ΜΜΕ και διαπλοκή

Του Ανδρέα Παράσχου

«Αν ζητάς δίκαιη αντιμετώπιση, δεν πρέπει να ασχοληθείς με την πολιτική, αλλά ούτε και με τη δημοσιογραφία», είχε πει ο τέως πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ. Και είναι σωστό. Ωστόσο, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πολιτικής και δημοσιογραφίας οφείλει να είναι διακριτή. Οι μεν πολιτικοί, κατά κανόνα είναι αιρετοί, οι δε δημοσιογράφοι είμαστε μισθωτοί σε επιχειρήσεις ΜΜΕ, αν και μας αρέσει να βαυκαλιζόμαστε αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «τέταρτη εξουσία».

Αυτό ισχύει, σε κάποιο βαθμό, σε χώρες με παράδοση στην παιδεία και στη δικαιοσύνη, αλλά ποσώς σε μια χώρα που σταθμεύουμε όλοι πάνω στη διπλή κίτρινη γραμμή... Αυτή είναι η Κύπρος, δυστυχώς, σε αυτήν ασκούμε το επάγγελμά μας και είναι η ώρα να μιλήσουμε καθαρά, διότι οι περιστάσεις απαιτούν πλέον, από τον καθένα μας, να πάρουμε θέση ή να αλλάξουμε επάγγελμα. Διαφορετικά η ήδη τρωθείσα αξιοπιστία μας, θα πιάσει πάτο –όπως αυτή των πολιτικών– καθώς τα γεγονότα οδηγούν σε σκληρές δοκιμασίες, κυρίως σε δύο επίπεδα.

Πρώτο: Σκληρές μέρες για την κοινωνία που νοιώθει ότι της φόρτωσαν το δυσβάσταχτο χρέος του «κόλπο γκρόσο» του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου. Δεύτερο: Η έσχατη δοκιμασία των θεσμών, αφού οι έρευνες για τις ευθύνες των τραπεζών θα πρέπει λογικά να βγάλουν στο φως και περιπτώσεις διαπλοκής με ΜΜΕ. Οι θεσμοί όμως δεν έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, διότι απέτυχαν παταγωδώς σε δύο περιπτώσεις που δοκιμάστηκαν. Στο ΧΑΚ και στη «Helios», όπου πλήρωσαν τα θύματα.

Αντίθετα, οι θύτες αλώβητοι απολαμβάνουν την «ασυλία» της ατιμωρησίας, η οποία είναι σιαμαία της διαπλοκής, σ’ ένα κράτος όπου έγινε καθεστώς η ανισονομία και η ανισοπολιτεία, με αποτέλεσμα η Κυπριακή Δημοκρατία να καταστεί αναξιόπιστη. Αν το απόστημα δεν σπάσει, ουδεμία περίπτωση υπάρχει για προσέλκυση επενδύσεων, για ορθολογιστική διαχείριση του φυσικού πλούτου, γενικώς για ανάπτυξη ώστε να βγούμε από την κρίση.

Διότι ουδείς νοήμων επενδυτής θα βάλει τα κεφάλαιά του σε ένα κράτος όπου η δικαιοσύνη είναι δύο ταχυτήτων και η δημοκρατία ανάπηρη. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία η δημοσιογραφία πρέπει να γίνει προασπιστής του δημόσιου συμφέροντος και συνήγορος της απαίτησης του ανώνυμου πολίτη, ο οποίος καλείται να πληρώσει το μάρμαρο. Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί λιπαντικό στη μηχανή της διαπλοκής και λεβιές της οπισθοδρόμησης.

Για να μπορεί όμως η δημοσιογραφία να καταστεί προωθητική δύναμη αλλαγής, θα πρέπει να ξεκινήσει με παραδοχές και όχι αναζητώντας άλλοθι. Κι εξηγούμαι. Από τις έρευνες που γίνονται στις τράπεζες σίγουρα θα αποκαλυφθεί μια εικόνα διαπλοκής με ιδιοκτήτες ή μέτοχους ΜΜΕ. Ήδη, ο Δ. Συλλούρης, πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών, στην οποία εξετάζεται η λειτουργία των θεσμών του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δήλωσε στο ΡΙΚ ότι, «δεν θα διστάσουμε να δούμε θέματα διαπλοκής και με πολιτικούς και με πολιτικά κόμματα και με δημοσιογράφους, και με καναλάρχες και με εκδότες».

Παράλληλα ο γ.γ. της ΕΤΥΚ, Λ. Χατζηκωστής, είπε πως δημοσιογράφοι επηρεάζονται από διαφημίσεις και πελατειακές σχέσεις, ότι αποσιωπούν σκάνδαλα των τραπεζών και τους παρουσίασε λίγο πολύ ως υποχείρια ιδιοκτητών ΜΜΕ όπου εργάζονται, προκαλώντας σφοδρή αντίδραση του Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών Κύπρου. Ποιος έχει δίκαιο, θα δούμε στη συνέχεια.

Όλες οι τράπεζες, είχαν άμεσες σχέσεις με ιδιοκτήτες ή και μετόχους ΜΜΕ. Όταν μια επιχείρηση ΜΜΕ, ξεκινά την κάθε νέα χρονιά έχοντας διασφαλισμένο διαφημιστικό κονδύλι πέραν του ενός εκατομμυρίου από μία μόνο τράπεζα και τα ανάλογα από τις άλλες, τότε ο καθείς αντιλαμβάνεται ποιος υπαγορεύει τους όρους του παιχνιδιού.

Όταν παράλληλα, ΜΜΕ λάμβαναν δάνεια εκατομμυρίων και μεγάλα παρατραβήγματα με «ευκολίες πληρωμής» τότε ποιος δημοσιογράφος μπορούσε να τα βάλει με τις τράπεζες χωρίς να χάσει τη δουλειά του; Υπάρχουν κι άλλα, όπως οδηγίες τραπεζιτών για πιέσεις, π.χ. προς την εποπτική αρχή ή για προστασία της εποπτικής αρχής. Τα είδαμε και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν να συμβαίνουν σε σύμπραξη τραπεζιτών, πολιτικών και ΜΜΕ.Η «δουλειά» από ποιους γινόταν, αν όχι από δημοσιογράφους, αυλικούς του συστήματος ή και αιχμάλωτούς του;… Έχουμε ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για την κατάσταση στην πατρίδα μας; Έχουμε. Έχουμε όμως και μια μεγάλη ευκαιρία αποκατάστασης του επαγγελματικού μας κύρους με τη στάση που θα πάρουμε –ο καθένας ξεχωριστά– στα δίσεκτα χρόνια της μνημονιακής εξαθλίωσης.

Διότι εμείς εκ των πραγμάτων θα πρέπει να υπερασπιστούμε πλέον την κοινωνία των πολιτών και όχι των πελατών. Μια κοινωνία που δεν της απομένει οτιδήποτε άλλο παρά να αρχίσει να οργανώνεται σε ένα σύστημα αλληλεγγύης, αυτοπροστασίας και προάσπισης του δημόσιου πλούτου και του μέλλοντος των παιδιών της.
Ανδρέας Παράσχος
Εφημερίδα 'Καθημερινή'

Ο Νοάμ Τσόμσκι και οι δέκα στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ

Του Πάμπου Κρασιά

Ο Νόαμ Τσόμσκι (Avraam Noam  Chomsky) είναι Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας  και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ).

Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1928. Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων, ενώ έχει δώσει και εκτενείς διαλέξεις πάνω  σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων τα οποία περιλαμβάνουν την γλωσσολογία, τη φιλοσοφία και την ιστορία της διανόησης. Επίσης ο Τσόμσκι έχει πλούσιο ιστορικό πολιτικού ακτιβισμού από τη δεκαετία του ’60 κι έπειτα, με πληθώρα βιβλίων τα οποία επικρίνουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ με δήλωση του τοποθέτησε ιδεολογικά των εαυτό του στον αναρχικό χώρο, αν και κατά καιρούς έχουν σχολιαστεί οι φιλελεύθερες καταβολές της πολιτικής του σκέψης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, απ’  όπου αποφοίτησε με πτυχίο φιλοσοφίας το 1949 και με μεταπτυχιακό στη γλωσσολογία το 1951. Η συνεργασία του εκεί με τον διάσημο γλωσσολόγο Zellig Harris έθεσε τις βάσεις για τις μετέπειτα θεωρίες του στη γλωσσολογία και την πολιτική του σκέψη.

Σύμφωνα με τον Τσόμσκι, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο του Κώστα Χαραλαμπίδη «Ανθρώπου Λόγος», ο λόγος δεν είναι πολιτισμική εφεύρεση αλλά μέρος της γενετικής κληρονομιάς ή της εξελιγμένης βιολογίας του εγκεφάλου του HomoSapiens. Κάθε άνθρωπος κατέχει στον εγκέφαλό του ένα νοητικό λεξικό από σύμβολα (λέξεις) και μια νοητική γραμματική. Κι όλα αυτά χάρη στο εγκεφαλικό κέντρο που συλλαμβάνει την κάθε προφερόμενη λέξη με την ακοή. Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι το αποτέλεσμα της εκδίπλωσης ενός γενετικά καθορισμένου προγράμματος. Η δομή της αποκτούμενης δεξιότητας είναι έμφυτη στον άνθρωπο.

