Εβδομάδα της Νίκης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 Γράφει ο δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ο θρίαμβος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ως του Θεού και Κυρίαρχου επί της ζωής, επί του θανάτου, επί του σκότους, δε συνδέεται με τις προηγούμενες εβδομάδες των νηστειών.  Οι εβδομάδες αυτές μας προετοιμάζουν για το αποκορύφωμα. Η τελευταία είναι η εβδομάδα του θριάμβου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί των δυνάμεων του σκότους.

Αυτή η εβδομάδα αρχίζει με τον Άγιο Λάζαρο. Πεθαίνει. Ο θρήνος είναι γοερός. Τίποτα δε δηλώνει το τι θα επακολουθήσει. Το Κύριε, εάν ήσουν εδώ ο Λάζαρος δε θα πέθαινε, δηλώνει την άγνοια των γεγονότων που ακολουθούν.

Ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θρηνεί για τον θάνατο του Λαζάρου και του κάθε ανθρώπου, δηλώνοντας την ανθρώπινή του φύση.

Ως Θεός ανασταίνει τον Λάζαρο. Το «Λάζαρε δεύρο έξω» τονίζει τη θεία φύση, τεκμηριώνει την έναρξη της Κυριαρχίας Του επί του θανάτου και κυρίως επί των δυνάμεων του σκότους.

Ουδείς που ζούσε αυτά τα γεγονότα, δεν κατανοούσε το ουσιώδες και τελεσίδικο του πολέμου που άρχισε αμέσως με την Πτώση των Πρωτοπλάστων, Αδάμ κι Εύας, στο προπατορικό αμάρτημα, με το γνωστό ως Πρωτευαγγέλιο (βιβλίο της Γενέσεως 3,15), «Και έχθραν θήσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής…», με την υπόσχεση του Θεού προς τους Πρωτόπλαστους Αδάμ κι Εύα πλην των Γραμματέων και των Φαρισαίων, οι οποίοι λυσσαλέα επεδίωκαν τη θανάτωση του Λαζάρου και την εξουδετέρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η επαλήθευση των γεγονότων από αυτούς θα σήμαινε το τέλος της δικής τους κυριαρχίας, αφού κέρδιζαν πακτωλό χρημάτων και δύναμης (στοιχεία φυσικά πρόσκαιρα και εφήμερα).

Η ανοδική βαθμιδόν Νίκη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έρχεται αρχικά με τη φράση Του: «Αλίμονό σας Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές». Ακολουθεί η είσοδός Του στην Ιερουσαλήμ επί οναρίου (ονάριον-πουλάρι, γαϊδουράκι, σύμβολο Είρηνης, δηλαδή Είμαι ο φέρον ειρήνη στους ανθρώπους. Είμαι ο Βασιλεύς ο όχι εκ του κόσμου τούτου). Πληρώνεται (ολοκληρώνεται) το ρηθέν δηλαδή η Προφητεία ότι ο Θεός θα εισέλθει στην Αγία Πόλη πάνω σε γαϊδουράκι που δεν κάθισε άλλος (Καινή Διαθήκη: Ματθαίος 21:1-11, Μάρκος 11: 1-11, Λουκάς 19:28-44, Ιωάννης 12:12-19).

Το Ωσαννά που έψελναν οι αθώες ψυχές, κατά την είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ, τάραξαν και πάλι ισχυρώς τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, γι` αυτό ρώτησαν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό: «Ακούς που ψέλνουν το Ωσαννά»; Αυτός τους απαντά: «Ακούω»! (Αυτό το Ακούω μπορεί να αναλυθεί σε πολλές σελίδες που δεν είναι της στιγμής). Εννοώντας ότι εσείς δεν έχετε αυτιά αγάπης, Πίστεως για να το κατανοήσετε. Από αυτή τη στιγμή κορυφώνεται το μένος των υποκριτών.

Ο κύριος ημών Ιησούς Χριστός στο Ναό του Σολομώντος κορυφώνει την οργή του κατά των δολιοφθόρων των ψυχών των ανθρώπων, ξεσπώντας και γκρεμίζοντας τα υλικά προς πώληση (Ας το προσέχουμε κι εμείς αυτό, στον περίβολο των Εκκλησιών δεν επιτρέπονται αγοραπωλησίες αλλιώς συνεχίζουμε ως οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι).

