Οι δύο θάνατοι. Ειδοποιός διαφορά

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας ΣοφόκληςΠερπατούσαν σε δρόμο της Θεσσαλονίκης δύο Ορθόδοξοι μοναχοί. Ένα απλό γεροντάκι, με τετριμμένο από τα χρόνια ράσο και ένας νεαρός μοναχός, ο υποτακτικός στο γεροντάκι.

Όπως περπατούσαν, στην άλλη μεριά του δρόμου πήγαινε μία επιβλητική πομπή, με εκατοντάδες ανθρώπους, που συνόδευαν έναν κεκοιμημένο. Από το πλήθος και από τον τρόπο συμπεριφοράς του πλήθους εύκολα γινόταν κατανοητό ότι ο κεκοιμημένος ήταν σημαντική προσωπικότητα, με τα δεδομένα της κουλτούρας του πλήθους των ανθρώπων.

Ο νεαρός μοναχός, κάπως θλιμμένα, εξεφράσθην στον Γέροντά του: «Γέροντά μου οι άνθρωποι που ζουν στον κόσμο, όταν κοιμηθούν έχουν πολλούς ανθρώπους να τους συνοδεύουν στην εξόδιο ακολουθία και στην τελευταία τους κατοικία, ιδίως όταν κάνουν και έργα. Δυστυχώς εμείς οι μοναχοί της Ορθοδοξίας όταν έρθει η στιγμή της κοιμήσεώς μας, εκτός από τους αδελφούς, κανείς άλλος δε μας συνοδεύει. Αυτό δεν είναι άδικο»;

Το γεροντάκι, ως και να περίμενε την ερώτηση-εκφρασθήσα θλίψη του νεαρού μοναχού, αμέσως του απάντησε: «Παιδί μου ο Καλός Θεός τα πάντα εν Σοφία Εποίησε. Ο Πάνσοφος και παντεπόπτης Θεός μας, βλέπει, γνωρίζει, οικονομεί για τα πάντα και γι΄αυτό το γεγονός, φυσικά, που σημαίνει το τέλος της επίγειας ζωής.

Επιτρέπει σε ανθρώπους να τους συνοδεύουν στην εξόδιο ακολουθία και στην τελευταία τους κατοικία εκατοντάδες ζώντες, αφού είναι η τελευταία τους χαρά, έστω και στο πρόσκαιρο φως. Γι` αυτούς που έχουν τη χάρη, λόγω της ποιότητας της επίγειας ζωής τους, δε χρειάζεται να τους δίνει τη χαρά του στιγμιαίου, αφού το όντως φως τους παρέχεται αιωνίως».

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Ο διεθνής «παίκτης» Ερντογάν και η ελλαδική πολιτική ελίτ

 Του Νίκου Ταμουρίδη Δεν είχα σκοπό να γράψω πάλι για τον Τούρκο ηγέτη, αλλά με κατέλαβε μια έντονη ανησυχία από τον διπλωματικό οργασμό και την πρωτοβουλία κινήσεων που αναπτύσσει ο Ερντογάν, γεγονός που τον έχει κατατάξει ως ένα από τους πιο δυναμικούς διεθνείς παίκτες στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Αυτή η ανησυχία και το έντονο συναίσθημα της λύπης για την παθητική και αμήχανη στάση των αντιστοίχων πολιτικών μας ηγετών, με ώθησαν να δημοσιοποιήσω ένα λυπηρό στοχασμό αλληγορικής ειρωνείας: Είναι τελικά κακός ή μήπως καλός ο Τούρκος Πρόεδρος για την χώρα μας;

Καθημερινά, λοιπόν, βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε για τον επί 22 συναπτά έτη ηγέτη της γείτονος χώρας και τα πάσης φύσεως κατορθώματά του. Ο Ερντογάν στηριζόμενος κυρίως στην ισχύ των Ενόπλων του Δυνάμεων, έχει ήδη προωθήσει την χώρα του στο βάθρο της περιφερειακής δύναμης, εφαρμόζοντας παράλληλα μια ασφυκτική πίεση εναντίον της Ελλάδας. Χρόνια τώρα ζούμε κάτω από τις συχνές απειλές του, που μερικές φορές αγγίζουν τα όρια του ημετέρου εξευτελισμού. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός σε συνδυασμό με την όσμωση κεμαλισμού-ισλαμισμού που επιδιώκει, είναι η στρατηγική του επιλογή, προς αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και άνοδο της χώρας του στο βάθρο της μεγάλης δύναμης στο διεθνές σύστημα ισχύος!