Ο Τσόμσκι είναι ο εισηγητής της λεγόμενης «γενετικής-μετασχηματιστικής γραμματικής». Η θεωρία για τη γενετική της γλώσσας, παρά τις διαρκείς εξελίξεις και αναθεωρήσεις της, εξακολουθεί σταθερά να χαρακτηρίζεται από κάποιες παραδοχές όπως η ακόλουθη. Η ικανότητα του ανθρώπου να παράγει και να κατανοεί μεγάλο αριθμό προτάσεων, είναι έμφυτη. Αυτή η θεωρία μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γλώσσα βασίζεται σε συγκεκριμένες δομές και περιορισμούς που υπακούουν στη φύση του ανθρώπου, ανάλογα με το χρόνο, τη μόρφωση και αντίληψη. Η ύπαρξη μιας «Καθολικής Γραμματικής» καθιστά το παιδί ικανό να μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, παρά την επέμβαση ορισμένων δεδομένων τα οποία προσλαμβάνει ο άνθρωπος κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του.

Το  κείμενο που γράφει ο Jean  Bricmont, με τίτλο «Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των Μαζών», (μεταφρασμένο στα ισπανικά, γαλλικά, αγγλικά κλπ), αποδίδεται στο Νόαμ Τσόμσκι. Το κείμενο αυτό κριτικάρεται από τα «επίσημα» μήντια, τον Τσόμσκι ως «οπαδό των θεωριών της παγκόσμιας συνωμοσίας» ή της «παγκόσμιας κυριαρχίας των  illuminati. ….

Ειδικά η 10^η στρατηγική, λέει πώς το «σύστημα» γνωρίζει πολύ καλύτερα τα άτομα απ’ όσο τα ίδια άτομα γνωρίζουν τον  εαυτό τους με αποτέλεσμα το «σύστημα» να είναι σε θέση να ελέγχει τα άτομα περισσότερο απ όσο τα ίδια μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους…

Το κείμενο μου φάνηκε (λέει ο Bricmont) ότι υπεραπλουστεύει και διαστρεβλώνει τη σκέψη του Τσόμσκι, και μια που δεν έβρισκα το αγγλικό πρωτότυπο και για να έχω ήσυχη την συνείδηση μου, αποφάσισα να ρωτήσω τον ίδιο. Ιδού η απάντηση του. «Δεν έχω την παραμικρή ιδέα από πού προέρχονται όλα αυτά. Προσωπικά δεν έχω κάνει τέτοια λίστα, δεν έγραψα κάτι τέτοιο κι ούτε το δημοσίευσα στο Ιντερνέτ. Υποθέτω ότι όποιος το έκανε θα μπορούσε να ισχυριστεί  ότι πρόκειται για ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ των όσων έχω γράψει εδώ κι εκεί, αλλά σε καμία περίπτωση, ούτε υπό  αυτή την διατύπωση, ούτε υπό τη μορφή λίστας»

Όποια και νάναι η αλήθεια αυτές οι περιβόητες «δέκα στρατηγικές χειραγώγησης», έχουν τη σημασία τους και είναι αξιόλογες, έστω και αν ο μεγάλος αυτός στοχαστής και φιλόσοφος δηλώνει ότι μπορεί να πρόκειται για ερμηνείες των όσων έχει ο ίδιος γράψει.

Παραθέτω, λοιπόν μίαν έκαστη, τις δέκα στρατηγικές και μαζί εκ προοιμίου και ερώτημα σε σας, συμφωνείτε ή διαφωνείτε και αν διαφωνείτε ποια είναι η δική σας γνώμη.

1.Η Στρατηγική της απόσπασης της προσοχής

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη των θεμάτων που δεν έχουν καμιά σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο να σκεφτεί-πίσω στο αγρόκτημα, όπως όλα τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο, «Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους»). 

2. Η δημιοργία προβλημάτων και μετά προσφορά λύσεων

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση- λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση»  για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί.

Για παράδειγμα. Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία, ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας .Ή ακόμα, δημιουργούν μια οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών.

3.Η Στρατηγική της σταδιακής εφαρμογής

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους λίγο, λίγο επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον  τόπον επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός). Ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4.Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάθεση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντας τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ ότι μια άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό  να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5.Ο λόγος προς το κοινό σαν αυτό να είναι στην παιδική ηλικία

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να είναι ένα μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.

Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν ένα παιδικό τόνο. Γιατί? «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αλλά λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ.. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6.Η πολύ περισσότερη χρήση του συναισθήματος παρά της λογικής

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί  βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7.Η διατήρηση του κοινού στην άγνοια και στη μετριότητα

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ κατωτέρων και των ανωτέρων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8.Η ενθάρρυνση του κοινού να είναι ικανοποιημένο με τη μετριότητα

Προωθήστε στο κοινό την ιδέαν ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9.Η ενίσχυση της αυτοενοχής

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνο είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων τους ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νοιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψη, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10.Το σύστημα γνωρίζει τα άτομα καλύτερα απ’ ότι αυτά γνωρίζουν τους εαυτούς τους

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία  και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια άτομα ασκούν στους εαυτούς  τους.

Αλήθεια, πόσο αυτό το σημείο, θυμίζει Κύπρο!!

Είναι κοινή διαπίστωση ότι ο πλανήτης σήμερα βιώνει μια εκ θεμελίων καταβαράθρωση αρχών και αξιών. Ηθική κατάπτωση και αποπροσανατολισμό των ανθρώπων και στροφή προς μια άκρατη καταναλωτική μανία.  Ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται μέσα σ΄ ένα εφιαλτικό πλέγμα που δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παγίδες χειραγώγησής του, ιδιαίτερα από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Πάμπος Κρασιάς

05/12/2013

Η πιο πάνω ομιλία έγινε στις 05/12/2013 στη Φιλοσοφική Εταιρεία Κύπρου

Ο Νοάμ Τσόμσκι και οι δέκα στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ

Του Πάμπου Κρασιά

Ο Νόαμ Τσόμσκι (Avraam Noam  Chomsky) είναι Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας  και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ).

Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1928. Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων και άρθρων, ενώ έχει δώσει και εκτενείς διαλέξεις πάνω  σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων τα οποία περιλαμβάνουν την γλωσσολογία, τη φιλοσοφία και την ιστορία της διανόησης. Επίσης ο Τσόμσκι έχει πλούσιο ιστορικό πολιτικού ακτιβισμού από τη δεκαετία του ’60 κι έπειτα, με πληθώρα βιβλίων τα οποία επικρίνουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ με δήλωση του τοποθέτησε ιδεολογικά των εαυτό του στον αναρχικό χώρο, αν και κατά καιρούς έχουν σχολιαστεί οι φιλελεύθερες καταβολές της πολιτικής του σκέψης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, απ’  όπου αποφοίτησε με πτυχίο φιλοσοφίας το 1949 και με μεταπτυχιακό στη γλωσσολογία το 1951. Η συνεργασία του εκεί με τον διάσημο γλωσσολόγο Zellig Harris έθεσε τις βάσεις για τις μετέπειτα θεωρίες του στη γλωσσολογία και την πολιτική του σκέψη.

Σύμφωνα με τον Τσόμσκι, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο του Κώστα Χαραλαμπίδη «Ανθρώπου Λόγος», ο λόγος δεν είναι πολιτισμική εφεύρεση αλλά μέρος της γενετικής κληρονομιάς ή της εξελιγμένης βιολογίας του εγκεφάλου του HomoSapiens. Κάθε άνθρωπος κατέχει στον εγκέφαλό του ένα νοητικό λεξικό από σύμβολα (λέξεις) και μια νοητική γραμματική. Κι όλα αυτά χάρη στο εγκεφαλικό κέντρο που συλλαμβάνει την κάθε προφερόμενη λέξη με την ακοή. Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι το αποτέλεσμα της εκδίπλωσης ενός γενετικά καθορισμένου προγράμματος. Η δομή της αποκτούμενης δεξιότητας είναι έμφυτη στον άνθρωπο.

