Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος, Λιάσκα-Μαυράκη Μαρία

Μια ιστορία αληθινής αγάπης που δεν έσβησε ποτέ, όσα χρόνια κι αν πέρασαν

Το 1939, στη Λήμνο, ο συνταγματάρχης Πέτρος Αναστασιάδης σώζει από βέβαιο πνιγμό τον ανιψιό της Αθηνάς Θαλίδου, που παραθέριζε στο νησί και διασκέδαζε με ξέγνοιαστες βόλτες και χορούς. Ανάμεσα στον Πέτρο και στην Αθηνά γεννιέται ένας κεραυνοβόλος έρωτας, ενώ τα αεροπλάνα του Χίτλερ πετούν πάνω από την Ισπανία και οι πρώτοι καπνοί έχουν την οσμή του πολέμου, πάνω από τη χρυσή γη της Λήμνου. Και τότε, λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πρεμιέρα του πρώτου ομιλούντος κινηματογράφου, ένα λάθος των υπευθύνων προκαλεί μια πυρκαγιά που καταπίνει ανθρώπινες ζωές. Ο Πέτρος σώζει την Αθηνά από τη φωτιά, μα, κατόπιν, ο πόλεμος τους χωρίζει. Εκείνη φεύγει για την Αθήνα κι αυτός για το μέτωπο, απ’ όπου της γράφει γράμματα μέσα απ’ τη μάχη. Η αήττητη γερμανική μηχανή εισβάλλει στην Ελλάδα και οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά της Αθηνάς λένε ότι ο Πέτρος είναι νεκρός. Τα χρόνια περνούν και η Αθηνά παντρεύεται, αλλά ποτέ δεν ξεχνά τον Πέτρο. Τι άλλο της επιφυλάσσει η ζωή;

Είναι εύθραυστο πράγμα ο έρωτας. Δεν φτάνει να τον βρεις, αλλά πρέπει να ξέρεις και να τον φυλάς…

Κριτική της Βιργινίας Αυγερινού για το βιβλίο “ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ“
της ΜΑΡΙΑΣ ΛΙΑΣΚΑ-ΜΑΥΡΑΚΗ
εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ

Μετά το κοινωνικοιστορικό μυθιστόρημα «Μη μου πεις το τέλος» και το ιστορικό μυθιστόρημα « Ο κύκλος με τη θάλασσα», η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη, επανέρχεται στα συγγραφικά δρώμενα, με το τρίτο της βιβλίο «Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.

«… Είναι εύθραυστο πράγμα ο έρωτας. Δεν φτάνει να τον βρεις, αλλά πρέπει να ξέρεις και να τον φυλάς, Αθηνούλα…. Να τον φυλάς σαν κόρη οφθαλμού. Μόνο αν τον φυλάνε δύο, μένει προστατευμένος. Μόνο αν δύο τον φροντίζουν, γεμίζει με χαρά τη ζωή σου…»

Μάιος 1939, λίγο πριν αρχίσει ο πόλεμος, σε ένα όμορφο νησί, την Λήμνο. Εκεί βρίσκεται η Αθηνά Θαλίδου με την μικρή της αδελφή την Αναστασία, φιλοξενούμενες από την λατρεμένη τους θεία Μέλπω. Εκεί, ύστερα από ένα αναπάντεχο συμβάν, γίνεται η αιτία να γνωρίσει τον αξιωματικό Πέτρο Αναστασιάδη, έναν υπέροχο άντρα, που παρά την διαφορά ηλικίας τους, ερωτεύεται. Ένας αληθινός έρωτας, αμοιβαίος, που αν και ξεκίνησε ξαφνικά, κράτησε μια ολόκληρη ζωή.
«… πάντοτε έτρεμε αυτή τη μεγάλη ευτυχία, που έμοιαζε με ειρωνεία του σύμπαντος -την ‘ένιωθε σαν μεταμφιεσμένη θλίψη· σαν μια ευχή που πήρε μαζί του το άστρο, καθώς έπεφτε…»
Στο νησί φτάνει ο πρώτος ομιλών κινηματογράφος, η ανυπομονησία των κατοίκων μεγάλη, όμως ύστερα από ανθρώπινο λάθος, προκαλείται τεράστια πυρκαγιά και χάνουν την ζωή τους πολλοί άνθρωποι. Η Αθηνά, σώζεται χάρη στον Πέτρο, που συγκλονισμένος νιώθει θλίψη, αφού δεν μπόρεσε να σώσει πολλούς. Ο Πέτρος και ο αρραβωνιαστικός της Αναστασίας -γιατρός- δίνουν αληθινή μάχη για την σωτηρία των κατοίκων. Συγκλονιστική η περιγραφή της πυρκαγιάς, δοσμένη ρεαλιστικά, τραγικά όχι όμως και αποτρόπαια.

«…Γιατί ζωή χωρίς αγάπη είναι θάνατος, κακός θάνατος…»

Ιστορικές εξελίξεις, πόλεμος στην Ελλάδα και η Αθηνά φεύγει για την πρωτεύουσα, και ο Πέτρος για το μέτωπο. Οι δυο ερωτευμένοι αλληλογραφούν έως ότου η Αθηνά, πληροφορείται τον θάνατο του Πέτρου.

«… Η μοίρα ένωνε και χώριζε κατά πώς ήθελε εκείνη τους ανθρώπους…»

Τα χρόνια περνούν και η Αθηνά θα παντρευτεί, χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσει τον Πέτρο.

«… Ο πιο αδυσώπητος αντίπαλος είναι αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει… γιατί δεν έχει και τίποτα να φοβηθεί».

-Τι θα συμβεί όταν ο άντρας της, θα φέρει έναν φίλο του στο σπίτι για να τον σώσει;
-Ποιο ρόλο παίζει η μικρή Αθηνά, η εγγονή της, και η φίλη της Ειρήνη στην αποκάλυψη κρυμμένων μυστικών;
-Τι επιφυλάσσει στην ζωή των ηρώων, η μοίρα;
– Η μοίρα ή η ανθρώπινη παρέμβαση, μπορεί να αλλάξει την ζωή μας;
-Πόσο μπορεί να αντέξει μια αγάπη στον χρόνο;

Όλα αυτά θα απαντηθούν, διαβάζοντας το βιβλίο της Μαρίας Λιάσκα-Μαυράκη.

Το έργο διατρέχει τρεις χρονικές περιόδους, 1939-1948, 1986 και εκτείνεται στο σήμερα. Με χρονικές εναλλαγές, η συγγραφέας τοποθετεί τα κομμάτια του παζλ, στην ιστορία των ηρώων της, δίνοντας ένα ξεχωριστό φινάλε. Ένα κοινωνικό, ιστορικό, αισθηματικό βιβλίο, με γρήγορη πλοκή, αγωνία και ζωντανές περιγραφές. Γραφή λιτή και μεστή. Ήρωες αληθινοί, που κάθε ένας δίνει ανάλογα συναισθήματα στον αναγνώστη. Έρωτας, φιλία, αγάπη που θα ζει… μέχρι να αλλάξει ο άνεμος…
Πηγή: Κριτική της Βιργινίας Αυγερινού για το "Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος" (vivlio-life.gr - 31/10/2016)

 Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη : Ο έρωτας συχνά δεν σου αφήνει περιθώρια να πράξεις το «σωστό»

Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε με την πεποίθηση ότι «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Σπούδασε οικονομικά, αλλά από πολύ μικρή ασχολήθηκε με την τέχνη της συγγραφής. Έχει ζήσει στην Αγγλία και τη Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια τολμά να ζει στο αγαπημένο της νησί του βορείου Αιγαίου, τη Λήμνο. Είναι συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων: «Μη μου πεις το τέλος» (Άνεμος Εκδοτική, 2014) και «Ο κύκλος με τη θάλασσα» (Άνεμος Εκδοτική, 2015).

ΕΡ. Μαρία γεννήθηκες στην Αθήνα, έζησες στην Αγγλία και στην Γαλλία και κατέληξες στη Λήμνο. Πως προέκυψε αυτός ο κύκλος;

ΑΠ. Είχα από πάντα την τάση να «φεύγω», να αλλάζω μέρη… η Αγγλία προέκυψε σαν μέρος σπουδών αρχικά αλλά αυτό ήταν περισσότερο πρόφαση. Όπως και η Γαλλία και συγκεκριμένα το Παρίσι. Αγάπησα πολύ αυτά τα μέρη και βρήκα εκεί κομμάτια του εαυτού μου που δεν ήξερα πως υπάρχουν. Σήμερα είμαι στη Λήμνο, αλλά αυτό δεν αποκλείεται και να αλλάξει.

ΕΡ. Έχεις σπουδάσει Οικονομικά αλλά ασχολείσαι με τη συγγραφή. Υπάρχει σχέση μεταξύ οικονομικών και συγγραφής;

ΑΠ. Φαινομενικά μπορεί να μην υπάρχει… όμως  όσες προσλαμβάνουσες  δεχτείς-αν έχεις το μικρόβιο της συγγραφής- μεταβολίζονται μέσα σου και καταλήγουν στις λέξεις… Έχω σπουδάσει και μουσική για παράδειγμα και νομίζω πως αρκετές φορές υπάρχει αυτό στα βιβλία μου.

ΕΡ. Η συγγραφή πότε μπήκε στη ζωή σου; 

ΑΠ. Από τότε που έμαθα να γράφω, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Νομίζω πως τελικά με τη συγγραφή δεν εκφράζεσαι- ή δεν εκφράζεσαι μόνο-αλλά κυρίως δραπετεύεις.

ΕΡ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου με τίτλο «Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος». Προφανώς ο τίτλος είναι συμβολικός, σε τι παραπέμπει;

ΑΠ. Είναι μια φράση που τη λέει ο ήρωας του βιβλίου.  Έχει και κυριολεκτική σημασία και συμβολική φυσικά.

ΕΡ. Η ιστορία που διηγείσαι εξελίσσεται στη Λήμνο το νησί που κατοικείς. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία ή αφορά εξ ολοκλήρου μυθοπλασία;

ΑΠ. Είναι το πρώτο βιβλίο μέσα στο οποίο αναφέρω και τη Λήμνο… η αλήθεια είναι πως υπάρχουν και πραγματικές καταστάσεις και πρόσωπα, ντυμένα βέβαια τον μανδύα του δικού μου μύθου.

ΕΡ. Ο έρωτας έρχεται για την Αθηνά ξαφνικά κι αναπάντεχα, όμως παραμένει ανολοκλήρωτος λόγω του πολέμου. Μήπως γι΄ αυτό η Αθηνά δεν τον ξεπέρασε ποτέ;

ΑΠ. Μπορεί και τελικά οι έρωτες της φαντασίας μας να είναι και πιο «τέλειοι». Ή καμιά φορά μαθαίνεις να αγαπάς τον άλλον από μακριά. Δεν ξέρω πως ξεπερνάμε έναν ερώτα, ίσως για κάποιους να ισχύει και το ότι δεν τους ξεπερνάμε ποτέ.

ΕΡ. Πιστεύεις ότι η Αθηνά «θυσιάστηκε» χάρη της αδερφής της σ΄ έναν γάμο που δεν επιθυμούσε ή ήταν και προσωπική της ανάγκη ν΄ ακουμπήσει κάπου;

ΑΠ. Ναι, νομίζω πως θυσιάστηκε, όπως και πολλά νεαρά κορίτσια έχουν θυσιαστεί ως «νύφες» για το όνομα της οικογένειας, για το καλό της οικογένειας και για ένα σωρό άλλους λόγους. Αλλά και αγόρια. Εμένα ο αδερφός του παππού μου έμεινε ανύπαντρος όχι από επιλογή αλλά γιατί έπρεπε να παντρευτεί η αδερφή του πρώτα η οποία τελικά δεν παντρεύτηκε ποτέ. Μπορεί να έχουμε γελάσει πολύ με διάφορες τέτοιες ιστορίες-ακόμη και δραματοποιημένες μέσα από τις ελληνικές ταινίες του ‘50 και του ‘60, όμως στην πραγματική ζωή, η μοναξιά δεν αστειεύεται είτε τη ζεις μέσα σε ένα συμβατικό γάμο είτε τη ζεις και τυπικά μόνος.