Από την άλλη -την δική μας- πλευρά, στην ελληνική πολιτική σκηνή κυριαρχούν οι γνωστές οικογένειες και τα γνωστά τους δόγματα «Η Κύπρος κείται μακράν» και «Δεν διεκδικούμε τίποτε». Τα τελευταία χρόνια, οι απόγονοι και οι κλώνοι αυτών χρησιμοποιούν πολιτικές συνεχούς υποχώρησης που τις ονομάζουν «κατευνασμό», «αποτροπή», «στρατηγική ψυχραιμία», «ήρεμα νερά» και άλλες ασυναρτησίες.

Έτσι, η ελλαδική πολιτική ελίτ, οι θλιβεροί αυτοί εθνικά επικίνδυνοι πολιτικοί μας με την αδράνειά τους, εκουσίως και συνειδητά αφήνουν στον Τούρκο ηγέτη απίστευτα περιθώρια πολιτικών ελιγμών! Δεν ενισχύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, στο ύψος που επιβάλλεται βάσει των υπαρχόντων απειλών, γι αυτό και ακολουθούν μια φοβική πολιτική «εξορκίζοντας» ότι έχει να κάνει με μία πιθανή σύγκρουση. Επιπλέον, εναποθέτουν την όλη πολιτική τους στην (πιθανή) παρέμβαση των ΗΠΑ, στην υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ, θεωρώντας προφανώς ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης, τα σύνορά μας θα τα φυλάξουν άλλοι κι όχι οι Έλληνες!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μάλλον είναι καλή «ευκαιρία» για την Ελλάδα που υπάρχει ο Ερντογάν, γιατί, εκτός από τον αυταρχικό του χαρακτήρα και τις απολυταρχικές του πράξεις:
-Μας κρατάει σε συναγερμό με την καθημερινή πολεμική ρητορική του και τον φρενήρη πολεμικό εξοπλισμό της Τουρκίας,
-Μας διδάσκει πώς να σχεδιάζουμε εθνικά οράματα και εθνική στρατηγική και πώς να τα κάνουμε πράξη,
-Μας μαθαίνει πώς να χειριζόμαστε τις διεθνείς σχέσεις και πώς να εξασκούμε διεθνή διπλωματία με βάση την εθνική στρατηγική,
-Μας «σερβίρει» κατά καιρούς τις ωραίες τηλεοπτικές του σειρές, με τις οποίες διδάσκει γενική και οικογενειακή ηθική, αφού οι ελληνικές σειρές ασχολούνται μόνο με σεξ και βία, ενώ παράλληλα προάγουν την διάλυση της οικογένειας και την ομοφυλοφιλία,
-Μας στέλνει πλούσιους επιχειρηματίες του για να αγοράσουν μέσα ενημέρωσης, ακίνητα και υπηρεσίες, διδάσκοντας πως γίνεται η οικονομική διείσδυση σε εχθρικό περιβάλλον,
-Μας λέει ξεκάθαρα ότι θέλει το μισό Αιγαίο και όλη την Ανατ. Μεσόγειο, με το γνωστό δόγμα Mavi Vatan (=Γαλάζια Πατρίδα), σε αντίθεση με τους πολιτικούς μας που χρησιμοποιούν ως άλλοθι της αμηχανίας και αδράνειάς τους την «ελληνοτουρκική φιλία» και την δήθεν προσκόλληση στο διεθνές δίκαιο (που ο Τούρκος γράφει στα παλιά του παπούτσια),
-Μας «χαρίζει» δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνους παράνομους μετανάστες κάθε χρόνο, δείχνοντας πως μπορείς ειρηνικά να κατακτήσεις μια χώρα διαλύοντας την κοινωνική της συνοχή,
-Μας αποδεικνύει καθημερινά ότι με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, μπορείς να ξεπεράσεις κάθε οικονομική κρίση και να εξασκήσεις εξωτερική πολιτική με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του έθνους.