Ο Τσόμσκι είναι ο εισηγητής της λεγόμενης «γενετικής-μετασχηματιστικής γραμματικής». Η θεωρία για τη γενετική της γλώσσας, παρά τις διαρκείς εξελίξεις και αναθεωρήσεις της, εξακολουθεί σταθερά να χαρακτηρίζεται από κάποιες παραδοχές όπως η ακόλουθη. Η ικανότητα του ανθρώπου να παράγει και να κατανοεί μεγάλο αριθμό προτάσεων, είναι έμφυτη. Αυτή η θεωρία μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γλώσσα βασίζεται σε συγκεκριμένες δομές και περιορισμούς που υπακούουν στη φύση του ανθρώπου, ανάλογα με το χρόνο, τη μόρφωση και αντίληψη. Η ύπαρξη μιας «Καθολικής Γραμματικής» καθιστά το παιδί ικανό να μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, παρά την επέμβαση ορισμένων δεδομένων τα οποία προσλαμβάνει ο άνθρωπος κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του.

Το  κείμενο που γράφει ο Jean  Bricmont, με τίτλο «Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των Μαζών», (μεταφρασμένο στα ισπανικά, γαλλικά, αγγλικά κλπ), αποδίδεται στο Νόαμ Τσόμσκι. Το κείμενο αυτό κριτικάρεται από τα «επίσημα» μήντια, τον Τσόμσκι ως «οπαδό των θεωριών της παγκόσμιας συνωμοσίας» ή της «παγκόσμιας κυριαρχίας των  illuminati. ….

Ειδικά η 10^η στρατηγική, λέει πώς το «σύστημα» γνωρίζει πολύ καλύτερα τα άτομα απ’ όσο τα ίδια άτομα γνωρίζουν τον  εαυτό τους με αποτέλεσμα το «σύστημα» να είναι σε θέση να ελέγχει τα άτομα περισσότερο απ όσο τα ίδια μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους…

Το κείμενο μου φάνηκε (λέει ο Bricmont) ότι υπεραπλουστεύει και διαστρεβλώνει τη σκέψη του Τσόμσκι, και μια που δεν έβρισκα το αγγλικό πρωτότυπο και για να έχω ήσυχη την συνείδηση μου, αποφάσισα να ρωτήσω τον ίδιο. Ιδού η απάντηση του. «Δεν έχω την παραμικρή ιδέα από πού προέρχονται όλα αυτά. Προσωπικά δεν έχω κάνει τέτοια λίστα, δεν έγραψα κάτι τέτοιο κι ούτε το δημοσίευσα στο Ιντερνέτ. Υποθέτω ότι όποιος το έκανε θα μπορούσε να ισχυριστεί  ότι πρόκειται για ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ των όσων έχω γράψει εδώ κι εκεί, αλλά σε καμία περίπτωση, ούτε υπό  αυτή την διατύπωση, ούτε υπό τη μορφή λίστας»

Όποια και νάναι η αλήθεια αυτές οι περιβόητες «δέκα στρατηγικές χειραγώγησης», έχουν τη σημασία τους και είναι αξιόλογες, έστω και αν ο μεγάλος αυτός στοχαστής και φιλόσοφος δηλώνει ότι μπορεί να πρόκειται για ερμηνείες των όσων έχει ο ίδιος γράψει.

Παραθέτω, λοιπόν μίαν έκαστη, τις δέκα στρατηγικές και μαζί εκ προοιμίου και ερώτημα σε σας, συμφωνείτε ή διαφωνείτε και αν διαφωνείτε ποια είναι η δική σας γνώμη.

1.Η Στρατηγική της απόσπασης της προσοχής

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη των θεμάτων που δεν έχουν καμιά σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο να σκεφτεί-πίσω στο αγρόκτημα, όπως όλα τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο, «Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους»). 

2. Η δημιοργία προβλημάτων και μετά προσφορά λύσεων

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση- λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση»  για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί.

Για παράδειγμα. Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία, ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας .Ή ακόμα, δημιουργούν μια οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών.

3.Η Στρατηγική της σταδιακής εφαρμογής

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους λίγο, λίγο επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον  τόπον επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός). Ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4.Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάθεση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντας τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ ότι μια άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό  να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5.Ο λόγος προς το κοινό σαν αυτό να είναι στην παιδική ηλικία

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να είναι ένα μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.

Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν ένα παιδικό τόνο. Γιατί? «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αλλά λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ.. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6.Η πολύ περισσότερη χρήση του συναισθήματος παρά της λογικής

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί  βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7.Η διατήρηση του κοινού στην άγνοια και στη μετριότητα

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ κατωτέρων και των ανωτέρων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8.Η ενθάρρυνση του κοινού να είναι ικανοποιημένο με τη μετριότητα

Προωθήστε στο κοινό την ιδέαν ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9.Η ενίσχυση της αυτοενοχής

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνο είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων τους ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νοιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψη, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10.Το σύστημα γνωρίζει τα άτομα καλύτερα απ’ ότι αυτά γνωρίζουν τους εαυτούς τους

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία  και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια άτομα ασκούν στους εαυτούς  τους.

