Οι Ερινύες στην ελληνική μυθολογία ήταν μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Επίσης είναι γνωστές και ως Ευμενίδες, δίνοντας έτσι το όνομά τους στην τρίτη τραγωδία της τριλογίας Ορέστεια του Αισχύλου. Στη συγκεκριμένη τραγωδία κατατρέχουν τον Ορέστη, γιο του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, για τον φόνο της μητέρας του.

Λέγεται κατά μεν τον Ησίοδο (βλ. Θεογονία στ.178-185) ότι οι Ερινύες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, προκειμένου να εκδικηθεί ο ίδιος τον ευνουχισμό του από τον ίδιο του τον γιο τον Κρόνο, κατά δε τον Αισχύλο ότι ήταν κόρες της Νύκτας. Κατά τον Σοφοκλή ήταν κόρες της Γης και του Σκότους, ενώ ακολουθούν και άλλες γνώμες. Ο αριθμός τους δεν είναι ακριβής· ο Όμηρος δεν γνωρίζει τον αριθμό τους, ο Αισχύλος εισάγει ολόκληρο χορό Ερινύων, ενώ αντίθετα ο Ευριπίδης σ' ένα δράμα του αναφέρει τρεις, με ονόματα που έδωσαν μεταγενέστεροι όπως ο Βιργίλιος, που επίσης αναγνωρίζει τρεις:την Αληκτώ (ανθρωπομορφισμός της οργής και μανίας),

τη Μέγαιρα (ανθρωπομορφισμός του μίσους και του φθόνου) και
την Τισιφόνη (ανθρωπομορφισμός της εκδίκησης φόνου).
Περιγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα κεφάλια των Ερινύων ήταν τυλιγμένα με φίδια, εικόνα που θυμίζει τη μέδουσα Γοργώ, και γενικότερα όλη η εμφάνισή τους ήταν φρικιαστική και απωθητική. Συνήθως απεικονίζονται με αστραφτερό βλέμμα, μαύρες στην όψη, αποπνέουσες καταστρεπτικό πυρ, αλλά και με φτερά φέρουσες μαύρες εσθήτες. Κατοικία τους είχαν τον κάτω κόσμο του Άδη, απ' όπου και αναλάμβαναν την εκτέλεση των ποινών που έθεταν οι κριτές του Άδη και της Δίκης στους ανθρώπους, ακόμα και πέραν του τάφου τους, γι' αυτό επί των φονέων αποκαλούνταν ως θεότητες «Επίκουροι της Δίκης». Στα χέρια τους έφεραν συνήθως αναμμένες δάδες, για να διαλύουν τα σκότη που ευνοούσαν ή κάλυπταν τα διαπραχθέντα εγκλήματα, καθώς και μαστίγιο, το οποίο έφερε φίδια, ως όπλο κατά των δραστών. Στη μέση τους έφεραν ζώνη δίνοντας την όψη Μαινάδων, και γι' αυτό επίσης ονομάζονταν και «Βάκχες τoυ Άδη».

Οι Ερινύες πλήττουν τον Ορέστη

Από τις πιο γνωστές καταδιώξεις των Ερινύων αναφέρεται εκείνη κατά του μητροκτόνου Ορέστη, που ερχόμενος στην Αθήνα δικάστηκε από τον Άρειο Πάγο ως φονιάς, έχοντας συνήγορό του τον θεό Απόλλωνα, ενώ η θεά Αθηνά προεδρεύει των δικαστών. Στην ισοψηφία που ακολούθησε η Αθηνά έδωσε την ψήφο της υπέρ της αθώωσης του ήρωα. Τότε αναφέρεται πως οι Ερινύες οργίστηκαν και κατά της Αθηνάς και κατά της πόλεως και για να τις εξευμενίσουν οι Αθηναίοι ίδρυσαν «Ιερό Ευμενίδων» πλησίον του Αρείου Πάγου, τις δε δίκες περί φόνου να τις εκδικάζει ο Βασιλεύς. Αλλά στην αρχαία Αθήνα υπήρχε κι άλλο ιερό για τις Ερινύες, που βρισκόταν στο "Ίππιο Κολωνό"· εκεί ερχόμενος, ο τυφλός Οιδίπους βρήκε τον πολυπόθητο θάνατο. Επίσης στον δήμο «Φλύα» υπήρχε μεταξύ των άλλων βωμών και εκείνος προς τιμήν των "Σεμνών θεών".Σημειώσεις:

Η παραπάνω δίκη του Ορέστη αποτέλεσε και την υπόθεση του δράματος «Ευμενίδες», που με τον «Αγαμέμνονα» και τους «Χοηφόρους» συγκροτούσαν την περίφημη τριλογία του Αισχύλου με το όνομα «Ορέστεια». Βέβαια, με αφορμή την υπόθεση αυτήν, ο μεγάλος τραγικός εξαίρει το τότε δικαστήριο του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζοντάς το με τις φράσεις του ως: «άθικτο κερδών», «εγρήγορον» (άγρυπνο), «φρούρημα της χώρας», «σεμνότατον», κ.ά., κάτι που συνηθίζεται μέχρι και σήμερα, προκειμένου οι αποφάσεις κατά κατηγορουμένων να τύχουν ευμενείς (Ευμενίδες).

Στη Μακεδονία υπήρχαν παρόμοιες θεότητες που τις ονόμαζαν Αραντίδες. 

14 τέρατα της ελληνικής μυθολογίας

Από τη Βασιλική Πλιάτσικα
Το πεπρωμένο τους είναι να ενσαρκώνουν με ενθουσιασμό το πρόσωπο της απειλής, αλλά κατά κανόνα μοιάζουν απλώς να διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή

Η μάχη του Ηρακλή με τον Τρίτωνα. Mελανόμορφη αττική υδρία, περ. 520 π.Χ, από το Vulci, Ετρουρία, Βερολίνο, Altes Museum.

Τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας είναι πλάσματα ανύπαρκτα, εξωπραγματικά, δημιουργημένα απολύτως από την αχαλίνωτη ανθρώπινη φαντασία. Είναι κατά κανόνα μιξογενή, δηλαδή συνδυάζουν ρεαλιστικά στοιχεία διαφόρων υπαρκτών πλασμάτων· ο Πήγασος ας πούμε είναι ένα άλογο με φτερά, ο γρύπας είναι ένα πλάσμα με σώμα λιονταριού που διαθέτει κεφάλι και φτερά αετού.

Τα τέρατα κινούνται στη σφαίρα του εξωπραγματικού που όμως συναντιέται κάποτε με τον πραγματικό ή πιο σωστά με τον αληθοφανή κόσμο, στην οριακή περιοχή όπου δρουν οι μεγάλοι ήρωες και ζουν οι θεοί της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.

Εκεί, σ’αυτή τη φανταστική χώρα του ελληνικού μύθου, τα τέρατα ζουν τη δική τους ζωή. Γεννιούνται και πεθαίνουν με τρόπους ιδιαίτερους και με τον ίδιο ιδιαίτερο τρόπο περνάνε τη ζωή τους. Φαίνεται να ορίζουν τους κανόνες, να καταδυναστεύουν τους ανθρώπους, μα στην πραγματικότητα κυνηγάνε το δικό τους πεπρωμένο και κατά κανόνα καλούνται να υπερασπιστούν την ίδια τους την ύπαρξη όταν ένας αποφασιστικός ήρωας βρεθεί στο δρόμο τους.

Τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας είναι κατ’ουσίαν πλάσματα τραγικά. Το πεπρωμένο τους είναι να ενσαρκώνουν με ενθουσιασμό το πρόσωπο του φόβου και της απειλής, αλλά κατά κανόνα μοιάζουν απλώς να διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή.

Παρακολουθώντας τις πολύπλοκες διαδρομές των κύκλων του ελληνικού μύθου συναντάει κανείς ένα μεγάλο πλήθος τεράτων, που εμφανίζονται συνήθως σε δεύτερους ρόλους, αλλά κερδίζουν την παράσταση με την απόκοσμη παρουσία τους. Σήμερα παρουσιάζω ένα μέρος από τον ιδιότυπο θίασο των ελληνικών τεράτων θέλοντας να καταδείξω την εντυπωσιακή ποικιλομορφία που είχε για τους αρχαίους έλληνες η προσωποποίηση του φοβερού. Δεν πρόκειται για έναν εξαντλητικό κατάλογο, τα τέρατα είναι στ’αλήθεια πολλά περισσότερα, αλλά για μια αντιπροσωπευτική πινακοθήκη.

Άγαλμα Μινώταυρου από σύμπλεγμα με τον Θησέα. 1ος αι. μ.Χ. Museo Νazionale Romano, Ρώμη.

