Βιαιοπραγίες κατά Ελλήνων μεταναστών το 1918 στον Καναδά

 Το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο το 1918

"Απόψε θα κυνηγήσουμε Έλληνες": Σαν σήμερα, 1η Αυγούστου 1918, στο Τορόντο του Καναδά,αρχίζει ένα απο τα μεγαλύτερα ρατσιστικά πογκρόμ κατά Ελλήνων μεταναστών στην ιστορία.

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του, ο o Α΄Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος είχε σκορπίσει και στον Καναδά για ένα απο τα μεγαλύτερα πογκρόμ εναντίον Ελλήνων μεταναστών στην ιστορία.
Σήμερα έχει ξεχαστεί και όχι τυχαία, αφού στην Ε.Ε και την Ελλάδα το σύστημα χρησιμοποιεί τον ρατσισμό, την ακροδεξιά και τον φασισμό, ενάντια στους εργαζόμενους για να ρίξει το ρατσιστικό δηλητήριο που εξυπηρετεί τα σχέδια του.

Μέσα στην Ελλάδα, οι ρατσιστές που στοχοποιούν πρόσφυγες, θύματα ιμπεριαλιστικών πολέμων, δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά απο τους ρατσιστές που χτυπούσαν Έλληνες μετανάστες, γυναίκες και παιδιά στο Τορόντο το 1918 η απο τους φασίστες της Κου-Κλουξ-Κλαν που στοχοποιούσαν (και) Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ.
Ο ρατσισμός είναι η ίδια σάπια προπαγάνδα που δικαιολογεί την εκμετάλλευση,ανεξάρτητα απο βιτρίνες.Υπάρχει και χρησιμοποείται όπου υπάρχει εκμεταλλευτικό σύστημα,όπου υπάρχει καπιταλισμός, δεν ξεχωρίζει ήπειρο,γλώσσα,θρησκεία κ.α.

Το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο

Όλα ξεκίνησαν το ζεστό Σαββατοκύριακο της 1ης Αυγούστου 1918. Το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών του Τορόντο -οι πιο βίαιες ταραχές στην ιστορία της πόλης- καταγράφηκε από τον Τύπο της εποχής ως «Τoronto troubles». Ο αριθμός των θυμάτων παραμένει έναν αιώνα μετά ασαφής, αν και σύμφωνα με ιστορικές πηγές, μεταξύ των νεκρών ήταν 29 γυναίκες και 6 παιδιά, ενώ οι τραυματίες ήταν εκατοντάδες.

Την 1η Αυγούστου 1918 ένας ανάπηρος βετεράνος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Claude Cludernay, ενώ βρισκόταν στο ελληνικής ιδιοκτησίας White City Café, στο Τορόντο, επιτέθηκε μεθυσμένος σε έναν σερβιτόρο ο οποίος τελικά κατάφερε να τον διώξει από το μαγαζί και να καλέσει την αστυνομία. Το γεγονός αυτό, παρότι ασήμαντο, προκάλεσε οργή εναντίον των Ελλήνων μεταναστών, και την επόμενη μέρα, ένα άγριο πλήθος, (οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο ακόμη και για 50.000 άτομα, στρατιώτες και πολίτες), με επικεφαλής 150 βετεράνους του πολέμου, που συνεχιζόταν ακόμα, άρχισε να καταστρέφει και να λεηλατεί με απίστευτο μένος τις ελληνικές επιχειρήσεις στο κέντρο της πόλης. Παρά το γεγονός ότι, άνθρωποι και μαγαζιά ήταν στο έλεός τους, οι αστυνομικοί παρέμειναν θεατές.

Οι Έλληνες «slackers» όπως τους αποκαλούσαν, είχαν ενεργό ρόλο στο εμπόριο, και είχαν ανοίξει δημοφιλή καταστήματα στο Τορόντο, γεγονός που προκαλούσε στους βετεράνους δυσαρέσκεια. Η μη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από την αρχή -η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο στις 28 Ιουνίου 1917 και η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου συγκέντρωσε 300.000 στρατιώτες που εντάχθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στο αγγλογαλλικό στράτευμα που πολεμούσε στη Μακεδονία- είχε εκληφθεί από τους Καναδούς βετεράνους (και όχι μόνο) ως υπεκφυγή, καθώς οι ίδιοι μετείχαν στο πλευρό της Αντάντ.

Το βράδυ της 3ης Αυγούστου ο στρατός και η στρατιωτική αστυνομία, που κλήθηκαν να επαναφέρουν την τάξη, μετά την ενεργοποίηση από τον δήμαρχο της πόλης, του νόμου περί καταστολής ταραχών (Riot Act), ενεπλάκησαν σε σφοδρά επεισόδια με τους ταραξίες στο κέντρο του Τορόντο. Αλλά, τελικά έγιναν μόλις 25 συλλήψεις. Το ύψος των ζημιών που προκλήθηκαν ξεπερνούσε το 1 εκατ. δολάρια (σε τιμές του 2010). Μεταξύ άλλων επίθεση δέχτηκαν περισσότερα από 20 εστιατόρια, κυρίως στους δρόμους Yonge και Queen Streets. Οι αιματηρές ταραχές έληξαν στις 5 Αυγούστου.

Μετά τα επεισόδια η ελληνική κοινότητα του Τορόντο εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση η οποία ανέφερε ότι οι Έλληνες υποστήριζαν τους Συμμάχους. Ανέφεραν επίσης ότι όσοι Έλληνες είχαν λάβει την καναδική υπηκοότητα είχαν υπηρετήσει στον καναδικό στρατό και ότι περισσότεροι από 2.000 Έλληνες, πολλοί εκ των οποίων από το Τορόντο, είχαν πολεμήσει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με το Καναδικό Εκστρατευτικό Σώμα (Canadian Expeditionary Force).

Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρονταν ότι τουλάχιστον 5 Έλληνες από το Τορόντο είχαν χάσει τη ζωή τους πολεμώντας με το Καναδικό Εκστρατευτικό Σώμα, ενώ άλλοι 10 είχαν μείνει ανάπηροι και ότι, 135 Έλληνες του Τορόντο που είχαν επιστρέψει στην Ελλάδα, είχαν πολεμήσει με τον ελληνικό στρατό εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία). Σημειώνεται ότι, κανένας Έλληνας δεν αποζημιώθηκε για τις καταστροφές.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστημίου York και μελετητή της νεοελληνικής ιστορίας, Τόμας Γκάλαντ, συν-συγγραφέα του βιβλίου «The 1918 Anti-Greek Riot in Toronto», τα γεγονότα αποτύπωναν με τον πιο άγριο τρόπο τον υφέρποντα ρατσισμό εναντίον των μεταναστών της εποχής, που έμοιαζε με ωρολογιακή βόμβα, έτοιμη να εκραγεί με την παραμικρή αφορμή.

Τo ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου έλαβε χώρα το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων επιχειρεί να φωτίσει -καθώς πτυχές των ταραχών παραμένουν ακόμη στο σκοτάδι- το ντοκιμαντέρ του John Burry με τίτλο «Violent August» (2009), στο οποίο, πέραν του αρχειακού υλικού, περιλαμβάνεται και συνέντευξη με τον καθηγητή Γκάλαντ. Κάθε χρόνο, στις 2 Αυγούστου, οι Καναδοί συγκεντρώνονται στην ελληνική συνοικία τιμώντας τη μαύρη επέτειο του ρατσιστικού εκείνου πογκρόμ.

Από Praxis Review

Αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα

Γράφει η Δρ Κατερίνα Τρύφωνος

Ο κάθε άνθρωπος εκ φύσεως έχει κάποιες ικανότητες αλλά και αδυναμίες που τον καθιστούν ξεχωριστό. Η διαφορετικότητα προσδιορίζεται από τη συμπεριφορά, τη γλώσσα, τα ήθη, τα έθιμα, τη θρησκεία, τις ιδέες, την καταγωγή, το χρώμα του δέρματος, αλλά και τις σεξουαλικές προτιμήσεις.

Παράλληλα, η έννοια της διαφορετικότητας υπάρχει στο οικογενειακό και στο κοινωνικό περιβάλλον του κάθε παιδιού. Υπάρχουν παιδιά από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, παιδιά που προέρχονται από κάποια μειονότητα, παιδιά μεταναστών ή ακόμα παιδιά τα οποία ανήκουν σε μονογονεϊκές οικογένειες.

Σε μια κοινωνία που είναι πλέον πολυπολιτισμική κι έναν κόσμο γεμάτο ανισότητες, ένα παιδί, ίσως μέσω της ευρυμάθειας, χρειάζεται να έχει ξεκάθαρη αντίληψη της ισότητας και της μοναδικότητας αυτών που αποτελούν το όλο.

Σύμφωνα με έρευνες, τα μικρά παιδιά τείνουν να αποδέχονται αβίαστα τη διαφορετικότητα. Δημιουργούν φιλίες με παιδιά από διαφορετικό οικογενειακό ή πολιτισμικό πλαίσιο. Όσο, όμως, μεγαλώνουν παρατηρούμε πως μαθαίνουν να αξιολογούν τη διαφορετικότητα ανάλογα με τις αντιλήψεις των γονέων.

Στην ουσία, αυτό το οποίο κατορθώνει ένας γονιός βοηθώντας τόσο τον εαυτό του, όσο και το παιδί του να αποδεχτεί τη διαπολιτισμικότητα, είναι πρωτίστως να προάγει το πνεύμα του σεβασμού και της ομαδικότητας. Άλλωστε το μέλλον βρίσκεται στη συνεργατική επίλυση των προβλημάτων και οι νέοι μας αποτελούν το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας μας. Συνεπώς, όσα παιδιά του σήμερα δρουν απαλλαγμένα από φυλετικά και άλλου είδους εμπόδια, ενδεχομένως να αποτελέσουν μελλοντικά τους ηγέτες του αύριο σε όλους τους τομείς αυτού του πολύχρωμου κόσμου.

Τρόποι για να διδάξεις στο παιδί σου τη διαφορετικότητα

· Μιλήστε στο παιδί – ανάλογα με την ηλικία του – με προσιτό και σύντομο λόγο για τις συνθήκες που αναγκάζουν κάποιες φορές τους πολίτες μιας χώρας να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή αλλού.

· Ενθαρρύνετε το παιδί σας να μιλήσει για όσα παρατηρεί και όσα σκέφτεται σχετικά με τη διαφορετικότητα π.χ. «θα ήθελες να μου μιλήσεις γι’ αυτό που σκέφτεσαι κοιτώντας τον κύριο, να κάθεται στο τροχοκάθισμα;».

· Βοηθήστε το παιδί να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση ώστε να αντιληφθεί πώς μπορεί να αισθάνεται ένα άλλο άτομο.

· Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να πλησιάζουν ένα παιδί που είναι απομονωμένο, και το οποίο ενδεχομένως να αισθάνεται έντονη μοναξιά ή να ντρέπεται να ακολουθήσει τους άλλους στο παιχνίδι.

· Διαβάστε βιβλία παρέα με τα παιδιά σας για τη διαφορετικότητα. Το παιδί μπορεί εύκολα να ταυτιστεί με τους ήρωες, να κατανοήσει τα νοήματα, και να ευαισθητοποιηθεί.

Για να μάθουν να αγκαλιάζουν τα παιδιά τη διαφορετικότητα στους άλλους ανθρώπους, θα πρέπει πρώτα εμείς οι γονείς να αγκαλιάσουμε πλατιά τα παιδιά μας με ό,τι διαφορετικό έχουν, αναγνωρίζοντας και τονώνοντας τα δυνατά τους χαρακτηριστικά.

Δρ Κατερίνα Τρύφωνος - Facebook
Καθηγήτρια Φιλολογίας
Ερευνήτρια σε Θέματα Νεολαίας και Πολιτισμού

Είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά οτιδήποτε άλλο…

Ενάντια στο ρατσισμό 

 

Απόσπασμα από συνέντευξη της Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ελληνίδας βυζαντινολόγου, πρώτης γυναίκας Προέδρου της Σορβόνης στην 700 ετών ιστορία του και η πρώτη γυναίκα Πρύτανης της Ακαδημίας των Παρισίων και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων.

«Δεν υπάρχει μόνο Ελληνική ταυτότητα. Υπάρχει πρώτα η πανανθρώπινη ταυτότητα και μετά έρχεται η εθνική ταυτότητα.

Αυτή την πανανθρώπινη ταυτότητα οι Έλληνες δεν μπορούν ακόμη να την αντιληφθούν. Δεν θέλω να πω ότι ποτέ δεν θα θελήσουν να την δουν, αλλά δεν θέλουν να την δουν ακόμη. Τι είσαι; Είσαι άνθρωπος. Γιατί αν είσαι ρατσιστής, έχεις χάσει την πρώτη ταυτότητά σου, την ανθρώπινη!».   

Οι ψυχολογικές ρίζες του ρατσισμού

Ο φόβος του διαφορετικού και η ασφάλεια της ομοιότητας

* Από τον αρχαίο θεσμό της φιλοξενίας στον σύγχρονο εφιάλτη της ξενοφοβίας

Από τον Ξένιο Δία που προστάτευε τους ξένους και τον αρχαίο θεσμό της φιλοξενίας, που θεωρούσε το πρόσωπο του ξένου ιερό, έγινε ένα τεράστιο ψυχολογικό άλμα και το κοινωνικό - πολιτισμικό - ψυχολογικό μας εκκρεμές σήμανε την ώρα της ξενοφοβίας, όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα της πρόσφατης έρευνας της Κάπα Research. Η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού έρχεται να μας θυμίσει τα ίσα δικαιώματα των ανθρώπων κατ' αρχήν στη ζωή και στην αξιοπρέπεια και κατά δεύτερο λόγο να μας φέρει αντιμέτωπους με τα στερεότυπα και τις στάσεις μας απέναντι στους «διαφορετικούς».

Γενιές ολόκληρες Ελλήνων μεγάλωσαν με στερεότυπες απειλές του τύπου «φάε τη σούπα σου γιατί θα έρθει να σε πάρει ο γύφτος» ή «αν δεν κάτσεις καλά θα σε φάει ο αράπης», με παραδείγματα προς γνώση και συμμόρφωση από πολιτισμικές, κοινωνικές, θρησκευτικές ή άλλες μειονότητες. Στις ημέρες μας αυτές οι απειλές ξεθώριασαν και έχασαν την πειθώ που κάποτε είχαν αλλά αντικαταστάθηκαν από άλλες που αντλούν από διαφορετικές ομάδες. Οι σπόροι του ρατσισμού εμφυτεύονται από πολύ νωρίς στην κοινωνική συνείδηση του ατόμου και γίνονται μέρος της ψυχοσύνθεσής του και της στάσης του απέναντι στους άλλους. Γιατί όμως οι άνθρωποι γίνονται ρατσιστές; Γιατί κατά τα άλλα καλοί, κοινωνικοί, ανοιχτόκαρδοι και εξυπηρετικοί άνθρωποι γίνονται ξαφνικά εμπνευστές τέτοιων στερεότυπων απειλών και στη συνέχεια γίνονται δύσπιστοι και εχθρικοί απέναντι στους ξένους;

* Μιλώντας στα παιδιά

Ο φόβος του διαφορετικού και του αγνώστου αποτελεί τον καταλύτη μιας ψυχολογικής διαδικασίας που στηρίζεται στην αρχή της ομοιότητας. Οι όμοιοι με εμάς ανήκουν στην ίδια ομάδα και επομένως είναι ακίνδυνοι. Ο αλλιώτικος, ο ξένος, εμπεριέχει εξ ορισμού το διαφορετικό και κατ' επέκταση το επικίνδυνο. Ακόμη και αν ο φόβος της επικινδυνότητας απορριφθεί, ο διαφορετικός τρόπος ζωής και η εμφάνιση είναι αρκετά για να κριθούν κατώτερα από τα δικά μας και επομένως να απορριφθούν. Ετσι δημιουργούνται προκαταλήψεις που υψώνονται σαν φράγμα ανάμεσα στους διαφορετικούς ανθρώπους.

Ζούμε σε μια αυξανόμενα πολιτισμικά πλουραλιστική κοινωνία αλλά οι γονείς και οι δάσκαλοι μιλάνε πολύ λίγο στα παιδιά για τον ρατσισμό. Τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι η στάση των ενηλίκων «δεν μιλώ για την προκατάληψη, άρα δεν υπάρχει» ουσιαστικά την ενθαρρύνει. Σε έναν ιδανικό κόσμο οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους να έχουν πολιτισμική «αχρωματοψία» αλλά όταν οι γονείς παραμένουν σιωπηλοί κάποιοι άλλοι θα επηρεάσουν τα παιδιά. Τα παιδιά νιώθουν άνετα με παιδιά που είναι όμοια με αυτά και η παραμονή στην κοινή ομάδα τούς δημιουργεί ένα αίσθημα ασφαλείας. Παραδόξως αυτό δεν ισχύει μόνο για ομοιογενείς ομάδες. Ετσι «δεμένες» ετερογενείς ομάδες σαν αυτές μιας σχολικής τάξης, όπου η έμφαση είναι στη φιλία και όχι στην εθνικότητα, μπορεί να εμπνέουν αίσθηση ασφαλείας. Ερευνες δείχνουν ότι η εχθρότητα απέναντι σε διαφορετικές ομάδες αρχίζει από πολύ νωρίς, από τριών μόλις ετών, και η πολιτισμική ταυτότητα της πλειονότητας αποφασίζει ποιος είναι έξω και ποιος μέσα. Ο παράγοντας-κλειδί για την πρόληψη του ρατσισμού είναι η συζήτηση γύρω από αυτόν. Η έλλειψη διαλόγου στο σπίτι και στο σχολείο ενθαρρύνει τα αρνητικά στερεότυπα.

* Ξεκινώντας τη συζήτηση

Ως συντονίστρια ενός ευρύτερου σχολικού προγράμματος για τη μείωση των προκαταλήψεων και του ρατσισμού είχα την τύχη να παρακολουθήσω σε ένα νηπιαγωγείο της Βοστώνης την ακόλουθη σκηνή: ένα παιδάκι ρώτησε «κυρία, γιατί υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικό χρώμα;» Αυτή ήταν μια κρίσιμη στιγμή που θα μπορούσε να διαμορφώσει τη στάση αυτού του παιδιού για την υπόλοιπη ζωή του. Η δασκάλα ζήτησε από το παιδάκι να βγάλει το μπλοκ ζωγραφικής του και τους μαρκαδόρους του και να ζωγραφίσει μια εικόνα με ένα μόνο χρώμα. Οταν τελείωσε τον ρώτησε αν του άρεσε η ζωγραφιά του. Χωρίς δισταγμό απάντησε όχι γιατί ήθελε να βάλει περισσότερα χρώματα. Η δασκάλα τού εξήγησε ότι αυτό ακριβώς ήθελε και η φύση, να δημιουργήσει πολλά και διάφορα είδη με αλλιώτικα χρώματα. Του θύμισε τα λουλούδια με τα διαφορετικά σχήματα, χρώματα και αρώματα που παρ' όλα αυτά είναι ίδια και τα αποκαλούμε όλα λουλούδια. Μίλησαν και για τους ανθρώπους που είναι ανάλογοι με τους μαρκαδόρους του, όλοι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό αλλά με άλλο χρώμα. Η απάντηση του φάνηκε ικανοποιητική γιατί δεν επέμεινε αλλά έτρεξε πίσω στις περιπέτειες και ασχολίες του πεντάχρονου κόσμου του.

Γονείς ή δάσκαλοι και παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν τη συζήτηση για τις προκαταλήψεις, τον ρατσισμό και τον πολιτισμικό πλουραλισμό με τις παρακάτω ερωτήσεις: Τι σημαίνει πολιτισμικός πλουραλισμός; Γιατί είναι σημαντικός; Θέλεις να μάθεις παραπάνω πράγματα για άλλους ανθρώπους; Ποιους; Πώς μπορείς να το κάνεις; Τι σημαίνει «κοινωνική ομάδα», τι σημαίνει «κοινωνία» και ποιες άλλες λέξεις και έννοιες συνδέουμε μαζί τους; Τι σου αρέσει και τι όχι στη δική σου κοινωνική ομάδα; Πώς θα μπορούσαν οι άνθρωποι στη δική σου κοινωνική ομάδα ή χώρα να ζουν μαζί αρμονικά;

ΛΙΖΑ ΒΑΡΒΟΓΛΗ
Το ΒΗΜΑ, 01/04/2001

Racism and xenophobia

linked to biological fear of outsiders in Stone
By Steve Connor Science Editor

RACISM AND xenophobia could have a deep-seated biological basis dating from our Stone Age past, explaining why people naturally tend to shun outsiders. For tens of thousands of years prior to the rise of agriculture in about 8,000BC, human societies lived in close-knit tribes of hunter- gatherers which survived best if they distrusted outsiders, according to two anthropologists.

Mark Pagel of Reading University and Ruth Mace of University College London believe this aversion to strangers was more than simply protecting territory but a way of ensuring the greatest degree of altruistic co- operation within a social group. Such behaviour could explain why humans are so culturally diverse, because shunning outsiders would lead to the evolution of different languages and traditions which tend to reinforce differences between tribes and ethnic groups.

In an article in the journal Nature, Professor Pagel and Dr Mace explain that for much of our history, humans have found it better to collaborate unselfishly than to live in groups where individuals are more self-centred. This altruism can be undermined by individual cheats who fail to co-operate.

It paid to have a healthy distrust of outsiders because it ensured people knew each other - to minimise cheating. "This extreme sociality can make co-operation a stable strategy resistant to cheating even when group members are not related," they say.

"But it does depend upon one key demographic feature: migration between groups must be kept low. If it is not, groups become homogenised, cheats can prosper and the driving force of group selection - difference between groups - fails."

Independent, The (London),
Mar 18, 2004

Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία έχουν ρίζες στη Λίθινη Εποχή

ΠΡΟΑΙΩΝΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ, τα οποία έχουν τις «βιολογικές» βάσεις τους στην Εποχή του Λίθου και στην ανάγκη του ανθρώπου να αντιμετωπίζει με καχυποψία τους αγνώστους, είναι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, σύμφωνα με τους βρετανούς ανθρωπολόγους.

Επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν από ην ανάπτυξη της καλλιέργειας, οι άνθρωποι ήταν κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, οι οποίοι δεν επιδείκνυαν καμία εμπιστοσύνη στους αγνώστους.

Ο καθηγητής Μαρκ Πέιγκελ του Πανεπιστημίου Ρέντιγκ και η συνάδελφός του Ρουθ Μέις από το University College του Λονδίνου πιστεύουν ότι η αποστροφή των ανθρώπων προς τους ξένους δεν βασιζόταν απλώς και μόνο στην ανάγκη προστασίας της περιοχής τους (χαρακτηριστικό το οποίο είναι κοινό σε όλα τα ζώα που συναγωνίζονται στην εξεύρεση τροφής για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους).

Οι δύο ανθρωπολόγοι ισχυρίζονται ότι η καχύποπτη συμπεριφορά προς τους αγνώστους επιτελούσε και μια ακόμη λειτουργία: την ενίσχυση σχέσεων συμπαράστασης και αλληλοϋποστήριξης που έπρεπε να υπάρχει ανάμεσα στα μέλη κάθε κοινωνικής ομάδας.

Παλαιότερες έρευνες έχουν καταδείξει ότι οι πιο αποτελεσματικές ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών ήταν εκείνες οι οποίες απαρτίζονταν από ανιδιοτελή μέλη, τα οποία συνδέονταν με δεσμούς αλληλεγγύης και τα διείπε το πνεύμα συντροφικότητας.

Ωστόσο, αντίθετα με τις ομάδες που απαρτίζονταν από ιδιοτελή μέλη, οι εν λόγω κοινωνίες ήταν πολύ ευάλωτες, καθώς τύχαινε να εμφανισθούν στο εσωτερικό τους μέλη ανήθικα και κλέφτες.

Σε άρθρο τους που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιστημονική επιθεώρηση «Science», οι δύο ανθρωπολόγοι συσχετίζουν αυτά τα συμπεράσματα με τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Επισημαίνουν δηλαδή ότι οι κοινωνίες αντελήφθησαν γρήγορα ότι αρκούσε ένα «μαύρο πρόβατο» για να καταστρέψει τη λειτουργία του συνόλου. Ως αποτέλεσμα ανέπτυξαν μια «υγιή καχυποψία» απέναντι σους ξένους, η οποία τους εξασφάλιζε ότι δεν θα συμπεριληφθεί σους κόλπους τους κάποιος κλέφτης.

Η «ξενόφοβη» συμπεριφορά των προγόνων του σύγχρονου ανθρώπου είναι ένα από τα αίτια, σύμφωνα με τους δύο επιστήμονες, των πολιτισμικών διαφορών που παρατηρούνται σε ολόκληρο τον κόσμο. Υποστηρίζουν δηλαδή ότι η εκδίωξη των ξένων οδήγησε σε ανάπτυξη ποικίλων γλωσσών και παραδόσεων οι οποίες ενισχύουν περαιτέρω τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις φυλές και τις εθνικές ομάδες του πλανήτη.

«Ο φόβος απέναντι σους ξένους ενδέχεται να είναι ριζωμένος στην ανθρώπινη ψυχολογία» τονίζουν οι Μαρκ Πέιγκελ και Ρουθ Μέις. Στηρίζουν μάλιστα το συμπέρασμά τους στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν σημαντικές γονιδιακές διαφορές ανάμεσα στις ανθρώπινες φυλές παρά τις τεράστιες πολιτισμικές διαφορές που εντοπίζονται στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Με άλλα λόγια, οι 7.000 γλώσσες του πλανήτη και ο πολιτισμικός πλούτος της ανθρώπινης ιστορίας είναι αποτέλεσμα περισσότερο της αντιπάθειας για τους ξένους παρά των διαφορετικών γονιδίων».

Steve Connor
Εφημ. "The INDEPENDENT"

Prejudice and Discrimination

Racism without racists

One of the fallacies America's election season is that if Barack Obama is paying an electoral price for his skin tone, it must be because of racists. On the contrary, the evidence is that Obama is facing what scholars have dubbed "racism without racists."

The racism is difficult to measure, but a careful survey completed last month by Stanford University, with The Associated Press and Yahoo, suggested that Obama's support would be about 6 percentage points higher if he were white. That's significant but surmountable.
Most of the lost votes aren't those of dyed-in-the-wool racists. Such racists account for perhaps 10 percent of the electorate and, polling suggests, are mostly conservatives who would not vote for any Democratic presidential candidate.

Rather, most of the votes that Obama actually loses belong to well-meaning whites who believe in racial equality and have no objection to electing a black person as president - yet who discriminate unconsciously.

"When we fixate on the racist individual, we're focused on the least interesting way that race works," said Phillip Goff, a social psychologist at UCLA who focuses his research on "racism without racists." "Most of the way race functions is without the need for racial animus."
For decades, experiments have shown that even many whites who earnestly believe in equal rights will recommend hiring a white job candidate more often than a person with identical credentials who is black. In the experiments, the applicant's folder sometimes presents the person as white, sometimes as black, but everything else is the same. The white person thinks that he or she is selecting on the basis of nonracial factors like experience.

Research suggests that whites are particularly likely to discriminate against blacks when choices are not clear-cut and competing arguments are flying about - in other words, in ambiguous circumstances rather like an electoral campaign.

For example, when the black job candidate is highly qualified, there is no discrimination. Yet in a more muddled gray area where reasonable people could disagree, unconscious discrimination plays a major role.

White participants recommend hiring a white applicant with borderline qualifications 76 percent of the time, while recommending an identically qualified black applicant only 45 percent of the time.

John Dovidio, a psychologist at Yale University who has conducted this study over many years, noted that conscious prejudice as measured in surveys has declined over time. But unconscious discrimination - what psychologists call aversive racism - has stayed fairly constant.
"In the U.S., there's a small percentage of people who in nationwide surveys say they won't vote for a qualified black presidential candidate," Dovidio said. "But a bigger factor is the aversive racists, those who don't think that they're racist."

Faced with a complex decision, he said, aversive racists feel doubts about a black person that they don't feel about an identical white. "These doubts tend to be attributed not to the person's race - because that would be racism - but deflected to other areas that can be talked about, such as lack of experience," he added.

Of course, there are perfectly legitimate reasons to be against a particular black candidate, Obama included. Opposition to Obama is no more evidence of racism than opposition to McCain is evidence of discrimination against the elderly or against war veterans. And at times, Obama's race helps him: It underscores his message of change, it appeals to some whites as a demonstration of their open-mindedness, and it wins him overwhelming black votes and turnout.
Still, a huge array of research suggests that 50 percent or more of whites have unconscious biases that sometimes lead to racial discrimination. (Blacks have their own unconscious biases, surprisingly often against blacks as well).

One set of experiments conducted since the 1970s involves subjects who believe that they are witnessing an emergency (like an epileptic seizure). When there is no other witness, a white bystander will call for help whether the victim is white or black, and there is very little discrimination.

But when there are other bystanders, so the individual responsibility to summon help may feel less obvious, whites will still summon help 75 percent of the time if the victim is white but only 38 percent of the time if the victim is black.

One lesson from this research is that racial biases are deeply embedded within us, more so than many whites believe. But another lesson, a historical one, is that we can overcome unconscious bias. That's what happened with the decline in prejudice against Catholics after the candidacy of John F. Kennedy in 1960.

It just might happen again, this time with race.

Nicholaw D. Kristof
International Herad Tribune
October 6, 2008

Ρατσισμός χωρίς ρατσιστές...

International Herald TribuneΜία από τις εσφαλμένες αντιλήψεις της αμερικανικής προεκλογικής περιόδου είναι ότι αν ο Μπαράκ Ομπάμα πληρώνει ένα εκλογικό τίμημα για το χρώμα του δέρματος του, αυτό συμβαίνει λόγω των ρατσιστών. Αντιθέτως, η πραγματικότητα είναι ότι ο Ομπάμα αντιμετωπίζει αυτό, πουοι μελετητές αποκαλούν «ρατσισμό χωρίς ρατσιστές».

Ο ρατσισμός είναι δύσκολο να μετρηθεί, αλλά μια έρευνα, η οποία ολοκληρώθηκε, τον περασμένο μήνα από το πανεπιστήμιο Στάνφορντ, σε συνεργασία με το «Ασσοσιέτεντ Πρες» και το Yahoo έδειξε ότι το ποσοστό του Ομπάμα θα ήταν κατά έξι τοις εκατό μεγαλύτερο, αν ήταν λευκός. Αυτό είναι σημαντικό, αλλά μπορεί να αλλάξει.

Οι περισσότερες από τις χαμένες ψήφους δεν ανήκουν στους ακραιφνείς ρατσιστές. Τέτοιοι είναι περίπου το 10% του εκλογικού σώματος και όπως δείχνει η έρευνα, είναι κυρίως συντηρητικοί, οι οποίοι δεν θα ψήφιζαν οποιοδήποτε Δημοκρατικό υποψήφιο.

Αντιθέτως, οι περισσότερες ψήφοι, που χάνει ο Ομπάμα ανήκουν σε καλοπροαίρετους λευκούς, οι οποίοι πιστεύουν στη φυλετική ισότητα και δεν έχουν αντίρρηση για την εκλογή ενός μαύρου προέδρου, αλλά παρόλ’ αυτά κάνουν διακρίσεις υποσυνείδητα.

Επί δεκαετίες, διάφορα πειράματα έχουν δείξει ότι ακόμη και πολλοί λευκοί, οι οποίοι πιστεύουν ειλικρινά στα ίσα δικαιώματα, θα συστήσουν συχνότερα ένα λευκό υποψήφιο σε μια δουλειά απ’ ό,τι ένα πρόσωπο, με τα ίδια προσόντα, αλλά μαύρο. Στα πειράματα, ο φάκελος του υποψηφίου άλλοτε αναφέρει ότι είναι μαύρος, άλλοτε όχι, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια. Το λευκό πρόσωπο θεωρεί ότι επιλέγει χωρίς ρατσιστικά κριτήρια, όπως με βάση την εμπειρία.

Η έρευνα δείχνει ότι οι λευκοί είναι πολύ πιθανόν να κάνουν διάκριση εναντίον των μαύρων, όταν οι επιλογές δεν είναι ξεκάθαρες και είναι πολλά τα αντικρουόμενα επιχειρήματα - με άλλα λόγια, υπό διφορούμενες συνθήκες, όπως μια προεκλογική εκστρατεία.
Για παράδειγμα, όταν ένας μαύρος υποψήφιος σε μια δουλειά διαθέτει υψηλά προσόντα δεν γίνονται διακρίσεις. Παρόλ’ αυτά, σε μια γκρίζα κατάσταση, όπου ένας λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να διαφωνήσει, γίνεται διάκριση υποσυνείδητα.

Λευκά στελέχη προτείνουν την πρόσληψη λευκού υποψηφίου με παρόμοια προσόντα στο 76% των περιπτώσεων, ενώ συστήνουν την πρόσληψη μαύρου υποψηφίου με ταυτόσημα προσόντα μόνο στο 45% των περιπτώσεων.

Αντιμέτωποι με μια περίπλοκη απόφαση, όσοι αρνούνται ότι είναι ρατσιστές έχουν αμφιβολίες για ένα μαύρο πρόσωπο, τις οποίες δεν έχουν για έναν ισότιμό του λευκό.Βεβαίως, υπάρχουν απολύτως αποδεκτοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να είσαι αντίθετος με έναν συγκεκριμένο μαύρο υποψήφιο, του Ομπάμα περιλαμβανομένου. Η εναντίωση στον Ομπάμα δεν είναι περισσότερο απόδειξη ρατσισμού απ’ ό,τι η εναντίωση στον Μακέιν απόδειξη διάκρισης εναντίον των ηλικιωμένων ή εναντίον των βετεράνων πολέμου. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, το χρώμα του Ομπάμα τον βοηθάει: υπογραμμίζει το μήνυμά του για αλλαγή, έχει απήχηση σε ορισμένους λευκούς ως απόδειξη της διορατικότητάς τους και τού εξασφαλίζει πολλές ψήφους μαύρων και μεγάλη συμμετοχή.

Ενα μάθημα απ’ όλα αυτά είναι ότι οι φυλετικές προκαταλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι λευκοί. Ωστόσο, ένα άλλο μάθημα, ιστορικό αυτή τη φορά, είναι ότι μπορούμε να υπερβούμε τις ασυνείδητες προκαταλήψεις. Αυτό συνέβη με τη μείωση των προκαταλήψεων εναντίον των καθολικών, μετά την υποψηφιότητα του Τζον Κένεντι το 1960.Μπορεί να ξανασυμβεί. Αυτή τη φορά με τη φυλή.

Καθημερινή 9.10.2008

Ρατσιστικό βραβείο

Ένα άρθρο που παρομοιάζει τους Ιθαγενείς Ινδιάνους της Παραγουάης με τον καρκίνο και τους περιγράφει ως ‘νεολιθικά απομεινάρια’, ‘εκτός χρόνου’ και βρώμικους ξεχώρισε η Παγκόσμια Οργάνωση Προάσπισης των Δικαιωμάτων των Ιθαγενών, Survival ως το ‘πιο ρατσιστικό άρθρο’ που δημοσιεύτηκε στον τύπο τον περασμένο χρόνο. Το βραβείο απονέμεται με την ευκαιρία της 21ς Μαρτίου, η οποία έχει οριστεί από τα Ηνωμένα Έθνη, ως Διεθνούς Μέρας για τον Περιορισμό των Φυλετικών Διακρίσεων.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Παραγουάης ‘La Nacion’ στις 13 Σεπτεμβρίου 2007. Περιγράφει επίσης τους Ινδιάνους ότι έχουν ‘απηρχαιομένη’ κουλτούρα, υποστηρίζει ότι ‘χρειάζεται να εκπολιτιστούν’ και αμφισβητεί την ανθρώπινη τους διάσταση.

Το έπαθλο του ‘πιο ρατσιστικού άρθρου του έτους’ απονέμεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό ‘Survival’ με την ευκαιρία της εκστρατείας, με σύνθημα ‘Stamp it Out’, η οποία σκοπό έχει να καταγγείλει τις ρατσιστικές περιγραφές ανθρώπινων φυλών στα παγκόσμια ΜΜΕ. Ο νικητής θα πάρει ένα πιστοποιητικό που θα αναγράφει τη ρήση του συγγραφέα Luther Standing Bear από την περιοχή Lakota Sioux (ΗΠΑ): ‘Τόσα χρόνια αποκαλείς τον Ινδιάνο άγριο, αλλά, ποτέ δεν κατάφερες να τον κάνεις τέτοιο’.

Ο διευθυντής του Survival, Stephen Corry είπε χαρακτηριστικά, ‘Ο ρατσισμός συχνά στηρίζεται ή χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει, την καταπίεση εναντίον φυλών ανθρώπων, είτε τους κλέβουν τη γη τους, εξερευνώντας τους ή σκοτώνοντας τους. Το άρθρο αυτό ξεκαθαρίζει ότι τέτοιος ρατσισμός συνεχίζει να παρουσιάζεται στον Τύπο, ακόμη και μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι υποτίθεται ‘γνωρίζουν καλύτερα’. Αυτό δεν έχει να κάνει με το πολιτικά ορθό, αλλά έχει πραγματικές συνέπειες για τους πόρους, τη γη και στο τέλος την ίδια τη ζωή, των ανθρώπων που συγκροτούν διάφορες φυλές.

http://www.survival-international.org/about