Αλήθεια, πόσο αυτό το σημείο, θυμίζει Κύπρο!!

Είναι κοινή διαπίστωση ότι ο πλανήτης σήμερα βιώνει μια εκ θεμελίων καταβαράθρωση αρχών και αξιών. Ηθική κατάπτωση και αποπροσανατολισμό των ανθρώπων και στροφή προς μια άκρατη καταναλωτική μανία.  Ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται μέσα σ΄ ένα εφιαλτικό πλέγμα που δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παγίδες χειραγώγησής του, ιδιαίτερα από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Πάμπος Κρασιάς

05/12/2013

Στρατηγικές χειραγώγησης από τα Μ.Μ.Ε.

Του Πάμπου Κρασιά

Ο πλανήτης σήμερα βιώνει μια εκ θεμελίων καταβαράθρωση αρχών και αξιών. Ηθική κατάπτωση και αποπροσανατολισμό των ανθρώπων και στροφή προς μια άκρατη καταναλωτική μανία. Για να θυμηθούμε τον Τσόμσκι, ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται μέσα σ’ ένα εφιαλτικό πλέγμα που δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παγίδες χειραγώγησής του, ιδιαίτερα από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Πολύς λόγος γίνεται για τις δέκα στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ, όπως τις εξηγεί ο μεγάλος διανοητής, φιλόσοφος και γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι, παρόλο ότι ο ίδιος δηλώνει ότι δεν τις συνέταξε σε μια τέτοια λίστα, αλλά για ερμηνείες των όσων έχω γράψει εδώ κι εκεί». Αξίζει, όντως, να τις σχολιάσουμε:

«Tο θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα».

«Η στρατηγική της αναβολής» είναι ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.

  

Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού».

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

Η διατήρηση του κοινού στην άγνοια και στη μετριότητα είναι ένα άλλο πολύ σοβαρό ζήτημα. Μέσα από τα Μ.Μ.Ε. καθημερινά διακηρύσσονται οδηγίες ζωής και διαχείρισης. Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί».

Ως κατακλείδα είναι η ενθάρρυνση του κοινού να είναι ικανοποιημένο με τη μετριότητα. «Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος. Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους». 

Έτσι, τα άτομα, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση. 

Πάμπος Κρασιάς

Νέες τεχνικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης

Δημοσιογράφος αποκαλύπτει: 

Αυτές είναι οι νέες τεχνικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης

H πραγματικότητά μας κατασκευάζεται προσεκτικά από ισχυρές πηγές εταιρικού, πολιτικού και ειδικού ενδιαφέροντος, ώστε να επηρεάσει κρυφά την κοινή γνώμη.

Κραυγαλέα ψέματα συχνά βγαίνουν τηλεοπτικά σχετικά με την τρομοκρατία, τα τρόφιμα, τον πόλεμο, την υγεία, κλπ. Διαμορφώνονται να επηρεάσουν την κοινή γνώμη και να προγραμματίσουν τους θεατές να αποδεχθούν αυτό που έχει γίνει καταστροφικές κοινωνικές νόρμες.

Η πρακτική του χειρισμού και ελέγχου της κοινής γνώμης με παραμορφωμένα μηνύματα μέσων ενημέρωσης έχει γίνει τόσο κοινή που υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που σχηματίζεται γύρω από αυτό. Ολόκληρος ο ρόλος αυτής της βιομηχανίας πλύσης εγκεφάλου είναι να καταλάβει πώς να στροβιλίζει πληροφορίες σε δημοσιογράφους, παρόμοια με τα λόμπυ της κυβέρνησης. Ποτέ δεν είναι πολύ σαφές ακριβώς πόση αλήθεια λαμβάνουν οι δημοσιογράφοι, διότι η βιομηχανία ειδήσεων έχει εφησυχαστεί. Τα μηνύματα που παρουσιάζει.

Έξι όμιλοι, που τρέχουν τη διαφήμιση στις ΗΠΑ, κατέχουν το 90% των μέσων ενημέρωσης: η General Electric (GE), News-Corp, η Disney, η Viacom, η Time Warner, και το CBS. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις λειτουργούν υπό πολλές διαφορετικές μάρκες, όπως το FOX, ABC, CNN, Comcast, η Wall Street Journal, κλπ, δίνοντας στους ανθρώπους την αίσθηση της επιλογής.

