Οι κηφήνες

Θανάση Φωτίου
thanasis.fotiou@phileleftheros.com 

Το παράδειγμα είναι άσχετο με την Κύπρο ή μπορεί όχι και τόσο άσχετο τελικά, αλλά πολύ χαρακτηριστικό για να κάνουμε εισαγωγή στο θέμα μας που δεν είναι άλλο από τους κηφήνες　 της πολιτικοοικονομικής ζωής, δηλαδή την κάστα εκείνη που λυμαίνεται τον τόπο και ξεκοκαλίζει αχόρταγα στο διάβα της, είτε επειδή πιστεύει πως… προσφέρει περισσότερα στον τόπο, απ’ ό,τι ο τόπος προσφέρει σ’ αυτήν (όπως ο αλησμόνητος Χριστόδουλος Χριστοδούλου!), είτε πολύ απλά γιατί… βρήκε και κάνει.　

Τις προάλλες, λοιπόν, βγήκε στην Αθήνα μια πρώην βουλευτής του Ποταμιού να εξηγήσει πως τους επτά μήνες που υπήρξε βουλευτής δεν πέρασε ζωή και κότα και δεν έζησε πλουσιοπάροχα. Ακούστε το δράμα της και προσπαθήστε να συγκρατήσετε τα δάκρυά σας: Οι καθαρές της απολαβές έφταναν τις 5.501 ευρώ. Επειδή είναι από τη Θεσσαλονίκη, η Βουλή τής πλήρωνε το ξενοδοχείο της από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο κι από τον Μάιο που νοίκιασε σπίτι, την επιδοτούσε με επιπλέον 1.000 ευρώ το μήνα για το ενοίκιο (πάμε δηλαδή στις 6.500!). Από τη συμμετοχή της στις διάφορες επιτροπές -ναι, πέρα από το μισθό, τους πληρώνουν επιπλέον για τη συμμετοχή τους στις διάφορες επιτροπές- εξασφάλισε άλλες 3.000 ευρώ (κοντεύουμε τα 7 χιλιάρικα το μήνα!). 

Η Βουλή πλήρωνε τα σταθερά της τηλέφωνα, το κινητό της, τα αεροπορικά της εισιτήρια για να ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, ενώ της διέθεσε και αυτοκίνητο. Εν ολίγοις, στους επτά μήνες βουλευτιλίκι, εισέπραξε 45 χιλιάρικα. Και κάπου εδώ ξεκινά… ο Γολγοθάς της. 

Έπρεπε, λέει, να αλλάξει γκαρνταρόμπα, για να μην την κράζουν ότι δεν είναι αξιοπρεπώς ντυμένη για βουλευτής. Βρέθηκε να πληρώνει λογαριασμούς νερού και ρεύματος　 στο -επιδοτούμενο, θυμίζουμε, με 1000 ευρώ το μήνα-　 σπίτι στην Αθήνα. Επειδή δούλευε πολλές ώρες στη Βουλή , πλήρωνε, λέει, πολλά χρήματα σε καφέδες και τοστ. Επειδή το αυτοκίνητο που της έδωσε η Βουλή, το άφησε στη Θεσσαλονίκη να το χρησιμοποιεί το κόμμα της, έπρεπε να βγάλει μηνιαία κάρτα στα δημόσια Μέσα Μεταφοράς, αξίας 45 ευρώ και συχνά να πληρώνει ταξί. 

Επιπλέον, πλήρωνε τα σινεμά και τα θέατρά της. Και επίσης, όποτε έβγαινε για ποτό ή για φαγητό με φίλους, πλήρωνε αυτή για να μη δώσει δικαιώματα να την κουτσομπολέψουν, παρόλο που η ζωή της ήταν κυρίως «Βουλή, επιτροπές, σπίτι, ύπνος». Έστησε κι ένα πολιτικό γραφείο (που όπως ξέρετε απαιτεί εξοπλισμό) με δυο συνεργάτες που της παραχώρησε τους κράτος. «Πες μου, σε παρακαλώ, Ρέα Βιτάλη (η δημοσιογράφος Ρέα Βιτάλη είχε γράψει άρθρο για τους υψηλούς μισθούς βουλευτών), εξακολουθείς να θεωρείς ότι πέρασα πλουσιοπάροχα ως βουλευτής;». Κι όλα αυτά, στην Αθήνα των τριών μνημονίων και της δεκάχρονης λιτότητας που άμα έχεις δουλειά με 500 ευρώ μισθό κάνεις κωλοτούμπες ευτυχίας στο Σύνταγμα, άμα παίρνεις 700 φιλάς και τον κώλο του βασιλιά - του τέως έστω.

Ευτυχώς, οι δικοί μας -παρόλο που κλότσησαν καιρό μέχρι να δεχθούν μειώσεις στους μισθούς και περικοπές στα επιδόματα τους- είναι, ή τουλάχιστον δείχνουν ότι είναι, ικανοποιημένοι με τα 4 χιλιάρικα το μήνα και δεν βγήκε κανείς να μας κλαφτεί πως δεν τα βγάζει πέρα. Εκτός από τον Ευθύμιο Δίπλαρο που είναι μια κατηγορία από μόνος του και ο οποίος μας εξήγησε πως μπορεί να αμείβεται με 4 χιλιάδες, αλλά έχει να παραστεί σε τόσους πολλούς γάμους (βλέπε γάμοι = ψήφοι), οπόταν δεν είναι και τόσα πολλά τελικά.　

Έχουμε, ωστόσο, τους διευθυντές των υπουργείων. Οι οποίοι δεν είναι ικανοποιημένοι με τις 5.369 ευρώ το μήνα. Και επειδή από τον Ιανουάριο δεν θα μπορούν να μαζεύουν τα παιδιά τους από τα σχολεία ή να κάνουν τις βόλτες τους στον Πρωταρά με τα υπηρεσιακά, ζητούν να λαμβάνουν και 200 - 300 ευρώ επιπλέον για τις βενζίνες τους.　