Μινώταυρος
Ο Μινώταυρος γεννήθηκε όταν ο Ποσειδώνας αποφάσισε να εκδικηθεί τον Μίνωα για την ασέβειά του να μην του θυσιάσει έναν όμορφο λευκό ταύρο. Ο θεός έκανε τη σύζυγο του Μίνωα Πασιφάη να συνερευθεί με τον ταύρο αυτόν κι έτσι γεννήθηκε αυτό το τρομερό παιδί, ένας άνθρωπος με κεφάλι ταύρου. Ο Μινώταυρος πέρασε ολόκληρη τη ζωή του έγκλειστος στο Λαβύρινθο που του έκτισε ο Μίνωας, καταβροχθίζοντας ετησίως 7 νέους και 7 νέες από την Αθήνα, μέχρι που τον εξολόθρευσε ο Θησέας.

Χαλκιδική μελανόμορφη υδρία, 540 π.Χ., Munich, Antikensammlungen.

Τυφώνας
Ο Τυφώνας ήταν το τελευταίο παιδί που γέννησε η Γαία με τον Τάρταρο και θεωρείται το ισχυρότερο από όλα τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας. Είχε το πάνω μέρος ανθρώπου, διέθετε φτερά και το κάτω μέρος του αποτελούσαν εκατό ελισσόμενα φίδια. Όταν άρχισε να καταστρέφει πόλεις, να εκσφενδονίζει βουνά και να φοβερίζει ακόμη και τους ίδιους του Ολύμπιους θεούς, ο Δίας τον αντιμετώπισε ρίχνοντάς του 100 κεραυνούς και παγιδεύοντάς τον κάτω από την Αίτνα. Πριν πεθάνει ο Τυφώνας με τη σύντροφό του την Έχιδνα φρόντισαν να γεμίσουν τον κόσμο με ένα σωρό άλλα τέρατα, όπως την Σφίγγα, τη Χίμαιρα, τη Λερναία Ύδρα και τον Κέρβερο. 

Συμπλοκή Κενταύρου με Λαπίθη, μία από τις μετόπες της νότιας πλευράς του Παρθενώνα, 446-440 π.Χ.

Κένταυρος
Οι κένταυροι είχαν τον άνω κορμό ανθρώπου και το σώμα αλόγου και ζούσαν στη Θεσσαλία. Κάποτε είχαν την κακή ιδέα να κλέψουν την Ιπποδάμεια, την ημέρα του γάμου της με τον Πειρίθου και να αρπάξουν και τις άλλες γυναίκες των Λαπιθών που επίσης κατοικούσαν στην περιοχή. Η μάχη ήταν αμφίρροπη αλλά ο Θησέας έκρινε το αποτέλεσμα βοηθώντας τους Λαπίθες. Η μάχη αυτή στην αρχαία ελληνική τέχνη συμβολίζει την σύγκρουση ανάμεσα στον πολιτισμό και τη βαρβαρότητα και γι’αυτό επελέγη ως θέμα και στις μετόπες του Παρθενώνα.

Τρίτωνας που κρατάει σκήπτρο και δελφίνι. Ερυθρόμορφος αμφορέας του Ζωγράφου του Βερολίνου, 500-470 π.Χ., Harvard Art Museums.

Τρίτων

Ο Τρίτωνας είναι γιος του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, μισός άνθρωπος και μισός ψάρι. Είναι ο αγγελιαφόρος του πατέρα του, κυρίαρχος στη θάλασσα, κι έχει συχνά στη μυθολογία το ρόλο του σοφού γέροντα. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις βοήθησε τους Αργοναύτες όταν χάθηκαν κάπου στις ακτές της Μικράς Ασίας.

Ο Οιδίποδας αντιμέτωπος με τη Σφίγγα. Ερυθρόμορφη κύλικα, 470 π.Χ. Musei Vaticani.

Σφίγγα
Η σφίγγα έχει σώμα λιονταριού, φτερά πτηνού και γυναικεία κεφαλή. Ως γνωστόν περνούσε τον καιρό της καραδοκώντας αθώους περαστικούς για τη Θήβα τους οποίους καταβρόχθιζε ανερυθρίαστα επειδή δεν ήξεραν να απαντήσουν στον γρίφο που τους έθετε. «Τι είναι αυτό που έχει μια φωνή, τα πόδια του στην αρχή είναι τέσσερα, έπειτα δύο και τέλος τρία;» Ο Οιδίποδας ήταν ο μόνος που ήξερε να απαντήσει.

Οι Άρπυιες επί το έργον. Υδρία του Ζωγράφου του Κλεοφράδη, 480 π.Χ., J.P. Getty Museum.

Άρπυιες
Οι Άρπυιες ήταν γυναίκες με φτερά πουλιών και μάλιστα κατά τον Ησίοδο είχαν ωραία μακριά μαλλιά. Ο ρόλος τους ήταν να βασανίζουν τον Φινέα, τον γέρο βασιλιά της Θράκης, που ο Δίας όχι μόνο τον είχε τυφλώσει αλλά τον είχε καταδικάσει και να μην μπορεί να φάει τίποτα γιατί του το άρπαζαν οι Άρπυιες. Όταν έφτασαν κάποτε στον Φινέα οι Αργοναύτες, εκείνος ζήτησε από τους Βορεάδες, που επίσης μπορούσαν να πετούν σαν γιοι του Βοριά που ήταν, να τις σκοτώσουν. Εκείνοι, σοφά φερόμενοι για να μην εξοργίσουν τον Δία, απλώς τις έδιωξαν μακριά κι ο Φινέας γλύτωσε, έβαλε μια μπουκιά στο στόμα του και βοήθησε με τις συμβουλές του τους Αργοναύτες να συνεχίσουν το ταξίδι τους με ασφάλεια.

Ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι του πλοίου του δέχεται επίθεση από τις Σειρήνες. Ερυθρόμορφος στάμνος του Ζωγράφου των Σειρήνων, 480-470 π.Χ.

Σειρήνες
Οι Σειρήνες ήταν πτηνόμορφες με γυναικείο κεφάλι. Ήταν πλάσματα της θάλασσας, κι όχι μόνο δεν ήταν φοβερές στην όψη, αλλά ήταν όμορφες και είχαν γοητευτική φωνή. Είχαν όμως την κακή συνήθεια να παρασύρουν με το τραγούδι τους τους ναυτικούς που πέρναγαν από το νησί τους και να τους κατασπαράζουν. Ο Οδυσσέας περνώντας από εκεί, ειδοποιημένος από την Κίρκη, είχε κλείσει τα αυτιά των ναυτικών του με κερί κι ο ίδιος δέθηκε στο κατάρτι για να απολαύσει το όμορφο τραγούδι.

Ερυθρόμορφη υδρία του Ζωγράφου του Πανός, 460 π.Χ. Βρετανικό Μουσείο.

Μέδουσα/Γοργόνα
Η Μέδουσα είχε φρικτή μορφή, αντί για μαλλιά είχε φίδια στο κεφάλι και μετέτρεπε σε πέτρα όποιον την κοιτούσε. Ήταν μία από τις τρεις Γοργόνες -οι άλλες ήταν η Σθενώ και η Ευρυάλη- κόρες του Φόρκυ και της Κητώς που ήταν θαλάσσιες θεότητες. Κάποτε ο Πολυδεύκης, βασιλιάς της Σερίφου, ζήτησε από τον ήρωα Περσέα να του φέρει το κεφάλι της Μέδουσας, ελπίζοντας ότι ο νεαρός θα έπεφτε θύμα της. Εκείνος όμως κατάφερε με τη βοήθεια της Αθηνάς να την αποκεφαλίσει χρησιμοποιώντας την ασπίδα του σαν καθρέφτη. Την στιγμή που της έκοβε το κεφάλι ξεπήδησαν από μέσα της ο Πήγασος και ο Χρυσάωρ. Αργότερα ο Περσέας πρόσφερε το κεφάλι της Μέδουσας στην Αθηνά κι εκείνη το στερέωσε στην αιγίδα στο στήθος της.

Μηλιακό ανάγλυφο, 450 π.Χ., Βρετανικό Μουσείο.

Σκύλλα
Η Σκύλλα ήταν κι αυτή κόρη του Φόρκυ και της Κητώς, κάποτε όμορφη νύμφη που την ποθούσε ο Ποσειδώνας. Η ζηλιάρα Αμφιτρίτη την μετέτρεψε σε τέρας δηλητηριάζοντας το νερό που έκανε μπάνιο. Η Σκύλλα είχε σώμα ψαριού, γυναικείο άνω κορμό και κεφαλές σκυλιών να προεξέχουν στο στήθος της. Στον Όμηρο η Σκύλλα μαζί με τη Χάρυβδη φυλάνε ένα στενό από το οποίο υποχρεωτικά πρέπει να περάσει ο Οδυσσέας με το καράβι του. Η Σκύλλα καταβροχθίζει ζωντανούς έξι από τους άνδρες του, αλλά ο ήρωας καταφέρνει να περάσει αβλαβής.

Ο Απόλλων επάνω σε γρύπα. Ερυθρόμορφη κύλικα, 380 π.Χ. Kunsthistorisches Museum Vienna.

Γρύπας
Ο γρύπας έχει σώμα λιονταριού, αλλά φτερά και κεφάλι αετού, συνδυάζει δηλαδή τα δύο εμβληματικότερα ζώα της φύσης κι ίσως γι’αυτό θεωρήθηκε ταιριαστός συνοδός για θεούς και βασιλείς. Ο Ηρόδοτος μαρτυρεί μια παράδοση σύμφωνα με την οποία οι Γρύπες ήταν φύλακες του χρυσού στα βουνά του Βορρά και οι γείτονες τους, οι μονόφθαλμοι Αριμασποί τους επιτίθονταν με τα άλογά τους για να κλέψουν τους θησαυρούς τους.

Αττική λήκυθος, 500-475 π.Χ. Μουσείο του Λούβρου.

Λερναία Ύδρα
Η Λερναία Ύδρα ήταν κόρη του Τυφώνα και της Έχιδνας, ένα φρικτό υδρόβιο τέρας με χαρακτηριστικά ερπετού και πολλά κεφάλια - φίδια. Μάλιστα όταν κανείς έκοβε ένα, στη θέση του φύτρωναν δύο άλλα. Ζούσε στην Λέρνα της Αργολίδας και περνούσε τον καιρό της βασανίζοντας τον κόσμο και φυλάγοντας μια πύλη προς τον Κάτω Κόσμο, μέχρι που την εξόντωσε ο Ηρακλής σταλμένος από τον Ευρυσθέα.

Ασημένιο νόμισμα της Κορίνθου, 300-250 π.Χ. Βρετανικό Μουσείο.

Πήγασος
Ο Πήγασος ήταν ένα φτερωτό άλογο, γιός του Ποσειδώνα και της Μέδουσας, από την οποία ξεπήδησε όταν εκείνη έχασε το κεφάλι της. Όταν κάποτε κατέβηκε στην Κόρινθο στην κρήνη Πειρήνη να πιεί νερό, εκεί τον αιχμαλώτισε και τον εξημέρωσε ο ήρωας Βελλεροφόντης και μαζί έκαναν πολλούς άθλους, όπως την εξόντωση της Χίμαιρας.

Η Χίμαιρα του Arezzo, χάλκινο άγαλμα των τελών του 5ου αι. π.Χ. Museo nazionale Archeologico, Firenze.

Χίμαιρα
Η Χίμαιρα ήταν ένα τρικέφαλο όν: είχε σώμα και κεφάλι λιονταριού, ουρά που κατέληγε σε κεφάλι φιδιού και στο μέσον της ράχης της έβγαινε ο λαιμός και η κεφαλή ενός αιγάγρου. Κόρη του Τυφώνα και της Έχιδνας, έβγαζε από το στόμα της φωτιά σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ησίοδο. Ο Βελλεροφόντης μπόρεσε να την σκοτώσει επειδή ήταν σε απόσταση ασφαλείας επάνω στον Πήγασο.

Η στιγμή που ο Ηρακλής φέρνει τον Κέρβερο στον Ευρυσθέα, από τις σπάνιες χιουμοριστικές εικόνες της αρχαίας εικονογραφίας. Καιρετανή υδρία, 540 π.Χ. Μουσείο του Λούβρου.

Κέρβερος
Ο Κέρβερος ήταν ένας σκύλος με τρία κεφάλια, με ουρά φιδιού, ο φοβερός φύλακας στην είσοδο του Άδη που δεν άφηνε τις ψυχές να βγουν και τους ζωντανούς να περάσουν. Η εξόντωση του Κέρβερου είναι ο τελευταίος άθλος του Ηρακλή, ο πιο δύσκολος, αυτός για τον οποίο ο ήρωας μυήθηκε πρώτα στα Ελευσίνια μυστήρια. Ο Ηρακλής κατέβηκε στον Άδη (όπου μάλιστα συνάντησε τους φίλους του Θησέα και Πειρίθου) και ζήτησε την άδεια από τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου να φέρει τον Κέρβερο στον Ευρυσθέα, πράγμα που κατάφερε μάλιστα χωρίς να χρησιμοποιήσει όπλα.

Βασιλική Πλιάτσικα
Άρθρο του 2015
Πηγή: CULTURE Αρχαιολογία & Ιστορία

Η θεά Αθηνά

Θεοί των Ελλήνων

Οι επιβλητικές υπερμεγέθεις μορφές της Αρτέμιδος (αριστερά, 1,94 μ.) και της Αθηνάς (δεξιά, 2,35μ.) στο αρχαιολογικό μουσείο του Πειραιά, Ελλάδα.

Η ομορφιά ήταν πάντα στοιχείο αξιοθαύμαστο για τους Έλληνες και μαζί με το ψηλό ανάστημα και τα ξανθά μαλλιά θεωρούνταν σπουδαία προσόντα, δείγματα αρχοντιάς και ευγενικής ιδιοσυγκρασίας. Αυτά τα χαρακτηριστικά μας τα δίνει ήδη ο Όμηρος ως ιδιαίτερο προτέρημα στους μεγαλύτερους ήρωες όπως ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, ο Μενέλαος, ο Αίαντας.

Έτσι οι Έλληνες έπλασαν τους θεούς των ως τις ιδανικές μορφές των ανθρώπων-θεών, τα πρότυπα και ινδάλματα, εξού και είδωλα κατά μια σύγχρονη έννοια. Οι θεές Αθηνά, Άρτεμις, Αφροδίτη, Ήρα, Εστία, Δήμητρα απεικονίζονται ψηλές, όμορφες και επιβλητικές, εξιδανικευμένες γυναίκες-πρότυπα εκπροσωπώντας έκαστη συγκεκριμένα ανθρώπινα γνωρίσματα. Υπό το πρίσμα αυτό επικαλούμαστε πάλι τα λόγια του Όμηρου όταν ο Οδυσσέας αντικρίζει την τολμηρή και καλλονή πριγκίπισσα Ναυσικά και την ρωτά αν πρέπει να την αποκαλεί άνθρωπο ή θεά! [Οδύσσεια, ζ 185: «Γονατιστός προσπέφτω, δέσποινά μου. Είσαι θνητή; θεά; Δεν ξέρω. Αν στους θεούς ανήκεις, που κατέχουν τον πλατύ ουρανό, τότε πως μοιάζεις λέω τόσο με την Άρτεμη, την κόρη του μεγάλου Δία, στην ομορφιά, στο ανάστημα, στο ανάριμμα».]

Το άγαλμα της θεάς Αθηνάς που έμεινε θαμμένο στα χώματα του Πειραιά μέχρι που ανακαλύφθηκε τυχαία το 1959! Οι Έλληνες του Πειραιά το έθαψαν για να το σώσουν από την εκδικητική μανία του Ρωμαίου Σύλλα που το 86 π.Χ. κατέστρεψε και έσφαξε την Αττική επειδή οι Αθηναίοι επαναστάτησαν κατά της Ρώμης και συμμάχησαν με το ελληνιστικό Βασίλειο του Πόντου. 

Ότι το άγαλμα έμεινε θαμμένο και ξεχασμένο σημαίνει ότι οι άνθρωποι που το έθαψαν σκοτώθηκαν από τους Ρωμαίους και δεν έμεινε κάποιος που να γνωρίζει την τοποθεσία για να το ξεθάψει αργότερα. Αγκαλιά μαζί με την Αθηνά ήταν θαμμένο και το άγαλμα της μικρής Αρτέμιδος. 

Τα δυο αγάλματα σήμερα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά.

Η Θεά Αθηνά, η Παρθένος Παλλάς, μέσα σε όλους τους συμβολισμούς που της αποδίδονται είναι και αυτός της αιώνιας παρθενίας. Υπό αυτή την έννοια είναι το αντίθετο της Αφροδίτης, όχι ως άρνηση του έρωτα γενικά, αλλά κυρίως ως προστάτιδα της αγνότητας της νεαρής ηλικίας της γυναίκας, αλλά και της γενετήσιας αξιοπρέπειας της γυναίκας εν γένει. 

Είναι χαρακτηριστικό το περιστατικό που μας δίνει η ελληνική μυθολογία με την προσπάθεια του Ήφαιστου να συνευρεθεί σεξουαλικά μαζί της. Η Αθηνά αρνήθηκε και έδιωξε τον πιεστικό Ήφαιστο ο οποίος από το πάθος και την γενετήσια ορμή πρόλαβε να εκσπερματώσει στο μηρό της Αθηνάς. Το σπέρμα του το πέταξε αηδιασμένη η θεά στο χώμα, αλλά από την επαφή αυτή του σπέρματος με το σώμα της θεάς και με την παρέμβαση της Γαίας γεννήθηκε ο Εριχθόνιος, ο οποίος απεικονίζεται ως όφις δίπλα στην Αθηνά στο μεγαλοπρεπές Άγαλμα που υπήρχε εντός του Παρθενώνα (ναός της παρθένου Αθηνάς).

Ήδη λοιπόν από την εποχή εκείνη διδασκόμαστε ότι δε μπορεί κανείς άντρας να επιβάλλει τις γενετήσιες ορέξεις του σε καμία γυναίκα. Το όχι σημαίνει όχι! Και κάθε άντρας οφείλει να σέβεται την γενετήσια αξιοπρέπεια και τη βούληση της γυναίκας. Η Αθηνά είναι το σύμβολο της προστασίας του γυναικείου δικαιώματος στην άρνηση έναντι της αντρικής σεξουαλικής μανίας, της υπεράσπισης του γυναικείου σώματος και της γυναικείας βούλησης έναντι των σεξουαλικών ορέξεων του "ισχυρού" (μυϊκά) φύλου. Και ας έχουμε υπόψη ότι η σεξουαλική αυτή μανία των αντρών δεν οδηγεί μόνο στα σεξουαλικά εγκλήματα αλλά και στον φόνο των άτυχων γυναικών.

Ακόμη και στον αλλοιωμένο και παραλλαγμένο μύθο της Μέδουσας από τον Λατίνο Οβίδιο, η Αθηνά δεν τιμωρεί την ιέρεια Μέδουσα επειδή συνουσιάστηκε με τον Ποσειδώνα, αλλά επειδή το έκανε μέσα στο ναό της και έτσι την πρόσβαλε. Στην εκδοχή ότι βιάστηκε από τον Ποσειδώνα, η μεταμόρφωσή της σε ένα πλάσμα με μαλλιά από φίδια και όψη που πετρώνει όποιον αντικρίζει, θα γίνεται μόνο για την προστασία της και την αποτροπή ενόψει κινδύνου άλλου βιασμού, και ως τιμωρία των επίδοξων βιαστών! 

Αρχαία Ελλάδα και Χριστιανισμός

Στην προσπάθεια ορισμένων να γεφυρώσουν αρχαία Ελλάδα και χριστιανισμό εντάσσεται και η παρομοίαση της Αθηνάς και της Παναγίας. Φυσικά δεν χωρεί σύγκριση καμία μεταξύ των δύο.

Για όποιον δέχεται ως αλήθεια ότι η εβραία Μίριαμ (Μαρία) γέννησε τον Γέσουα (Ιησού) παρθένα ούσα, αυτή είναι η μητέρα, η σύζυγος του Ιωσήφ. Για εμάς που δεχόμαστε ότι η Ελληνίδα Αθηνά είναι μυθολογικό πρόσωπο και θεότητα που ενσαρκώνει συγκεκριμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, είναι η κόρη, σύζυγος ουδενός.

Τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στην Αθηνά (σοφία, πολεμική και στρατηγική σκέψη, τέχνες και επιστήμες) δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα της παναγίας (καλή παρθένα μητέρα και σύζυγος), αν και αυθαίρετα την ονόμασαν υπέρμαχο στρατηγό μεταγενέστερα (κατά το πρότυπο της Αθηνάς Προμάχου προφανώς). Το μόνο επιφανειακά κοινό στοιχείο που βρίσκει κανείς είναι η παρθενία, καθότι η Αθηνά συμβολίζει επίσης την παρθενιά και την αγνότητα, επειδή όμως ο συμβολισμός της είναι καθαρά η διανόηση και όχι απλά η σεξουαλική παρθενιά. Είναι κάτι που δύσκολα γίνεται αντιληπτό από τους ανθρώπους που σήμερα ειδικά όλα τα βλέπουν υπό το πρίσμα της σεξουαλικότητας. Εξάλλου η φύση της είναι ανδρική και θηλυκή, όχι όμως με την έννοια του Ερμαφρόδιτου, αλλά ότι ως θήλυ δεν υπολείπεται σε τίποτα των ανδρών.

Κατά τον ελληνικό μύθο, η Αθηνά πετάχτηκε από το κεφάλι του Δία αφού αυτός είχε καταπιεί την μητέρα της την Μήτιδα (πρώτη σύζυγο του Δία) όταν έμαθε ότι είναι έγκυος γιατί του προφήτευσαν ότι η κόρη της Μήτιδος θα τον ανέτρεπε.

Η διαμάχη και ο πόλεμος που άσκησαν οι πρωτοχριστιανοί στις ελληνικές θεότητες έγινε με το πρόσχημα ότι πρόκειται για ειδωλολατρία και λατρεία θεών ψεύτικων, ενώ τα πρόσωπα της χριστιανικής πίστης παρουσιάζονται ως αληθινά, και ως εκ τούτου πρέπει όλα τα είδωλα να παραμερίζονται ως υποδεέστερα και φανταστικά και ψευδή. Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει, εκτός των άλλων επιχειρημάτων, ότι κανείς δεν μπορεί αποκλείσει το γεγονός ότι και οι Έλληνες θεοί ήταν κάποτε υπαρκτά πρόσωπα που θεοποιήθηκαν μεταγενέστερα κατά τα ομηρικά χρόνια όπως ισχυρίζεται ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος.

Η προσπάθεια διασύνδεσης αρχαίας Ελλάδας και χριστιανισμού προέρχεται από όσους αγαπούν μεν την αρχαία Ελλάδα αλλά ταυτόχρονα και τον χριστιανισμό και επιθυμούν να τα συνδυάσουν αυθαίρετα. Η άλλη οπτική της προσπάθειας αυτής είναι ο εκ του πονηρού εναγκαλισμός και σφετερισμός της αρχαίας Ελλάδας από τους χριστιανούς, με το επιχείρημα της ελληνικής δήθεν προέλευσης του Ιησού και της δήθεν επιρροής της ελληνικής φιλοσοφίας και σκέψης τόσο στον Ιησού όσο και στους μετέπειτα χριστιανούς που τάχα διαμόρφωσε την χριστιανική πίστη. 

Αυτά φυσικά είναι αστεία και αβάσιμα. Είναι βέβαια αλήθεια ότι εκεί που ορισμένες αρχαιοελληνικές αντιλήψεις ήταν βολικές για το χριστιανικό δόγμα, εκείνες όντως υιοθετήθηκαν και άλλοτε χρησιμοποιήθηκαν διαστρεβλωμένα για να ενισχύσουν τα θεολογικά σοφίσματα. Και η επιχείρηση αυτή της διαμόρφωσης ελληνοχριστιανικής συνείδησης (που χρονολογείται από παλιά) και δήθεν συνέχειας των αρχαίων χρόνων και των "βυζαντινών" αποσκοπεί στην διατήρηση του χριστιανισμού πάση θυσία, αλλά συνάμα και στην αλλοτρίωση κάθε αρχαίου ελληνικού στοιχείου και στον "εκχριστιανισμό" τους, ώστε να μην υφίσταται τέτοιο χάσμα και διαμάχη μεταξύ των νεοελλήνων.

Ωστόσο το χάσμα υπάρχει, αλλά όχι αναγκαστικά και διαμάχη. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, υπάρχει ελευθερία σήμερα στα θέματα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δεχτούμε τη διαστρέβλωση της αλήθειας, ούτε και την ύπουλη και εν κρυπτώ, κεκαλυμμένη (ή και φανερή) συνέχιση του διωγμού των Ελλήνων από χριστιανούς.

Athenais Xanthou

Πρώτος πρέπει να πεθάνει ο Αντίνοος!

 

Πρώτος πρέπει να πεθάνει ο «Αντίνοος», σε αυτόν έριξε τα πρώτα φονικά του βέλη ο Οδυσσέας!!!
Σε δυο λεπτά θα καταλάβετε το εκπληκτικό νόημα του Ομηρικού Έπους... που φυσικά ποτέ δε μας δίδαξαν στο σχολείο. Άραγε αυτά γιατί δεν μας τα διδάξαν στο σχολείο;;; «...Διαβάστε το! Αρκούν 2 λεπτά, αλλά θα το σκέπτεστε για πολύ περισσότερο… 

Άραγε μας τα διδάξαν στο σχολείο;;; μάλλον όχι γιατί πρόσεχα την ώρα των αρχαίων...
Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες μέρες που διανυουμε, να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.

ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους «μνηστήρες».
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.
Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, αυτής που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.

Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα. ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.

Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.
Η λέξη μιλά απο μόνη της.
Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ.

Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!

Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!!!
Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη! Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.
Οι πρόγονοί μας μιλούν...

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.
ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!!!
Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.

Γι” αυτό ΕΛΛΗΝΕΣ μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.
Τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, στο ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων...»

(Από Αντωνης Μητκος)