Ο ειδικός μαζικής πλύσης εγκεφάλου L Wolfe έχει σημειώσει:“Όπως έδειξαν οι ερευνητές του Tavistock, ήταν σημαντικό το γεγονός ότι τα θύματα της μαζικής πλύσης εγκεφάλου δεν πρέπει να γνωρίζουν ότι το περιβάλλον τους ήταν ελεγχόμενο, πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός πηγών πληροφόρησης, των οποίων τα μηνύματα μπορεί να ποικίλουν ελαφρώς, έτσι ώστε να καλύψουν την αίσθηση του εξωτερικού ελέγχου.”

Νέες τακτικές πλύσης εγκεφάλου που ονομάζονται «Astroturf» 

Με τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης σε άνοδο, η μηχανή προπαγάνδας συνεχίζει να επεκτείνεται.

Παρακάτω είναι ένα βίντεο της Sharyl Attkisson, ερευνητικής δημοσιογράφου με το CBS, στο οποίο εξηγεί πώς το ”astroturf” ή ψεύτικα κινήματα, χρησιμοποιούνται για να γυρίσουν πληροφορίες όχι μόνο για να επηρεάσουν τους δημοσιογράφους, αλλά να επηρεάσουν την κοινή γνώμη.

                                     Βίντεο

Όπως εξηγεί η Sharyl Attkisson:

”Το Astroturf είναι μια διαστροφή κινημάτων. Το Astroturf είναι όταν πολιτικά, εταιρικά ή άλλα ειδικά συμφέροντα μεταμφιέζονται και δημοσιεύουν μπλογκς, ξεκινούν λογαριασμούς στο Facebook και το Twitter, δημοσιεύουν διαφημίσεις, επιστολές προς τη σύνταξη, ή απλά υποβάλουν σχόλια στο διαδίκτυο, για να προσπαθήσουν να σας ξεγελάσουν ότι μιλάει ένα ανεξάρτητο ή λαϊκό κίνημα”.

Εδώ είναι μια περίληψη των τακτικών astroturf που αναφέρει η Sharyl Attkisson. Μόλις είστε ενήμεροι για αυτές, θα παρατηρήσετε πόσο δημοφιλείς έχουν γίνει:

–Δημιουργία σελίδων στο Wikipedia, παρακολουθούμενες από εταιρείες.
–Δημιουργία παρουσίας στα social media, συμπεριλαμβανομένων λογαριασμών σε Facebook και Twitter, που τα χειρίζονται πληρωμένοι επαγγελματίες.
–Κρυφή χρηματοδότηση μη κερδοσκοπικών οργανισμών για να δημιουργήσουν υποστήριξη τρίτων και παρουσία στο διαδίκτυο.
– Βελτιστοποίηση των μηχανών αναζήτησης σε μπλογκ και ιστοσελίδες τρίτων που υποστηρίζουν μια συγκεκριμένη ατζέντα.

–Χρηματοδότηση βιομηχανικής έρευνας που δολίως παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη γνώμη.
–Χρηματοδότηση εμπειρογνωμόνων που εργάζονται σε άσχετα έργα, ενώ στην πραγματικότητα δημιουργούν πληρωμένους συμβούλους.

Η Sharyl Attkisson αναφέρει προσωπικά παραδείγματα από την έρευνά της, αλλά και το εξής υποθετικό παράδειγμα εάν π.χ. κάνατε μια έρευνα για ένα φάρμακο για την χοληστερίνη:

”Η Wikipedia έρχεται σε αντίθεση με τις ιατρικές έρευνες κατά 90% κάθε φορά. Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην έρευνα που κάνατε για την χοληστερίνη. Προκύπτει τελικά ότι οι λογαριασμοί στο Facebook και το twitter που ήταν τόσο θετικοί (για το φάρμακο) ήταν στην πραγματικότητα από επαγγελματίες που προσέλαβε η φαρμακοβιομηχανία για να προωθήσει το φάρμακο. Η σελίδα της Wikipedia παρακολουθούνταν από έναν επιτηρητή της ατζέντας επίσης πληρωμένο από την φαρμακοβιομηχανία η οποία κανόνισε επίσης να βελτιώσει τα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης, οπότε δεν είναι τυχαίο ότι πέσατε πάνω στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό που έκανε όλες αυτές τις θετικές αναφορές, ο οποίος φυσικά κρυφά χρηματοδοτείται από την φαρμακοβιομηχανία. Η φαρμακοβιομηχανία χρησιμοποιεί επίσης αυτήν την θετική μελέτη και την δύναμη του χειρισμού προς οποιαδήποτε αναφορά ότι ο καρκίνος είναι πιθανή παρενέργεια (του φαρμάκου.

Επίσης κάθε γιατρός που δημόσια αποκάλεσε την παρενέργεια του καρκίνου ως ”μύθο” ή γελοιοποίησε τους κριτικούς ως τρελούς και παρανοικούς ή υπηρέτησε στην επιτροπή της κυβέρνησης που ενέκρινε το φάρμακο, κάθε ένας απ’ αυτούς τους γιατρούς είναι στην πραγματικότητα πληρωμένος σύμβουλος για την φαρμακοβιομηχανία. Όσο για τον δικό σας γιατρό, η ιατρική διάλεξη που παρακολούθησε με όλες αυτές τις θετικές εκτιμήσεις για το φάρμακο ήταν στην πραγματικότητα χρηματοδοτούμενη από την φαρμακοβιομηχανία.

Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται για να δώσουν στους ανθρώπους την εντύπωση ότι υπάρχει ευρεία υποστήριξη για μια ατζέντα, όταν στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τέτοια ατζέντα. Οι astroturf τακτικές χρησιμοποιούνται επίσης για να δυσφημίσουν ή να επικρίνουν εκείνους που διαφωνούν με ορισμένες ατζέντες, χρησιμοποιώντας στερεότυπα ονόματα όπως ”συνωμοσιολόγος” ή “κομπογιαννίτης” για να κάνουν τους ανθρώπους να στραφούν μακριά από την αλήθεια και να αποδεχθούν τα ψέματα αντ ‘αυτού.

Πώς μπορείτε να ξεχωρίσετε την αλήθεια από το ψέμα; Η Sharyl Attkisson τελειώνει την ομιλία της με μερικές ιδέες για το πώς να εντοπίσετε σημάδια προπαγάνδας και του astroturf:

”Τα πρώτα σημάδια τακτικών astroturf περιλαμβάνουν τη χρήση εμπρηστικής γλώσσας όπως ”μανιακός”, ”τρελός”, ”ψέμματα”, ”παρανοικό”, ”ψεύτικο” και ”συνομωσία”. Οι χειριστές του astroturf συχνά ισχυρίζονται ότι απομυθοποιούν μύθους που όμως δεν υπάρχουν ως μύθοι. Οι άνθρωποι ακούνε ότι κάτι είναι μύθος, ίσως το βρουν και στο Snopes (ιστοσελίδα απομυθοποίησης ειδήσεων) και αμέσως σκέφτονται ότι είναι πολύ έξυπνοι για να το πιστέψουν. Αν όμως όλη η ιστορία με τον μύθο είναι η ίδια μύθος και εσείς το πιστέψατε;

Να προσέχετε όταν συμφέροντα επιτίθενται ένα θέμα κάνοντάς το αμφιλεγόμενο ή επιτιθέμενα ανθρώπους, προσωπικότητες και οργανισμούς που περιβάλλουν το θέμα παρά το φέρνουν στην επιφάνεια, αυτό μπορεί να είναι astroturf. Και πάνω απ’ όλα, το astroturf τείνει να αποθέτει όλο τον δημόσιο σκεπτικισμό του για αυτούς που εκθέτουν τις αδικίες παρά για αυτούς που κάνουν τις αδικίες. Με άλλα λόγια αντί να αμφισβητούν την εξουσία, αμφισβητούν αυτούς που αμφισβητούν την εξουσία”.

Μην χάσετε αυτό το 10λεπτο βίντεο. Εκθέτει τις κρυμμένες τεχνικές αυτών που χειραγωγούν τον Νου για να καταστείλουν την αλήθεια και να δημιουργήσουν μια εντελώς πλασματική πραγματικότητα.

Πληροφορίες απο:The Daily Sheeple & Offtherecord
ΠΗΓΗ: logiosermis

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ

Το πασίγνωστο πείραμα του καθηγητή Μίλγκραμ στις ΗΠΑ με την τυφλή υπακοή

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλεϊ Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.
Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου». Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων. Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής). «Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ. «Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»: «Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.». «Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος». «Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό».

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό; Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.
Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος. Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;
Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος». Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές». Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»
Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΑΤΗΚ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές. Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση, θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα. Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα της χειραγώγησης, που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους
κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.