Στο παράλληλο σύμπαν των διευθυντών των υπουργείων και κάποιοι της Κεντρικής Τράπεζας. Που προσέφυγαν στο Ανώτατο επειδή του ενός θα του απέκοπταν 246 ευρώ από τις 9.500 μισθό, του άλλου 180 ευρώ από τις 7.700 και ορισμένων άλλων 90 και 110 ευρώ από τις 5 και 6 χιλιάδες τους. Θυμηθείτε, τώρα και τη Χρυστάλλα Γιωρκάτζη που μόλις ανέλαβε διοικητής της Κεντρικής επεδίωξε και εξασφάλισε επιπλέον 10.000 στον κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο μισθό της των 182 χιλιάδων. Αισθάνθηκε, δηλαδή, την ανάγκη να προσθέσει ακόμα 700 ευρώ στον μηνιαίο της μισθό των… 14 χιλιάδων! Επειδή… τα εδικαιούτο!　

Στο Ανώτατο, όμως, είχαν προσφύγει και κάποιοι τριπλοσυνταξιούχοι (ανάμεσα τους και ο Χριστόδουλος Βενιαμίν!) οι οποίοι θεώρησαν ανεπίτρεπτο τον συμψηφισμό των συντάξεών τους. Αλλά και οι δικαστές μας που αποφάσισαν πως ήταν αντισυνταγματική η μείωση της δικής τους αντιμισθίας. Και να θυμάστε πως έχουμε και 126 κρατικούς αξιωματούχους που πέραν του μηνιαίου μισθού τους, βάζουν στην τσέπη και αρκετές χιλιάδες από τη σύνταξη που λαμβάνουν από το Δημόσιο, από το οποίο αφυπηρέτησαν προτού αναλάβουν το αξίωμά τους. 

Εν ολίγοις, μπήκαμε στο μνημόνιο, σχεδόν βγαίνουμε κι ακόμα συζητάμε τις πολλαπλές συντάξεις και το κόψιμο 200 ευρώ από μισθούς 9 χιλιάδων. Α, και τελευταίως, τα τετραγωνικά των γραφείων τους. 

Αν θα είναι 12, 18, 24 ή 36 τετραγωνικά Καθότι, το μέγεθος, ασχέτως του τι ξέρατε μέχρι τώρα, μετράει πρωτίστως στο αυτοκίνητο και στο γραφείο! Και καπάκι, έρχεται κι ο Γλαύκος Χατζηπέτρου της ΠΑΣΥΔΥ να ζητά από το κράτος να γίνει και πάλι ο καλός εργοδότης που ήταν… προ κρίσης. Που σημαίνει… καλό πάρτι!
Θανάσης Φωτίου
Φιλελεύθερος/Περιοδικό Down Town 11/10/2015

Όνειρο στο κύμα το πανεπιστήμιο

Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Στα πλαίσια εορτασμών για τα 25χρονα του, το Πανεπιστήμιο Κύπρου, ανακοίνωσε πως θα τιμήσει, μαζί με την πρώτη αριστούχο απόφοιτο, τους Χριστόφορο Φωκαΐδη (υπουργό Άμυνας) και Χρίστο Χριστοφίδη (μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και διευθυντή του γραφείου του προέδρου της Δημοκρατίας επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια), οι οποίοι είναι απόφοιτοι του πανεπιστημίου.

Να υποθέσουμε πως είναι οι πιο επιτυχημένοι απόφοιτοι του πανεπιστημίου; Οι πιο καταξιωμένοι; Πώς μετράει το ανώτατο πνευματικό μας ίδρυμα την επιτυχία και την καταξίωση; Τι μηνύματα θέλει να στείλει στην κοινωνία; Πως αυτό που μετρά είναι να γραφτούμε νωρίς-νωρίς σε κάποιο κόμμα, αν θέλουμε να προοδεύσουμε και να είμαστε άξιοι τιμής και τα πτυχία να τα κάνουμε κορνίζα; Δεν υπάρχει ένας απόφοιτος αυτού του πανεπιστημίου που να πέτυχε κάτι σε κάποια επιστήμη, στην πληροφορική, στην οικονομία, στην αρχιτεκτονική, στη μαγειρική, στη ραπτική, κάπου τέλος πάντων, πλην της κομματικής πολιτικής;

Κι ας πούμε ότι δεν υπάρχει. Για ποιο ακριβώς λόγο τιμούνται οι Φωκαΐδης-Χριστοφίδης; Αν ανατρέξει κάποιος στα βιογραφικά των δύο αντρών θα δει πως διετέλεσαν και οι δύο πρόεδροι των φοιτητικών κομματικών οργανώσεων -ο ένας της Προοδευτικής, ο άλλος της Πρωτοπορίας- μεταπήδησαν στις κομματικές νεολαίες, ΝΕΔΗΣΥ και ΕΔΟΝ αντίστοιχα και βρέθηκαν τάχιστα στα ψηλά δώματα της εκτελεστικής εξουσίας. Δεν χρειάστηκε καν να αναμετρηθούν στην αγορά εργασίας. Ποιο ακριβώς είναι το επίτευγμα για το οποίο το Πανεπιστήμιο Κύπρου αποφάσισε να τους τιμήσει; Ακόμα και ως πολιτικοί, που δεν είναι αμάρτημα, δεν έκαναν κάποια τομή, κάποια έστω παρέμβαση που να τους διαφοροποιεί από όλους τους άλλους.

Φωκαΐδης και Χριστοφίδης προφανώς δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την απόφαση. Βρέθηκαν στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή για να γίνουν μέρος της συναλλαγής πανεπιστημίου-κομμάτων. Η εκδήλωση πάντως θα διανθίζεται με την παράσταση της ομάδας Sinequanon με τον συμβολικό τίτλο «Όνειρο στο κύμα».