Το: «Σε τρεις ημέρες» σήμαινε τη Δική Του Σταυρική θυσία και Ανάσταση. Τα όσα ακολουθούν με την προδοσία, με τα Πάθη, είναι όχι για θρήνο των πιστών Χριστιανών αλλά για χαρά και ευτυχία!

Τα Πάθη, η Ανάσταση, οδηγούν στο Τετέλεσται. Το Τετέλεσται, αναφέρεται και στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (19-30). Είναι η θριαμβευτική δήλωση της ολοκλήρωσης του Σχεδίου Του Θεού για τη σωτηρία των αγαπημένων του παιδιών, των ανθρώπων. Το ρήμα αυτό είναι νομικός οικονομικός όρος του ρήματος: Τελέω. Τετέλεσται σημαίνει πληρώθηκε στο ακέραιο, το χρέος εξοφλήθηκε. Αυτό το χρέος που άρχισε με το Προπατορικό αμάρτημα που δηλώθηκε στην υπόσχεση του Θεού, που εμφανίζεται στις Προφητείες, ολοκληρώνεται με το σύνολο των γεγονότων της επίγειας ζωής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όπως εμφαίνεται ενδεικτικώς από τα ακόλουθα στοιχεία: Ησαΐας 7:14. Ζαχαρίας 9:9. Ζαχαρίας 11:12. Γένεση 22: 17,18. Γένεση 17:19. Γένεση 49: 10. Ησαΐας 9:7. Ησαΐας 7:14. Μιχαίας 5:2. Ιερεμίας 31:15. Δανιήλ 9:25. Ησαΐας 53:4. Ησαΐας 53:1. Ζαχαρίας 13: 7. Ησαΐας 53:7. Μιχαίας 5:1. Ησαΐας 50:6. Ζαχαρίας 12:10, φυσικά υπάρχουν και πολύ περισσότερα ίσως και πιο σημαντικά.

Αυτό το ρήμα, το Τετέλεσται είναι η κορύφωση της Δόξας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί του σκότους που άρχισε με το Προπατορικό αμάρτημα. Εκεί ακριβώς ο Θεός υποσχέθηκε στους Πρωτόπλαστους: «Θα στείλω τον Υιό Μου για να σας απαλλάξει (τους ανθρώπους). Από τον Υιό  Μου θα ενοχληθεί η φτέρνα, όμως θα συνθλίψει το κεφάλι του κακού (Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις Κεφάλαιο 3, στίχος 15, «Αυτός σου τηρήσει κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν». Αυτό το ρήμα δηλώνει την άπειρη αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους, που δεν είναι δυνατό να δηλωθεί με ανθρώπινα λόγια.

Η Τριήμερος Ταφή και Ανάστασή Του είναι το χρονικό διάστημα καθόδου στον Άδη για τη σωτηρία των ψυχών των κεκοιμημένων. Φυσικά η Ανάσταση είναι η Τρανή απόδειξη της Κυριαρχίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αξίζει να δούμε το τέλος των προβεβλημένων ενόχων της Σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ιούδας ο Ισκαριώτης, είναι γνωστό το τέλος του.

Οι ένοχοι της Σταυρώσεως, οδηγήθηκαν ως κατάδικοι στη Ρώμη από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο.

Άννας: Τον τύλιξαν γυμνό σε δέρμα βοδιού και τον άφησαν στον καφτερό ήλιο όπου ξηραθέντος του δέρματος, λόγω της συστολής αυτού εύρε οικτρόν θάνατον.

Καϊάφας: Το καράβι που τον μετέφερε για καταδίκη στη Ρώμη βούλιαξε κοντά στην Κρήτη. Σώθηκε, όμως, ασθένησε και πέθανε. Τον έθαβαν επτά φορές αλλά η γη τον ξέβραζε, τελικά τον έθαψαν με πέτρες, με χώματα, με κατάρες. Ο τόπος της ταφής του, όπως αναφέρεται, είναι έξω από την Κνωσό και ονομάστηκε: «Μνήμη του Καϊάφα».

Πόντιος Πιλάτος: Είχε οικτρό θάνατο. Πηγές αναφέρουν διάφορες εκδοχές, όπως: Εκτελέστηκε στη Ρώμη. Τον σκότωσαν στη Ρώμη και πέταξαν το πτώμα του στον Τίβερη. Ο ποταμός μη ανεχόμενος το πτώμα του προκάλεσε πλημμύρες. Εξορίστηκε, έζησε με συμφορές και αυτοκτόνησε.

Εύχομαι Καλό κι Ευλογημένο Ορθόδοξο Πάσχα.  

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης, Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος