![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_uR8KYesiiS6BxoUzfor7OOhHJ5Dvjb-nsrNdC6jYn0yiTuArsQPA4cmoeBCX35HW9FUAzLUJiDHBDCF6MKrCzo2xHC1hSpE24U0FYdPnlyUDt7bMXDJ6YCeU8iOo9UJMbbjy9Q5G-q9H/s320/Aristotle_gr3.jpg)
Ο Αριστοτέλης ο ιδρυτής της Περιπατικής Σχολής, με τον περίφημο ορισμό του για την Τραγωδία :
*
" Έστιν ούν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω, χωρίς εκάστου των ειδών εν τοίς μορίοις, δρώντων και ού δι' απαγγελίας, δι' ελέου και φόβου περαίνουσα τήν τών τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν",
*
παρομοιάζει τη συγκίνηση που μας προξενεί η παράσταση μιας τραγωδίας με τη θεραπευτική αγωγή.
Μια τραγωδία βγάζει στο φως εκείνα τα πάθη της ψυχής μας που αναφέροται στο περιεχόμενο της και τα καθαρίζει, δηλαδή καθαρίζει την ψυχή μας ως προς αυτά τα πάθη.
.
Η κάθαρση για τον Αριστοτέλη αποτελεί τον εξαγνισμό των παθημάτων μας.
Το ερώτημα τώρα που τίθεται είναι: Εμάς ποιος θα μας εξαγνίσει από την άκρατη ασυναρτησία που μας περιβάλλει και θα μας λυτρώσει από τα επαναλαμβανόμενα, τραγικά παθήματά μας;
.
Ένας πολύ μεταγενέστερος του Αριστοτέλη είχε πει πολύ εύστοχα ότι: "Η ζωή είναι τραγική γι' αυτούς που αισθάνονται και κωμική γι' αυτούς σκέφτοναται".
Η αλήθεια φαίνεται, να είναι ότι, η ζωή πολλέ φορές είναι μάλλον κωμικοτραγική...
No comments:
Post a Comment