ΕΡ. Ο Πέτρος παρουσιάζεται με δυο όψεις, η μια είναι του αγωνιστή συνταγματάρχη και η άλλη του ερωτευμένου άνδρα. Η μια όψη τον βοηθούσε να ισορροπήσει την άλλη;

ΑΠ. Ίσως τελικά να είναι κόντρα η μια όψη στην άλλη. Η μία είναι η αθέατη πλευρά του αυτή που έδειχνε μόνο σε εκείνη.

ΕΡ. Οι δυο μικρές, Ειρήνη και Αθηνά, μοιάζουν σαν τις καλές μοίρες του έρωτα. Οι «σκανταλιές» τους προκαλούν μ΄ ένα τρόπο μεταφυσικό την εξέλιξη.  Αυτός ήταν ο ρόλος που ήθελες να τους δώσεις;

ΑΠ. Μου αρέσει πολύ αυτή η σκέψη. Δεν είμαι σίγουρη πως την είχα κάνει τόσο συνειδητά όταν έγραφα… αλλά τώρα από απόσταση που το ξαναβλέπω κάπως έτσι είναι.

ΕΡ. Ο Γιώργος μοιάζει με θύμα της πλεκτάνης του έρωτα, όμως δείχνει σπάνια ανωτερότητα ψυχής. Ήταν από υποχρέωση στον Πέτρο ή από αγάπη στην Αθηνά;

ΑΠ. Ο έρωτας συχνά δεν σου αφήνει περιθώρια να πράξεις το «σωστό» με την έννοια του δίκαιου ή ακόμη και του ηθικού. Μάλλον η αίσθηση του καθήκοντος, της ευγνωμοσύνης, του θαυμασμού σε οδηγούν σε πράξεις υπέρβασης.   Μπορεί να κάνεις την υπέρβαση της προσωπικότητας σου εξ αιτίας του έρωτα αλλά κατά βάθος σε κάνει εγωιστή. Ο ερωτευμένος Γιώργος δεν μπορεί να βοηθήσει τον αντίζηλό του. Βοηθάει τον γενναίο πολεμιστή, εκείνον στον οποίο χρεωστάει τη ζωή του.

ΕΡ. Δίνεις το στίγμα των μικρών Ειρήνης και Αθηνάς σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία αλλά χωρίς πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή τους. Η Ειρήνη βρίσκεται σ΄ έναν αγώνα απεξάρτησης.  Τι ήθελες να δηλώσεις;

ΑΠ. Πολλές φορές οι ήρωες αυτονομούνται… η διαδρομή της Ειρήνης δεν υπήρχε από την αρχή στο μυαλό μου… στην πορεία την γνώρισα κι εγώ και είχε αυτήν την εξέλιξη. Οι ενοχές παίζουν καταλυτικό ρόλο, στις αποφάσεις και τις επιλογές μας. Εκτός από την αγάπη και την φιλία, ήθελα να μιλήσω και για την ενοχή. Αυτό το συναίσθημα που βασανίζει κυρίως εμάς τις γυναίκες, από την πολύ μικρή ηλικία, χωρίς να το συνειδητοποιούμε πολλές φορές, χωρίς να το ξέρουμε. Αλήθεια πόσο ελεύθερα διαλέγουμε να είμαστε ότι είμαστε ή να κάνουμε ότι κάνουμε; Πόσο απαλλαγμένα και ενοχοποιημένα;

ΕΡ. Μου έκανε εντύπωση ότι στο βιβλίο σου περιγράφεις τη ζωή της γιαγιάς Αθηνάς, της εγγονής της Αθηνάς με τη φίλη της Ειρήνη ενώ παραλείπεις την ενδιάμεση γενιά, δηλαδή, την κόρη της γιαγιάς και μητέρα της εγγονής, σαν να μην υπήρξε ποτέ το ενδιάμεσο στάδιο. Μπορείς να το εξηγήσεις;

ΑΠ. Οι κεντρικοί ήρωες είναι αυτοί στην συγκεκριμένη ιστορία… η ενδιάμεση γενιά ίσως με απασχολήσει σε κάποιο επόμενο βιβλίο!!

ΕΡ. «Ένιωσα ορφανή όταν πέθανε η γιαγιά μου» σκέφτεται η εγγονή Αθηνά. Τι προσδιορίζουν αυτά τα λόγια;

ΑΠ. Ναι, λέει η Αθηνά «ένιωσα ορφανή όταν πέθανε η γιαγιά μου»… και προσδιορίζω αυτό ακριβώς που λέει παρακάτω.. «γιατί η ορφάνια αποκαλύπτεται όταν χάσεις το πιο σπουδαίο καταφύγιο σου»

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Δεν ξέρω αν μπορεί η λογοτεχνία να μας αλλάξει τη ζωή μπορεί όμως σίγουρα να αλλάξει κομμάτια του εαυτού μας… κι αυτό είναι και το μεγαλύτερο κέρδος.

*** Το βιβλίο «Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος» της Μαρίας Λιάσκα-Μαυράκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ

 Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Συζητώντας με τη Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη

Ερώτηση 1η: Ποιος/α είναι ο/η αγαπημένος/η συγγραφέας;

Μ.Λ.Μ.: Πολλοί συγγραφείς είχαν καταλυτική επίδραση επάνω μου. Αναφέρομαι συχνά στους περίφημους Ρώσους αλλά και στους Γάλλους “κλασσικούς”. Εννοείται όμως πως πρώτα αγάπησα τους ποιητές και τους συγγραφείς του τόπου μας. Γενικά υπάρχει μια κοινοτυπία που υπαγορεύει να μην μιλάμε για έναν μόνο συγγραφέα. Ίσως αυτό να έχει και μια βάση γιατί διαφορετικά βιβλία από διαφορετικούς συγγραφείς παίρνουν την θέση τους στην καρδιά μου. Για παράδειγμα ξεχωρίζω την "Αηδονόπιτα", το «Ακτογραφώντας» αλλά και το "παραμιλητό των σκοτεινών Θεών", Τα ποιήματα του κύριου Βλαβιανού, το "η Αϊσέ πάει διακοπές" αλλά και το "Με Λυμένο χειρόφρενο". Δεν μπορώ να μην αναφερθώ όμως σε μια σπουδαία προσωπικότητα και να πω πως αγαπώ πολύ την Ελένη Πριοβόλου, είναι το πρότυπο μου, δεν είναι μια πεζογράφος μονάχα, είναι μια πραγματική λογοτέχνης, είναι η συγγραφέας με την μαγική γλώσσα που δεν αφήνει τις λέξεις αλλά ούτε και τις συνειδήσεις μας στην τύχη τους.

Ερώτηση 2η: Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Μ.Λ.Μ.: Το πρώτο βιβλίο που διάβασα μετά τα πολύ παιδικά παραμύθια ήταν του Ντενί Λανγκλουά και λέγεται Μιλώντας στα παιδιά για την αδικία. Ένα βιβλίο που διαμορφώνει χαρακτήρες πάντα επίκαιρο, σήμερα, τότε, νομίζω πάντα.

Ερώτηση 3η: Τι σημαίνει η συγγραφή για εσάς;

Μ.Λ.Μ.: Είναι τρόπος ζωής. Δεν γίνεται να μην είναι τρόπος ζωής. Όχι τόσο με το στερεότυπο του απομονωμένου συγγραφέα , όσο με την έννοια πως είναι τέτοια η ψυχοσύνθεσή μου που οτιδήποτε γύρω μου ή μέσα μου το ερμηνεύω με τη γραφή αλλά και με την ανάγνωση. Ίσως και περισσότερο με την ανάγνωση κάποιες φορές.

Ερώτηση 4η: Ποια είναι η πηγή έμπνευσή σας;

Μ.Λ.Μ.: Οτιδήποτε μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης. Ειδικά ότι έχει να κάνει με την ανθρώπινη ψυχολογία. Έτσι κι αλλιώς στην χώρα που ζούμε, ακόμη και στην ουρά στο ΙΚΑ να περιμένεις μπορείς να σκεφτείς ολόκληρο θεατρικό από τους διαλόγους που θα ακούσεις. Κωμικές και τραγικές καταστάσεις παντού γύρω μας, και άνθρωποι που τις εκφράζουν. Εξάλλου εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο η διαδρομή στην ψυχή του ανθρώπου παρά η περιγραφή της διαδρομή "Πειραιάς - Κηφισιά" για παράδειγμα.

Ερώτηση 5η: Τι σας "ώθησε" να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Μ.Λ.Μ.: Ήταν ο τρόπος μου να επικοινωνήσω με τον κόσμο και τον εαυτό μου. Δεν είχα άλλο τρόπο να εκφραστώ ίσως. Ήταν κάτι που έγινε πολύ φυσικά όταν ήμουν πολύ μικρή. Αυτό που με ώθησε στην έκδοση του πρώτου μου βιβλίου ήταν κάτι διαφορετικό. Ένα κίνητρο, μια παρότρυνση που ήρθε την κατάλληλη στιγμή από τον κατάλληλο άνθρωπο.

Ερώτηση 6η: Πως θα χαρακτηρίζατε το νέο σας βιβλίο "Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος";

Μ.Λ.Μ.: Αυτά τα αφήνω για τον εκδοτικό μου οίκο που έχει μεγαλύτερη εμπειρία. Δεν υπάρχουν ταμπέλες στην πεζογραφία.

Ερώτηση 7η: Πιστεύετε πως όταν αλλάζει ο άνεμος σηματοδοτεί και ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή μας;

Μ.Λ.Μ.: Συμβολικά ναι, κάπως έτσι μπορεί να είναι. Αν το θέλουμε βέβαια πραγματικά.

Ερώτηση 8η: Στο βιβλίο σας μας μιλάτε για την αληθινή αγάπη. Πιστεύετε πως μπορεί κάποιος να την "ανακαλύψει" εύκολα και να τη βιώσει σε όλο της το μεγαλείο;

Μ.Λ.Μ.: Η αληθινή αγάπη είναι ένα όμορφο κλισέ πλεονασμού. Η αγάπη αν υπάρχει μόνο αληθινή είναι. Αν υπάρχει… θα υπάρχει! Δεν χρειάζεται «αποκαλύψεις». Καμιά φορά δεν έχουμε χώρο στη ζωή μας για την αγάπη. Όταν της κάνουμε χώρο είναι κι αυτή λίγο στεναχωρημένη κι ίσως έχει λίγο απομακρυνθεί. Όσο για τον έρωτα .. όπως γράφει και η κυρία Αγγελάκη-Ρουκ « ο έρωτας ζάρωσε σαν προθεσμία έγινε εώς».

Ερώτηση 9η: Μας βάζετε στην ιστορία του βιβλίου μέσω κάποιων γραμμάτων. Παλιά ο τρόπος επικοινωνίας ήταν μέσω του ταχυδρομείου και πλέον είναι τα τηλέφωνα και ο υπολογιστής με διάφορους και ποικίλους τρόπους. Πιστεύετε πως παρόλο που πλέον υπάρχουν πιο άμεσοι και πιο σύγχρονοι τρόποι επικοινωνίας ο κόσμος μπαίνει πιο πολύ στη διαδικασία να μιλήσει με κάποιον ή έχει δημιουργηθεί μεταξύ των ανθρώπων αποξένωση;

Μ.Λ.Μ.: Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή που παρά το γεγονός πως η πρόσβαση στην πληροφορία και στην επικοινωνία κατ’ επέκταση είναι και πιο εύκολη και πιο γρήγορη η ουσιαστική επαφή δεν υπάρχει. Νομίζω, πως όλα ξεκινούν από την παιδεία και τον τρόπο που έχεις μεγαλώσει. Αν έχεις μάθει να νοιάζεσαι, να συν-αισθάνεσαι τότε μπορείς να «βγαίνεις» από τον εαυτό σου και να στρέφεσαι στον πλησίον σου. Διαφορετικά νομίζεις-συνειδητά ή ασυνείδητα- πως είσαι το κέντρο του κόσμου.

Ερώτηση 10η: Η Αθηνά θα ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας για να παντρευτεί και η μικρότερή της αδερφή τον εκλεκτό της καρδιάς της. Τα παλιά χρόνια υπήρχαν κάποια στερεότυπα όπως να παντρεύονται με ηλικιακή σειρά ή τα κορίτσια και μετά τα αγόρια της οικογένειας. Ένας γάμος από ανάγκη που δεν στηρίζεται στην αληθινή αγάπη πιστεύετε πως μπορεί να στεριώσει τη σημερινή εποχή;

Μ.Λ.Μ.: Εξαρτάται τι θέλει κάποιος μέσα από το θεσμό του γάμου. Το «χαρτί» του γάμου όσο ωραίο και να είναι το πάρτι εκείνη την μέρα δεν παύει να είναι μια κοινωνική σύμβαση. Δεν χρειάζεται να υπάρχει αν οι άνθρωποι είναι αληθινοί.

Ερώτηση 11η: Η ιστορία σας βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Πιστεύετε πως είναι εύκολο ή δύσκολο για έναν συγγραφέα να καταφέρει να αποτυπώσει στο χαρτί την αλήθεια;

Μ.Λ.Μ.: Όπως σε όλα υπάρχουν κι εδώ δυσκολίες και ευκολίες. Ο πεζογράφος και ιδιαίτερα ο μυθιστοριογράφος δεν κάνει ντοκιμαντέρ. Όσο αληθινά γεγονότα και να υπάρχουν πλέκονται με τον μύθο του συγγραφέα.

Ερώτηση 12η: Πιστεύετε πως όλοι μας πρέπει να μαθαίνουμε την αλήθεια ακόμα και στη δύση της ζωής μας;

Μ.Λ.Μ.: Δεν είμαι σίγουρη. Μερικές φορές λέμε πως θέλουμε την αλήθεια αλλά δεν ξέρω κατά πόσο είμαστε έτοιμοι για να την καλοδεχτούμε.

Ερώτηση 13η: Για ποιο λόγο πιστεύετε πως πρέπει οι αναγνώστες να διαβάσουν το βιβλίο σας;

Μ.Λ.Μ.: Δεν υπάρχουν «πρέπει» στην πεζογραφία. Πιστεύω πως είναι μια ιστορία που ακουμπάει στη νοσταλγία για την αγάπη, την φιλία και τον έρωτα. Συγκινεί αυτόν που την διαβάζει όπως συνέβη ίσως και σε εμένα όταν την έγραψα. Αφορά όλους που έχουν χάσει έναν καλό φίλο αλλά και όσους δεν μπόρεσαν ίσως να ξεχάσουν την πρώτη τους αγάπη.

Ερώτηση 14η: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες σας;

Μ.Λ.Μ.: Θα δανειστώ την φράση ενός αγαπημένου μου συγγραφέα του Δημήτρη Στεφανάκη-χωρίς το ερωτηματικό όμως . «Πως η λογοτεχνία μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή».

Ερώτηση 15η: Θα θέλατε να μας πείτε μερικά λόγια για το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;

Μ.Λ.Μ.: Πάντα κάτι γράφω. Είναι όμως λίγο νωρίς να μιλήσω για αυτό. Μόλις νιώσω περισσότερο έτοιμη θα είναι τιμή μου να το μοιραστώ. Σας ευχαριστώ πολύ.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε! Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σας!!!

Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε με την πεποίθηση ότι «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Σπούδασε οικονομικά, αλλά από πολύ μικρή ασχολήθηκε με την τέχνη της συγγραφής. Έχει ζήσει στην Αγγλία και τη Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια τολμά να ζει στο αγαπημένο της νησί του βορείου Αιγαίου, τη Λήμνο. Είναι συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων: «Μη μου πεις το τέλος» (Άνεμος Εκδοτική, 2014) και «Ο κύκλος με τη θάλασσα» (Άνεμος Εκδοτική, 2015).

"Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος", εκδόσεις Ωκεανίδα, 2016

"Ο κύκλος με τη θάλασσα", Άνεμος εκδοτική, 2015

"Μη μου πεις το τέλος", Άνεμος εκδοτική, 2014.

"Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος"

Μια ιστορία αληθινής αγάπης που δεν έσβησε ποτέ, όσα χρόνια κι αν πέρασαν.

Το 1939, στη Λήμνο, ο συνταγματάρχης Πέτρος Αναστασιάδης σώζει από βέβαιο πνιγμό τον ανιψιό της Αθηνάς Θαλίδου, που παραθέριζε στο νησί και διασκέδαζε με ξέγνοιαστες βόλτες και χορούς. Ανάμεσα στον Πέτρο και στην Αθηνά γεννιέται ένας κεραυνοβόλος έρωτας, ενώ τα αεροπλάνα του Χίτλερ πετούν πάνω από την Ισπανία και οι πρώτοι καπνοί έχουν την οσμή του πολέμου, πάνω από τη χρυσή γη της Λήμνου. Και τότε, λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πρεμιέρα του πρώτου ομιλούντος κινηματογράφου, ένα λάθος των υπευθύνων προκαλεί μια πυρκαγιά που καταπίνει ανθρώπινες ζωές. Ο Πέτρος σώζει την Αθηνά από τη φωτιά, μα, κατόπιν, ο πόλεμος τους χωρίζει. Εκείνη φεύγει για την Αθήνα κι αυτός για το μέτωπο, απ’ όπου της γράφει γράμματα μέσα απ’ τη μάχη. Η αήττητη γερμανική μηχανή εισβάλλει στην Ελλάδα και οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά της Αθηνάς λένε ότι ο Πέτρος είναι νεκρός. Τα χρόνια περνούν και η Αθηνά παντρεύεται, αλλά ποτέ δεν ξεχνά τον Πέτρο. Τι άλλο της επιφυλάσσει η ζωή;

Αναρτήθηκε από Βασιλική Διαμαντή

Πηγή: http://vivliomania-vivliolatreia.blogspot.com

Κριτική Βιβλίου “Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος” της Μαρίας Λιάσκα – Μαυράκη

Η ιστορία μας γυρνάει αρκετά χρόνια πίσω, στα χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής, της ξενιτιάς των Ελλήνων στην Αλεξάνδρεια, της γερμανικής κατοχής, του εμφυλίου πολέμου μέχρι και το σήμερα. Η Αθηνά και η Αναστασία, αδερφές, περνάνε κάποιες στιγμές της ζωής τους στη Λήμνο στη θεία τους Μέλπω.

Πρόκειται για μία ερωτική ιστορία που εξελίσσεται λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ανάμεσα στην Αθηνά και στον Πέτρο. Η ιστορία μετά από πολλά χρόνια και συγκεκριμένα τη δεκαετία του 80 έρχεται στο φως από την συνονόματη εγγονή της Αθηνάς και τη φίλη της Ειρήνη, οι οποίες βρίσκουν στο σπίτι ένα ερμητικά κλειστό κασελάκι και μέσα σε αυτό κάποια γράμματα του Πέτρου προς την αγαπημένη του.

Αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο της βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου και μπορώ να πω πως παρόλο τη μελαγχολικότητα των γεγονότων και όχι μόνο σου αφήνει μία όμορφη γλύκα. Άλλωστε κάθε μεγάλος έρωτας ανεξαρτήτου αποτελέσματος αν μη τι άλλο σε κάνει να εμβαθύνεις τον συναισθηματικό σου κόσμο. Όπως λέει και ο Πέτρος σε κάποιο σημείο: “Αν με ρωτούσες, ναι, θα ερχόμουν ξανά, όπως το '39, στην αγαπημένη πατρίδα σου, μόνο για να σ' έβλεπα...”

Αυτό για εμένα σημαίνει πληρότητα και αληθινή, ανεκτίμητη αγάπη που μπορούν να νιώσουν οι άνθρωποι που συναντούν το έτερόν τους ήμισυ, Και χάρηκα που το βρήκα σε ένα βιβλίο ασχέτως αν το τέλος τους βρήκε μαζί ή όχι. Άλλωστε σημασία έχει η πορεία και η προσπάθεια να κατακτήσει κάποιος το όνειρο, το άπιαστο και η γιαγιά Αθηνά και ο συνταγματάρχης Πέτρος το κατέφεραν μέχρι τη δύση της ζωής τους.

Αγάπη, έρωτας, έχθρες, απογοήτευση, μάχες, ήττες, νίκες, ιστορικά γεγονότα, ανθρώπινος πόνος, μισαλλοδοξία, πόθος, όνειρα και φιλία συνθέτουν άριστα την ιστορία που μας παρουσιάσει η συγγραφέας μέσα από το πόνημά της και είμαι σίγουρη πως κάθε αναγνώστης θα το αγαπήσει και θα θαυμάσει την τιμιότητα, την ανδρεία, την πληρότητα της ψυχής και την αληθινή αγάπη που κατακλύζουν τους ήρωες του βιβλίου!
Βασιλική Διαμάντη

Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος, της Μαρίας Λιάσκα-Μαυράκη

Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ, Μαρία Λιάσκα - Μαυράκη, Πάνος Τουρλής

Η Αθηνά και η Αναστασία, γόνοι αιγυπτιώτικης οικογένειας, περνούν τα καλοκαίρια τους στη Λήμνο ώσπου λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου ένας άντρας αναστατώνει την καρδιά της Αθηνάς. Τη δεκαετία του 1980, η συνονόματη εγγονή της Αθηνάς και η Ειρήνη ανακαλύπτουν κάτι ξεχασμένα γράμματα και αρχίζουν να τα διαβάζουν ενώ ο άνεμος αρχίζει να αλλάζει.

Μια καλογραμμένη ερωτική ιστορία με έναν διαφορετικό τρόπο αφήγησης. Την ερωτική ιστορία του 1940 την αναβιώνουν τα δυο αθώα εντεκάχρονα κορίτσια μέσα από τα γράμματα που διαβάζουν κι έτσι η ιστορία συμπληρώνεται με τη μέθοδο του πρωθύστερου. Ρομαντικό και σκληρό, με ένα φινάλε που αν και δεν ήταν πρωτότυπο με συγκίνησε, είναι ένα κείμενο που με κράτησε χάρη στην ικανότητα της συγγραφέως να αναπαριστά με σαφήνεια τις κοινωνικές και ιστορικές στιγμές της πλοκής. Δύσκολα τα χρόνια του Εμφυλίου, όπου ο αλληλοσκοτωμός και το αλληλοφάγωμα ήταν στην πρώτη γραμμή και η κυρία Λιάσκα βρίσκει τον τρόπο μέσα από αυτές τις στάχτες να κρατά ζωντανή τη σπίθα του έρωτα.

Θα σταθώ ιδιαίτερα στον χαρακτηρισμό της Λήμνου: «Το έχει αυτό η Λήμνος: κρατάει τα μυστικά σου καλά κρυμμένα από αδιάκριτους ανθρώπους και ξωτικά. Αν ξαναέρθεις χρόνια μετά, θα τα βρεις ακριβώς εκεί όπου τα είχες θάψει. Γι’ αυτό πρέπει να είσαι σίγουρος, όταν θα ζητήσεις τη βοήθειά της για μια κρυψώνα…» (σελ. 287). Σε λίγες προτάσεις, όλη η ψυχή του νησιού.

Επίσης, στη σελίδα 193 δίνεται με τον καλύτερο τρόπο η αγωνιώδης κατάσταση στην Αθήνα κυρίως κατά τη διάρκεια της Κατοχής: «Όταν μια πόλη αφήνει τα παιδιά της να ζουν ή πιο σωστά απλά να υπάρχουν στους δρόμους, ξυπόλητα, κοντοκουρεμένα, με άδεια πιατάκια στα χέρια, τότε σίγουρα δεν είναι έτοιμη για την επόμενη ημέρα… Κι αν η επόμενη ημέρα είναι το ίδιο άγρια με την προηγούμενη, δεν μπορείς να ελπίζεις σε τίποτα καλό…».

Χωρία σαν κι αυτό είναι που με κάνουν να περιμένω με ανυπομονησία κάθε επόμενο έργο μιας γυναίκας που μας χάρισε το αξεπέραστο «Ο κύκλος με τη θάλασσα» και να την επικροτώ σε κάθε νέα της προσπάθεια.
Πηγή: tovivlio.net

Facebook

Μη μου πεις το τέλος, Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη

Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη, Συγγραφέας

Σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης η πύλη του Παραδείσου έμοιαζε πολύ κοντά. Δεν μας έλειψε τίποτα, τα είχαμε όλα: ένας μύθος που στραγγάλισε τις αληθινές δυνατότητες και άφησε μια ολόκληρη γενιά στον πάγκο. 

Άννα Περίδη, Αλεξάνδρα Μελά. Δύο γυναίκες. Γιαγιά κι εγγονή. Διασχίζουν τον εικοστό αιώνα. Τον ξεπερνούν. Η πρώτη διηγείται την ιστορία της μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της, το οποίο διαβάζει η δεύτερη. Από τα αρώματα των μενεξέδων της Κηφισιάς ως τις χιονισμένες βουνοκορφές του Γράμμου, η ζωή της καταγράφει τις περιπέτειες του τόπου μας, τις προδοσίες, τους πολέμους, τα γραμμένα και τ’ άγραφα μυστικά.

Στροβιλιζόμαστε γύρω της, όλοι εμείς στην Ελλάδα και στις αδικημένες μητροπόλεις του περασμένου αιώνα, από τα ερείπια της ισπανικής Γκουέρνικα και τις αλλόφρονες αποφάσεις του Φράνκο μέχρι τους χρυσαφένιους τρούλους της παγωμένης σταλινικής Μόσχας. Με οδύνη και ελπίδα, αντέχουμε από το ιδιώνυμο και τις εξορίες μέχρι τη σημερινή κατ’ επίφαση δημοκρατία, την κρίση, τις αυτοκτονίες. Φταίμε άραγε όλοι;

Μέσα από τις συμπληγάδες των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, η Άννα μάς μαθαίνει από την αρχή τι σημαίνει όνειρο, φιλία, οικογένεια και φυσικά έρωτας. Και μας προκαλεί να γράψουμε εμείς το τέλος της ιστορίας...

Ένα βιβλίο που κερδίζει τις εντυπώσεις αρχίζοντας από το πανέμορφο, ρομαντικό εξώφυλλό του και εξακολουθεί να εντυπωσιάζει τον αναγνώστη, καθώς γυρίζει μαγεμένος τις σελίδες του. Η συγγραφέας με αυτό το πρώτο της μυθιστόρημα νομίζω πως καθιερώνεται για την ικανότητά της να μαγεύει τον αναγνώστη, να τον καθηλώνει, να τον συγκινεί, να τον διδάσκει, να τον προβληματίζει. Από τώρα ανυπομονώ για το επόμενο μυθιστόρημά της!

Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας προσπαθήσω να σας πω λίγα πράγματα για την υπόθεση του βιβλίου χωρίς, όμως, να σας αποκαλύψω τα ουσιώδη μικρά μυστικά της πλοκής του. Όλα ξεκινούν από το άνοιγμα μιας διαθήκης, του πατέρα της ηρωΐδας μας, της Αλεξάνδρας Μελά. Ο δικηγόρος του της παραδίδει κάποια ημερολόγια που φύλαγε ο πατέρας της για εκείνη. Αφορούν την ιστορία της οικογένειάς τους και των προγόνων της και, ειδικότερα, της γιαγιάς της κοπέλας, της Άννας Περίδη.

Καθώς η ηρωΐδα μας βυθίζεται στις σελίδες των ημερολογίων και αναρωτιέται πώς βρέθηκαν όλα αυτά στα χέρια του πατέρα της και κατόπιν στα δικά της, κάνουμε κι εμείς μια αναδρομή, συχνά επώδυνη, στην ιστορία του ελληνισμού μέσα από τα «μάτια» και τα προσωπικά βιώματα των ηρώων του βιβλίου. Η συγγραφέας με ένα μοναδικό, αξιέπαινο ταλέντο αναμειγνύει την ατόφια ιστορία με την μυθοπλασία και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και σαγηνευτικό.

Μέσα από τις σελίδες αυτού του εξαιρετικού μυθιστορήματος ο αναγνώστης ταξιδεύει από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα του μεσοπολέμου, στην προ και μετά την Μικρασιατική καταστροφή εποχή, στην Κηφισιά της μπελ - επόκ και στην άνοδο του κομμουνισμού σε όλα τα Βαλκάνια, στην μετέπειτα άνοδο του φασισμού, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Κατοχή και στην ισχυρότατη ελληνική αντίσταση, στην απελευθέρωση, στον εμφύλιο και το εθνικό αιματοκύλισμα, στους εκάστοτε «διακοσμητικούς» βασιλείς, στην ανελέητη δίωξη των αριστερών, στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών, στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στην Μεταπολίτευση και την ολισθαίνουσα εικονική ευμάρεια που οδήγησε σιγά – σιγά στην σύγχρονη οικονομική κρίση και την εξαθλίωση ηθών, ανθρώπων και αξιοπρεπειών.

Όλα αυτά τα σημαντικότατα ιστορικά γεγονότα συγχωνεύτηκαν με την πολύ ενδιαφέρουσα μυθοπλασία της συγγραφέως και το αποτέλεσμα είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που διδάσκει την νεώτερη ιστορία του τόπου μας στον αναγνώστη προβληματίζοντάς τον για όλα τα «ολισθήματα» του έθνους μας που πρόδωσαν ιδέες, ανθρώπους και ιδανικά. Παρακολουθώντας την πορεία των ηρώων, της Μαρίας Δελλή, του Θοδωρή Περίδη, του Στρατή, του Χρήστου, του Δαμιανού, της Άννας Περίδη, του Ιβάν, του Νίκου, και τόσων άλλων, καθηλωνόμαστε και αγωνιούμε, συμπάσχουμε, συγκινούμαστε, ερωτευόμαστε και παθιαζόμαστε με τους ανθρώπους και τις ιδεολογίες τους.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην ταλαντούχα και πολλά υποσχόμενη συγγραφέα Μαρία Λιάσκα – Μαυράκη για αυτό το πρώτο εκπληκτικό βιβλίο της, το οποίο και σας προτείνω να διαβάσετε ανεπιφύλακτα!!!
Πηγή: http://filoithslogotexnias.blogspot.gr/2014/09/blog-post_28.html

Πως σας ήρθε η ιδέα;

Η ιδέα έρχεται γράφοντας. Υπάρχουν ερεθίσματα παντού γύρω μας. Κάποια από αυτά ενώνονται με τον κόσμο που έχω μέσα μου και βγαίνουν πάλι έξω.

Που γράψατε το βιβλίο σας;

Στο σπίτι μου, στη δουλειά, στη παραλία, παντού. Θα μπορούσα να γράφω οπουδήποτε, με ησυχία και φασαρία, με κόσμο ή χωρίς. Και έτσι έγινε. Πολλά χρόνια ξοδεύονται περιμένοντας τις ιδανικές συνθήκες για να γίνει «κάτι». Έτσι είναι και με τη συγγραφή. Όλοι ονειρευόμαστε το μαγικό γραφείο με την απίστευτη θέα, την μουσική που αγαπάμε και την απαραίτητη ενθάρρυνση. Στην πραγματική ζωή κανείς δεν θα είχε γράψει τίποτα αν περίμενε για όλα αυτά.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή; 

Περίπου 4 μήνες.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;

Είναι δύσκολο με δυο λόγια. Ίσως ιστορικό μυθιστόρημα. Όχι γραμμένο από ιστορικό όμως!

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;

Το βιβλίο αφορά σε ένα ημερολόγιο που βρίσκει η Αλεξάνδρα. Το ημερολόγιο αυτό περιγράφει τη ζωή της γιαγιάς της, της Άννας, όπως αυτή ξεδιπλώνεται μέσα στον τελευταίο αιώνα.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;  

Την Ελλάδα, την χώρα μας.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;

Νομίζω η Μαρία. Μάλλον επειδή αποφασίζει με την καρδιά της και δεν προδίδει αυτά που πιστεύει. Μοιάζει αδύναμη αλλά ταυτόχρονα είναι πάρα πολύ δυνατή.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;

Ευχάριστη ώρα -ελπίζω- και έντονα συναισθήματα. Παράλληλα, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να πάρει μια ιδέα από άλλες εποχές που μοιάζουν μακρινές, είναι όμως τόσο πολύ σύγχρονες...

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;

Να μην έχουν τα παιδιά μου, τα παιδιά μας το δικαίωμα της επιλογής.

Φοβάστε...

Να έρθει η μέρα που θα ντρεπόμαστε για τους εαυτούς μας.

Αγαπάτε...

Α, τα παιδιά. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μεγαλειώδες.

Ελπίζετε...

Να συναισθανθεί ο κόσμος του τι γίνεται σήμερα. Το στημένο παιχνίδι εις βάρος μας. Η ελπίδα είναι το αντίδοτο στη θλίψη των ημερών που ζούμε.

Θέλετε...

Να μπορώ να κρατάω τα καλά. Να πετάω τα άσχημα στη θάλασσα. Διαφορετικά μένω στάσιμη.

Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;

Όλοι όσοι ελπίζουν σε ένα καλύτερο κόσμο.

Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;

Για αυτόν ακριβώς το λόγο... για να ελπίζουμε και κυρίως να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο κόσμο.

Γιατί δεν πρέπει;

Γενικά δεν υπάρχει λόγος που δεν πρέπει να διαβάζουμε βιβλία. Ακόμη και αν υπάρχουν τα λεγόμενα «κακά» βιβλία. Στο συγκεκριμένο, αυτό που θα ήθελα να πω είναι πως προφανώς δεν είμαι πολιτικός αναλυτής. Δεν υπάρχει λόγος να το διαβάσεις αν θέλεις να ψάξεις, ή να ακουμπήσεις κομματικές τοποθετήσεις. Δεν μιλάω εγώ στην ιστορία. Μιλάει η Άννα, η Μαρία, ο Θοδωρής, ο Δαμιανός. Καλό είναι να ακούσουμε αυτούς που έζησαν, πολέμους, δημοκρατίες και «δημοκρατίες», βασιλιάδες, εξορίες, συγγνώμες.

Που/πως μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;

Μετά τις 10 Μαΐου σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και φυσικά από το site της Άνεμος Εκδοτική.

Που/πως μπορούμε να βρούμε εσάς;

Στη Λήμνο.

Ποιο χρώμα του ταιριάζει;

Το πρώτα που θέλει να βάψει ο καθένας τα όνειρα και τα συναισθήματα που έχει καθώς το διαβάζει. Άλλοτε είναι σκούρο και γκρίζο -πως να βάλεις χρώμα στην κατοχή της Ελλάδας- και άλλοτε φωτεινό γαλάζιο πρωινό καλοκαιριού.

Ποια μουσική;

Η μουσική που θα «ακούσει» αυτός που το διαβάζει έχει να κάνει με τα βιώματά του και την ηλικία του. Ίσως δένει μαζί του το «Μ' αεροπλάνα και βαπόρια». Μπορεί να είναι ένα παλιό ρεμπέτικο αλλά μπορεί να είναι και το Derniere danse της Indila.

Ποιο άρωμα;

Άρωμα Ελλάδας. Γιασεμί, πασχαλιές, νυχτολούλουδα.

Ποιο συναίσθημα;

Δεν μπορώ να το περιγράψω το συναίσθημα. Οι εναλλαγές είναι έντονες και πολλές. Από τη βαθιά θλίψη και την απελπισία στην ανείπωτη χαρά του πρώτου έρωτα και από την αγωνία του θανάτου στην ελπίδα της γέννησης ενός μωρού.

Αν δεν ήταν βιβλίο, τι θα μπορούσε να είναι;

Ίσως ένα Ημερολόγιο του εικοστού αιώνα.

Αν δεν ήσασταν συγγραφέας τι θα μπορούσατε να είστε;

Από πολύ, πολύ μικρή ήθελα να γίνω συγγραφέας. Απλά δεν μπορείς να περιφέρεσαι απαντώντας πως θα γίνεις συγγραφέας στην κλισέ ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις». Μερικές φορές μέχρι να το πάρεις απόφαση κάνεις διάφορα άλλα επαγγέλματα. Αλλά και μετά. Πάντως θα ήθελα να είμαι και δασκάλα σε δημοτικό σχολείο.

Ποιον συγγραφέα διαβάζετε ανελλιπώς;

Πάρα πολλούς. Υπάρχουν συγγραφείς όπως ο Γιώργος Μιχαηλίδης και ο Σάλμαν Ρούσντι που τα βιβλία τους βρίσκονται πάντα σε απόσταση αναπνοής από το κομοδίνο μου. Διαβάζω φράσεις τους, λέξεις τους και ιδέες τους έτσι, μόνο και μόνο για να ξαναθυμάμαι πως μπορεί κάποιος να «υπάρχει» έτσι. Υπάρχουν και συγγραφείς που ανακαλύπτω τώρα -παρά τα πολλά τους χρόνια στη συγγραφή- όπως ο Γιάννης Φιλιππίδης, ο Γιάννης Καλπούζος, ο Κώστας Χατζηαντωνίου, ο Αύγουστος Κορτώ και πολλοί νεώτεροι συγγραφικά που τους αγαπώ πολύ και με κάνουν να θέλω να γράφω.

Σας έχει επηρεάσει άλλος συγγραφέας στον τρόπο που γράφετε ή σκέφτεστε ή ζείτε; Ποιος/ποιο βιβλίο;

Όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς μας επηρεάζουν στο τρόπο που σκεφτόμαστε. Είναι αδύνατον να διαβάσεις το «έγκλημα και τιμωρία» και να μείνεις ο ίδιος. Ή ακόμη κι αν ξεφυλλίσεις απλά ένα έργο του Καμύ, ή του Καζαντζάκη το ξέρεις από πριν πως δε θα είσαι ποτέ πια ο ίδιος. Αυτό μετά από μόνο του αλλάζει και τον τρόπο που ζεις, τον τρόπο που διαλέγεις φίλους, τον τρόπο που υπάρχεις.

Οι ήρωές σας μπορούν να σας κατευθύνουν ή εσείς και μόνο ορίζετε την συνέχεια και τις τύχες τους;

Οι ήρωες ζωντανεύουν στο χαρτί και συχνά ορίζουν τις τύχες τους. Μπορεί να ακούγεται κλισέ όμως έτσι συμβαίνει. Καμιά φορά πιστεύω πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι ζουν μέσα μου και απλά ανοίγω την πόρτα να βγουν. Η συγγραφή είναι ο πιο «κόσμιος» τρόπος να έρθουν στον έξω κόσμο μέσα από μένα.

Τι χρειάζεται κάποιος για να γράψει; Φαντασία ή εμπειρία;

Για να γράψει κάποιος χρειάζεται χαρτί και μολύβι ή κομπιούτερ ή και τίποτα από όλα αυτά. Μπορείς να γράφεις και με το μυαλό. Συχνά γράφω με το μυαλό μου.

Τι καθορίζει την επιτυχία σε ένα βιβλίο;

Είναι σαν να ρωτάμε το μυστικό της ευτυχίας... δεν ξέρω. Δεν νομίζω να υπάρχει συνταγή.

Η βιβλιοφαγία είναι/μπορεί να γίνει κατάχρηση;

Όχι δεν μπορεί. Η κατάχρηση οδηγεί σε ψυχικό ή/και σωματικό εθισμό που σε αλλοιώνει. Το διάβασμα μόνο να σε βελτιώσει μπορεί. Το μόνο «κακό» που μπορείς να πάθεις από την βιβλιοφαγία είναι να θέλεις να περάσεις στην απέναντι όχθη. Να φύγεις από εκείνη του αναγνώστη και να πας σε εκείνη του συγγραφέα.

Ποιον τίτλο βάζετε στο βιβλίο της ζωής σας;

Μα φυσικά «Μη μου πεις το τέλος».

 

Από το εξώφυλλο του μυθιστορήματος της Μαρίας Λιάσκα-Μαυράκη "Μη μου πεις το τέλος" και φωτογραφία πορτραίτο από το προσωπικό της αρχείο.

koukidaki.blogspot.gr: Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη για το "Μη μου πεις το τέλος"

Μπορεί μια διαθήκη να γίνει το έναυσμα για ένα μυθιστόρημα;

Altervita.gr • Η συγγραφέας Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη μιλάει για το μυθιστόρημά της «Μη μου πεις το τέλος»

Μια «Διαθήκη»αποκαλύπτει και εκπλήξεις ενίοτε. Ευχάριστες ή και δυσάρεστες. Έτσι, σίγουραμπορεί να αποτελέσειέναυσμα για ένα μυθιστόρημα.

Πόσες διαφορετικές εποχές μπορούν να εμφανιστούν στην ιστορία μιας οικογένειας;

Εξαρτάται από το πόσο «πίσω» θα ταξιδέψεις. Ο ήρωας σου έχει κάποιους γονείς. Κι εκείνοι επίσης κάποιους άλλους. Είναι ζωντανά,τρισδιάστατα πρόσωπα. Κι ας είναι στο χαρτί. Όταν «γεννιούνται»αποκτούν την υπόσταση των ζωντανών. Οι ρίζες τους, τουςακολουθούν. Δεν μπορούσαεύκολα να τους αποκόψω. Ψηλαφώντας τους προγόνους περνάς κι από τις διάφορες ιστορικές περιόδους. Δεν ζουν όλοι ταυτόχρονα. Αυτή είναι και η μαγεία. Τα χρόνια πέρανεμπροστά σου. Οι εποχές εναλλάσσονται. Ζεις και όσα δεν είχες προλάβεις να ζήσεις.

Η αγάπη τι θέση έχει μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια και στους ανθρώπους;

Η αγάπη στο «Μη μου πεις το τέλος» εννοείται. Υπαινίσσεται, δεν υπογραμμίζεται.Υπαινίσσεται μέσα από τις ηρωικές πράξεις και τις δραματικές αποφάσεις των ηρώων. Η αγάπη μοιάζει να μπαίνει σε δεύτερημοίρα. Όπως και στη ζωή. Όμως δεν είναι αλήθεια αυτό. Κάποιοι άνθρωποι μπορούν και θυσιάζουν –σπαράζοντας– το δικό τους μερίδιοχαράς στην γιορτή που λέγεται αγάπη προκειμένου να ζήσει η Αγάπη για όλο τον κόσμο. Η αυτοθυσία των ηρώων είναι κύριο συστατικό της αγάπης και όχι το αντίθετο. Δεν αγαπούν και για αυτό θυσιάζονται. Αλλά αυτοθυσιάζονται για να μπορούν όλοι να αγαπούν.

Πως θα χαρακτηρίζατε το αφήγημά σας; Ιστορικό, κοινωνικό ή τι άλλο;

Δεν είμαι σίγουρη σε ποια κατηγορία ανήκει. Σίγουρα δεν διεκδικώ τον τίτλο του Ιστορικού μυθιστορήματος γιατί δεν είμαι Ιστορικός. Βέβαια, αγαπώ την Ιστορία και έχω περάσει πολλές ώρες μαζί της. Είναι μάλλον κοινωνικό με ιστορικά στοιχεία. Τα ιστορικά γεγονότα είναι αληθινά. Και οι ήρωες στροβιλίζονται γύρω τους .

Από το κείμενο ως την ιστορία της οικογένειας, θα περάσει και η Αριστερά στην Ελλάδα. Στις μέρες που διανύουμε, θεωρείτε πως υπάρχει λόγος αυτής της αναφοράς;

Πάντα και παντού σήμερα μπορεί να υπάρχει λόγος αναφοράς της Αριστεράς. Δεν μου αρέσει να μιλάω για την Αριστεράως έναν πολυφορεμένο όρο της μόδας. Δενπροσφέρεται για φολκλόρ επίδειξη.Ούτεσημαίνει πως με ένα ταγάρι στον ώμο έγινες αριστερός. Στο βιβλίο συγκεκριμένα ακολούθησα τη ζωή της ηρωίδας. Εκείνη μας «ξεναγεί» κι όσο κι αν φαίνεται απίθανο ή παράλογο δεν ήξερα κι εγώ τη διαδρομή της ή και το τέλος. Το τέλος της Ιστορίας δεν το ξέρω ακόμη. Ίσως να ήταν το τέλος ενός ονείρου και χρειάζεται να γίνει η αρχή ενός άλλου. Προφανώς και δεν είμαι η αρμόδια να μιλήσω για τους Αριστερούςαλλά για μέναΑριστερά είναι στάση,θέση και πιθανόν και φύση. Είναι παιδεία,καλλιέργεια και υπέρβασηέτσι ώστε να μπορείς να βλέπεις τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι. Είναι γνώση, για να έχεις γνώμη. Είναι αντίσταση με συνείδηση. Είναι αγάπη για την δικαιοσύνη. Αν όχι σήμερα, λοιπόν, τότε πότε;

Μια νέα γυναίκα και μητέρα, πώς αντιμετωπίζει τις περιπέτειες της συγγραφής;  

Δεν είναι πάντα εύκολο. Η συγγραφή σε φορτίζει έντονα. Η καθημερινότητα το ίδιο. Μπαινοβγαίνεις σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Μπορεί να είναι από χαριτωμένο μέχρι επικίνδυνο.

Για ποιο λόγο γράφετε; Τι σας ωθεί;

Είναι εσωτερική ανάγκη η συγγραφή. Το κίνητρο είναι πολύ ισχυρό από μόνο του. Κάπου κάπως,κάποτε θα βρεις το χρόνο να το κάνεις.

Μετά την πρώτη απόπειρα, τι άλλο να περιμένουμε;

Η Αλκή Ζέη είπε κάποτε πως για να γίνει κάνεις συγγραφέας χρειάζεται 3 πράγματα να κάνει. Πρώτων να διαβάζει βιβλία. Δεύτερον να διαβάζει βιβλία. Και τρίτον να διαβάζει βιβλία. Σίγουρα αυτά τα τρία τα κάνω!

Διαβάζετε; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Έχω πολλούς αγαπημένους συγγραφείς. Αν μιλάμε για τους ογκόλιθους της λογοτεχνίας δεν γίνεται να μην αναφερθώ στον Ντοστογιέφσκι και τον Ουγκώ . Σήμερα, θαυμάζω πολύ την Ελένη Πριοβόλου. Τα βιβλία της έχουν ιδιαίτερη γλωσσική απόχρωση, μουσικό ρυθμό και μαεστρία στην πλοκή αναμιγνύοντας τις ζωές του χθες και του σήμερα. Τη θαυμάζω και σαν άνθρωπο γιατί δεν κάνει «θόρυβο».

Ποιος ο λόγος που επιλέξατε την Άνεμος εκδοτική;

Μα πίσω από την Άνεμος Εκδοτική κρύβονταιυπέροχοι άνθρωποι, επαγγελματίες με πείρα και ένα δίκτυο επιλεγμένων συνεργατών. Είμαι πολύ τυχερή που σε τόσο δύσκολες εποχές οικονομικής δυσπραγίας-και όχι μόνο- υπάρχουν άνθρωποι με ιστορία στον χώρο που στηρίζουν νέους συγγραφείς. Τους ευχαριστώ πολύ!

Συνέντευξη: Βάσω Παπαδοπούλου

 Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη μιλά για το βιβλίο της, για το τι αυτό το βιβλίο «θέλει να πει», ποιες είναι οι σκέψεις που βρίσκονται πίσω από τις λέξεις, πριν τη συγγραφή, πριν την απόφαση να γραφτεί αυτή η ιστορία.

«Aν διαβάζουμε την ιστορία μας ξανά και ξανά θα βρούμε τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ».

«Τα σημάδια της κατάρρευσης δεν είναι πάντα κωφάλαλα. Έρχονται δυνατά, μιλάνε, φωνάζουν σε τραβολογάνε. Απλά εσύ δεν θες να κάνεις κάτι άλλο από αυτό που κάνεις. Είσαι μια χαρά βολεμένος στην ανυπαρξία.»

Τελικά, είχαν έρθει από καιρό τα σημάδια της κατάρρευσης; Ήταν αυτή η αιτία για τη συγγραφή του «Μη μου πεις το τέλος»;

Ήταν σίγουρα μια αφορμή. Η σύγχυση ή και η απουσία των αληθινών αξιών στη ζωή μας έχει από πολύ παλιά καλλιεργηθεί σαν σπόρος… με το κατάλληλο και συνεχές πότισμα όλα αυτά τα χρόνια… φύτρωσε.

«Δεξιά και αριστερά από το παράθυρο της κουζίνας, σκαρφάλωναν αγιόκλημα και γιασεμί και τα βράδια μοσχοβολούσε όλη η γειτονιά. Οι λεμονιές και οι ροδιές στην πίσω αυλή κρατούσαν με τα κλαριά τους δυο αυτοσχέδιες κούνιες. Κρεμόμασταν εκεί από τα γέρα λουριά τους κι εμείς τα παιδιά και κάναμε τις τρέλες μας. Τώρα, τίποτα δεν διακρίνω πια στην απέναντι χρυσή γη. Μόνο λοφάκια και φώτα. Τα φώτα τη νύχτα σε κάνουν να νομίζεις πως όλα συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους… μας έλεγαν θα μας σώσει ο Βενιζέλος, θα γυρίσουμε πίσω, στα μέρη μας, στα μαθημένα μας. Παραμύθια.»

Στο «Μη μου πεις το τέλος», υπάρχει έντονο το στοιχείο της προσφυγιάς, του ξεριζωμού, των χαμένων πατρίδων. Είναι και σήμερα αποτέλεσμα της κρίσης, οι μετανάστες-νόμιμοι ή παράνομοι;

Στο βιβλίο, ένας από τους πρωταγωνιστές ο Θοδωρής Περίδης, πόντιος, κυνηγημένος εξ΄ αναγκάζεται σε πορεία θανάτου, οργανωμένη από τον Κεμάλ. Γλιτώνει από θαύμα, κι από την Σμύρνη βρίσκεται στη Χίο και έπειτα στον Πειραιά. Χιλιάδες πρόσφυγες κατέκλυσαν την Ελλάδα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές της Ιστορίας. Προφανώς, δεν είναι το ίδιο με τους σημερινούς μετανάστες. Οι λόγοι όμως που κάποιοι άνθρωποι εξ’ αναγκάζονται να αφήσουν το σπίτι τους, τις οικογένειες τους, την ζωή τους, είναι πάντα οι ίδιοι. Δεν συμφωνώ με τον διαχωρισμό νόμιμος και παράνομος. Ένα χάρτινο έγγραφο δεν μπορεί να δικάσει μια ανθρώπινη ζωή. Το θέμα είναι υπερεθνικό και τέτοια λύση αναζητά. Ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας είναι το αποτέλεσμα δεν είναι η αιτία του προβλήματος. Η πολιτική που εφαρμόζουν οι μεγάλες δυνάμεις στις μικρότερες χώρες είναι αυτή που πρέπει να αλλάξει.

«…η περιοχή δεν έχει καλή φήμη. Ηρωίνη και χασίς συναλλάσσονται εκεί μπροστά στα μάτια ανυποψίαστων παιδιών… Στα σοκάκια μια μπόχα αναδύεται και μέχρι το ύψος της σχολής Ευελπίδων δεν βλέπεις άσπρη μέρα. Η φτώχεια είναι πια τόσο προφανής και έχει τυλίξει πέρα ως πέρα τα σπίτια, τους δρόμους, τις γειτονιές, όμως ο φόβος που σαν σύννεφο ομίχλης στρογγυλοκάθισε στις περισσότερες φτωχογειτονιές της Αθήνας δεν ήταν τόσο πυκνός τελικά μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε τον άδικο αυτόν κόσμο και θα τον αλλάξουμε».

Στο βιβλίο, παρά τις κακουχίες και την δραματική πορεία των πρωταγωνιστών, βλέπουμε την ελπίδα, την αντίδραση, την αντίσταση. Σήμερα υπάρχουν στη ζωή των ανθρώπων;

Το παραπάνω απόσπασμα αναφέρεται στην εποχή, μετά το 1922, περίπου το 1926. Η Αθήνα ήταν ένα καμίνι έτοιμο να εκραγεί. Η φτώχια, η εξαθλίωση και η κατάφορη αδικία είχε οπλίσει με αγανάκτηση αλλά και με ελπίδα τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα. Ίσως τότε ο εχθρός να ήταν πιο ορατός. Σήμερα δεν ξέρεις ακριβώς με ποιον πολεμάς. Η φτώχια είναι βία. Σου αλλοιώνει τον χαρακτήρα. Προσπαθείς να μείνεις άνθρωπος, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό. Ίσως αυτό να εξηγεί και το υψηλό ποσοστό της Χρυσής Αυγής σε κάποιες λαϊκές συνοικίες. Πιστεύω πως αν διαβάζουμε την ιστορία μας ξανά και ξανά θα βρούμε τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ. Θα ανακτήσουμε την ελπίδα αλλά και την αγωνιστικότητα μας. Η ελπίδα από μόνη της δεν λέει πολλά.

«Η Ευρώπη στα πρόθυρα ενός αιματοκυλίσματος. Με το ξέσπασμα του πολέμου μέσα στο Μεγάλη Βρετάνια οι αλλαξοκολιές έδιναν και έπαιρναν. Ακριβά κονιάκ, πουρά, χαβιάρι και σαμπάνια. Την ίδια ώρα η Αθήνα λιμοκτονούσε ήδη. Όλα τα τρόφιμα τα στοίβαζαν σε πελώριες αποθήκες. Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες που πλούτισαν παίρνοντας τα κλειδιά για αυτές τις αποθήκες. Ανταλλάσσοντας τα με μια κατάδοση, μια πληροφορία, μια προδοσία….»

Στο « Μη Μου πεις το Τέλος» διαβάζουμε την ιστορία της Ελλάδας από της αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι και σήμερα. Προδοσίες, αδικίες, ήττες. Αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Ναι, σαφώς υπάρχουν ιστορικά στοιχεία στο βιβλίο. Όμως όσο αντικειμενικός και να θέλει να είναι ο συγγραφέας δεν είναι αυτό δυνατόν. Τα γεγονότα είναι δοσμένα μέσα από τα μάτια αυτών που τα έζησαν. Ο Θοδωρής έζησε τον διωγμό, η κόρη του αργότερα έζησε την προδοσία, την κατοχή, τον φοβερό Χειμώνα του 44, τον εμφύλιο, την δικτατορία, την χούντα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, η ιστορία θα κάνει κύκλους. Αυτό δεν είναι πάντα αρνητικό όμως. Πάντα βρίσκονταν εκείνη η φλόγα που έκανε κάποιους να θυσιαστούν για την ελευθερία και το δικαίωμα του ανθρώπου σε αυτήν. Αυτοί κίνησαν την ιστορία και τον κόσμο δηλαδή προς τα εμπρός. Αυτοί θα το κάνουν και τώρα. Κι αυτοί μπορούμε να είμαστε εμείς. Οι απλοί άνθρωποι είναι αυτοί που αλλάζουν τις καταστάσεις βίας.

«…το 1985 τον γνώρισα. Δεν ήμουν αρκετά μεγάλη τότε για να το αναγνωρίσω. Ήμουν όμως αρκετά μικρή για να του παραδοθώ. Άνευ όρων. Δεν τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι όμως της αίσθηση του να έχεις τόσο κοντά σου την ευτυχία. Τη αίσθηση του να σε κρατάει αγκαλιά ο αγαπημένος σου…»

Μέσα στην δίνη των συγκλονιστικών ιστορικών γεγονότων της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, όπως περιγράφονται στο βιβλίο, βρίσκει χώρο και ο έρωτας. Μπορεί να είναι αλήθεια αυτό; Μπορεί ο έρωτας να γίνει κινητήριος δύναμη και να ωθήσει στην αλλαγή;  

Όλοι στροβιλιζόμαστε ή έχουμε στροβιλιστεί γύρω από τον έρωτα. Αν αυτό δεν είναι αλήθεια τότε θα πρέπει να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων τα μεγαλύτερα έργα της λογοτεχνίας και της ποίησης από τον Τολστόι μέχρι τον Σαίξπηρ και από τον Ελύτη μέχρι τον Χριστιανόπουλο. Ίσως η διάσταση που του δίνουμε να μην είναι πάντα αυτή που του αναλογεί. Είναι κινητήριος δύναμη, είναι προϋπόθεση για τη ζωή και φυσικά απαιτεί τεράστια ψυχικά αποθέματα… που όμως έχει την μοναδική ικανότητα να ανατροφοδοτεί.

Πηγή: thessalonikiinfo.gr • Συνέντευξη Μαρίας Λιάσκα-Μαυράκη

Γράφει ο συγγραφέας Γιάννης Παπαγιάννης
«Με στοιχεία μεταμοντέρνου, χωρίς όμως να γίνεται δυσπρόσιτη για τον αναγνώστη, η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη συνθέτει ένα πολυφωνικό ιστορικό μυθιστόρημα με πρωταγωνίστριες δύο γυναίκες. Η αφήγηση αρχίζει με ένα πρόσχημα, αλλά και τέχνασμα, που ενώνει το τότε με το τώρα. Η Αλεξάνδρα Μελά αποκτάει τα ημερολόγια της γιαγιάς της, Άννας Περίδη, και μέσα από τις σελίδες του ξεδιπλώνονται ιστορικά γεγονότα πολλών δεκαετιών, γεγονότα που επί της ουσίας, έχουν καθορίσει την ύπαρξη της ίδιας της αναγνώστριας. Άλλα πρόσωπα και φωνές παρεμβαίνουν και διαφωτίζουν πτυχές της αφήγησης και το μυθιστόρημα οδηγείται σε μια μορφή παζλ, όπου ο αναγνώστης συνενώνει τα κομμάτια για να σχηματίσει την εικόνα».

Anemos Magazine • 

Η συγγραφέας Δέσποινα Τραχαλάκη γράφει για το βιβλίο 

«Μη μου πεις το τέλος» της Μαρίας Λιάσκα-Μαυράκη

«Μη μου πεις το τέλος» είναι ένα βιβλίο που σκορπά γνώση, ξυπνά συνειδήσεις, αναβαθμίζει πράξεις, ξεσηκώνει επαναστάσεις.

Η συγγραφέας του Μαρία Λιάσκα–Μαυράκη από τη Λήμνο -που όπως λέει στο βιογραφικό της τολμάει να ζει τα τελευταία χρόνια- μας στέλνει μια ιστορία που συνδυάζει με αρμονία την αγωνιστικότητα με την τρυφερότητα και τη στοργή.

Οι εικόνες του βιβλίου ξεκάθαρες. Μαύρα μαντήλια κρεμασμένα στις πόρτες, στενά μάτια προδοτών της ασφάλειας, σακούλα γεμάτη μενεξέδες που φεύγει από την Κηφισιά με προορισμό το Βερολίνο, εικόνες από την Αλεξάνδρεια που την Άνοιξη μυρίζει καμένη ζάχαρη, από τα ερείπια της Ισπανικής Γκουέρνικα και από τους χρυσαφένιους τρούλους της Μόσχας.

Οι εικόνες ζωντανεύουν με την άριστη τεχνική της συγγραφέως όπως και οι δυναμικοί και συνεπείς χαρακτήρες που ακολουθούν μια ενδιαφέρουσα, αν και συχνά εξαντλητική πορεία.

Άντρες που γίνονται σύντροφοι στο κόμμα και εγκαταλείπουν γυναίκες και παιδιά, κοριτσόπουλα που γίνονται βιαστικά γυναίκες και δίνουν περιουσία, ζωή και ψυχή για να σωθεί η πατρίδα τους, μητέρες ανήσυχες, προστατευτικοί φίλοι, πατεράδες με δύο ονόματα και άγνωστη πορεία, ένας Δαμιανός που κρύβεται από τον εαυτό του, ένας Νίκος που γίνεται σύμβολο γενναιότητας στους νέους…

Και φθάνω στο πιο -ίσως- συγκλονιστικό σημείο του βιβλίου: Στο μέτρημα!  Μέτρημα ζωντανών που γλυτώνουν από το τέρας του πολέμου, μέτρημα νεκρών που μας φωνάζουν από ψηλά πως πρέπει να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία, μέτρημα δειλών, προδοτών, θυμάτων, ζωών…

Μόνο η φράση «σ’ αγαπώ» που δίνει τέλος σ’ ένα γράμμα δεν μετριέται. Είναι απέραντη και αχανής και κλείνει μια ιστορία που ίσως άνοιξε μόνο για να ακουστεί αυτό το γενικό «σ’ αγαπώ», το «σ’ αγαπώ» που δεν απευθύνεται μόνο σε σύντροφο αλλά και σε πατρίδα, σε χώμα, σε ιδέα!!!
Εξαιρετικό βιβλίο!
Πηγή: http://anemosmagazine.gr/2014/vivlio/mi-mou-peis/

 

H Μαρία Λιάσκα, η συγγραφέας του μυθιστορήματος "Μην μου πεις το τέλος" μιλάει στο all4fun για το νέο της μυθιστόρημα.Μία δυναμική συγγραφέας που μας προσφέρει δυνατές συγκινήσεις και με ένα τέλος απρόβλεπτο...

Η αντίσταση σε κάθε μορφή φασισμού. Η γνώση για το τι είναι φασισμός. Η ενημέρωση. Η αμφισβήτηση. Όταν κάποιοι πεθαίνουν από την πείνα κι άλλοι ζούνε στην υπέρ πολυτέλεια σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Στην εποχή μας η πρόσβαση στην γνώση είναι πιο εύκολη από ποτέ. Τουλάχιστον ακόμη. Γιατί αν και αυτό σβήσει τότε οι κοινωνίες θα καταδικαστούν στο σκοτάδι, εκείνο το σκοτάδι που δεν έρχεται επειδή κάποιος απλά έσβησε το φως αλλά σκεπάζει σαρωτικά τα πάντα, το νου, το πνεύμα, τις καρδιές, τις ψυχές, τις ζωές.

Ένας συγγραφέας μπορεί να «αλλάξει» τον κόσμο;

Ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει κομμάτια του εαυτού μας. Αν αλλάξει ο καθένας μας τότε θα υπάρξει ένας άλλος κόσμος. Και για να χρησιμοποιήσω μια φράση του βιβλίου μου «θα υπάρξει ο κόσμος που μας αξίζει. Αυτός που βλέπουν τα μάτια των ποιητών» Ειδικά τα βιβλία που διαβάζουμε μικροί μπορούν να σμιλέψουν τον χαρακτήρα μας ανάλογα. Ένα τέτοιο βιβλίο ήταν για μένα το «Μιλώντας στα παιδιά για την αδικία» του Ντενί Λανγκλουά. Το βιβλίο είναι αριστερό, πολιτικό, και για κάποια χρονιά υπήρξε απαγορευμένη η κυκλοφορία του. Φυσικά όταν είσαι παιδί δεν το γνωρίζεις αυτό και δεν έχει και τόση σημασία. Είναι ένα εγχειρίδιο πολιτισμού που διδάσκει πως πρέπει να φερόμαστε σε όλες τις κοινωνικά αδύναμες ομάδες ή στα πρόσωπα με διάφορες ιδιαιτερότητες. Όλα τα παιδιά πρέπει να το διαβάσουν κατά τη γνώμη μου.

Ιστορικά ο «καλλιτεχνικός κόσμος» υπήρξε προοδευτικός. Πόση δύναμη έχουν οι καλλιτέχνες σήμερα; Η σύγχρονη διανόηση μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο για να δράσει προς την κατεύθυνση της αλλαγής;

Εξαρτάται τι εννοούμε με τον όρο «καλλιτεχνικός κόσμος». Σαφώς θα μπορούσαν να επηρεάσουν τους λαούς, να διώχνουν τον τρόμο, να χαρίζουν φως μέσα από τις δουλειές τους, να υπογραμμίσουν τις ευθύνες, να μοιραστούν τις αδικίες, να μην σιωπούν. Όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι φέρονται σαν να συμμερίζονται την «τιμωρία» μας στην επίπλαστη πραγματικότητα του «μαζί τα φάγαμε». Οι συναυλίες φιλανθρωπικού χαρακτήρα καλές είναι όμως η φτώχια δεν αντιμετωπίζεται με τον έρανο. Λύνεται με την δικαιοσύνη. Αυτό υπογραμμίζεται στο «Μη μου πεις το τέλος». Ελάχιστοι -αλλά κορυφαίοι- όπως ο Γιώργος Κιμούλης, κι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έχουν γράψει κι έχουν μιλήσει ανοιχτά. Για αυτό νομίζω εκείνοι που κυβερνούν έδρασαν έτσι ώστε να προσπαθήσουν-ανεπιτυχώς- να σπιλώσουν για παράδειγμα το όνομα και την προσφορά του κυρίου Κιμούλη. Όμως όσες «δυνάμεις καταστολής» και να υπάρξουν οι αληθινοί ποιητές, οι αληθινοί συγγραφείς βρίσκουν τον τρόπο να τρυπώσουν στις καρδιές των ανθρώπων. Κι αν αλλάξεις τις καρδιές των ανθρώπων τότε θα αλλάξεις τον κόσμο. Τα βιβλία του Πάμπλο Νερούντα ήταν απαγορευμένα μέχρι το 1990. Όλοι αυτοί που σκίζονται στα παράθυρα της τηλεόρασης για την κατάσταση της Αργεντινής σήμερα δεν είδα να δείχνουν ποτέ τον ίδιο ζήλο για τα δικτατορικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής. Ο Νερούντα έχει χαρακτηρισθεί ο Όμηρος του 20ου αιώνα. Κι όμως ένας τέτοιος άνθρωπος ζούσε δυστυχισμένος και κυνηγημένος. Κρυβόταν στην Χιλή -μέσα στην ίδια του την πατρίδα-επειδή θα τον σκότωναν σαν κομμουνιστή. Κι όμως δεν κατάφεραν να τον «σβήσουν». Είναι ο πιο πολυδιαβασμένος ποιητής.

Τι μπορεί να σηματοδοτήσει την «αλλαγή»; Το «Μη μου πεις το τέλος» μέσω της ηρωίδας του της Άννας, αλλά και των υπολοίπων προσώπων, μιλάει για την δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, δίκαιου και ανθρώπινου…

Η αντίσταση σε κάθε μορφή φασισμού. Η γνώση για το τι είναι φασισμός. Η ενημέρωση. Η αμφισβήτηση. Όταν κάποιοι πεθαίνουν από την πείνα κι άλλοι ζούνε στην υπέρ πολυτέλεια σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Στην εποχή μας η πρόσβαση στην γνώση είναι πιο εύκολη από ποτέ. Τουλάχιστον ακόμη. Γιατί αν και αυτό σβήσει τότε οι κοινωνίες θα καταδικαστούν στο σκοτάδι, εκείνο το σκοτάδι που δεν έρχεται επειδή κάποιος απλά έσβησε το φως αλλά σκεπάζει σαρωτικά τα πάντα, το νου, το πνεύμα, τις καρδιές, τις ψυχές, τις ζωές.

Γιατί κάποιος να διαβάσει το «Μη μου πεις το τέλος»; Μήπως όμως ο κόσμος θέλει κάτι ανάλαφρο –ειδικά τώρα το καλοκαίρι-και όχι ένα «ιστορικό μυθιστόρημα» που πιθανόν να τον προβληματίσει;

Σε πρώτη ματιά, έτσι είναι. Ο κόσμος δεν θέλει να σκοτίζεται παραπάνω. Αρκούν όλα τα βάσανα της πραγματικής ζωής του για να βάλει κι άλλα. Το συγκεκριμένο βιβλίο πάντως δεν είναι ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι ένα σύγχρονο λογοτεχνικό κείμενο, γραμμένο από έναν νέο άνθρωπο, και πιστεύω πως πιο πολύ το «βλέπεις» , το ζεις, παρά το διαβάζεις. Παράλληλα, μαθαίνεις –ή ξανά θυμάσαι-τα συνταρακτικά γεγονότα από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα και ταυτίζεσαι μαζί τους. Η δύναμη του είναι αυτό ακριβώς πως δεν σε βαραίνει αλλά σίγουρα δημιουργεί συγκινησιακή φόρτιση έντονη.

Μήπως το θέμα είναι τετριμμένο; Η μήπως αναμασώντας τα ίδια, δικτατορίες, προδοσίες, εμφυλίους, δεν τα ξεχνάμε και δεν προχωράμε.  

Το θέμα ενός βιβλίου συχνά σε προδιαθέτει θετικά ή αρνητικά στο να το διαβάσεις. Είναι πιο σημαντική όμως η γραφή. Τα θέματα έχουν σαφώς σχεδόν εξαντληθεί. Οι σχέσεις, ο έρωτας , οι φιλίες, τα ιστορικά γεγονότα, τα υπαρξιακά ερωτήματα. Ο τρόπος προσέγγισης είναι αυτό που κάνει την διαφορά. Ακούς Ντοστογιέφσκι, ακούς «έγκλημα και τιμωρίᨻ και τρομάζεις.. σκέφτεσαι «ας πάρω κάτι άλλο». Μόνο αν το διαβάσεις θα δεις πόσο άνετη είναι η γραφή, θα νιώσεις ένας διαφορετικός άνθρωπος θα γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος, και φυσικά θα μετανιώσεις για ότι έχανες τόσο καιρό! Όσο για να ξεχάσουμε ..τι να ξεχάσουμε; Την ιστορία μας; Αν γίνει αυτό ο φασισμός θα μας αφανίσει. Όχι σαν έθνος, σαν πρόσωπα, σαν οντότητες. «Ξεχνάς» μόνο με την έννοια της ίασης, όχι με την έννοια της λήθης. Οι πληγές κλείνουν με την δικαιοσύνη όχι με τα τσιρότα.

Αν τα βιβλία ήταν δωρεάν περισσότερος κόσμος θα διάβαζε;

Τα βιβλία είναι δωρεάν στις βιβλιοθήκες. Ακόμη και στο ιντερνέτ. Υπάρχουν λέσχες ανάγνωσης με συμβολικά ποσά. Χίλιοι τρόποι μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στο να διαβάσει αυτό που θέλει με ελάχιστο αντίτιμο ή και εντελώς δωρεάν. Αν κάποιος πιστεύει πως οι άνθρωποι γύρω από τη συγγραφή είναι πλούσιοι ζει σε άλλο κόσμο. Η έλξη προς τα βιβλία είναι θέμα παιδείας. Αν πας για παράδειγμα στις μεγάλες αλυσίδες σουπερ μάρκετ θα δεις εξαντλημένες τις προσφορές στα ειδή σπιτιού, στα τρόφιμα, στα πάντα. Αν δεις τις προσφορές στα βιβλία θα διαπιστώσεις πως ακόμη κι αν πωλούνταν ένα ευρώ μπορεί να μένουν στα σκονισμένα ράφια. Γιατί; Μα δεν καλλιεργήσαμε ποτέ αυτήν την πλευρά. Είναι θλιβερό οι διεκδικήσεις να στρέφονται γύρω από τον καταναλωτισμό υλικών αγαθών πάσης φύσεως . Πρέπει και λίγο να ζοριστούμε. Να ανασκουμπωθούμε. Να μάθουμε. Αλλιώς θα αργοπεθαίνουμε και πάντα θα φταίει κάποιος άλλος.

Μια «επανάσταση» όμως ξεκινάει επειδή δεν υπάρχει πρόσβαση στη γνώση ή επειδή δεν έχει ο κόσμος να φάει;

Όντως μια «επανάσταση» ξεκινάει μάλλον όταν δεν έχεις να θρέψεις τα παιδιά σου κι εσένα. Όμως για να φτάσεις στο σημείο αυτό φταίει που δεν μερίμνησες να έχεις την κατάλληλη παιδεία, την γνώση, την παράδοση, τον πολιτισμό, την έννοια, την κοινωνική συνείδηση, την συμμετοχή στα κοινά. Αυτά πρέπει να δούμε πριν το σημείο που γίνεται επανάσταση. Γιατί τότε είναι πόλεμος. Και σε ένα πόλεμο πάλι οι πιο αθώοι θα την πληρώσουν.

Μία όμορφη συνέντευξη με αξιόλογες απόψεις που σίγουρα μας βάζουν σε σκέψεις και μας προβληματίζουν...Μία ζυγαριά που βαραίνει μόνο από την μία πλευρά , μέσα από την ανοχή και την λησμονιά...μέσα από τα μάτια και τις μύχιες σκέψεις πολλών ανθρώπων...τα υπόλοιπα στο μυθιστόρημα της συγγραφέως.

Πηγή: All4fun.gr

Facebook

Ο κύκλος με τη θάλασσα, της Μαρίας Λιάσκα- Μαυράκη

Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη, συγγραφέας

Αν χαράξεις έναν κύκλο από την Κύπρο μέχρι πάνω στον Βορρά, στα αγριεμένα κύματα της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και στα βαθιά ιρλανδέζικα νερά, θα κλείσεις μέσα του την ίδια θάλασσα.

Όταν η παρέα ξεκίνησε για διακοπές στην Κύπρο, τίποτα δεν είχε προαναγγείλει την εξαφάνιση του καλύτερού τους φίλου, του Άντι, στα βασανισμένα νερά της Αμμοχώστου. Ο Γρηγόρης και η Δήμητρα γυρίζουν πίσω στα μέρη που έζησε ο φίλος τους. Όσα συναντούν τούς φέρνουν πιο κοντά στο τέλος. Όσα μαθαίνουν τούς οδηγούν σε ασυνήθιστα μονοπάτια. Ο Άντι από την Κύπρο έχει μεγαλώσει στη Βόρεια Ιρλανδία. Έχει άραγε ξεχάσει;

Στον άγνωστο αέρα του Μπέλφαστ, στα φαντάσματα των εκρήξεων του ΙΡΑ, των αδικιών και των απεργών πείνας, υψώνονται γνώριμες φωνές που φυσάνε τον άνεμο της ελευθερίας στα τείχη της πόλης.

Έρωτας, επανάσταση, προδοσία. Τώρα. Τότε. Πάντα. Τι καθορίζει τη διαδρομή μας περισσότερο; Ποιοι αναπάντεχοι δρόμοι οδηγούν από τη ζωή προς τον θάνατο και από τον θάνατο προς τη ζωή;

Ένα ταξίδι από την Κύπρο στη Βόρεια Ιρλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία, βαδίζοντας στα ματωμένα χνάρια της Ιστορίας, λαχταρώντας τη δικαίωση για τους λαούς που, όσο μακριά κι αν είναι, όσο διαφορετικοί κι αν φαίνονται, είναι ίδιοι απέναντι στην αδικία. Μια διαδρομή στο εσωτερικό του ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με την προσωπική του χίμαιρα και την αποτυχία.

Βιογραφικό σημείωμα

Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη (Facebook) γεννήθηκε στην Αθήνα. Μεγάλωσε με την πεποίθηση πως «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Σπούδασε οικονομικά, ενώ από πολύ μικρή ασχολήθηκε με την τέχνη της συγγραφής. Έζησε στο εξωτερικό, στην Αγγλία και τη Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια τολμάει να ζει με την οικογένειά της στο αγαπημένο της νησί του βορείου Αιγαίου, τη Λήμνο.

Είναι συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων: «Μη μου πεις το τέλος» (Άνεμος Εκδοτική, 2014) και «Ο κύκλος με τη θάλασσα» (Άνεμος Εκδοτική, 2015).

Η συγγραφέας σημειώνει στο εξώφυλλο του βιβλίου:

«…Ο παγωμένος αέρας του Μπέλφαστ με καίει και ανεβάζω το κασκόλ, ώστε το μόνο που μένει ακάλυπτο επάνω μου είναι τα μάτια. Ο σκοτεινιασμένος ουρανός της χώρας μυρίζει ακόμη χειμώνα. Περπατάω και νιώθω να με παραμονεύουν πίσω από τα κλειστά παράθυρα. Είναι Πέμπτη απομεσήμερο. Αν ανοίξω τα χέρια μου, θα αγκαλιάσω τον καπνισμένο αέρα. Αν ταξιδέψω μερικά χρόνια πίσω, θα κρυφτώ στα απέναντι χαλάσματα και θα σκοντάψω στα αγγλικά οδοφράγματα. Αν γλιτώσω από τις πρώτες σφαίρες, δεν θα σωθώ από τη μανία για εκδίκηση. Ο ήλιος θα δύσει σε λίγο και η θερμοκρασία θα πέσει κι άλλο. Κοντεύει έξι. Τα χέρια μου μυρίζουν αίμα».

Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη: «Η καθημερινότητά μου στη Λήμνο εξαρτάται από την παρουσία αγαπημένων μου ανθρώπων»
Συντάκτρια: Βιργινία Καρβέλλη
Κατηγορία: Λήμνος
Η Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη μιλάει στο all4fun για το βιβλίο της "Ο κύκλος με την θάλασσα", τα θέματα που θέτει σε αυτό το βιβλίο, την ιδιαίτερη πατρίδα της, την Λήμνο και πολλά ακόμα...

"Οι ήρωες πολλές φορές αναλαμβάνουν δράση χωρίς να το «ξέρει» ο συγγραφέας. Ακούγεται τρελό -το ξέρω- άλλα αυτό σημαίνει πως πριν σκύψεις στο χαρτί συχνά δεν έχεις όλον τον χάρτινο κόσμο στο μυαλό σου-τουλάχιστον για μένα είναι έτσι- όταν όμως έχω πια μπει στην ιστορία μου, κάποιοι εξελίσσονται, κάποιοι άλλοι έρχονται και συστήνονται. Αυτό γίνεται με φυσικότητα και συνέχεια στην πλοκή, διεκδικώντας ο καθένας τον ρόλο του".

«Ο κύκλος με τη θάλασσα» , νέο βιβλίο. Τι θέμα έχει το βιβλίο σας και τι πραγματεύεστε;
Είναι ένα ταξίδι από την Κύπρο μέχρι την Ιρλανδία, ένα ταξίδι στον χώρο αλλά και στον χρόνο. Αρχίζει με μια εξαφάνιση στην θάλασσα της Αμμοχώστου και στην υπόλοιπη ιστορία η παρέα ψάχνοντας να βρει την άκρη του νήματος του εξαφανισμένου φίλου της ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του, από τους αγνοούμενους στην Κύπρο, μέχρι τους μαχητές του ΙΡΑ κι από την επανάσταση μέχρι την τρομοκρατία

Έρωτας, επανάσταση, προδοσία. Τρεις έννοιες που συναντάμε στο βιβλίο σας. Αποτελούν καθημερινά στοιχεία στην ζωή μας αυτά;
Καθημερινά στοιχεία στη ζωή μας μπορούν να αποτελέσουν αν έχουμε μια τέτοια στάση ζωής που να τα εμπεριέχει. Εξαρτάται από μια σειρά πραγμάτων, από την παιδεία μας, τις αξίες που έχουμε, την ιδιοσυγκρασία μας, τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.

Στο βιβλίο σας συναντάμε πολλά πρόσωπα με διαφορετικούς χαρακτήρες. Πόσο δύσκολο είναι μέσα σε 400 και σελίδες να ξετυλίξετε όλα αυτά τα πρόσωπα που δρουν και εξελίσσονται στην πλοκή σας με μία συνοχή;
Οι ήρωες πολλές φορές αναλαμβάνουν δράση χωρίς να το «ξέρει» ο συγγραφέας. Ακούγεται τρελό -το ξέρω- άλλα αυτό σημαίνει πως πριν σκύψεις στο χαρτί συχνά δεν έχεις όλον τον χάρτινο κόσμο στο μυαλό σου-τουλάχιστον για μένα είναι έτσι- όταν όμως έχω πια μπει στην ιστορία μου, κάποιοι εξελίσσονται, κάποιοι άλλοι έρχονται και συστήνονται. Αυτό γίνεται με φυσικότητα και συνέχεια στην πλοκή, διεκδικώντας ο καθένας τον ρόλο του.

Μπέλφαστ, ΙΡΑ, Κύπρος , Αμμόχωστος. Πιάνεις ζητήματα που λίγοι συγγραφείς τα αγγίζουν. Σε τρόμαξαν οι επιλογές αυτές ή αντιθέτως θέλεις να δώσεις προσοχή σε τέτοιου είδους θέματα;
Όσο αφορά στο Ιρλανδικό ζήτημα και στον ΙΡΑ η αλήθεια πως στην Ελλάδα η βιβλιογραφία-σε επίπεδο μυθοπλασίας ειδικά-είναι μικρή. Όμως οι συγγραφείς στο εξωτερικό έχουν ασχοληθεί εκτενώς με αυτά τα ζητήματα ακόμη και με την τρομοκρατία στο μυθιστόρημα. Για παράδειγμα η Ντόρις Λέσινγκ-βρετανίδα, με Νόμπελ- αλλά και άλλοι έχουν γράψει μυθιστορήματα αγγίζοντας και προχωρώντας και σε μεγαλύτερα βάθη τα θέματα αυτά.

Η Χίσλοπ στο τελευταίο της βιβλίο-Ανατολή-γράφει για την παράνομη Τουρκική εισβολή το 74 στην Κύπρο. Βέβαια, εδώ δυστυχώς η συγγραφέας δεν φαίνεται να είναι καλά «διαβασμένη» στο μάθημα της ιστορίας μιας και το βιβλίο της φλερτάρει έντονα με την Τουρκία, «ξεχνώντας» πως η Κύπρος ήταν και είναι ελληνική. Αυτή είναι και η δυσκολία με όλα τα ιστορικά μυθιστορήματα. Πρέπει να είσαι προσεχτικός στην έρευνα και «δίκαιος» στην Ιστορική πλοκή.

Στο βιβλίο σας μας μεταφέρεις διάφορα χρονικά διαστήματα, διάφορα μέρη. Έχεις κάποια προσωπική εμπειρία ή θα ήθελα να πας σε αυτά τα μέρη και στις εποχές που μας μεταφέρεις;
Έχω ζήσει στο εξωτερικό άλλα όχι στα μέρη που περιγράφω εκτός από το Λονδίνο που το γνωρίζω αρκετά καλά. Θα ήθελα να πάω στο Μπέλφαστ, ειδικά τώρα μετά από αυτό το βιβλίο νιώθω πως ένα κομμάτι μου ανήκει εκεί. Είναι πολύ πιθανό να οργανώσουμε μια παρουσίαση του βιβλίου εκεί.

Ετοιμάζεις κάτι αυτόν τον καιρό , βρίσκεσαι σε περίοδο συγγραφής;
Ναι, έχω ετοιμάσει κάτι –διαφορετικό αυτήν την φορά αλλά είναι λίγο νωρίς να μιλήσω για αυτό.

Ζεις τα τελευταία χρόνια στην Λήμνο. Πώς είναι η καθημερινότητα σε ένα νησί , σου λείπει η Αθήνα από όπου και μεγάλωσες;
Η καθημερινότητα μου δεν εξαρτάται τόσο από τον τόπο και τον χώρο όσο από την παρουσία ή την απουσία κάποιων ανθρώπων που έχουν σημαντική θέση στη καρδιά μου και στη ζωή μου. Αυτό με επηρεάζει άλλες μέρες πολύ κι άλλες λιγότερο. Είναι έτσι οι συνθήκες της ζωή μας πια που δεν μπορείς να έχεις όλους τους αγαπημένους σου κοντά κι αυτό είναι κάτι που με θλίβει.

Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες μας.
Ας «δούμε» αυτή τη φορά το νόημα των Χριστουγέννων για να αλλάξουμε λίγο τους εαυτούς μας. Έτσι θα αλλάξει κι ο κόσμος. Καλά Χριστούγεννα σε όλους εύχομαι.

Αναλυτικές πληροφορίες για την πλοκή του βιβλίου και το βιογραφικό σημείωμα μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.all4fun.gr/fun/books/10785--q-q-.html
Tης Αλεξίας Βλάρα, 7/12/2015 | all4fun.gr