Υ.Γ. Η απορία της στήλης είναι αν ο Χριστοφίδης, πιστός συνεργάτης του Δημήτρη Χριστόφια (επί προεδρίας του τουλάχιστον) θα δεχτεί να παραλάβει το τιμητικό βραβείο από το πανεπιστήμιο και ειδικά τον πρύτανη που ουκ ολίγες φορές επέκρινε σκληρά τον πρόεδρο για τον οποίο αυτός υπηρετούσε και την διακυβέρνηση στην οποία συμμετείχε. Κι αντίστροφα: Η απορία της στήλης είναι γιατί ο πρύτανης τιμά ένα στέλεχος μιας κυβέρνησης την οποία επέκρινε σφόδρα; Στα πλαίσια ποσόστωσης; Ένας «επιτυχημένος απόφοιτος» του ΔΗΣΥ κι ένας του ΑΚΕΛ;
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Εφημερίδα "Ο Φιλελεύθερος" 17.9.2015

chrystalla@phileleftheros.com

Φτύστε μας, μη μας ματιάσουν

Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Πριν από ενάμισι εκατομμύριο χρόνια στον τόπο μας ζούσαν, λένε οι ειδικοί, ελέφαντες και ιπποπόταμοι. Με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκαν σε πυγμαία είδη και τελικά εξαφανίστηκαν πριν από 8-10 χιλιάδες χρόνια, με την παρουσία των πρώτων ανθρώπων στο νησί. Σήμερα θα φέρουμε και πάλι ελέφαντες. Όχι για να ζούνε μαζί μας ελεύθεροι όπως πριν χιλιάδες χρόνια -εξάλλου, τότε δεν μας άντεξαν- αλλά για να τους εγκλωβίσουμε σε κάποιο πάρκο μαζί με άλλα ζώα και να κόβει εισιτήριο ο καθένας για να τους βλέπει, όπως και άλλα εξωτικά ζώα που τα ξεσηκώσαμε από τους βιότοπους τους. (Θα φέρουμε και κροκόδειλους αλλά αυτούς είναι για να τους σφάζουμε να εμπορευόμαστε το δέρμα και το κρέας τους, στα πλαίσια της ανάπτυξης για επανεκκίνηση της οικονομίας).

Στην Αγία Νάπα έχουνε δημιουργήσει ένα πάρκο με κάκτους και παχύφυτα, όπως αυτά που υπάρχουν αυτοφυή στο Μεξικό. Λίγο πιο κάτω έχουνε φτιάξει και ένα πάρκο γλυπτικής κι έρχονται από γειτονικές χώρες γλύπτες και «γλύπτες» οι οποίοι συμμετέχουν σε συμπόσια γλυπτικής και φεύγοντας μας αφήνουν τα έργα τους, τα οποία στήνουμε με καμάρι στο πάρκο. Στην Αγία Νάπα, επίσης, έχει γίνει μια γέφυρα όπου οι ερωτευμένοι μπορούν να κλειδώσουν τον έρωτα τους. (Στο Παρίσι ανακοινώθηκε την περασμένη βδομάδα πως θα αφαιρεθούν όλες οι κλειδαριές από τη γέφυρα κι έτσι πλέον οι ερωτευμένοι θα έρχονται στην Κύπρο).

Στη Λεμεσό εγκαινιάστηκε πέρσι η Λεωφόρος της Δόξας, όπως αυτήν που υπάρχει στο Λος Άντζελες και οι διάφοροι αστέρες του Χόλιγουντ νιώθουν την απόλυτη καταξίωση όταν αποκτήσουν το δικό τους αστέρι στη λεωφόρο. Στη Λεμεσό δεν ξέρουμε πόσα αστέρια έπεσαν μέχρι τώρα στην άσφαλτο και ποδοπατούνται.

Στην Πάφο στήθηκε με λεφτά κάποιου ομογενή ένα πανύψηλο ρολόι το οποίο φωταγωγήθηκε για να βλέπουν την ώρα όσοι περαστικοί δεν έχουν κάποιο ηλεκτρονικό μαραφέτι ή έστω ένα παραδοσιακό ρολόι χειρός να τους λέει την ώρα (πρέπει να έχει πολλά χρόνια που ξενιτεύτηκε ο ομογενής).

Στη Σκαρίνου λειτουργεί ένα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, τύφλα να έχει το Madame Tussaud. Ελληνική ιστοσελίδα είχε πρόσφατα αφιέρωμα με τίτλο «Το ανεπανάληπτο, κατά λάθος φρικιαστικό, μουσείο κέρινων ομοιωμάτων της Κύπρου» (www.lifo.gr).

Παρόλες αυτές μας τις προσπάθειες να προσελκύσουμε τουρισμό, η Κρήτη, που δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά και επιμένει να ταΐζει τους τουρίστες σαλιγκάρια και να τους ποτίζει ρακί, δέχεται 3,5 εκατ. τουρίστες κι εμείς 1,5 εκατ. Τι άλλο να κάνουμε; Μήπως να φέρουμε και ύαινες;
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Φιλελεύθερος 12/6/2015  

Ο «αφανισμός» του Ρίκκου, ο Θεός και τα βασανιστικά ερωτήματα που δεν απαντά

Του δημοσιογράφου Γιώργου Καλλινίκου

Η υπόθεση παραέγινε μελό. Χθες παρομοιάζαμε την επαναλαμβανόμενη αναφορά για την «13χρονη ορφανή ανήλικη Ρωσίδα» με δακρύβρεκτη ασπρόμαυρη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Και την αξεπέραστη διαδοχική ατάκα του Ρίκκου ότι είναι ένας «ταπεινός, μικρός, άσημος, επαρχιώτης δικηγόρος από τη Λεμεσό» σαν σενάριο που θυμίζει πονεμένες ιστορίες Νίκου Ξανθόπουλου και Μάρθας Βούρτση. 

Η φαντασία μας δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ήταν δυνατό να προκύψει και νέα ατάκα. Πιο πιασάρικη, πιο πονεμένη, πιο συγκινησιακή. Και όμως, ακούς για τρίτη συνεχόμενη μέρα τον ίδιο πρωταγωνιστή να ισχυρίζεται ότι η περιβόητη κατ’ ισχυρισμόν συνωμοσία του πρωτευουσιάνικου κατεστημένου, διευρύνει τα «άνομα» και «σατανικά» του σχέδια μέχρι του σημείου που να στοχεύει τη φυσική του εξόντωση! Συγγνώμη, αλλά αυτό μας ξεπερνά ως άτομα με στοιχειώδη λογική. Η τελευταία φορά που είχε κυκλοφορήσει –για όσους διαθέτουν μνήμη- ανάλογο ανέκδοτο εν νήσω Κύπρο, ήταν εντός Βουλής. Όταν ο Α. Κυπριανού είχε ισχυριστεί ότι κάποιοι σχεδίαζαν τη φυσική εξόντωση του τότε Προέδρου Δ. Χριστόφια. Αποτέλεσμα εκείνου του ανεκδότου ήταν η απώλεια ενός από τα λιγοστά παρδαλά κατσίκια που διαθέτει αυτός ο τόπος. Έσκασε από τα γέλια το φτωχό. Επί διακυβέρνησης Χριστόφια διαλύθηκε η οικονομία, ήρθε η Τρόικα και εγκαταστάθηκε στο νησί σαν σύγχρονος αποικιοκρατικός κυβερνήτης, επήλθε η τραγωδία του Μαρί, όμως, ουδείς επιδίωξε τη φυσική εξόντωση του Χριστόφια, ο οποίος ανετότατα απολαμβάνει την παχυλή σύνταξή του στο εξοχικό του στο Κελλάκι, χωρίς ουδεμία παρενόχληση. Ρίκκο μου, με το συμπάθιο, αλλά ξέφυγες εντελώς. Τον αφανισμό σου από τη Νομική Υπηρεσία, άντε να το δεχθούμε. Αλλά το φυσικό αφανισμό σου άνθρωπε μου; Μάλλον, πρέπει να διαβάζεις πολύ Άγκαθα Κρίστη ή να βλέπεις πολύ Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Η στήλη θεωρεί ότι το σκηνικό για την εξέλιξη της υπόθεσης είναι πλέον ξεκάθαρο. Βάσει του πορίσματος Καλλή, το οποίο θεωρεί τον Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα ύποπτο για σοβαρά ποινικά αδικήματα, ο Γενικός Εισαγγελέας θα παραπέμψει το φάκελο της υπόθεσης στο δικαστήριο. Εκεί ο Ρίκκος θα κληθεί να αποδείξει την αθωότητά του.

Όσα θεατρινίστικα προβάλλει (είτε ευσταθούν είτε όχι είτε ευσταθούν μερικώς) είναι άνευ σημασίας για δύο λόγους: Πρώτον, διότι όπως και αν χειριστεί η Αστυνομία την χθεσινή μαραθώνια κατάθεση του, ο φάκελος της υπόθεσης θα καταλήξει στον Γ.Ε. Από αυτόν θα κριθεί το μέλλον του φακέλου. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ο μάντης Κάλχας για να προβλέψει ότι για τον συγκεκριμένο φάκελο υπάρχει έτοιμο το συρτάρι στο οποίο θα τοποθετηθεί και θα μείνει εκεί μέχρι να αραχνιάσει. Ο Γ.Ε. έχει ήδη καταστήσει σαφές ότι όλα όσα ισχυρίζεται ο Ρίκκος, θα έχει την ευκαιρία να τα προβάλει κατά τη διάρκεια της δίκης του, όπου και θα κριθούν. Τελεία!

Επειδή, όμως, η επαναλαμβανόμενη προβολή των συγκεκριμένων ισχυρισμών εκ μέρους του Ρίκκου, προκαλεί σύγχυση, κάποιος να υποδείξει στον Ρίκκο ότι σε μια νέα μαραθώνια κατάθεση του, πρέπει να απαντήσει σε δύο βασικά σημεία: Πρώτον, γνώριζε ότι ο Γ.Ε. χρηματίστηκε και αυτός παρασιώπησε το θέμα, όντας Β.Γ.Ε., μέχρι την στιγμή που ο ίδιος βρέθηκε στριμωγμένος; Γνώριζε ότι ο Γ.Ε. παρακώλυε επί σκοπού τις έρευνες για την καταστροφή του τόπου και σιωπούσε; Δεν είναι έτσι, εμμέσως, και ο ίδιος συνεργός, αποσιωπώντας ποινικά αδικήματα; Πώς συνάδει κάτι τέτοιο με τον χθεσινό του ισχυρισμό ότι στην υπηρεσία του «εξυπηρετούσε το δίκαιο, την αλήθεια και την ηθική»; Γιατί δεν κατάγγελλε όλα αυτά τα «σημεία» και «τέρατα» στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που τον διόρισε; Γιατί δεν τα κατάγγελλε στον κυπριακό λαό, στον οποίο οι πάντες είναι υπόλογοι; 

Γιατί δεν τα κατάγγελλε υποβάλλοντας ταυτόχρονα και την παραίτηση του, όπως αρμόζει σε κάθε ευσυνείδητο δημόσιο πρόσωπο; Προφανώς, τότε δεν υπήρχε «σαφής μοχθηρία, σαφής κακότητα, σαφής εχθρική τοποθέτηση από κύκλο ατόμων» όπως ισχυρίστηκε χθες.

Δεύτερον, είναι δυνατό να επιχειρεί δικηγόρος να τον δωροδοκήσει και να αφήνει το θέμα στα μουλωχτά μέχρι την στιγμή που βρέθηκε στριμωγμένος; Αυτή είναι η συμπεριφορά που ενδείκνυται για το νούμερο 2 στην πυραμίδα της Νομικής Υπηρεσίας; Τι μήνυμα περνά στο λαό; Πώς να τον εμπιστευθούν άραγε οι πολίτες;

Χθες, επικαλέστηκε ακόμη και το Θεό: «Νιώθω ότι έχω το Θεό μαζί μου», είπε συγκεκριμένα. Καλύτερα να αφήσεις το Θεό στην ησυχία του Ρίκκο. Μην τον εμπλέκεις στις «συγκλίνουσες μοχθηρίες». Εκτός και αν όπως εύστοχα και με χιούμορ έγραψε φίλος στο διαδίκτυο, δεν εννοείς το Θεό, αλλά το «θεό», υπονοώντας τον… φίλο σου τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. 

Η αλήθεια πάντως, είναι ότι η μοναδική επίκληση του Θεού που δικαιούσαι να κάνεις, είναι να διατηρήσει την ψυχραιμία του ο Γενικός Εισαγγελέας και να μην δράσει όπως σε άλλη περίπτωση επιβαλλόταν να πράξει. Διότι αν εγώ γράψω ότι ο Γ.Ε. χρηματίστηκε ή αν ο μπακάλης της γειτονιάς μου βγει και δηλώσει κάτι ανάλογο σε κάποιο κανάλι, θα διατάξουν τη σύλληψη μας αμέσως και ασυζητητί. Χωρίς περιστροφές και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Εσύ το έπραξες χθες δημοσίως, αλλά κανείς δεν σε συνέλαβε. Μάλιστα, το έπραξες στο προαύλιο του Αρχηγείου της Αστυνομίας. Είσαι βλέπεις ιδιάζουσα περίπτωση. Είσαι Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας. Όχι ένας κοινός θνητός. 

Τελικά, για «ταπεινός, μικρός, άσημος, επαρχιώτης δικηγόρος από τη Λεμεσό», τυγχάνεις εξαιρετικά προνομιακής μεταχείρισης. Μην έχεις και παράπονο…
Γιώργος Καλλινίκου
 
Εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος»
Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Ο Θεός, πάντως, μαζί μας δεν είναι

Της δημοσιογράφου Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Όσο τα πράγματα βαίνουν καλώς, ο καθένας από όλους αυτούς τους όψιμους ταπεινούς προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω του τη μυρωδιά της κάπνας που σκόρπιζε η ξυλόσομπα που τους ζέσταινε κάποτε (που ακόμα κι αν δεν είχαν την εφευρίσκουν), υποδυόμενοι πως ζεσταίνονταν μπροστά σε ένα περίτεχνο τζάκι, γι' αυτό και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς λιμουζίνες, οδηγούς, ταξίδια σε vip θέση, επιδόματα που θα τους επιτρέπουν να απολαμβάνουν ένα τρόπο ζωής που αναλογεί σε (περίπου) γαλαζοαίματους και που καμία σχέση δεν έχει με ταπεινότητα καταγωγής ή χαρακτήρα. 

Και, μόλις τα πράγματα δυσκολέψουν, το να κατάγεσαι από τζάκι γίνεται όνειδος, ενώ η λαϊκή καταγωγή αποτελεί παράσημο, αυταπόδεικτο τίτλο τιμής. Ένδειξη ανθρώπου που γνώρισε από πρώτο χέρι τις δυσκολίες της ζωής, γόνου ανθρώπων που μόχθησαν για να τον μεγαλώσουν και του μετέδωσαν τις αξίες της ζωής, οι οποίες περιστρέφονται γύρω από τις δέκα εντολές (ή έστω τις εφτά, τις πέντε…). Ου κλέψεις, ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή, ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί, ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω… (Το «ο θεός είναι μαζί μου» δεν ξέρουμε αν καταστρατηγεί την εντολή αυτή, αλλά είναι απορίας άξιο πώς μπορεί κάποιος να γνωρίζει με τόση βεβαιότητα πως ο θεός είναι μαζί του. Σίγουρα, πάντως, μαζί μας δεν είναι. Μας έχει εγκαταλείψει προ καιρού στο έλεος συγκλινουσών μοχθηριών και αποκλινουσών διαπλοκών).

Εκεί που όλα τα είχαμε, το ταξικό πρόβλημα μας έλειπε. Η πάλη των τάξεων σε κυπριακή έκδοση. Ένας «ταπεινός» δικηγόρος, που ξεκίνησε από τους «φτωχομαχαλάδες» της Λεμεσού και έφτασε, μέσα από κομματικές διαδρομές, στα πιο ψηλά δώματα της εξουσίας κι ένας δικηγόρος, γόνος αστικής οικογένειας της Λευκωσίας, που επίσης έφτασε στα ίδια δώματα και το έφερε η μοίρα να συγκατοικήσουν. Και πρέπει ο καλός της υπόθεσης να είναι το παιδί του λαού, γιατί έτσι μας δίδαξαν οι μαυρό-άσπρες ελληνικές ταινίες. 

Μόνο που σήμερα ζούμε σε μια γκρίζα εποχή, όπου τα χρώματα, όπως κι οι τάξεις, έχουν μπερδευτεί μεταξύ τους και δεν ξέρουμε ποιες διαδρομές εξασφαλίζουν εντιμότητα. Η διαδρομή στα χνάρια του πατέρα ή η διαδρομή με τους Κύκλωπες, τους Λαιστρυγόνες, τις Σειρήνες και τους πειρασμούς; Κι αν κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία, εκτός από τις ταινίες τις Φίνος και τα τραγούδια του Καζαντζίδη, θα πούμε πως πολλά κινήματα, με ένα παράδειγμα την Φιλική Εταιρεία, ξεκίνησαν από γόνους αστικών έως μεγαλοαστικών τάξεων. 

Η καταγωγή ως τεκμήριο αθωότητας ή ενοχής, μάλλον δεν στέκει στα δικαστήρια. Οπόταν, οι ελπίδες εναποτίθενται στον θεό που ίσως έχει ταξικές προτιμήσεις.
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος»
Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Αυτοί που έστησαν το κράτος

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Ο Ντίνος Μιχαηλίδης και ο γιος του καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 15 χρόνων. Το γεγονός ωστόσο δεν μας χαροποιεί. Ως τραγικό το βιώνουμε. Είναι τραγικό το ότι άνθρωποι που καθόρισαν, μετά την ανεξαρτησία, την πορεία και το μέλλον του τόπου ήταν αυτοί που αποδεικνύεται, εν τέλει, πως είναι. Πως βρέθηκαν στην πολιτική για να εξασφαλίσουν δικά τους οφέλη. Ή, κι αν δεν ήταν αυτοσκοπός, έγινε στη συνέχεια.

Είναι ακόμα πιο τραγικό το ότι πολλοί από αυτούς συμμετείχαν στον αγώνα κατά της αποικιοκρατίας. Τι σκέφτονταν άραγε όταν ήθελαν να φύγουν οι Άγγλοι; Να φύγουν αυτοί και να απομυζούμε εμείς, μια κλίκα πολιτικών, επιχειρηματιών και λοιπών, τον λαό;

Ο Ντίνος Μιχαηλίδης υπήρξε για μισό αιώνα εκ των πρωταγωνιστών της δημόσιας ζωής. Και εκ των πρωτεργατών της θεσμοθέτησης και καλλιέργειας της πελατειακής σχέσης, εξ ου και πολλοί είναι έτοιμοι να πουν πόσο καλός άνθρωπος υπήρξε και πόσο βοηθούσε. Γιατί, έτσι εκλαμβάνουν οι πελάτες των πολιτικών τη διαπλοκή. Ως καλοσύνη. Εξ ου και κάποιοι, ως μάρτυρες υπεράσπισης, προσέτρεξαν στην Αθήνα όπου διεξαγόταν η δίκη για να πουν πόσο καλός ήταν, ενώ ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του ως αιμοδότη του κυπριακού λαού. Ένας αιμοδότης ο οποίος μετάγγισε στους διαδόχους του στην πολιτική μολυσμένο αίμα, εξ ου και πολλοί εκ των νεότερων που βρέθηκαν στον δημόσιο βίο ακολούθησαν την ίδια τακτική. Παράδειγμα η παρέα του ΣΑΠΑ.

Είναι ακόμα πιο τραγικό το γεγονός ότι ο Ντίνος Μιχαηλίδης καταδικάστηκε για μίζες που αφορούσαν την άμυνα. Για δεκαετίες δίναμε, και δίνουμε ακόμα, από τα πενιχρά μας πλέον εισοδήματα για να αγοράζουμε εξοπλισμούς για να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό, για να μην πέσουμε αμαχητί σε μια νέα εισβολή, για να πάρουμε πίσω την Κερύνεια ή δεν ξέρω για ποιο ακριβώς λόγο δίναμε και δίνουμε για την άμυνα. Κι αυτοί που μας έπεισαν πως ο σκοπός είναι ιερός και μας επέβαλαν να εισφέρουμε, απλά μας δούλευαν. Οι εξοπλισμοί, για τους οποίους ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια όλα αυτά τα χρόνια, ήταν το πρόσχημα.

Ο Ντίνος Μιχαηλίδης δεν είναι η εξαίρεση. Ήταν απλά άτυχος αφού από αλλού άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι μέχρι που έφτασε κοντά του η άκρη. Για αυτό η καταδίκη του είναι ακόμα πιο τραγική. Μας υποδεικνύει πόσο σαθρά είναι τα θεμέλια στα οποία βασίστηκε η δημιουργία αυτού του κράτους. Μας δείχνει ποιοι ήταν οι θεμελιωτές του και ποιες οι αξίες τους. 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Εφημερίδα 
«ο Φιλελεύθερος» 12/2/2015 

ΜΜΕ και διαπλοκή

Του Ανδρέα Παράσχου

«Αν ζητάς δίκαιη αντιμετώπιση, δεν πρέπει να ασχοληθείς με την πολιτική, αλλά ούτε και με τη δημοσιογραφία», είχε πει ο τέως πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ. Και είναι σωστό. Ωστόσο, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πολιτικής και δημοσιογραφίας οφείλει να είναι διακριτή. Οι μεν πολιτικοί, κατά κανόνα είναι αιρετοί, οι δε δημοσιογράφοι είμαστε μισθωτοί σε επιχειρήσεις ΜΜΕ, αν και μας αρέσει να βαυκαλιζόμαστε αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «τέταρτη εξουσία».

Αυτό ισχύει, σε κάποιο βαθμό, σε χώρες με παράδοση στην παιδεία και στη δικαιοσύνη, αλλά ποσώς σε μια χώρα που σταθμεύουμε όλοι πάνω στη διπλή κίτρινη γραμμή... Αυτή είναι η Κύπρος, δυστυχώς, σε αυτήν ασκούμε το επάγγελμά μας και είναι η ώρα να μιλήσουμε καθαρά, διότι οι περιστάσεις απαιτούν πλέον, από τον καθένα μας, να πάρουμε θέση ή να αλλάξουμε επάγγελμα. Διαφορετικά η ήδη τρωθείσα αξιοπιστία μας, θα πιάσει πάτο –όπως αυτή των πολιτικών– καθώς τα γεγονότα οδηγούν σε σκληρές δοκιμασίες, κυρίως σε δύο επίπεδα.

Πρώτο: Σκληρές μέρες για την κοινωνία που νοιώθει ότι της φόρτωσαν το δυσβάσταχτο χρέος του «κόλπο γκρόσο» του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου. Δεύτερο: Η έσχατη δοκιμασία των θεσμών, αφού οι έρευνες για τις ευθύνες των τραπεζών θα πρέπει λογικά να βγάλουν στο φως και περιπτώσεις διαπλοκής με ΜΜΕ. Οι θεσμοί όμως δεν έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, διότι απέτυχαν παταγωδώς σε δύο περιπτώσεις που δοκιμάστηκαν. Στο ΧΑΚ και στη «Helios», όπου πλήρωσαν τα θύματα.

Αντίθετα, οι θύτες αλώβητοι απολαμβάνουν την «ασυλία» της ατιμωρησίας, η οποία είναι σιαμαία της διαπλοκής, σ’ ένα κράτος όπου έγινε καθεστώς η ανισονομία και η ανισοπολιτεία, με αποτέλεσμα η Κυπριακή Δημοκρατία να καταστεί αναξιόπιστη. Αν το απόστημα δεν σπάσει, ουδεμία περίπτωση υπάρχει για προσέλκυση επενδύσεων, για ορθολογιστική διαχείριση του φυσικού πλούτου, γενικώς για ανάπτυξη ώστε να βγούμε από την κρίση.

Διότι ουδείς νοήμων επενδυτής θα βάλει τα κεφάλαιά του σε ένα κράτος όπου η δικαιοσύνη είναι δύο ταχυτήτων και η δημοκρατία ανάπηρη. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία η δημοσιογραφία πρέπει να γίνει προασπιστής του δημόσιου συμφέροντος και συνήγορος της απαίτησης του ανώνυμου πολίτη, ο οποίος καλείται να πληρώσει το μάρμαρο. Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί λιπαντικό στη μηχανή της διαπλοκής και λεβιές της οπισθοδρόμησης.

Για να μπορεί όμως η δημοσιογραφία να καταστεί προωθητική δύναμη αλλαγής, θα πρέπει να ξεκινήσει με παραδοχές και όχι αναζητώντας άλλοθι. Κι εξηγούμαι. Από τις έρευνες που γίνονται στις τράπεζες σίγουρα θα αποκαλυφθεί μια εικόνα διαπλοκής με ιδιοκτήτες ή μέτοχους ΜΜΕ. Ήδη, ο Δ. Συλλούρης, πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών, στην οποία εξετάζεται η λειτουργία των θεσμών του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δήλωσε στο ΡΙΚ ότι, «δεν θα διστάσουμε να δούμε θέματα διαπλοκής και με πολιτικούς και με πολιτικά κόμματα και με δημοσιογράφους, και με καναλάρχες και με εκδότες».

Παράλληλα ο γ.γ. της ΕΤΥΚ, Λ. Χατζηκωστής, είπε πως δημοσιογράφοι επηρεάζονται από διαφημίσεις και πελατειακές σχέσεις, ότι αποσιωπούν σκάνδαλα των τραπεζών και τους παρουσίασε λίγο πολύ ως υποχείρια ιδιοκτητών ΜΜΕ όπου εργάζονται, προκαλώντας σφοδρή αντίδραση του Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών Κύπρου. Ποιος έχει δίκαιο, θα δούμε στη συνέχεια.

Όλες οι τράπεζες, είχαν άμεσες σχέσεις με ιδιοκτήτες ή και μετόχους ΜΜΕ. Όταν μια επιχείρηση ΜΜΕ, ξεκινά την κάθε νέα χρονιά έχοντας διασφαλισμένο διαφημιστικό κονδύλι πέραν του ενός εκατομμυρίου από μία μόνο τράπεζα και τα ανάλογα από τις άλλες, τότε ο καθείς αντιλαμβάνεται ποιος υπαγορεύει τους όρους του παιχνιδιού.

Όταν παράλληλα, ΜΜΕ λάμβαναν δάνεια εκατομμυρίων και μεγάλα παρατραβήγματα με «ευκολίες πληρωμής» τότε ποιος δημοσιογράφος μπορούσε να τα βάλει με τις τράπεζες χωρίς να χάσει τη δουλειά του; Υπάρχουν κι άλλα, όπως οδηγίες τραπεζιτών για πιέσεις, π.χ. προς την εποπτική αρχή ή για προστασία της εποπτικής αρχής. Τα είδαμε και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν να συμβαίνουν σε σύμπραξη τραπεζιτών, πολιτικών και ΜΜΕ.Η «δουλειά» από ποιους γινόταν, αν όχι από δημοσιογράφους, αυλικούς του συστήματος ή και αιχμάλωτούς του;… Έχουμε ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για την κατάσταση στην πατρίδα μας; Έχουμε. Έχουμε όμως και μια μεγάλη ευκαιρία αποκατάστασης του επαγγελματικού μας κύρους με τη στάση που θα πάρουμε –ο καθένας ξεχωριστά– στα δίσεκτα χρόνια της μνημονιακής εξαθλίωσης.

Διότι εμείς εκ των πραγμάτων θα πρέπει να υπερασπιστούμε πλέον την κοινωνία των πολιτών και όχι των πελατών. Μια κοινωνία που δεν της απομένει οτιδήποτε άλλο παρά να αρχίσει να οργανώνεται σε ένα σύστημα αλληλεγγύης, αυτοπροστασίας και προάσπισης του δημόσιου πλούτου και του μέλλοντος των παιδιών της.
Ανδρέας Παράσχος 
Εφημερίδα 'Καθημερινή'

Facebook

Ηθικόν ακμαιότατον

Του Θανάση Φωτίου

Στις 13 Ιουνίου του 2012 -με την Κύπρο να συμπληρώνει ήδη έναν ολόκληρο χρόνο εκτός αγορών- ο Άντρος Κυπριανού είχε κάνει με μία δήλωσή του αντιληπτό τον τρόπο σκέψης της κυβέρνησης Χριστόφια και του ΑΚΕΛ στο θέμα της οικονομίας: «Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θέλει να επιβάλει σε αυτήν την κυβέρνηση το να πάρει μέτρα, για να μην έχει να αντιμετωπίσει ο ίδιος δυσκολίες εάν και εφόσον θα βρεθεί στην προεδρία της Δημοκρατίας;».

Αυτή η απάντηση του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ στις επικρίσεις για κωλυσιεργία στη λήψη μέτρων έγινε στη λογική της μετέπειτα δημόσιας υπαγόρευσης -«το κόμμα και τα μάτια μας»- από τον Δημήτρη Χριστόφια, το Σεπτέμβριο του 2012. Και, ασφαλώς, κάθε άλλο παρά άσχετη ήταν με την παραδοχή που προέβηκε λίγους μήνες αργότερα ο διορισμένος από τον Δημήτρη Χριστόφια Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Πανίκος Δημητριάδης, ότι «ο ELA της Λαϊκής έφτασε στο 60% του ΑΕΠ της χώρας μας, δεν ήταν ευχάριστο, αλλά έπρεπε να την κρατήσουμε, επιβαλλόταν να την κρατήσουμε για να γίνουν οι εκλογές, να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση, να πάρει τις αποφάσεις της…».

Όποιος δεν διαθέτει παρωπίδες και κομματικές αγκυλώσεις αντιλαμβάνεται πως για την κυβέρνηση Χριστόφια -και φυσικά το ΑΚΕΛ- εκείνο που προείχε δεν ήταν το μέλλον του τόπου, αλλά η εικόνα του κόμματος και η αποφυγή οιωνδήποτε οδυνηρών αποφάσεων που θα την αμαύρωναν -περισσότερο- στα μάτια των οπαδών του. Χαρακτηριστικό αυτής της στρατηγικής του κόμματος και το πρωτοσέλιδο της «Χαραυγής» ημερομηνίας 26 Ιουνίου 2012, δεκατρείς μέρες μετά τη δήλωση του Άντρου Κυπριανού. Πηχυαίος κεντρικός τίτλος: «Ιστορική απόφαση. Αποκαθίσταται το όνομα των δολοφονηθέντων Αριστερών». Πάνω-πάνω, στα ψιλά, σε μικρό πλαίσιο: «Αίτηση για ένταξη στο Μηχανισμό»!

Ο Δημήτρης Χριστόφιας μπορούσε πλέον με μια δακρύβρεχτη πορεία ανά τας οδούς και τας ρύμας, εν μέσω ποιημάτων και επευφημιών, να αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά. Άλλωστε, όπως καθησύχαζε τον κόσμο, «ο Μηχανισμός Στήριξης δεν είναι φόβητρο που δημιουργεί πανικό», το πρόβλημα της οικονομίας εκφορτώθηκε στους ώμους άλλων και το ηθικό ανάστημα του κόμματος -άσχετα αν παρέλαβε μια χώρα με πλεόνασμα και την παρέδωσε καταχρεωμένη- μπορούσε να παραμείνει άτρωτο και ακμαιότατον. 

Ακμαιότατον και αλώβητον, όπως παρέμεινε και μετά το Μαρί. Τότε, που το ΑΚΕΛ υποστήριζε ότι «ο μεγάλος πόνος των φωνασκούντων δεν είναι το τραγικό συμβάν. Στόχος των εξυβριστών δεν είναι η απόδοση δικαιοσύνης. Έγνοια τους είναι να πλήξουν το ΑΚΕΛ και να αμαυρώσουν τον πρόεδρο». Το ηθικόν ανάστημα του κόμματος παρέμεινε και τότε αλώβητον τόσο μετά το καταπελτικό πόρισμα Πολυβίου, το οποίο κατέγραφε τις ασήκωτες ευθύνες Χριστόφια, αλλά και μετά την εξίσου καταπελτική απόφαση του δικαστηρίου, 22 μήνες μετά, που έκρινε ένοχο τον Παπακώστα, αλλά υποδείκνυε και τις ξεκάθαρες ευθύνες του πρώην προέδρου. Τι θα μπορούσαν, όμως, να είναι όλα αυτά για το ΑΚΕΛ; Τίποτε άλλο παρά μια ακόμα σκευωρία «για να πληγεί η Αριστερά και το Λαϊκό Κίνημα».

Όπως ακριβώς, δηλαδή, συμβαίνει και τώρα. Μια μεγάλη συνωμοσία, μια υπόγεια πολιτική σκευωρία, που ξεκινά από έναν ζαχαροπλάστη στο Φρέναρος, ο οποίος αντί να συνεχίσει να φτιάχνει λουκούμια για τους γάμους, βγήκε να πει ότι εξαπατήθηκε κι ότι κάποιοι του φάγανε λεφτά, για να φτάσουμε έτσι στον Λίλλη της Αλκής, στους συναγερμικούς ΚΥΠατζήδες, στον Κιττή της ΑΤΗΚ και στα κορυφαία στελέχη του ΑΚΕΛ… «με απώτερο στόχο να χτυπηθεί το κόμμα μας από τη μια και να απαξιωθεί στα μάτια του κόσμου από την άλλη»!

Κι όμως, μόλις στις 26 Σεπτεμβρίου η Ανδρούλα Γκιούρωφ έγραφε στη «Χαραυγή»: «Όσοι εκμεταλλεύτηκαν το αξίωμα ή τη θέση τους για σκάνδαλα στο δημόσιο τομέα ή σε ημικρατικούς οργανισμούς, όπως τώρα με την περίπτωση της υπόθεσης Δρομολαξιάς, να λογοδοτήσουν και η τσιμπίδα του νόμου να είναι αμείλικτη για όλους. Πολύ ορθά ο Άντρος Κυπριανού έστειλε ένα σαφέστατο μήνυμα, ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν εκπτώσεις ανεξαρτήτως προσώπων…».

Η αντίδραση, ωστόσο, του Άντρου Κυπριανού και τα περί πολιτικής σκευωρίας μόλις 6 μέρες μετά το «σαφέστατο μήνυμά» του ότι «δεν θα υπάρξουν εκπτώσεις», δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως για άλλη μια φορά το ηθικόν ανάστημα του κόμματος θα παραμείνει αλώβητο, ακμαιότατον και με το κεφάλι ψηλά. 
Θανάσης Φωτίου
Down Town 6 Οκτωβρίου 2013