Ο Ερντογάν είναι αδιαμφισβήτητα μεγάλος ηγέτης για την Τουρκία. Και ουδείς εγγυάται ότι μέσα στην παραφροσύνη της «σουλτανικής» παντοδυναμίας του δεν θα τολμήσει να ενεργήσει θερμά εναντίον των εθνικών μας δικαίων. Και τότε, μια πιθανή απώλεια για τη χώρα μας θα είναι απόλυτα καταστροφική.

Και όπως πάντα, γεννάται το μέγιστο ερώτημα: Εμείς τι πρέπει να κάνουμε;
Ο Τούρκος καταλαβαίνει μόνο από ισχύ! Στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, σε ένα κόσμο που μόνο ειρηνικός δεν είναι, επιβάλλεται να ενισχύσουμε άμεσα και αποτελεσματικά με το απαιτούμενο ανθρώπινο δυναμικό και τα απαραίτητα οπλικά συστήματα τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, οι οποίες αποτελούν το πιο βασικό πυλώνα ισχύος του Ελληνικού Έθνους!

Έχοντας ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ο Τούρκος θα πάψει να μας ενοχλεί, η ειρήνη θα εδραιωθεί, η πολιτική και η οικονομία μας θα ξεπεράσουν την χρεωκοπία στην οποία έχουν περιέλθει και έτσι η πατρίδα μας θα ξαναβρεί το δρόμο που της αξίζει!

Νίκος Ταμουρίδης  Facebook

 Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας ΣοφόκληςΈχουν περάσει 2024 έτη, με βάση τον χωρισμό του χρόνου από το προ Χριστού στο μετά Χριστό. Η γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έφερε στο ανθρώπινο προσκήνιο τη χαρά και την ελπίδα για μια άλλη ζωή ποιοτική, όχι όμως με τα ανθρώπινα, κοινού νοός, μέτρα.

Η πορεία Του πάνω στη γη δε θα είχε καμία απολύτως σημασία εάν δεν προχωρούσε στο κορυφαίο γεγονός της αυτοθυσίας  και της Αναστάσεως.

Οι άνθρωποι οι τότε Τον Δόξασαν, όμως, αμέσως μετά οι ίδιοι φώναζαν σταύρωσον στάυρωσον Αυτόν. Το χειρότερο γι` αυτούς ήταν όταν αυτοκαταργήθηκαν, με τη διά βοής καταδίκη Του, με τους χλευασμούς, με τις κοροϊδίες, με το ξύδι, με το μοίρασμα των ρούχων Του. Άραγε έχουμε εμείς συνειδητοποιήσει πόσες φορές με το ελάχιστο Τον σταυρώνουμε;

Όμως, Αυτός όλα τα ξεπερνά και σαν άλλος Άδωνης των Αρχαίων μας προγόνων μέσα στην Άνοιξη μας φέρνει όχι πλέον την εποχιακή απλώς Άνοιξη αλλά την πραγματική Άνοιξη στις καρδιές, δηλώνοντάς μας όλα όσα Πέρασε για εμάς, για να μας τραβήξει από τα βόρβορα του Κάτω Κόσμου, για να μας περάσει από τον Αχέροντα Ποταμό του Αρχαίου Κόσμου, για να μας απομακρύνει από τα Τελώνια και απρόσκοπτα να οδηγούνται οι ψυχές εκεί από όπου προήλθαν, εκεί που τους αξίζει, στο φως που ως άνθρωποι το ονομάζουμε λευκό, αφού είναι το καθάριο του Φωτός και του Ουρανού, στο Φως το Ιλαρό, στον Παράδεισο.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας το δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν Είμαι εκ του κόσμου τούτου», δηλαδή δεν ανήκω σ` αυτό τον κόσμο, στον κίβδηλο, στον πρόσκαιρο, όπου ως άνθος του αγρού ούτος εξανθίσει, αλλά μας συμβουλεύει με το: «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν». Αυτός έχει υπομονή, μας περιμένει, να πάμε με δική μας πρωτοβουλία κοντά Του. Μας απέδειξε πως η υπομονή του Ιώβ είναι μηδέν μπροστά στη δική του, αφού Αυτός υπέφερε τα πάντα για εμάς, χωρίς ουδένα αντάλλαγμα.

