Διαβάζοντας, του Άντη Ροδίτη

Γράφει ο Άντης Ροδίτης

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ κάποιος το εξεταστικό κείμενο για τα νέα Ελληνικά που δόθηκε στις 9 Ιουνίου στους μαθητές στις παγκύπριες εξετάσεις:

 (https://paideia-news.com/.../2023_06_09_001_themata.pdf),

καταλαβαίνει αμέσως ότι ενώ δεν έχει μέχρι σήμερα διακηρυχτεί ευθέως (ποιος τολμά;) η εγκατάλειψη του αληθινού και διαχρονικού αγώνα των Κυπρίων για Ελευθερία (η λέξη ούτε υπάρχει ούτε ταιριάζει πουθενά μέσα στο εξεταστικό κείμενο), προτείνεται πλέον στη θέση της μια άλλη αξία, εκείνη της «δημοκρατίας», κατώτερης ποιότητας μάλιστα από την αρχαιοελληνική, αφού όλοι πολύ καλά γνωρίζουν, το δέχονται και το παραδέχονται ότι δεν ξέρουν να υπάρχει τίποτε καλύτερο!

Διευκρινίζει επίσης το εξεταστικό κείμενο ότι η "δημοκρατία" που έχουν υπόψη οι συντάχτες του είναι εκείνη που νοιάζεται πρωτίστως για την "αναγνώριση της διαφορετικότητας" (π.χ. ΛΟΑΤΚΙ), την "καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού" (π.χ. μπάτε μετανάστες-εισβολείς αλέστε), την κατάργηση του "εμποδίου" των διαφορετικών γλωσσών. Πρόκειται για τη "δημοκρατία" που πάει χέρι με χέρι με την πλήρη και παντού επικράτηση της τεχνολογίας φτάνει, λέει, αυτή η τεχνολογία να... εξανθρωπισθεί!!

Από τη μια εκστασιάζονται με την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη κι από την άλλη δεν καταλαβαίνουν πως έρχεται σε σύγκρουση με τον ανθρωπισμό! Ταυτόχρονα όλα αυτά αποβλέπουν προς μια και μόνο κατεύθυνση: τη μάθηση.

Η δια της τεχνολογίας δια βίου μάθηση, όπως το αντιλαμβάνονται οι σοφοί της παιδείας των νέων μας, όχι μόνο θ' αλλάξει τα πάντα μα και εξ ολοκλήρου θ' αλλάξει τον ίδιο τον άνθρωπο! Διότι, λέει, η τεχνολογία "δεν είναι μόνο το μέσο αλλά είναι και το μήνυμα"! Μια κατ' ευθείαν υιοθέτηση της φράσης "the medium is the message", την οποία ο ίδιος ο συντάκτης της Αμερικανός φιλόσοφος Μάρσιαλ Μακλούαν (μεταστραφείς από άθεος σε καθολικό μετά που γνώρισε το έργο του απολογητή του Χριστιανισμού G.K. Chesterton), διαμόρφωσε το 1964 σε “the Medium is the Massage”: το μέσο είναι το «μασάζ», τουτέστι η διεργασία (το πιλάτεμα) που θα μας μετατρέψει όλους σε κάτι άλλο (πάντα υποτίθεται καλύτερο) από αυτό που είμαστε. Αλλά η πιο διάσημη φράση του Chesterton είναι: "ο πραγματικός στρατιώτης δεν είναι εκείνος που πολεμά κάποιον που είναι μπροστά του επειδή τον μισεί αλλά επειδή αγαπά αυτό που είναι πίσω του".

Με άλλα λόγια η πραγματική σοφία, την οποία δείχνει ν' αγνοεί η εμπροσθοφυλακή της παιδείας μας σήμερα, υπαγορεύει την εμμονή στις παραδοσιακές αξίες μέσα από τις οποίες μπορεί να ελεγχθεί ό,τι καλπάζει μπροστά ορμητικό και ανεξέλεγκτο, που δεν σταματά με τίποτε, αφήνοντας πίσω του ποταμούς αιμάτων και διευρύνοντας συνεχώς την προοπτική ολικής καταστροφής του πλανήτη.

Συμπτωματικά ή από Θεία πρόνοια -ως προειδοποίηση- η χρονολογία 1964 τυγχάνει να είναι ύψιστης σημασίας για μας τους Κυπρίους και προς τούτο ακριβώς συμπράττουν οι παντός είδους εκάστοτε εξουσιαστές, στη διαγραφή εκείνης της φρικτής χρονολογίας.

Το 1964 είναι το έτος που η πατρίδα μας Ελλάς διασφάλισε με την τότε στρατιωτική της ισχύ και τη διπλωματία την ελευθερία μας κι εμείς όχι μόνο την απορρίψαμε αλλά οι τότε εξουσιαστές μας εξέδωσαν και μυστική μεταξύ τους απανταχούσα, η οποία απέρριπτε την ελευθερία μας ως ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΣΥΜΦΟΡΗ με την υπογραφή του τότε υπουργού Οικονομικών Ρένου Σολομίδη, ο οποίος λίγο αργότερα, συνεπής στις αναπτυξιακές και προοδευτικές του πεποιθήσεις, απέρριπτε και τον Ύμνο στην Ελευθερία ως ακατάλληλο για την Κύπρο.

Εκ των πραγμάτων εγκλωβισμένοι σήμερα στο δικό μας αδιέξοδο που δεν επιτρέπει καν την "ελευθερία" ως στόχο της παιδείας μας κατευθύνουμε τις νέες γενιές στα ευρύτερα αδιέξοδα εκείνης της "δημοκρατίας" που έχει φέρει τον πλανήτη στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής. Ούτε καν η παραμικρή υποψία εκ μέρους τους ότι πίσω μας, στις παραδόσεις μας υπάρχει η ελπίδα της σωτηρίας. Μπροστά κι όλο μπροστά, ουραγός η παιδεία μας προς το πανανθρώπινο χάος.

Άντης Ροδίτης  

Κυριακή των Αγίων Πάντων

 Γράφει ο Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Οι Άγιοι Πάντες, κάποιοι γνωστοί, χιλιάδες άγνωστοι, ήταν και είναι άνθρωποι, με χαρακτηριστικά του ανθρώπινου γένους, δηλαδή με πλεονεκτήματα και με μειονεκτήματα, με δυνατότητες και με αδυναμίες, με ορθές και με λάθος σκέψεις και πράξεις.

Ποιο είναι αυτό το ισχυρό στοιχείο, το οποίο τους διαχωρίζει από τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους; Φυσικά, είναι η βαθιά, η ειλικρινής, η ατόφια τους πίστη προς τον Τριαδικό Θεό.

Πίστεψαν και πιστεύουν στον Θεό Πατέρα, Τον Ορατό τε πάντων και αοράτων, στον Υιό: στη γέννησή Του, στη διδασκαλία Του, στις πράξεις Του, στα Πάθη Του, στη Σταύρωσή Του, στην Ανάστασή Του. Βεβαίως η βαθιά και η ατόφια τους Πίστη είναι σε ύψιστο βαθμό, ώστε το Άγιο Πνεύμα τους εμπνέει, τους συνοδεύει, τους οδηγεί.

Το Άγιο Πνεύμα προσφέρει στους Αγίους Πάντες, τη συνεχή, την αδιάκοπη προστασία, την καθοδήγηση , για τον καθ` ένα ξεχωριστά, ως μοναδική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα, ρόδινης ψυχής. Τους τρανώνει την ψυχική δύναμη, ώστε να αγαπούν αυτούς που τους μισούν, να γιατρεύουν τους διώκτες τους, να συγχωρούν τους δολοφόνους δικών τους ανθρώπων, να εύχονται και να προσεύχονται για τους βασανιστές τους.

Οι Άγιοι Πάντες είναι το ζωντανό παράδειγμα της αδιάλειπτου παρουσίας του Αγίου Πνεύματος σε εμάς τους ανθρώπους, στους κοινούς θνητούς.

Την αδιάκοπη ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν τη διαπιστώνουμε μόνο στους Αγίους Πάντες, τη διακρίνουμε στην ιώβειο υπομονή και γαλήνη ψυχής απλών, συνηθισμένων ανθρώπων αλλά και επιφανών, κατά τις κοσμικές αντιλήψεις, που ζουν, που είναι ανάμεσά μας, στις οικογένειές μας, στην κοινωνία μας, στους επαγγελματικούς χώρους, στις Εκκλησίες, στα Μοναστήρια.

Όταν άλλοι υπεραίρονται, για την πολυτελή τους ζωή, για τα πλούτη, ανεξαρτήτως πώς τα απέκτησαν, για τα σπίτια-παλάτια για τα ταξίδια, για τις κραιπάλες, για τους πολυτελείς γάμους των ιδίων, των παιδιών τους, για την επίδειξη των πολυτελών τους εμφανίσεων, για τα πολυτελή γεύματα και δείπνα και αγνοούν τους πικρούς λογαριασμούς που έρχονται ή/και σ` αυτή τη ζωή ή/και στην επόμενη, συχνά δίχως συνείδηση. Οι πιστοί στον Τριαδικό Θεό, ως άλλος Ηρακλής, ως άλλος Σωκράτης ακολουθούν το κακοτράχαλο μονοπάτι της μόνης αλήθειας που τους οδηγεί στο αιώνιο Φως, με οδηγό το ένα γνωρίζω ότι τίποτα δε γνωρίζω, γι` αυτό Κύριε Ελέησον με.

Οι αληθώς πιστοί, οικοδομούν μέσα στη νηνεμία της ψυχής την Αιώνιο ζωή. Είναι οι συνειδητοποιημένοι Πολίτες της Αιωνίου Ζωής.

Όταν διαλύουν, πολλοί και πολλές τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους που φέρουν, ως ιερά αποστολή, την οποία ουδόλως τιμούν, σ` αυτό τον κόσμο, όπως με τους χωρισμούς, με επόμενες, με μεθεπόμενες και ούτω καθ` εξής σχέσεις διαφόρων τύπων και «ονομάτων» γάμων, όπου ψάχνουν την ευτυχία στην πρόσκαιρη και επίπλαστη ύλη, λόγω της ταχείας της φθοράς από χιλιάδες αιτίες. Αυτή η ευτυχία η υλική, έχει οριζόντια γραμμή, δηλαδή διαθέτει την φθοροποιό ανθρώπινη πορεία που είναι η αρχή, η μέση και το τέλος.

Όσοι άνθρωποι αποκτούν και εφαρμόζουν την αιώνιο, τη γνήσια πίστη στον Τριαδικό Θεό, απλά το Άγιο Πνεύμα, ως Αόρατο, όμως Υπαρκτό στη ζωή τους, τους συνοδεύει. Οι Πιστοί, όπως οι Άγιοι Πάντες, γνωρίζουν την Κυκλική μορφή των Του Τριαδικού Θεού Έργων: «Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος» και με «Πνεύματι ηγεμονικό στήριξόν με»! (Δαυίδ).

Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Ερευνητής, Μελετητής

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, 20 Ιουνίου

Γράφει ο Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης

Ο όρος αυτός αναφέρεται στους ανθρώπους που υποχρεώνονται διά της βίας, που αναγκάζονται, διά βιαιοπραγιών, να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους ή την περιοχή της μόνιμης κατοικίας τους ή/και των προγόνων τους.

Οι άνθρωποι αυτοί, ως εκ της βίας που ασκείται σε αυτούς και ως εκ του άμεσου κινδύνου που διατρέχουν υποχρεώνονται να καταφεύγουν σε μια άλλη, ξένη, γι` αυτούς χώρα είτε υποχρεώνονται να εγκαθίστανται σε άλλες περιοχές της δικής τους χώρας, οι οποίες θεωρούνται ασφαλείς.

Η εγκατάλειψη της πατρίδας ή της περιοχής της μόνιμης διαμονής συνδέεται άμεσα με πολεμική, με στρατιωτική βία, με όλες τις συνεπακόλουθες συνέπειες.

Υπάρχει ειδοποιός διαφορά μεταξύ των θυμάτων των στρατιωτικών βιαιοπραγιών που υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τα δικά τους μέρη, από όποιους άλλους λόγους, όπως οικονομικούς, όπου αποχωρούν από τις πατρίδες, από τις περιοχές τους, για εγκατάσταση κάπου αλλού, συνήθως προγραμματισμένα και οργανωμένα, με στόχο το καλύτερο οικονομικό ή και όποιο άλλο όφελος.

Οι οικονομικοί μετανάστες, φεύγουν αλλά γνωρίζουν πως οι ίδιοι το επέλεξαν, για τους δικούς τους λόγους. Γνωρίζουν, επίσης, πως όποια στιγμή επιθυμούν απρόσκοπτα δύνανται να επιστρέψουν.

Οι πρόσφυγες, ως θύματα στρατιωτικών βιαιοπραγιών, ποτέ δεν επιστρέφουν πίσω. Ας μου επιτραπεί να χαρακτηρίσω αυτή τη φράση ως: Δόγμα.

Δεν κάνουν (αυτοί που σχεδιάζουν τις στρατιωτικές επιθέσεις, αυτοί που ευθύνονται γι` αυτές, αυτοί που τις πραγματοποιούν), τους πρόσφυγες για να τους επιστρέψουν πίσω στις πατρίδες τους, στη γη των προγόνων τους.

Πρόσφυγες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, χιλιάδες. Είναι, θα λέγαμε, επιβεβλημένη ανάγκη. Είναι τα πειραματόζωα.

Οι πρόσφυγες είναι αυτοί που συμπληρώνουν τους κενούς χώρους, όταν δεν υφίστανται οι ανάλογες γεννήσεις, όταν περιοχές εγκαταλείπονται από τους ντόπιους και πρέπει να ξαναγεμίσουν από πληθυσμούς, με ικανότητες διαχείρισης επαγγελμάτων, ως φθηνά εργατικά χέρια αλλά με δυνατή νόηση.

Πρόσφυγες είναι οι εργαζόμενοι, ως φθηνοί αλλά πολύ δημιουργικοί, με γνώσεις, ικανότητες, δεξιότητες, εμπειρίες που δε διαθέτουν οι αυτόχθονες κάτοικοι.

Για σκοπούς επιβίωσης, ασκούν τα πιο σκληρά εργασιακά επαγγέλματα, τα πιο απάνθρωπα οι γυναίκες, θύματα πειραμάτων μικρά παιδιά, στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα, γνωρίζοντας ότι εξευτελίζονται, ότι φθείρουν την υγεία τους αλλά τα πράττουν αλλά εργάζονται σε αυτές τις τραγικές έως δύσκολες συνθήκες, διότι πρέπει να επιβιώσουν αυτοί, οι οικογένειες, τα παιδιά τους.

Στην πορεία του χρόνου, χιλιάδες πρόσφυγες διακρίνονται ως επιτυχημένοι, στους διάφορους τομείς της οικονομίας, των επιστημών, στην κοινωνία. Αυτοί συμβάλλουν ουσιαστικά στη θεμελίωση, στην οικοδόμηση των νέων, των σύγχρονων εποχών.

Αυτοί, οι πρόσφυγες αυξάνουν ποσοτικά και αναπτύσσουν ποιοτικώς τη μόρφωση, την οικονομία, τις κλειστές συντηρητικές κοινωνίες των ντόπιων πληθυσμών, των συνήθως κλειστών στον δικό τους μικρόκοσμο.

Οι πρόσφυγες είναι τα προερχόμενα θύματα από αναπτυγμένες γνωσιολογικώς, κοινωνικώς, πνευματικώς περιοχές. Ας δούμε ενδεικτικώς περιοχές. Πρόσφυγες στην Κύπρο: Αμμόχωστος, Κερύνεια, Καρπασία, Μόρφου. Ελλάδα, με ορόσημο το 1922, Μικρασιατική Καταστροφή αλλά και χρονικώς πιο πριν και πιο μετά: Εύξεινος Πόντος: Μπάφρα, Σαμψούντα, Κερασούντα, Τραπεζούντα. Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, ευρύτερα Μικρά Ασία, Ιωνία, Αιολίδα, Καππαδοκία, Αϊβαλί, Αϊδίνιο. Επίσης Συρία, Λίβανος, Ουκρανία, Ρωσία.

Εύκολα δύναται ο μελετητής αυτής της σκληρής έως τραγικής ανθρώπινης πτώσεως, δηλαδή των προσφύγων, να διαπιστώσει τα ευεργετικά αποτελέσματα που αποκτούν οι κοινωνίες των νέων αυτών κατοίκων.

Οι πρόσφυγες μεταφέρουν, όσο μπορούν, χρήματα, τιμαλφή, τα οποία ξοδεύουν για την ασφαλή τους διαδρομή αυτών και μελών των οικογενειών τους μέχρι την εγκατάστασή τους, εάν το επιτύχουν, σε ασφαλείς περιοχές. Οι κερδίζοντες είναι πολλοί, συγκεκριμένων δράσεων και επαγγελμάτων, «καθώς πρέπει κύριοι», εκπρόσωποι οργανισμών.

Τα «μαύρα» ανενόχλητα και ταυτοχρόνως μετατρέπονται σε «λευκά».

Στην πορεία του χρόνου η πληθυσμιακή ανάμειξη αποτελεί γεγονός και μέσα από τα επαγγέλματα και μέσα από τους γάμους.

Στις ανοικτές κοινωνίες των κοσμοπολίτικων πόλεων, το στίγμα του πρόσφυγα δεν ισχύει τόσο, θα έλεγα μάλιστα πως γρήγορα εκμηδενίζεται. Στις κλειστές, όμως, μικρές κοινωνίες μικρών πόλεων και κοινοτήτων, οι ντόπιοι είναι οι ντόπιοι, είναι οι κυρίαρχοι. Αντιθέτως οι πρόσφυγες παραμένουν πρόσφυγες, ανεξαρτήτως από την εργασιακή, από την οικονομική τους προσφορά. Αυτό είναι προφανές και σε ότι αφορά την κοινωνία και σε ότι αφορά την Πολιτεία.

Πόσοι, για παράδειγμα, έγιναν υπουργοί, Πρωθυπουργοί, Προέδροι, από τους διωγμένους πληθυσμούς των Ελλήνων, από τους απογόνους τους, στην Ελληνική Δημοκρατία; Ποια η αναλογία;

Πόσοι έγιναν υπουργοί από το 1974 μέχρι σήμερα πρόσφυγες, παιδιά, εγγόνια προσφύγων, από τις κατεχόμενές μας περιοχές; Ποια η αναλογία;

Πόσοι έλαβαν αξιώματα σε ανώτερες θέσεις της Πολιτείας, με καταγωγή από τις κατεχόμενες περιοχές; Ποια η αναλογία;

Τα πάρα πάνω σε αντίθεση με τις διακρίσεις στον επαγγελματικό, στον επιστημονικό τομέα.

Αφού οι πάντες μιλούν και στηρίζουν τις αναλογίες, τι γίνεται με αυτής της ποιότητας της αναλογίες; Μήπως δεν υπάρχουν ικανοί και γνώστες, ενώ για όλους τους άλλους τομείς των φορολογιών, της ανάπτυξης υπάρχουν;

Μήπως ισχύουν και υποκειμενικού τύπου φοβίες πίσω από αυτές τις ισχνές έως μηδενικές αναλογίες;

Αυτά είναι σημαντικά θέματα που πρέπει να τίθενται, όχι γιατί εμείς οι πρόσφυγες κλαιγόμαστε. Αντιθέτως, σε ένα ανταγωνιστικότατο επαγγελματικό περιβάλλον, σε όλους τους τομείς, στο οποίο φυσιολογικώς, το τοπικιστικό στοιχείο υπερισχύει, αφού οι ντόπιοι γνωρίζουν ο ένας τον άλλο, ο γείτονας τον γείτονα, ο χωριανός τον χωριανό, με τις μεταξύ τους στηρίξεις, καλύψεις, συνεργασίες. Οι πρόσφυγες, αρχίζοντας από το υπό το μηδέν, σε ηλικίες που στις περιοχές τους δε θα χρειάζονταν να ιδρώσουν ούτε μία φανέλα, όπως λέγεται για τους επιτυχημένους ανθρώπους, μόνοι τους αγωνιζόμενοι, κυρίως με τη δύναμη της νόησης, διότι ανεξαρτήτως επαγγέλματος η νόηση κάνει τη διαφορά, επιτυγχάνουν ασύγκριτα αποτελέσματα. Ξεπερνούν κάθε λογικό προσδοκώμενο, στην οικονομία, στην επαγγελματική επιτυχία. Επανέρχονται, με κόπους, με μόχθους αλλά σε σύντομο χρονικό διάστημα στα δικά τους επίπεδα, με τα πατροπαράδοτα κριτήρια.

Οι πρόσφυγες θεμελιώνουν και οικοδομούν, στις νέες περιοχές εγκατάστασής τους, με τις δικές τους Πατρίδες κλεισμένες μέσα στο ροδοπρόσωπο αίμα της καρδιάς τους, ελπίζοντας για την ημέρα της επιστροφής και ζώντας γι` αυτή την ημέρα. Αυτή η ημέρα, όμως, δεν είναι, δυστυχώς, γραμμένη στη λογική αυτών που κάνουν τους πρόσφυγες και αυτών που έχουν ανάγκη την παντοιοτρόπως εκμετάλλευση των προσφύγων.

Για να γράφουμε πλέον, όχι μόνο να λέμε, κατά τη σοφή λαϊκή ρήση: Τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη!

Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης
Ερευνητής, Μελετητής

Αγίου Πνεύματος

Γράφει ο Δρ Ανδρέας Σοφόκλης

Μετά από μία Δεσποτική ή Θεομητορική Εορτή, η Εκκλησία μας τιμά το σημαίνον Πρόσωπο. Γι` αυτό, μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει το Άγιο Πνεύμα, ως συνέχεια της Μεγάλης αυτής εορτής, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Τριαδικό μας Θεό.

Στην Ορθόδοξή μας Εκκλησία ο Αναγνώστης απαγγέλλει, με κατάνυξη, την προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα.

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο Πανταχού Παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Η Εκκλησία μας, από της ιδρύσεώς της, έχοντας ως γνώμονα τη σωτηρία των ψυχών και των σωμάτων ημών, μας βαφτίζει στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ταυτοχρόνως, βέβαια, βαφτίζει κάθε πιστώς προσερχόμενο άνθρωπο, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταγωγής, χρώματος.

Απόδειξη και τεκμηρίωση της Δυνάμεως της Βαπτίσεως είναι η πληθώρα των Αγίων, των Μοναχών, των Μοναζουσών, των πιστών ακόμα και σε μια εποχή, όπως είναι αυτή που ζούμε, στην οποία δυστυχώς κυριαρχούν ο υλισμός, ο ατομικισμός, ο αμοραλισμός, με το φαίνεσθαι, με τους σύγχρονους αποπροσανατολισμούς, που σπρώχνουν τον κάθε άνθρωπο μακριά από τις αξίες του πνεύματος και της ψυχής.

Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και είναι το Πνεύμα της Αληθείας, είναι ο Θησαυρός των αγαθών και ζωής Χορηγός. Αφού η Αγία Τριάδα ενεργεί ενωμένη, επειδή υπάρχει ταυτότητα ενέργειας και θέλησης: Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

… Ότι Σου έστιν η Βασιλεία και η Δύναμις και η Δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Το Άγιο Πνεύμα φώτισε όλους τους επιφανείς τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, όπως τον Δαβίδ.

Δαβίδ: «Το πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ` εμού και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με…» (ψαλμ., Ν` 50, στίχοι 12-14), το οποίο σημαίνει: Μη μου αφαιρέσεις το Άγιό σου Πνεύμα και στήριξέ με με Πνεύμα ηγεμονικό. Φυσικά το δηλώνει με πλήρως παρακλητικό τόνο.

Στην Καινή Διαθήκη, το Άγιο Πνεύμα μεταλαμπαδεύει τα θεία αυτά δώρα στον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Το Άγιο Πνεύμα, στη Βάπτιση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Κατέρχεται υπό μορφή Περιστεράς και βεβαιώνει του Λόγου το Αληθές!

Την ημέρα της Πεντηκοστής, Κατέρχεται στους μαθητές του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, υπό μορφή πύρινων γλωσσών, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, στις «Πράξεις των Αποστόλων».

Αποτέλεσμα της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές, είναι η ανάδειξή τους από μαθητές φοβισμένους και αγράμματους ακόμα και ως ένα βαθμό άτολμους, από απλούς συνηθισμένους αλιείς, με ισχυρή, όμως Πίστη, αφού αυτούς επέλεξε ως προμετωπίδα, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, σε Σοφούς, σε Ετοιμόλογους, σε Τολμηρούς, σε Ατρόμητους Γνώστες και Κήρυκες, των Λόγων, των Έργων, της Διδασκαλίας Του.

Το Άγιο Πνεύμα, υπό μορφή Πύρινων Γλωσσών, εξαφάνισε από τους μαθητές κάθε φόβο και την όποια δειλία. Τους μετουσίωσε, τους μετέτρεψε, σε Αποστόλους, σε Κήρυκες.

Δοξάζουμε, Σεβόμαστε, Τιμούμε, Πατέρα και Υιό και Άγιο Πνεύμα, Τριάδα Ομοούσιο, Αχώριστο, Αδιαίρετο.

Δρ Ανδρέας Σοφόκλης
Ερευνητής, Μελετητής