Ένα ισπανικό τραγούδι που περιλαμβάνει μόνο ελληνικές λέξεις κάνει το γύρο των ελληνικών social media και σαρώνει.
Πρόκειται για ένα τραγούδι που εμπνεύστηκε ο Αργεντίνος συνθέτης Ντανιέλ Αρμάντο, όταν κατά την διάρκεια επίσκεψης του στη Κούβα είδε σε ένα βιβλιοπωλείο ένα βιβλίο με τίτλο: Οι 17.000 Ελληνικές λέξεις στην Ισπανική γλώσσα.
Έτσι το τραγούδι του ενώ ακούγεται ισπανικό δεν έχει ούτε μία ισπανική αλλά μόνο ελληνικές οι οποίες λόγω της ισπανικής προφοράς ακούγονται σχεδόν ίδιες με την ελληνική προφορά!
Ο ίδιος δήλωσε ότι : Έζησα δύο χρόνια στην Ισπανία και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι Ελληνικές λέξεις είναι πολύ περισσότερες. Θα μού πείτε, πού το ξέρεις, τις μέτρησες; Δεν χρειάζεται. Όλες οι λέξεις πού υποδηλώνουν κάποια έννοια επιστημονική, κοινωνιολογική, ανθρωπιστική και όχι μόνο είναι Ελληνικές. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε όλες τις γλώσσες, είπε...
Ακούστε το: Τραγούδι
Ακολουθούν οι στίχοι του τραγουδιού του Ντανιέλ Αρμάντο (Daniel Armando).
"Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli cultura narcisista en una monarquia dogmatica simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera melodia simbolo, melodrama y tragedia.
Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria politico dislexico en parodia onirica tirania fantasma, dilema megalomano de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.
Este mi ultimo tango en Atenas tango lloron, que corre por mis venas. (X2)
Patriota heroicο, tragicο, sistematico hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο teatro ironicο, sindicato plasticο y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.
Energia hyperbole, antidotο democraticο Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima musica epidermica en un pentagrama masoquista y la simetria toxica de un epilogo necrologico.
Este mi ultimo tango en Atenas tango lloron, que corre por mis venas. (X2)
Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos en lirica extasis sus praxis es el melodico y fantastico antropo.
Este mi ultimo tango en Atenas tango lloron, que corre por mis venas. (X2)"
Της Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
«Το Έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας. Που δε συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες στα ερείπιά του».
Χαλίλ Γκιπράν 1923
Προλαβαίνουμε; Το αίμα είναι ακόμα ζεστό. Ο ασθενής αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή παίρνοντας βαθιές ανάσες από συνέχεια. Προλαβαίνουμε αλήθεια να ανακόψουμε την πορεία του πένθους; Έχουμε χρόνο και τόλμη για τα μεγάλα και σταθερά βήματα; Έχουμε πίστη στον Άνθρωπο και ολιγοπιστία στο Απάνθρωπο; Ποιους Θεούς ακόμα προσκυνάμε; Σε ποιους βωμούς στήνουμε κάθε μέρα τα χρυσόμαλλα κριάρια των αξιών και ιδανικών μας;
Η σιωπή μας έχει τρυπώσει εδώ και καιρό στη σκέψη μας, έχει αλώσει την ψυχή μας, έχει αποκοιμίσει τη θέλησή μας. Γεγονός! Οι φωνές του πόνου, του θυμού, της αγανάκτησης , κείτονται με μαργωμένα τα φτερά τους μέσα μας. Κι αυτή είναι μια πρώιμη κηδεία της ζωής μας. Χωρίς πομπή, χωρίς ιεροτελεστία. Με κουρασμένες μόνο, ξέπνοες ψαλμωδίες να αποχαιρετούν τον κόσμο που χάσαμε. Την ομορφιά που αλλοιώσαμε. Τον Παράδεισο που εκτελέσαμε. Προλαβαίνουμε; Βαθιά στα ορυχεία μιας καλά κρυμμένης αισιοδοξίας ίσως ανακαλύψουμε τα ελάχιστα εκείνα ψήγματα που απαιτούνται για την επαναφορά μας στη σκηνή της ύπαρξής μας.
Ζητάμε τα αυτονόητα. Αξιοπρεπή διαβίωση και θέαση στο μέλλον. Όχι με μεγεθυντικούς φακούς αλλά με βλέμμα στέρεο και καθάριο, σχεδόν παιδικό. Ας πάρουμε τ΄αδράχτι για να υφάνουμε απ΄την αρχή τα κιλίμια που θα βαδίσουν τα όνειρά μας. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς ακροβατισμούς, χωρίς παραπλανητικά συνθήματα και κομματικές κορώνες. Ένας κουρασμένος λαός δεν αποζητά φωνασκίες και παραποίηση της αλήθειας. Ζητά την ουσία των πράξεων και την επανατοποθέτηση των ιδανικών. Μπορούμε επιτέλους να έχουμε μια ταυτότητα που θα αναγράφει την ποιότητά μας και όχι την ποσότητα των διασυνδέσεών μας; Μπορούμε στις συναναστροφές μας να χαϊδολογούμε το πνεύμα και όχι την ύλη που μας περιβάλλει; Μπορούμε στα κοσμηματοπωλεία τoυ λόγου να αγοράζουμε διαμάντια προσωπικότητας και όχι λίθους που εκτοξεύονται εναντίον του ανυποψίαστου περίγυρου; Μπορούμε να γίνουμε μια γροθιά, μια δύναμη, αποτρέποντας τα ερείπια της διχόνοιας; Μπορούμε γενικώς να εγκαθιδρύσουμε μια νέα κουλτούρα, ένα νέο ήθος, μια νέα προσέγγιση της αξίας της ζωής;
Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει από μόνος του τον κόσμο. Μπορεί όμως να ξεκινήσει αλλάζοντας τον εαυτό του. Καινούρια χρονιά, καινούριοι στόχοι. Επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν κρυφά στα σκουπίδια για φαγητό. Επειδή υπάρχουν νοικοκυριά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Επειδή κάποια παιδιά περιμένουν στην ουρά για συσσίτιο. Επειδή κάποια αθώα μάτια κοιτάζουν με ερωτηματικά την εξαθλίωση.
Κι επειδή ευτυχώς υπάρχουν ακόμα συνειδήσεις που δεν βολεύονται με τις Ερινύες. Που θέλουν να γέρνουν σε κάτασπρο προσκέφαλο τα βράδια και να προσκαλούνε ροδαλά όνειρα χωρίς εφιάλτες και φαντάσματα. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αν δεν αλλάξει πρώτα τη ματιά του σ΄αυτόν. Καινούρια χρονιά, καινούριοι στόχοι;
Καλή αρχή!
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου* στο Γιώργο Βαϊλάκη
Κύριε Νανόπουλε, σήμερα βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Ποιες είναι οι συνέπειες στην Ελλάδα;
«Το τέλος μιας εποχής αποδίδει απόλυτα αυτό που βιώνουμε τώρα. Εύχομαι και ελπίζω ότι όλοι συνειδητοποιούμε, είτε έχουμε φταίξει είτε δεν έχουμε φταίξει, ότι κάτι δεν πήγε καλά όλα αυτά τα χρόνια. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι όπως πηγαίναμε δεν μπορούμε να συνεχίσουμε- έτσι στον αέρα. Και ότι από εδώ και πέρα έχουμε την ευκαιρία να χτίσουμε ένα πραγματικό, σύγχρονο, δυτικό κράτος. Εκείνο, δηλαδή, το κράτος που δεν χτίσαμε από τότε που σκοτώσαμε τον Καποδίστρια».
Εμείς τι κάναμε λάθος ως κοινωνία; Ποιες αιτίες μας έφεραν σε αυτήν την οικονομική κρίση και στα Μνημόνια; Υπήρχε εναλλακτική λύση;
«Δεν εκμεταλλευτήκαμε ήδη από την εποχή που μπήκαμε στην ΕΟΚ τα κονδύλια που μας δίνανε για επενδύσεις, για υποδομές. Νομίζαμε ότι είναι οι κουτόφραγκοι και εμείς τους κοροϊδεύουμε. Αυτή ήταν μια πάρα πολύ μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε. Ο κόσμος ήταν τότε ενωμένος, υπήρχε όραμα, υπήρχε ελπίδα. Αλλά έγινε μία κάκιστη χρήση των πόρων. Εστω και αν δεν το έκαναν ηθελημένα, τους ενδιέφεραν μόνο οι ψήφοι. Από εκεί και μετά, ο καθένας έβαλε το λιθαράκι του στην καταστροφή. Οσο για τα Μνημόνια; Νομίζαμε και πάλι ότι τους κοροϊδεύαμε. Πηγαίναμε και υπογράφαμε μόνο για να κερδίσουμε χρόνο και μετά δεν κάναμε τίποτα. Δεν είναι, όμως, τα πράγματα έτσι. Πρέπει να δούμε, επιτέλους, τι μπορούμε να κάνουμε τώρα».
Είχατε πει παλιότερα ότι «η κβαντική φυσική είναι ένα είδος παραλόγου, με την έννοια ότι ξεφεύγει από τα όρια της καθεστώσας λογικής». Πιστεύετε ότι αυτή η απότομη ανατροπή που ζούμε σε σχέση με αυτά που ξέραμε, συνάδει με τη λογική ή έχει κυριαρχήσει το παράλογο;
«Εχει κυριαρχήσει το θέατρο του παραλόγου. Πάντως, δεν θυμάμαι χώρα στον δυτικό κόσμο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει περάσει τέτοια κρίση. Θέλει πάρα πολύ σκέψη και δύναμη για να δούμε πώς μπορούμε να ξεφύγουμε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε μία κβαντική πολιτική κατάσταση όπου κυριαρχεί η αρχή της αβεβαιότητας και της απροσδιοριστίας. Χάσαμε τα αβγά και τα πασχάλια. Εχουμε αποδείξει στην πράξη ότι η κβαντική φυσική δεν δουλεύει μόνο στον μικρόκοσμο, αλλά δουλεύει και στον... ελληνικό μακρόκοσμο».
Οι ιστορικοί του μέλλοντος σε ποια στοιχεία του παρόντος θα πρέπει να καταφύγουν για να μας καταλάβουν καλύτερα; Για παράδειγμα, οι Ελληνες δεν φημιζόμαστε για την ικανότητα να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, ακόμα και όταν ο κίνδυνος είναι ορατός.
«Οι Ελληνες το έχουμε αυτό από την αρχαιότητα. Ολος ο Ομηρος έχει γραφτεί για αυτό, για τις αψιμαχίες μεταξύ των Ελλήνων. Αλλά να το επικαλούμαστε σαν χαρακτηριστικό μας είναι λάθος. Τι πάει να πει έτσι είμαστε εμείς οι Ελληνες, τσακωνόμαστε. Τότε να σταματήσουμε να υπάρχουμε σαν έθνος. Ας κάνουμε κάτι άλλο. Εάν δεν μπορούμε να μονιάσουμε, εάν δεν μπορούμε να καταλάβουμε τους κινδύνους που έχουμε μπροστά μας, τότε τι να πω. Εχουμε φύγει από την εποχή που γίνονταν οι πόλεμοι και οι κατακτήσεις με την μπότα. Είχα πει πριν από τρία χρόνια ότι πάμε για οικονομικό ναζισμό, ότι ο Νότος θα κινδύνευε να γίνει ένα είδος προτεκτοράτου. Θέλω όμως να πω και κάτι άλλο: έχουν κατορθωθεί ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα από τον ελληνικό λαό. Και τώρα περιμένω να δω τους κυρίους από την κεντρική Ευρώπη πώς θα μας συμπεριφερθούνε. Πρέπει να δείξουν αλληλεγγύη, να υπάρξει ελάφρυνση ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, να μη σκέφτεται μόνο τα χρέη. Τα γόνατά μας είναι ματωμένα. Ασε να σηκωθούμε λίγο πάνω».
Ποιο θεωρείτε το πιο επικίνδυνο φαινόμενο στην Ελλάδα της κρίσης;
«Την απαισιοδοξία. Ενώ οι Ελληνες είμαστε από τη φύση μας αισιόδοξοι, δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόση διάχυτη απαισιοδοξία. Είναι τραγικό. Ο κόσμος έχει γίνει καταθλιπτικός, πέρα από την παράνοια η οποία υπάρχει. Αλλά για να αλλάξει αυτό, πρέπει να παρέλθει η οικονομική κρίση, η οποία όμως είναι αποτέλεσμα και έλλειψης παιδείας. Και παιδεία δεν εννοώ το να έχεις πτυχία. Παιδεία είναι και το να πληρώνεις φόρους. Γιατί κανένας δεν πλήρωνε φόρους».
Υπάρχουν περιθώρια για αισιοδοξία; Πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να ανακάμψει σε ορατό ορίζοντα;
«Τελευταία έχει ανάψει λίγο μέσα μου η φλόγα της αισιοδοξίας ότι θα γλιτώσουμε. Αλλά πρέπει όλοι να βοηθήσουνε πέρα από τα μικροκομματικά οφέλη. Διότι εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα 'ρθεις».
Τι συμβουλεύετε τους νέους για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην εποχή τους;
«Εγώ θα έφευγα. Ξέρω ότι ακούγεται βαρύ, αλλά πώς μπορώ να πω σε έναν νέο άνθρωπο να μείνει; Έχει ξαναγίνει αυτό μετά τον Εμφύλιο που έφυγαν τα καλύτερα μυαλά και πήγαν στο Παρίσι - ο Καστοριάδης, ο Ξενάκης, ο Πουλαντζάς ή και στη χούντα που έγινε κάτι αντίστοιχο. Και έμειναν στην Ελλάδα μετριότητες και κάτω. Είναι το φαινόμενο Σαλιέρι: έχουνε μια εξυπνάδα, αλλά είναι ατάλαντοι. Ο Σαλιέρι είχε το μυαλό να καταλάβει την ιδιοφυΐα του Μότσαρτ και γι' αυτό τον μισούσε τόσο πολύ. Φταίει όμως και ο κόσμος που επέτρεψε στους Σαλιέρηδες να σκοτώνουν τους Μότσαρτ. Η Ελλάδα είναι γεμάτη τέτοιους, ακόμα και σήμερα. Και δεν αφήνουν περιθώρια για δημιουργία. Κοιτάξτε τι γίνεται. Πέστε μου εσείς σε ποια άλλη χώρα του κόσμου το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα θα μπορούσε να είναι επί δυόμισι μήνες κλειστό, επειδή μια ομάδα το αποφάσισε. Δεν έχει καμία σημασία εάν έχουν δίκιο ή όχι. Αλλιώς πρέπει να διεκδικείς το δίκιο σου. Δεν γίνεται σαράντα άτομα να κλείνουν το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ισως οι Έλληνες του εξωτερικού να κρατάνε τη δάδα της Ελλάδας πιο αναμμένη από τους Έλληνες εδώ πέρα».
Ένας συγγραφέας και πανεπιστημιακός δάσκαλος εξακολουθεί να ασκεί επίδραση στον κόσμο;
«Ναι. Υπό την προϋπόθεση ότι δεν πρέπει να θέλουμε με αυτά που λέμε να γίνουμε αρεστοί. Πρέπει με αυτά που λέμε, να προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον κόσμο να προχωρήσει. Να κάνουμε τον κόσμο να σκεφτεί. Και όχι τάχα να προτείνουμε έτοιμες λύσεις. Είναι αυτό που λένε οι Κινέζοι για το ψάρι: ότι δεν δίνεις σε κάποιον έτοιμο ψάρι, αλλά του μαθαίνεις να ψαρεύει».
Ένας νέος Διαφωτισμός
Ποια πράξη θεωρείτε επαναστατική σήμερα;
«Νομίζω ότι είναι η πνευματική επανάσταση και η αγωγή που μπορούνε να αλλάξουν τον κόσμο. Πρέπει να σπάσουν τα δεσμά τα αόρατα που κρατάνε τον κόσμο καθηλωμένο και να καταλάβουμε ότι μπαίνουμε σε μία νέα εποχή. Η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο και έχουν φέρει τον άνθρωπο σε ένα καινούργιο, φωτεινό μέρος, το οποίο δυστυχώς δεν το έχει αντιληφθεί ο κόσμος. Πρέπει ο κόσμος να προχωρήσει με ορθολογισμό, πάνω σε δεδομένα και να φτιάξουμε μια καινούργια κοινωνία. Αυτό είναι το όνειρό μου και το όραμά μου. Όπως ο Διαφωτισμός είναι ένα αποτέλεσμα του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου και του Κοπέρνικου, διότι ο Βολταίρος ήταν μαθητής, και έφεραν την πραγματική επανάσταση, έτσι και σήμερα πρέπει να γίνει ένας νέος Διαφωτισμός μέσα από την τεράστια εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας».
ΜΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΡΟΜΟΥ
Η τραγωδία μας κρύβει τη σωτηρία μας
Πιστεύετε ότι αυτή τη στιγμή λείπουν οι πολιτικοί ηγέτες από την Ελλάδα, αλλά και από την υπόλοιπη Ευρώπη;
«Η πολιτική, πια, έχει αλλάξει σε σχέση με αυτό που γνωρίζαμε. Αλλά λόγω της παγκοσμιοποίησης στα οικονομικά, τα πράγματα έχουν γίνει εξαιρετικά περίπλοκα για τις πολιτικές αποφάσεις. Εδώ βλέπετε ότι τραντάχτηκε ολόκληρη Ευρωζώνη από μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα. Στις παλιές εποχές δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Θα λέγανε πτωχεύστε εσείς και όλα είναι μια χαρά. Αυτό που ήταν η τραγωδία μας κρύβει και τη σωτηρία μας. Η εξάρτηση που έχουν από μας και η εξάρτηση που έχουμε από αυτούς δημιούργησαν μία ισορροπία τρόμου. Ισως θα έπρεπε να το είχαμε εκμεταλλευτεί καλύτερα αυτό. Θα έπρεπε όμως να είχε υπάρξει μία στήριξη απ' όλα τα κόμματα. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Και πραγματικά λυπάμαι, δεν το 'χω ξαναδεί αυτό το πράγμα».
Δημήτρης Νανόπουλος*
Φυσικός, Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
Είναι παγκοσμίου φήμης φυσικός και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, ερευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης (CERN) στη Γενεύη, ερευνητής στην Ecole Normale Superieure στο Παρίσι και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το 1989, εξελέγη καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Texas A&M, College Station. Είναι διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών (HARC), στο Χιούστον. Εχει συγγράψει πάνω από 520 πρωτότυπες εργασίες και δέκα βιβλία. Μερικές από τις τιμητικές του διακρίσεις: Tαξιάρχης του τάγματος της τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας (1996), βραβείο του Ιδρύματος Ερευνών της Βαρύτητας της Μασαχουσέτης (1999 και 2005), διεθνές βραβείο του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης (2006). Επίσης, προτάθηκε δύο φορές από τη Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών για την παραλαβή του Νόμπελ Φυσικής.
Πηγή: imerisia.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Του
δημοσιογράφου Γιώργου Καλλινίκου
Έβλεπα προχθές ουρές έξω από το Προεδρικό και αναρωτιόμουν τι γύρευε όλος εκείνος ο κόσμος εκεί. Σκέφτηκα ότι ήταν κάποια διαμαρτυρία. Η εντύπωση αυτή ενισχύθηκε περισσότερο όταν διαπίστωσα ότι άλλοι τόσοι βρίσκονταν έξω από τα γραφεία των κυβερνώντων κομμάτων. Σίγουρα δεν είχαν σχέση με τα ξεπουλήματα που φέτος ξεκίνησαν από την επομένη των Χριστουγέννων. Μετά αντιλήφθηκα ότι κάποια σχέση με… ξεπουλήματα είχαν. Ήταν όλοι εκείνοι οι «ικανοί» και «άξιοι» που μάζεψαν οι κυβερνώντες για να διορίσουν στα διοικητικά συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών. Άκουσαν τον Πρόεδρο που έλεγε ότι φέτος όλα αλλάζουν και οι διορισμοί δεν θα γίνουν από κομματικές λίστες αλλά θα επιλεγούν οι άριστοι. Και έσπευσαν οι άνθρωποι με φωτοτυπίες πτυχίων και δοκτοράτων για να διεκδικήσουν μία θέση.
Οποία απογοήτευση όμως. Τελικά η τριανδρία Αναστασιάδη-Αβέρωφ-Νικόλα (δεν ξέχασα τον Συλλούρη, απλώς λόγω κομματικού μεγέθους δεν πιάνεται) συναντήθηκαν μία και δύο και τρεις φορές. Και ονόματα συζήτησαν και λίστες έδωσαν και διαμοιρασμό εξουσίας έκαναν. Καμία σχέση όμως με το παρελθόν. Είδατε κανένα email να φεύγει από το Προεδρικό ή από την Πινδάρου που να καταγράφει υποψήφιους με κομματική ταυτότητα και διαβάθμιση πειθαρχίας; Καμία σχέση με τους άσχετους προκατόχους. Ο Αβέρωφ μάγκας. Δεν έδωσε καν λίστα. Μέσα στο σύγχρονο πνεύμα που απαιτεί η κοινωνία. Πού να βάζει στο κεφάλι του όλους τους κομματικούς που ανέμεναν διορισμό;
Πού να φτάσουν οι θεσούλες που υπάρχουν; Και γιατί να προτείνει ο ίδιος; Αφού το επιτελείο του Προεδρικού πάλι Συναγερμικούς θα επιλέξει. Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ έβαλε όμως και ένα ισχυρό βέτο. Να αποκλειστούν δημόσιοι υπάλληλοι. Για τις προεδρίες CYTA και Αρχής Λιμένων ωστόσο, πρότεινε γενικούς διευθυντές υπουργείων. Αντιφατικό; Α μπα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Στους δύο οργανισμούς που θα γίνουν ιδιωτικοποιήσεις (εδώ κολλάνε τα ξεπουλήματα που αναφέρθηκαν πιο πάνω) δεν χωράνε ρίσκα με κομματικούς που μπορεί και να δειλιάσουν. Τεχνοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι που ξέρουν πώς να κάνουν τη δουλειά… Ο Νικόλας όμως; Την πάτησε. Είναι και αρχάριος σε αυτά. Πήγε στις συναντήσεις. Και διεκδίκησε προεδρίες και θέσεις. Και έδωσε και λίστα. Μάλιστα, χωρίς δεύτερη επιλογή στον Πρόεδρο. Αυτούς θέλω αυτούς παίρνω.
Μπανανόφλουδα Νικόλα μου. Έκανες νέα αρχή με συνταγή του παρελθόντος. Αυτό ακριβώς δεν θα έκανε και ο Καρογιάν; Αν αυτός θα πρότεινε κομματικούς φίλους του που είναι στελέχη και συ πρότεινες προσκείμενους σε σένα με τεχνοκρατικά κριτήρια, ελάχιστη η διαφορά. Αλισβερίσι λέγεται και αυτό και δεν το αντέχει το στομάχι των πολιτών. Όσο για τον Συλλούρη, ξεκάθαρα πράγματα. Έδωσε λίστα με ονόματα. Μάλλον όλους όσοι απέμειναν εκεί θα έβαλε στη λίστα…
Την παράσταση όμως έκλεψε ο Πρόεδρος. Από εκεί που υποσχόταν στο λαό ότι τέλος οι κομματικές λίστες και ότι θα επιλέγονται οι ικανοί και οι άξιοι, βλέποντας ότι και αυτή η δέσμευση πήγε περίπατο, δήλωσε ότι αυτά που ξέραμε τελείωσαν. Τα Δ.Σ. των ημικρατικών δεν θα αποφασίζουν λέει για προσλήψεις και προαγωγές. Αυτό θα το κάνει η ΕΔΥ. Πολίτες αυτού του τόπου μπορείτε να γιορτάσετε. Ρουσφέτι τέλος. Δεν θα γίνεται από τα Δ.Σ. που επέλεξαν τα κόμματα. Θα γίνεται από κάποια ΕΔΥ που θα επιλέξει το Προεδρικό το οποίο βεβαίως θα συνεχίσει να διαβουλεύεται με τις ηγεσίες των συγκυβερνώντων κομμάτων, τα οποία θα συνεχίσουν να δίνουν λίστες. Λες και το μόνο πρόβλημα των κομματικών Δ.Σ. είναι οι προσλήψεις και οι προαγωγές. Με τα φαγοπότια και τις μίζες τι θα γίνει Πρόεδρε; Με το μήνυμα που κι εσύ στέλνεις, ότι μόνο αν κάποιοι ικανοί και άξιοι διαθέτουν κομματική ταυτότητα μπορεί να εξασφαλίσουν σφραγίδα ικανότητας και να συμπεριληφθούν στους «ικανούς» και «άξιους» που εσείς επιλέγετε, τι γίνεται; Έτσι εκσυγχρονίζετε νομίζετε τα πολιτικά θέσμια;
Για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους όμως, αυτή η ιστορία των Δ.Σ. των ημικρατικών είναι κορυφαία υποκρισία από όλους. Των πολιτών συμπεριλαμβανομένων. Τα Δ.Σ. υπό τη σημερινή τους μορφή διορίζονται για να ασκήσουν πολιτική. Δεν μπορεί καμία κυβέρνηση να μην επιλέξει εκείνους που γνωρίζει και εμπιστεύεται. Όλα τα άλλα είναι κολοκυθάκια με τη ρίγανη. Ούτε και μπορεί να ισχύσει η διαδικασία που πιπιλούν κάποιοι με τα βιογραφικά και τις συνεντεύξεις. Ένα πτυχίο δεν είναι αρκετό για να διασφαλίσει ότι κάποιος διαθέτει διοικητικές ικανότητες.
Ναι, είναι άδικο για όσους βρίσκονται εκτός κομμάτων. Όσο οι οργανισμοί θα είναι κρατικοί δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά η επιλογή εκείνων που γνωρίζει και εμπιστεύεται η εκάστοτε κυβέρνηση. Ας το χωνέψουμε όλοι και ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε. Και κυρίως ας σταματήσουν οι πολιτικοί και τα κόμματα να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Ας βρουν την τόλμη να πουν ξεκάθαρα, εμείς κυβερνούμε και επιλέγουμε εκείνους που θέλουμε και ας αφήσουν τα περί «ικανότερων» και «αξιότερων» κατά μέρος.
Εκεί που οφείλουν να επικεντρωθούν είναι να διασφαλίσουν –αν μπορούν- ότι θα αποκλειστούν οι διαπλοκές και η διαφθορά. Ιδού η ρόδος…
Γιώργος Καλλινίκου
Εφημερίδα Φιλελεύθερος 31.12.2013
g.kallinikou@phileleftheros.com
.JPG)