Την άφιξη του Θεανθρώπου δε την διαπιστώνει ο αντικειμενικός ερευνητής μόνο μέσα από τις δηλώσεις του Ίδιου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, μήτε μόνο μέσα από την Παλαιά Διαθήκη. Είναι ξεκάθαρα τα στοιχεία, όπως, από τα μεγαλύτερα πνεύματα παγκοσμίως, ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο με το Κόνυο, επειδή κατά τα αδύνατα μυαλά, τους αντιπάλους του, της εποχής, εισήγαγε στην Αθήνα της πνευματικής και νοητικής παρακμής κενά δαιμόνια και ποια ήταν αυτά; Η πίστη στον Ένα στον Άγνωστο Θεό, ο Διογένης ζούσε ως Κύνας, εξού και Κυνικός Φιλόσοφος μέσα στο πιθάρι του, δηλαδή τι καυτηρίαζε διά της παρούσας του ζωής; Φυσικά τα πρόσκαιρα της ύλης. Ο Αριστοτέλης υποχρεώθηκε στην αυτοεξορία για μια ακόμα και τελευταία φορά από την Αθήνα. Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ο Στωικός Φιλόσοφος της ηρεμίας, της γαλήνης, της αταραξίας, είναι θα λέγαμε προπομπός της μοναχικής υπερκόσμιας ζωής. Αυτούς και πολλούς άλλους, τιμά πλέον η Ορθόδοξος Εκκλησία.

Ο Παλαιός Κόσμος έκλεισε τον κύκλο του, όλα τα τότε ιστορικά γεγονότα συνηγορούν προς αυτό το συμπέρασμα. Αυτός ήταν και ο λόγος της έλευσης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μας εγκαινίασε, μας δίδαξε την έμπρακτη αφοσίωση στην αγάπη, στη Θεοσέβεια, στην αλληλεγγύη.

Ο Ίδιος είχε προαναγγείλει στους μαθητές Του το χαρμόσυνο θαύμα της Αναστάσεώς Του. «Από τότε άρχισε ο Ιησούς να φανερώνει στους μαθητές Του ότι πρέπει να αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα και εκεί θα πάθει πολλά από τους πρεσβυτέρους, από τους Αρχιερείς, από τους Γραμματείς και θα θανατωθεί, και την Τρίτη Ημέρα από τον θάνατό Του θα Αναστηθεί.

Η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλώνει την κατάργηση του σκότους και του θανάτου για τους ανθρώπους. Είναι το Κέντρο και το θεμέλιο της Χριστιανικής Θρησκείας. Επειδή, «εάν ο Ιησούς Χριστός δεν είχε Αναστηθεί, τότε η πίστη σας είναι ανώφελη», Α` Κοριθ.,Κεφ.15, στ.17.

Σε καμία άλλη θρησκεία ο Ίδιος ο Θεός δε γεννιέται, δεν πορεύεται, δεν κάνει θαύματα, δεν ξεπερνά τα φυσικά στοιχεία, δεν υποφέρει για τους διώκτες του, δε θυσιάζεται με τον τελείως ατιμωτικό τρόπο της εποχής του, τη σταύρωση σε ξύλινο σταυρό, που ήταν χαρακτηριστικό για όσους είχαν βαριές κατηγορίες, δεν Αγίασε το αντικείμενο της δικής του θυσίας, δεν το έκανε απόδειξη της αγάπης του, δε δήλωσε το «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Δεν αναστήθηκε σε τρεις Ημέρες, ως δηλώνει η Αγία Τριάδα. Δεν έχει συγχωρέσει τους χλευαστές και τους σταυρωτές, δεν καλεί τους οπαδούς να αγαπούν, να εύχονται, να προσεύχονται για τους εχθρούς. Κανένας άλλος δε μιλά με ακρίβεια, με σαφήνεια για τις ψυχές.

Εύχομαι Ευλογημένο Πάσχα, Καλή Ανάσταση.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής,

Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος

Η Κοινότητα Ορά στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ και η θυσία του Ήρωα Πετράκη Κυπριανού

 Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Η πεθερά μου Παρασκευή Κοκκινογένη Ζορπά, ορκίστηκε τον Ιερό Όρκο της ΕΟΚΑ μαζί με την Μαρουλλού του Ττασιού, η οποία μετά τον Αγώνα πήγε στην Αμερική. Ορκίστηκαν από την Μαρία Σωζού Κονναρή και από τη Μαρίτσα Τζαπερίδου, η οποία μετά τον Αγώνα εγκαταστάθηκε στην Αφρική.

Η ορκωμοσία έγινε στο μικρό εξωκλήσι του Αποστόλου Ανδρέα, εκεί που βρίσκεται σήμερα το Εκκλησάκι προς τιμή του, ακριβώς στο σημείο εκείνο υπάρχει το εκκλησάκι εκείνης της εποχής, κρατώντας την εικόνα του. Όταν τελείωσαν τον Ιερό Όρκο, φίλησαν ταπεινά την εικόνα του. Αυτή ήταν η διαδικασία της ορκωμοσίας, στην Κοινότητα Ορά, της Επαρχίας Λάρνακας, λέγοντας φυσικά τον Ιερό Όρκο της ΕΟΚΑ. Εξυπακούεται κανείς άλλος δε γνώριζε και δεν έπρεπε να γνωρίζει ποιοι και ποιες ήταν μυημένοι και μυημένες, μόνο έτσι διασφαλιζόταν η Οργάνωση.

Μέσα στα καθήκοντα των γυναικών της Οράς ήταν όταν έπρεπε να διασπείρουν τα φυλλάδια της Οργάνωσης με απόλυτη μυστικότητα. Η Μαρουλλού αναλάμβανε το δύσκολο έργο της μεταφοράς τροφίμων σε καταζητούμενους Αγωνιστές, ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο αδελφός της ο Γιωρκής, ο οποίος μετά τη θυσία του Ήρωα Πετράκη Κυπριανού, όπου και ο ίδιος υπέστη βασανιστήρια, αναχώρησε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στις Η.Π.Α.

Δύο από τους αγωνιστές μετέφεραν τον ήρωα Πετράκη από τη Βάβλα στην Ορά. Το βέβαιο είναι ότι ο Ήρωας Πετράκης Κυπριανού είχε προδοθεί. Δεν εξηγείται αλλιώς η πλήρης περικύκλωση της Οράς από πλήθος Άγγλων στρατιωτών, πλήρως εξοπλισμένων. Δυστυχώς οι Εφιάλτες και οι Ιούδες καραδοκούν συνεχώς.

Η Παρασκευή Κοκκινογένη μαζί με τους γονείς και με την αδελφή της Ελένη την ημέρα της μεταφοράς του ήρωα βρίσκονταν στα κτήματά τους, όπως και πολλοί άλλοι συγχωριανοί, για τις γεωργικές εργασίες, τέτοια εποχή Μαρτίου φύτευαν διάφορα είδη ζαρζαβατικών. Όταν επέστρεψαν στο σπίτι βρήκαν την πόρτα του σπιτιού τους βγαλμένη και την Κοινότητα, σε κάθε σημείο, ακόμα και απίθανο, πλήρως ελεγχόμενη από τους πάνοπλους Άγγλους στρατιώτες.

Η Άγγλοι κήρυξαν το γνωστό κέρφιου. Το βράδυ συγκέντρωσαν τους άνδρες στον αστυνομικό σταθμό της Κοινότητας. Κάποιες γυναίκες έμειναν μαζί σ` ένα σπίτι, για λόγους δικής τους προστασίας. Εκείνο το τραγικό βράδυ κανείς δεν κοιμήθηκε. Άκουγαν κι έβλεπαν, όπως μπορούσαν, το πυρακτωμένο πυρ της αποκρουστικής κλαγγής των όπλων.

Οι Άγγλοι στρατιώτες κτύπησαν βάναυσα άνδρες για να ομολογήσουν την κρυψώνα, τι γνώριζαν για τον ήρωα, για τον Αγώνα, κανείς εκείνο το βράδυ δεν τους είπε λέξη. Το κακό είχε συντελεστεί προηγουμένως.

Τολμηρές γυναίκες πήραν μπουκάλες από ζιβανία, με απόλυτη προφύλαξη, στον τοίχο της αστυνομίας. Άνδρες τις πήραν και άλειψαν τις πληγές αυτών που υπέστησαν τα βασανιστήρια. Κάποιες από αυτές ήταν η Παρασκευή Κοκκινογένη και η Μαρία Σωζού Κονναρή.

Τον ήρωα Πετράκη, τον μετέφεραν για δική του προστασία οι αγωνιστές στην Μαρουλλού, όπου τον έκρυψε. Όταν ο Ήρωας και η Μαρουλλού  διαπίστωσαν ότι τον εντόπισαν οι κατακτητές, η Μαρουλλού του πρότεινε να τον ντύσει γριά. Αυτός αρνήθηκε λέγοντάς της ότι δε θα ξεγελαστούν οι Άγγλοι κι ότι ο ίδιος είναι ορκισμένος να πεθάνει ηρωικά και όχι να παραδοθεί.

Βγήκε από το σπίτι, προχώρησε μέσα από δέντρα και από περιβόλια, ανέβηκε σε διόρωφο σπίτι, εκεί εντοπίστηκε οπότε έδωσε την ύστατη μάχη πυροβολώντας. Οι εκατοντάδες Άγγλοι κτυπούσαν ανελέητα ένα νέο παιδί, σύμβολο και τεκμήριο της νιότης και της διαχρονικής ελληνικής Λεβεντιάς, μη τολμώντας να τον πλησιάσουν.

Ουσιαστικά οι Άγγλοι στρατιώτες, έχοντας οδηγίες από τους στρατηγούς τους, προτιμούσαν να δολοφονούν τα παλληκάρια, με όποιον ποταπό τρόπο, παρά να τα αντιμετωπίσουν έντιμα με κίνδυνο να τους ξεφύγουν.

Έπεσε αφήνοντας την ψυχή του να ταξιδέψει στις Λευτεριάς τα μέρη, που η ίδια υποδεχόταν τις ψυχές των θυσιασθέντων προς τιμή Της, στο σημείο που είναι η πλάκα, στην πλατεία της Κοινότητας.

Η βρύση είναι εκεί φτιαγμένη, γράφοντας πάνω το 1956, για να δηλώνει στους περαστικούς πως στο σημείο εκείνο, στις 21 Μαρτίου 1957, ως άλλος Αθανάσιος Διάκος, θυσιάστηκε ένας από τους νέους που προσέφεραν σε όλους τους Έλληνες συμπατριώτες τους το δροσερό νερό της Ελευθερίας. Ο Πεύκος εκεί σταθερός και υπερήφανος, δροσίζει το μέρος της θυσίας του, δηλώνοντας ότι το φυσικό τοπίο της Κύπρου νιώθει και σέβεται ίσως και περισσότερο από τους ανθρώπους τις θυσίες των παιδιών της γαλαζοπράσινης Κύπρου, αφού η φύση είναι σταθερά μαζί τους ενώ άνθρωποι περνούν αδιάφορα από τα κενοτάφια και από τα μέρη της θυσίας τους.

Η Παρασκευή Κοκκινογένη, επειδή το σπίτι της είναι στον δρόμο, όπως και άλλων συγχωριανών, κοίταζε από την κλειδαρότρυπα. Τότε είδε τον νεκρό Ήρωα, ως το σημείο του σώματός του που φαινόταν, ξαπλωμένο στο λαντρόβερ, με τα πόδια του να κρέμονται, φορούσε μποτάκια κόκκινου χρώματος, με φερμουάρ. Ο θρήνος ήταν το κυρίαρχο στοιχείο εκείνων των ημερών στην Κοινότητα.

Η δράση της ΕΟΚΑ στην Κοινότητα δε σταμάτησε, αντίθετα συνεχίστηκε με ισχυρή θέληση και με περισσότερες πλέον προφυλάξεις, όλοι συνέχισαν την ιερή τους αποστολή. Τα φυλλάδια κυκλοφορούσαν.

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου ήταν αυτός που μετέφερε με το λεωφορείο του με ασφάλεια τα φυλλάδια. Οι γυναίκες τα έκρυβαν σε απίθανα μέρη, που δεν υπήρχε ίχνος πιθανότητας να τα βρουν οι κατακτητές όσο κι αν έψαχναν. Τα κυκλοφορούσαν σε ανύποπτο χρόνο, στα σπίτια, χωρίς να γίνονται αντιληπτές. Κανείς δεν μπορούσε να τις εντοπίσει, ούτε να τις υποψιαστεί, αφού ήταν απλές συνηθισμένες φυσιογνωμίες της Κυπριακής υπαίθρου. Είχαν, όμως, ψυχή λιονταριού, μυαλό λύκου, αετίσιο μάτι. Δύσκολο και για άντρες  σήμερα να τις έφταναν στην ανδραγαθία. Τέτοιες προσωπικότητες πρέπει να επιλέγονται σε καίριες θέσεις.

Κάποια στιγμή στην Ορά έγιναν έρευνες από τους Άγγλους. Τα μέλη της οικογένειας της Παρασκευής Κοκκινογένη έλειπαν, όπως και άλλοι συγχωριανοί στην Παναγία του Κύκκου για να προσκυνήσουν. Φυλλάδια ήταν κρυμμένα στο σπίτι, σε πλήρως ασφαλή χώρο.  Ήταν η Παρασκευή μόνη της, νεαρό κορίτσι. Τους υποδέχθηκε με χαμόγελο, τους κέρασε γλυκό καρύδι, το έφαγαν, ελάχιστα ερεύνησαν, ίσως επειδή ήταν μόνο του στο σπίτι ένα κορίτσι, ίσως γιατί σεβάστηκαν το κέρασμα, ίσως για όποιους άλλους λόγους κι έφυγαν. Αντίστοιχα γεγονότα συνέβαιναν σε πολλά σπίτια κατά τη διάρκεια ερευνών.

Σημειώνω ότι οι ευθύνες, από την ηγεσία της ΕΟΚΑ, ήταν διαχωρισμένες, ο κάθε αγωνιστής και η κάθε αγωνίστρια είχε συγκεκριμένη αποστολή, αυτό συνέβαινε και με τη διασπορά των φυλλαδίων και με κάθε τι.

Μετά τη θυσία του ήρωα Πετράκη Κυπριανού, οι Αγωνιστές μετακινήθηκαν, από την περιφέρεια της Οράς, τουλάχιστο για ένα χρονικό διάστημα, για λόγους προστασίας και περισσότερης ασφάλειας, σε άλλες περιοχές. Όμως, η δράση συνεχίστηκε, στα υπόλοιπά της τμήματα, μέχρι το τέλος του Αγώνα. Αυτή είναι μία από τις πολλές περιγραφές δράσεων κατά τη διάρκεια του Ένδοξου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, που εκτιμώ ότι πρέπει να καταγραφούν.

Οφείλουμε την ελευθερία μας, τη ζωή μας, τις θέσεις εργασίας, τα πάντα σ` αυτούς τους γνωστούς και άγνωστους ήρωες και αγωνιστές, άνδρες και γυναίκες. Οι ευθύνες της συμφοράς του 1974 βαρύνουν άλλους, όχι αυτούς που αγωνίστηκαν για εμάς που είναι αγνοί πατριώτες, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες μας, συγχωριανοί και συγχωριανές μας.

Έχουμε την ηθική υποχρέωση να φροντίζουμε ώστε τα παιδιά και τα εγγόνια μας, οι νέες γενεές να γνωρίζουν, να σέβονται τις θυσίες των προγόνων τους, να γνωρίζουν πως υπάρχει η πιθανότητα, γεγονός που απευχόμαστε, να χρειαστεί να γίνουν πολλώ κάρρωνες εκείνων. Αυτά τα ιστορικά γεγονότα πρέπει πλέον να ενταχθούν στις ιστορικές πηγές. Εάν θέλεις ειρήνη να είσαι έτοιμος για πόλεμο, οικονομικώς, πληθυσμιακώς, μορφωτικώς, στρατιωτικώς, με ισχυρό ψυχικό σθένος. Είναι καιρός να δούμε με ανοικτό μάτι τα σύγχρονα, τα σημερινά γεγονότα, σε όλα τα επίπεδα. Μόνο έτσι είσαι σεβαστός και υπολογίσιμος στο τραπέζι των αποφάσεων.

Εις μνημόσυνο αιώνιο για τους αγνούς ήρωες, ηρωίδες, αγωνιστές και αγωνίστριες που έχουν αποβιώσει.

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος