Η ομπρέλα της μαντάμ Σουσού και οι απιστίες του Ερντογάν

Γράφει ο Δρ Γιάννος Χαραλαμπίδης 

Το ενεργειακό και γεωπολιτικό σκηνικό στην περιοχή μας είναι... made in USA, με την Τουρκία να εξελίσσεται στον άτακτο και προβληματικό εταίρο, που αναγκάζει την Ουάσιγκτον να ενισχύει ακόμη περισσότερο τον ρόλο του Ισραήλ και να βλέπει με θετικό μάτι μια νέα περίοδο σχέσεων με την Κυπριακή Δημοκρατία εφόσον το επιδιώξει και η ίδια. Εφόσον δηλαδή το κομματικό σύστημα απαλλαγεί από σύνδρομα του παρελθόντος είτε άρνησης είτε υποταγής και εφόσον εκμεταλλευθεί η Λευκωσία τα ρήγματα στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας προτού καλυφθούν. 

Ο λαός μας λέει ότι στη βράση κολλά το σίδερο. Η μετάφραση που δίνεται σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και στρατηγικής είναι η εξής: Σύγκλιση συμφερόντων και εφαρμογή της αρχής ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος με οικοδόμηση εναλλακτικής στρατηγικής επιλογής σε βάθος χρόνου όπως είναι ο άξονας Ελλάδας -Κύπρου - Ισραήλ και ο EastMed. Ή ακόμη και η κατασκευή τερματικού στην Κύπρο με τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Ο διπλός στόχος
Τονίζονται τα ανωτέρω διότι κατά την τελευταία συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Βοηθό Υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάθιου Πάλμερ έγινε λόγος για τον ρόλο τον οποίο οι Αμερικανοί θέλουν να έχει η Κύπρος στην ανατολική Μεσόγειο λόγω των υδρογονανθράκων. Βεβαίως, θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Η Κύπρος δεν μπορεί να ανταγωνιστεί μόνη την Τουρκία, ούτε να καλύψει τις ανάγκες των ΗΠΑ με τον τρόπο που μέχρι πρότινος έπραττε η Άγκυρα. Όμως από την άλλη, δεν πρέπει να είμαστε κοντόφθαλμοι. Είναι αξίωμα των διεθνών σχέσεων ότι ο αδύνατος μπορεί να επιβιώσει και να γίνει ισχυρότερος μόνο μέσα από συμμαχίες. 

Συνεπώς, την Κύπρο θα πρέπει να τη δούμε στρατηγικά και κυρίως στο πλαίσιο της συμμαχίας με το Ισραήλ. Στο πλαίσιο της συμμαχίας με το Ισραήλ, την Ελλάδα και την ΕΕ, οι συντελεστές ισχύος ενός μικρού κράτους και δη της Κύπρου αλλάζουν προς το θετικότερο, εφόσον υπάρχει στρατηγική η οποία να επιβάλλει στη συγκεκριμένη περίπτωση δυο στόχους: Ο ένας είναι η διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη ζωή και ο άλλος είναι η ασφαλής εκμετάλλευση του φυσικού αερίου.

Τουρκικές διευκρινίσεις
Οι δυο αυτοί στόχοι σχετίζονται με τη λύση και τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Και επί τούτου εξηγούμαι: Την περασμένη Κυριακή είχαμε δημοσιεύσει τμήματα του τουρκικού εγγράφου επί τη βάσει του οποίου ενημερώθηκαν στην Άγκυρα οι πρέσβεις των κρατών-μελών της ΕΕ. Σημειώνουμε σχετικά ότι η Τουρκία διευκρίνισε τα εξής: 

1. Θα επανακαθοριστούν οι ΑΟΖ μετά τη λύση. Συνεπώς, εάν εξευρεθεί λύση ομοσπονδιακή και εκτός του πλαισίου της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ΑΟΖ που έχουμε σήμερα θα αλλάξει. Και προφανώς θα ανοίξουν οι Ασκοί του Αιόλου. Ή θα υποκύψουμε ως το αδύναμο μέρος ή από τώρα θα επιδιώξουμε τη δημιουργία γεωπολιτικών τετελεσμένων τα οποία δύσκολα θα ανατραπούν στη συνέχεια. Τι σημαίνει τετελεσμένα; Σημαίνει το δέσιμο των δικών μας οικονομικών και ενεργειακών συμφερόντων, καθώς και αυτών της ασφάλειας με εκείνα των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της ΕΕ στη βάση κοινών πολιτικών και στρατηγικών επιλογών που θα αντέχουν σε βάθος χρόνου. 

2. Θα συνεχίσει τις ενέργειές της εντός των περιοχών όπου η ίδια θεωρεί ότι βρίσκεται η υφαλοκρηπίδα της και εκεί όπου βρίσκεται η λεγόμενη υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ των Τουρκοκυπρίων τους οποίους, όπως ισχυρίζεται, έχει χρέος να υπερασπίζεται. Ταυτοχρόνως, τονίζει ότι δεν θα γίνει δεκτή καμιά μονομερής απόφαση των Ελληνοκυπρίων επί του θέματος των υδρογονανθράκων και ότι οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται από κοινού μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και τώρα και στο μέλλον. Δηλαδή αυτό θα συμβαίνει και μετά τη λύση, αφού βασικός νέος όρος για την επανέναρξη των συνομιλιών είναι όπως οι Τουρκοκύπριοι έχουν μια μορφή βέτο στη λήψη των αποφάσεων για την ενέργεια. Και μέσω αυτών η Τουρκία.

Το δίλημμα
Υπό αυτές τις συνθήκες είναι πρόδηλο ότι δεν υπάρχει αλλαγή πολιτικής της Άγκυρας και ότι θέλει τις συνομιλίες για να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, να επανακαθορίσει τις ΑΟΖ, καθώς και να έχει βέτο στις ενεργειακές και άλλες αποφάσεις του νέου πολιτειακού συστήματος, που θα προκύψει από τη λύση ως συνέχεια του λεγόμενου κεκτημένου όπως αυτό έχει καταγραφεί προ του και κατά το Κραν Μοντανά. Το δίλημμα λοιπόν δεν είναι εάν θα πάμε ή όχι σε μια ομοσπονδιακή λύση που θα διαλύει την Κυπριακή Δημοκρατία, θα επανακαθορίζει τις ΑΟΖ και θα παραχωρεί βέτο στην Άγκυρα στις λήψεις των ενεργειακών αποφάσεων αλλά, κατά πόσο θα οικοδομηθεί μια στρατηγική η οποία: 

1. Θα επιτρέπει την ασφαλή εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, η οποία συνδέεται με την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ΑΟΖ της. Διότι χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπάρχει η υφιστάμενη ΑΟΖ ειδικώς, λόγω του ομοσπονδιακού χαρακτήρα της λύσης. 

2. Θα επιτρέπει την ενίσχυση των υφιστάμενων συμμαχιών και τη γεωπολιτική αναβάθμιση της Κύπρου μέσα από αυτές, καθώς και τη δημιουργία αποτρεπτικών έναντι των τουρκικών απειλών πολιτικών και νέων καλύτερων συνθηκών διαπραγμάτευσης στο Κυπριακό, χωρίς την επιβολή τουρκικών όρων. Αυτά θα προκύψουν υπό την προϋπόθεση ότι θα εκμεταλλευθούμε τη συγκυρία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και θα τη μετατρέψουμε σε εναλλακτική πολιτική, που θα εξυπηρετεί κοινά οικονομικά, στρατιωτικά και ενεργειακά συμφέροντα.

Τι λένε οι ΗΠΑ
Ας δούμε τώρα τι διαβίβασε το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και μάλιστα λίαν προσφάτως προς τη Λευκωσία:

Πρώτο, ευνοεί την άρση του εμπάργκο όπλων που θα ισχύσει σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι, όπως λέγεται, η εξέλιξη αυτή συνάδει με τον ρόλο της Κύπρου στην περιοχή, αφού εκτός των τουρκικών απειλών ενδέχεται να προκύψουν και άλλες λόγω των ενεργειακών ζητημάτων.

Δεύτερο, η απομάκρυνση της Ειρηνευτικής Δύναμης από την Κύπρο δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά είναι γενικότερη πολιτική της Ουάσιγκτον. Όμως, ως αποτέλεσμα και των πρόσφατων προκλήσεων στη νεκρή ζώνη στην περιοχή της Δένειας, το Αμερικανικό ΥπΕξ κατανοεί τη σημασία της παραμονής Κυανοκράνων στην Κύπρο.

Τρίτο, την ανησυχία των Αμερικανών για τις συμμαχικές απιστίες του Ερντογάν με τη Μόσχα, τον αρνητικό ρόλο της Τουρκίας γενικότερα, και ειδικότερα στα θέματα της κυπριακής ΑΟΖ. Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν και σέβονται τα κυριαρχικά και τα ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα προχωρήσουν σε διπλωματικά διαβήματα προς την Άγκυρα για να γίνει σεβαστή η νομιμότητα, παρά το γεγονός ότι είναι προβληματικές οι σχέσεις τους με την Ουάσιγκτον. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η επιρροή τους επί της Άγκυρας έχει μειωθεί σε βαθμό που να είναι η κατάσταση ανεξέλεγκτη. Οι Αμερικανοί οτιδήποτε άλλο θέλουν εκτός από ένταση. Θεωρούν δε, ότι η τουρκική στάση δεν βοηθά τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι θα ήθελαν να προχωρήσουν τα ενεργειακά ζητήματα.

Τέταρτο, θα συνεχίσουν οι ΗΠΑ την πρακτική του 3 συν 1. Δηλαδή της συμμετοχής τους στην τριμερή Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, την οποία θεωρούν ως σημαντική συνεργασία σε όλα τα επίπεδα και δη στα ενεργειακά.

Οι ζημιές της επανασυγκόλλησης
Εκ των πραγμάτων η Κύπρος βρίσκεται σε ένα κομβικό ιστορικό σημείο ως προς τη λήψη αποφάσεων. Μια γενικότερη στροφή προς τις ΗΠΑ, με την απαιτούμενη προσοχή και αξιοπρέπεια, χωρίς δηλαδή υποτακτικές κινήσεις και πολιτικές, που δεν θα γίνουν σεβαστές από τους Αμερικανούς, η Κυβέρνηση και τα κόμματα θα πρέπει να προχωρήσουν σε μια αναθεώρηση των μέχρι σήμερα πολιτικών τους με τους Αμερικανούς, όπως συνέβη και με τους Ισραηλινούς. Ούτε ο αρνητισμός ούτε τα σύνδρομα του παρελθόντος και τα ΝΑΤΟ, CIA, Προδοσία βοηθούν, αλλά ούτε και οι τεμενάδες στον ηγεμόνα. Εκείνο που ρεαλιστικά μπορεί να εφαρμοστεί είναι η σύγκλιση και το δέσιμο συμφερόντων. 

Εάν δεν εκμεταλλευθούμε τη συγκυρία για την οικοδόμηση στρατηγικής βάθους θα κινδυνέψουμε να πληρώσουμε μια πιθανή επανασυγκόλληση των σχέσεων Τούρκων και Αμερικανών, που θα δημιουργήσει τις συνθήκες για ένα νέο σκηνικό made in USA, επί τη βάσει του οποίου θα αλλάζουν και οι ΑΟΖ και θα παραδίδεται η Κύπρος στον έλεγχο της Άγκυρας. Αληθές είναι ότι δεν μας προβληματίζει μόνο η τουρκική πολιτική της οποίας η επιθετικότητα καλπάζει, αλλά και η δική μας ηγεσία. 

Εδώ είχαμε αποχή της τάξης του 60% σχεδόν στις ευρωεκλογές και μάλλον, για άλλη μια φορά, τίποτε δεν θέλουν να καταλάβουν τα κομματικά κατεστημένα διότι, αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι το ποσοστό της συμμετοχής στις κάλπες, αλλά τα κομματικά τους ποσοστά. Δεν δείχνουν ότι κατανοούν ή δεν θέλουν να κατανοούν τι συμβαίνει με τους πολίτες, με τις εξελίξεις στην περιοχή μας, καθώς και ότι θα πρέπει να πάρουν σοβαρές αποφάσεις με εναλλακτικά σχέδια Β και Γ. Γράφονται αυτά υπό την έννοια οι ηγεσίες μας να μπορούν να λάβουν αποφάσεις. Ενδεχομένως, να μην μπορούν. 

Θυμίζουν, πάντως, την ιστορία της μαντάμ Σουσού, η οποία περπατούσε κουνιστή και λυγιστή με τη μύτη ψηλά και ενώ τα παιδιά της γειτονίας της έφτυναν και την κοροϊδεύαν, εκείνη άνοιγε ομπρέλα προσποιούμενη ότι ουδέν σημαντικό συνέβαινε παρά μόνο ότι ψιχάλιζε...
Γιάννος Χαραλαμπίδης
Δρ Διεθνών Σχέσεων
Πηγή: SigmaLife 9.06 2019  

Οι εκλογές στην Τουρκία και ο συμπαθής Κατρούγκαλος

Γράφει ο Δρ Γιάννος Χαραλαμπίδης

Στις δημοτικές εκλογές της Τουρκίας, ο Ερντογάν δεν έχασε τον πόλεμο, αλλά τους δυο μεγάλους δήμους της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας. Έχασε από την αίγλη του, παρότι διατηρεί τα ποσοστά του και την πλειοψηφία, ομού μετά των γκρίζων λύκων. Εκείνο που έχει σημασία είναι το εξής: Ο Ερντογάν δεν έχασε τους δυο μεγάλους δήμους λόγω της εθνικιστικής του ρητορικής και της σκληρής του στάσης στο Κυπριακό και στα ελλαδοτουρκικά, αλλά διότι υπέστη οικονομικό πόλεμο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, με αποτέλεσμα να κατρακυλά η τουρκική λίρα και να αυξάνεται ο πληθωρισμός. 

Εάν δει κάποιος τον εκλογικό χάρτη, θα διαπιστώσει ότι είναι στα μεγάλα αστικά κέντρα, που έχει πρόβλημα το AKP, διότι εκεί είναι το κυρίως οικονομικό και κοινωνικό πλήγμα, λόγω του ανισοζυγίου, που υπάρχει στο ποιοτικό επίπεδο ζωής, συγκριτικά με την ενδοχώρα. Αληθές, όμως, είναι ότι, όχι μόνο διατήρησε τα ποσοστά του, αλλά και στους δυο μεγάλους δήμους της Πόλης και της Άγκυρας έχασε οριακά. Εάν, μάλιστα, δεν υιοθετούσε την εθνικιστική ρητορική ενδέχεται οι ζημιές του να ήταν μεγαλύτερες. 

Διότι, ας μην ξεχνούμε ότι, οι Κεμαλιστές είναι αυτοί που υιοθετούν την πολιτική πως το Κυπριακό έχει επιλυθεί το 1974 και ότι εάν κάνει την οποιαδήποτε υποχώρηση ο Ερντογάν θα τον αποκαλέσουν προδότη με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται. Ακόμη, λοιπόν, και εάν έχανε ο Τούρκος Πρόεδρος το 50% συν μία ψήφο, θα ήταν αφελής όποιος θα πίστευε ότι θα ήταν δυνατό να αλλάξει η τουρκική στοχοθεσία στο Κυπριακό, δηλαδή η πολιτειακή διευθέτηση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με συνομοσπονδιακό χαρακτήρα, ως όχημα μεταφοράς για την πλήρη τουρκοποίηση.

Υπενθυμίζουμε ότι, όλοι αυτοί στην Λευκωσία και στην Αθήνα, που ενδομύχως θα ήθελαν να χάσει ο Ερντογάν είναι εκείνοι που μετά το 2003 τον υμνολογούσαν και ισχυρίζονταν ότι είναι ο μέγας δημοκράτης, ο οποίος θα φέρει άλλο αέρα στις ελλαδοτουρκικές σχέσεις και θα επιλύσει το Κυπριακό. Είναι αυτοί που ζουν με ψευδαισθήσεις και δεν έχουν εναλλακτικές στρατηγικές επιλογές.

Η τουρκική στρατηγική δεν αλλάζει με μια εκλογική αναμέτρηση δημοτικών εκλογών την οποία επί της ουσίας δεν έχει χάσει ο Ερντογάν, αλλά και αν την έχανε θα έρχονταν οι άλλοι, οι Κεμαλιστές, που θα έκαναν ενδεχομένως στροφή προς τις ΗΠΑ και τότε, οι πιέσεις για την υπογραφή διχοτομικής λύσης δεν θα ήταν επί των ώμων της Άγκυρας, αλλά επί αυτών της Λευκωσίας. Η τουρκική στοχοθεσία θα αλλάξει εάν αλλάξει η ελληνική εθνική στρατηγική και γίνει πιο ορθολογιστική και πιο ρεαλιστική. Επί του παρόντος, ως Ελληνισμός δεν έχουμε σχέδιο Β’ αφού η κομματική μας ηγεσία δεν έχει αντιληφθεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί ότι ο εξευμενισμός δεν αλλάζει την επεκτατική τουρκική πολιτική, αλλά την τροφοδοτεί και τη γιγαντώνει.

Όσο δε, για τη Μόσχα, που είναι μεν φίλη χώρα, αλλά αφελώς πολλά επ’ αυτής επενδύουμε, ήταν η πρώτη, διά του Προέδρου Μπούτιν, που έσπευσε να συγχαρεί το Σουλτάνο για τη νίκη του. Διότι, αυτό επιβάλλουν τα ενεργειακά και άλλα συμφέροντά της. 

Ευτυχώς, ακόμη, οι συγκυρίες δεν επιτρέπουν στο Ισραήλ - που επηρεάζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ - να στηρίξει την τουρκική θέση για διχοτομική λύση στο Κυπριακό. Και αυτό συμβαίνει διότι το Ισραήλ δεν θέλει να βάλει στο παιχνίδι των ενεργειακών την Τουρκία. Και ας καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες ο συμπαθής Κατρούγκαλος. 
Γιάννος Χαραλαμπίδης 
Δρ Διεθνών Σχέσεων

Πηγή: SigmaLive 2.4.2019

Προκλήσεις, απειλές και διεκδικήσεις, σ' ένα παιχνίδι εντυπώσεων και επίδειξης δύναμης

Από τη συγγραφέα και διανοήτρια Παναγιώτα Μπλέτα

Τουρκία, λοιπόν, η χώρα με τα 80 περίπου εκατομμύρια πληθυσμό που αδυνατεί ακόμη να βρει τη θέση της στον χάρτη, καθώς μέχρι σήμερα δεν παύει να δημιουργεί προβλήματα στις γειτονικές χώρες.

Απ’ όταν ήταν ακόμη Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι και τον υποτιθέμενο εκδημοκρατισμό της, επίσημη πολιτική στρατηγική γραμμή της αποτελούσε η εκκαθάριση των μειονοτήτων που κατοικούσαν εντός της.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου, των Ασσύριων, οι σφαγές των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Κυπρίων, των Κούρδων, οι διωγμοί των Εβραίων κ.λπ.. Ο 20ος αιώνας ήταν γεμάτος διωγμούς και μαζικές δολοφονίες, καθώς κατά την Τουρκική πολιτική αντίληψη οι μειονότητες αποτελούσαν «ανθρωπολογικές ανωμαλίες». Αντίληψη ταυτόσημη με τη ναζιστική ιδεολογία. Αλλά και ο 21ος δεν πάει πίσω -βλέπε την εισβολή στη Συρία, προκειμένου να αποτρέψουν την επίσημη ίδρυση κουρδικού κράτους.

Και κίνητρο δεν αποτελούσε μόνο η εθνοκάθαρση, όπως σήμερα χαρακτηρίζουν τις γενοκτονίες, τις σφαγές και τους διωγμούς, αλλά κυρίαρχα η αρπαγή του πλούτου.

Οι περισσότεροι από τους πολιτικούς της ηγέτες, σε μια προσπάθεια καθοδήγησης της πολυπληθούς μάζας που αποτελεί το εκλογικό της σώμα και εδραίωσής τους στην εξουσία, δεν διστάζουν να διεκδικούν ακόμη και σήμερα τα σύνορα και τον φυσικό πλούτο άλλων χωρών.

Βλέπε: ΤΑΓΙΠ ΡΕΤΖΕΠ ΕΡΝΤΟΓΑΝ… Είναι σχεδόν αστείο έως γραφικό, ότι απευθύνονται σε αυτόν με τον στρατιωτικό προσδιορισμό «Αρχιστράτηγος» και όχι πρόεδρος της Τουρκίας. Ενδεχομένως και να οραματίζεται την πορεία του σε συνάφεια με τον Κεμάλ Ατατούρκ, ξεκινώντας δηλαδή από αρχιστράτηγος να επιστρέψει την Τουρκία όμως από Δημοκρατία σε Αυτοκρατορία και να διορθώσει ακόμη και αυτόν τον πολιτικό του προκάτοχο!

Στο επίπεδο των πολιτών επικρατεί χαοτική αντίληψη σχετικά με όλα αυτά, καθώς η έλλειψη παιδείας, η φτώχεια στην οποία ζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, η έλλειψη επικοινωνίας με τον εξωτερικό κόσμο, τα ΜΜΕ που καλλιεργούν διαρκώς αλυτρωτικές συμπεριφορές, η αφομοίωση των ακαδημαικών και πνευματικών ανθρώπων από τη βολή τους, έχουν δημιουργήσει αποκλεισμό των Τούρκων από την πραγματικότητα.

Πότε άραγε θα έρθει η συνειδητοποίηση των Τούρκων πολιτών, έτσι ώστε να μην επιτρέπουν να τους κυβερνούν φασιστικά στοιχεία; Ή αυτές οι ιδεολογίες αποτελούν απλά αντανάκλαση του ψυχισμού του λαού; Ο ίδιος ο λαός θα πρέπει να αποφασίσει για αυτό…

Αλλιώς θα είμαστε έρμαια του κάθε χιτλερίσκου της Ανατολής…

Έτσι λοιπόν, συνεχίζεται και η σειρά των προκλήσεων στο Αιγαίο. Το ισχυρότερο κίνητρο, όπως έχω αναπτύξει σε πολλά άρθρα μου αλλά και στο τελευταίο μου βιβλίο «Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», στο κεφάλαιο «Η Ηθική της Γεωπολιτικής», αποτελεί η διεκδίκηση μεριδίου στον τεράστιο ενεργειακό μας πλούτο: φυσικό αέριο, πετρέλαιο, υδρογονάνθρακες.

Μόνη λύση, επισημαίνω ξανά, αποτελεί το απόλυτο και ανεκμετάλλευτο κυριαρχικό μας δικαίωμα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας: η ανακήρυξη και οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ-Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, δηλαδή το χάραγμα ουσιαστικά των θαλάσσιων συνόρων μας.

Κορυφαίοι επιστήμονες όπως ο Ηλίας Κονοφάγος, ο Νίκος Λυγερός, ο Αντώνης Φώσκολος έχουν αναδείξει εμπεριστατωμένα τη σπουδαιότητα του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου και έχουν υποδείξει προκειμένου η Ελληνική πλευρά να ανακηρύξει την ΑΟΖ της και να την αξιοποιήσει οικονομικά, κάνοντας τις κατάλληλες διαπραγματεύσεις.

Έτσι, όχι μόνο θα αποφεύγαμε την φτωχοποίηση της Ελλάδας, αλλά θα την καθιστούσαμε πανίσχυρη οικονομικά και για το μέλλον.

Έτσι θα αποφεύγαμε την καταδυνάστευση του Ευρωπαϊκού και Διεθνή παράγοντα που αποικιοποίησε τη χώρα μέσω του χρέους της.

Όλα αυτά, όμως, απαιτούν πολιτική βούληση, αγαπητοί μου…

Ας παραδειγματιστούμε λίγο από την Κύπρο, όπου ο ιστορικός πολιτικός ηγέτης, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, άλλαξε την ιστορία της Κύπρου:

• ανακηρύσσοντας το 2004 την ΑΟΖ της Δημοκρατίας της Κύπρου
• και διορθώνοντας τον Κληρίδη, την έθεσε σε ισχύ από το 2003
• ενώ παράλληλα πέτυχε και την αναγνώρισή της από τις ΗΠΑ, Ρωσία και Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αλλιώς θα είμαστε έρμαια του κάθε χιτλερίσκου της Ανατολής που επιθυμεί μέσα από τις γκρίζες ζώνες και την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, την αμφισβήτηση των νησιών καθώς όλων των νησιών που διαθέτουν ΑΟΖ όπως ακριβώς και τις ηπειρωτικές περιοχές και να αλλοιώσει τα σύνορά μας για να υφαρπάξει την ενεργειακή μας περιουσία.

Email: bletas.p1@gmail.com
Facebook/Twitter: Panagiota Bletas

Η Παναγιώτα Μπλέτα γεννήθηκε στην Λακωνία, ενώ μεγάλωσε στο Χαλάνδρι.

Σπούδασε στη Νέα Υόρκη:
ΜΒΑ – Μεταπτυχιακός τίτλος στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων, New York Institute of Technology.
BSc Marketing-Management – Πτυχίο στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing, City University of New York.

Δραστηριοποιήθηκε έντονα στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όπου και διακρίθηκε σαν:
Αντιδήμαρχος Χαλανδρίου – Πρόεδρος των Δημοτικών Επιχειρήσεων Πολιτισμού και Ανάπτυξης στο Δήμο Χαλανδρίου. Δημιούργησε το πρώτο Δημοτικό Κ.Ε.Π. στην Ελλάδα, Κ.Ε.Π. Χαλανδρίου.
Υποψήφια Νομάρχης – Nομός Λακωνίας – Επικεφαλής Νομαρχιακής Παράταξης. Δημιούργησε πρότυπο Newsletter, που αφορούσε τα Ευρωπαϊκά προγράμματα σε σχέση με την Περιφέρεια και συνέβαλλε ουσιαστικά στην απορρόφησή τους.

Συνεργάστηκε επαγγελματικά με μεγάλους ελληνικούς και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της έρευνας, επικοινωνίας, εκπαίδευσης, καθώς και εστίασης, αναλαμβάνοντας υψηλές διοικητικές θέσεις:
Σχεδίασε και υλοποίησε projects με σημαντικά ωφέλιμη αξία για το Ελληνικό κοινό – Γραμμή Ενημέρωσης σεισμόπληκτων 0800-18000, Γραμμή Εξυπηρέτησης Πολιτών 1464 κτλ.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την αρθρογραφία σε Ελλάδα και Εξωτερικό και τη συγγραφή. Έχουν εκδοθεί: τα πολιτικά βιβλία «ΔΙΚΑΙΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ-FAIR TWISTS», «ΙΣΧΥΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ-ΑΝΙΣΧΥΡΟΙ ΗΓΕΤΕΣ», «ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ», το οικονομικό δοκίμιο «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ» και πέντε ποιητικές της συλλογές «FUCK YOU-ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ», «UNFUCK GREECE», «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ», «UNFUCK THE WORLD» (έχει εκδοθεί και στα αγγλικά) και «ΓΥΜΝΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ».

Παναγιώτα Μπλέτα – Συγγραφέας/Διανοήτρια
e-mail: bletas.p1@gmail.com 
Facebook/Twitter: Panagiota Bletas

Τι επιδιώκει η Τουρκία στο Αιγαίο;

Του Χρήστου Ιακώβου

Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στο θέμα των Ιμίων αποτελεί επανάληψη του παρελθόντος όπως το έχουμε ζήσει από το 1996 και εντεύθεν.
Στην ουσία η κίνηση της Τουρκίας αποτελεί μία νέα προσπάθεια να προβάλει διεκδικήσεις που ξεπερνούν τις «γκρίζες ζώνες», όπως συνήθως επιχειρούσε μέχρι τώρα στα Ίμια. Παρόμοια περίπτωση συνέβη πριν από μερικά χρόνια στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ των νήσων του Αγαθονησίου και του Φαρμακονησίου.

Το γεγονός αυτό παραπέμπει σε μία σημειολογία κατά την οποία μέσω του επεισοδίου η Άγκυρα, εκτός του ότι έκανε ένα έλεγχο της ελληνικής αντίδρασης, θέλησε να στείλει και τα ανάλογα μηνύματα στην Αθήνα σχετικά με το θέμα της κυριαρχίας, επαναφέροντας για άλλη μία φορά στο πεδίο των ελληνοτουρκικών διαφορών τη γνωστή αντίληψη ότι δεκάδες νησιά και βραχονησίδες είτε αναφέρονται αλλά κυρίως δεν αναφέρονται ονομαστικώς σε συνθήκες ανήκουν σε αυτήν ως διαδόχου κράτους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Για την Ελλάδα το πρόβλημα του Αιγαίου περιορίζεται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δηλαδή στο δικαίωμα εκμετάλλευσης του βυθού και του υπεδάφους του στο θαλάσσιο χώρο πέρα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και η διαδικασία που προτείνει είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία επιδιώκει πολιτική λύση, δηλαδή στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πέρα από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, με βάση τη διμερή διαπραγμάτευση. 

Το κομβικό σημείο της Τουρκικής διεκδίκησης είναι ο ισχυρισμός ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου η οριοθέτησή της θα πρέπει να γίνει με βάση τη μέση γραμμή από βορρά προς νότο, μεταξύ τουρκικών παραλίων και των παραλίων της ηπειρωτικής Ελλάδος. Σε περίπτωση υιοθέτησης αυτής της λύσης συνεπάγεται ότι τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου θα περιβάλλονται από τουρκική υφαλοκρηπίδα με τις όποιες συνέπειες για την ασφάλειά τους. Επιπλέον, τέτοια εξέλιξη δημιουργεί ένα ντόμινο τουρκικών διεκδικήσεων, όπως χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, αποστρατιωτικοποίηση.

Αξίζει να σημειωθεί πως αν η Ελλάδα προχωρήσει σε επέκταση των χωρικών της υδάτων από 6, όπως είναι σήμερα, σε 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει η συνθήκη του Montego Bay του 1982, την οποία η Ελλάδα επεκύρωσε το 1995 αλλά η Τουρκία δεν υπέγραψε, εκ των πραγμάτων δεν θα υπάρχει υφαλοκρηπίδα προς διευθέτηση, διότι τα ελληνικά χωρικά ύδατα είτε θα καλύψουν λόγω επέκτασης τους μεγάλο μέρος των διεθνών υδάτων ο βυθός των οποίων είναι η υφαλοκρηπίδα, είτε θα «εγκλωβίσουν» ένα άλλο μέρος των διεθνών υδάτων. Αυτό το πλεονέκτημα προκύπτει από τη γεωγραφική διάταξη των νησιών που σχηματίζουν ένα κλοιό απέναντι στα τουρκικά παράλια. Το Αιγαίο αποτελεί σύμπλεγμα 2.463 διεσπαρμένων από τις 3.100 που είναι συνολικώς στην ελληνική επικράτεια, οι νήσοι, οι νησίδες και οι βραχονησίδες, οι περισσότερες εκ των οποίων ευρίσκονται σε μικρή απόσταση από τις ακτές της Τουρκίας.

Η στρατηγική της Τουρκίας στο Αιγαίο, από τις αρχές του 1970 και εντεύθεν, υπήρξε σταθερή. Οι κατά καιρούς κρίσεις δεν είναι πολιτικές συμπτώσεις ή σπασμωδικές αντιδράσεις κάποιων φιλοπόλεμων κύκλων της Άγκυρας, αλλά προσχεδιασμένες και συστηματικώς μονομερείς επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος.

Συνεκδοχικώς, η Τουρκία επιδιώκει μέσα από τις περιοδικές κρίσεις να εξασφαλίσει δύο τακτικά σημεία που θα τις επιτρέψουν να προχωρήσει σε υλοποίηση του στρατηγικού της στόχου: α) να εξασφαλίσει την αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδας της ύπαρξης περισσοτέρων της μίας διαφορών στο Αιγαίο, β) την αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδας της ύπαρξης γκρίζων ζωνών και συγκατάθεσής της για παραπομπή του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο ν’ αποφανθεί για την κυριαρχία σε δεκάδες νησιά και βραχονησίδες που ανήκουν στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου και του Καστελλορίζου.

Από το 1999 και εντεύθεν, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε μία ριζική αναθεώρηση των σχέσεων με την Τουρκία, προσδοκώντας σε μία ουσιαστική βελτίωση του κλίματος με απώτερο στόχο την επίλυση όλων των διμερών προβλημάτων και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Την προσδοκία αυτή καλλιέργησε η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το ερώτημα, όμως, που πλανάται τα τελευταία χρόνια είναι κατά πόσον υπήρξαν ουσιαστικές αλλαγές στην τουρκική πολιτική και με ποιους χειροπιαστούς τρόπους αποδεικνύεται κάτι τέτοιο καθημερινά.

Tο πιο αξιοσημείωτο γεγονός είναι η πολλαπλώς επιδεικνυομένη πολιτική βούληση της Τουρκίας να συνεχίσει – και μάλιστα με κλιμακούμενη διεκδικητικότητα – την προβολή μονομερών απαιτήσεων σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας. Αποδεικνύεται εμπράκτως ότι τόσο η στρατηγική του Ελσίνκι, που άνοιξε το δρόμο της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, όσο και ο πολυδιαφημιζόμενος «εξευρωπαϊσμός» της τουρκικής πολιτικής, που θα ήταν αποτέλεσμα του πρώτου ελαχίστη αντανάκλαση έχει στη συμπεριφορά της στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Αναμφισβήτως πλέον, ο καθορισμός της έναρξης ενταξιακού διαλόγου με την ΕΕ ενέτεινε την κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων απέναντι στην Ελλάδα και απέτυχε να επιφέρει ύφεση.

Χρήστος Ιακώβου
Facebook