Ιωάννης Καποδίστριας. «Ο Άγιος της πολιτικής»

 Του Δρ. Ανδρέα Σοφόκλη

Είναι, έστω και αργά, καιρός, ως Έλληνες, να αρχίσουμε να βλέπουμε την πολιτικοοικονομική και την ιστορικογεωγραφική  σκακιέρα στις πραγματικές της διαστάσεις. Σύμμαχος είναι αυτός που το αποδεικνύει με τα έργα όχι αυτός που τον τρέχουμε από πίσω, όπως συνέβη την περίοδο 1822 και μετά με τα δάνεια υποτέλειας, με όλες τις συνεπακόλουθες συνέπειες.

Τα γεγονότα ξεπερνούν και υποβιβάζουν τους άτολμους, τους φοβισμένους, τους δωσίλογους, τους συμφεροντολόγους, τους ανθρώπους του εδώ και τώρα, τους αμοραλιστές, με το σλόγκαν: «Μετά από `μένα γαία πυρί μειχθήτω».

Πού τα θυμήθηκα αυτά και πώς συνδέονται με τον Ιωάννη Καποδίστρια; Σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση με την Άγια Αυτή Προσωπικότητα. Αντιθέτως, είναι τα χαρακτηριστικά των εχθρών του, αυτών που τον δολοφόνησαν ή/και που συνέβαλαν στη δολοφονία του, οδηγώντας τον στην ένδοξη αιωνιότητα, ως διαχρονικό ηθικό υπόδειγμα ηγέτη, που δεν ασχολείται με τα καθημερινά της δημοσιότητας αλλά με τα ουσιώδη της επιβίωσης και της δικαίωσης. Φυσικά, τους εχθρούς του, τους θιασώτες της ίντριγκας, η ιστορία τους κατέταξε στο σκότος, όπως τους αξίζει.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας κατάγεται από την Κέρκυρα και από την Κύπρο (Πάφο). Η καταγωγή, τα γονίδια, η οικογενειακή ανατροφή, το κοινωνιοπνευματικό περιβάλλον, είναι καθοριστικοί παράγοντες για την ανάπτυξη ή όχι του κάθε ανθρώπου. Ο μοναδικός Έλληνας ατόφιος Ηγέτης ευτύχησε και αναπτύχθηκε σ` αυτά τα περιβάλλοντα, συνεπώς ανάλογη υπήρξε η πορεία του.

Γεννήθηκε το 1776. Δολοφονήθηκε το 1831, από ελληνικά χέρια, για μια χούφτα νομίσματα που δεν ήθελαν οι δολοφόνοι να στερηθούν και ας πέθαιναν αυτοί που έμειναν γυμνοί για την ελευθερία της πατρίδας. Όμως, το μυαλό της δολοφονίας φαίνεται πως ήταν η τότε ηγεσία εγγυήτριας δύναμης ή/και εγγυητριών δυνάμεων του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, με συνεπίκουρο τον ηγέτη του τότε σκοταδισμού των αυτοκρατοριών Μέτερνιχ.

Υπήρξε, ως γνωστό και ιστορικώς καταγεγραμμένο, λαμπρός διπλωμάτης, με υποδειγματική οξυδέρκεια, που μετουσιώθηκε σε επιτυχίες για τη Ρωσία και προς όφελος της Ελβετίας. Τιμήθηκε και τιμάται σ` αυτές τις χώρες.

Ορθώς, η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, το 1828, ομόφωνα, τον εξέλεξε ως Πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας. Ήταν ο μόνος Έλληνας που γνώριζε όσο κανείς άλλος τα πολιτικά και τα διπλωματικά πεδία.

Αυτό που ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν μπόρεσε να αναλύσει σε βάθος ήταν το χαμηλό, στο Ναδίρ, επίπεδο μονολιθικότητας λεγόμενων ηγετών-ηγετών φατριών. Αυτοί, με την αναγνώριση του ελληνικού κράτους, χωρίς να δώσουν τίποτα το ουσιώδες, μόνο κόπο σε κάποιες μάχες, μετατράπηκαν σε λήσταρχους-ηγετίσκους που απαιτούσαν γη και ύδωρ. Οι δύο προερχόμενοι από το Φανάρι, αυτοονομαζόμενοι πολιτικοί και σωτήρες, ιδίως ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, του αγγλικού κόμματος ελπίδας, μόνο συμφορές, πιθανές δολοφονίες προσωπικοτήτων των επαναστατημένων Ελλήνων προκάλεσε, όπως και τραγικές συνέπειες, κατά τη διάρκεια της ζωής του με προεκτάσεις.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας έδωσε τα πάντα για την πατρίδα του. Προσέφερε τη ζωή του ως πρόβατο για σφαγή, ενώ θα μπορούσε να ζούσε μια επιτυχημένη και άνετη, χωρίς κινδύνους ζωή.

Θεωρώ πως είναι περιττό να αναλύσω τον τρόπο διακυβέρνησής του, τα όσα έπραξε, την αγάπη του για τους Έλληνες Συμπατριώτες του και όχι για τους συμπολίτες του.

Έδινε όλα του τα χρήματα, τίποτα σε event, στους φτωχούς αγωνιστές της Εθνεγερσίας, στα ορφανά παιδιά των νεκρών αφανών ηρώων. Φρόντισε για τη λειτουργία σχολείων, για την όλη οργάνωση του Κράτους. Πίστευε στην αλληλεγγύη, στην Εθνική συνοχή, όχι στον εθνικό αποσυντονισμό. Συγκρούστηκε με τον συμφεροντολογισμό, με τον εγωισμό, με τα στυγνά ξένα συμφέροντα. Αυτοί όλοι δε βολεύονταν με ένα τέτοιο ηγέτη. Τελικά νικητής ήταν και είναι αυτός ο Μεγάλος Ηγέτης των Ελλήνων που ακολούθησε το του Ηρακλή μονοπάτι του ένδοξου φωτός!

Συγχαίρω, με απόλυτο σεβασμό, τους δημιουργούς, τους ηθοποιούς, όλους τους συντελεστές, που μας χάρισαν αυτό το εξαίσιο δώρο, να φέρουμε στη μνήμη μας, να γνωρίσουμε και στον Κινηματογράφο, με παραστατικότητα, με σαφήνεια, τον Άγιο της Πολιτικής, το παράδειγμα των Ελλήνων, όλων των ανθρώπων που πιστεύουν στις ηθικές αρχές, της Πατρίδας, της Θρησκείας, της Φιλαλήθειας, της Αλληλεγγύης.

Οι πάντες οφείλουμε να παρακολουθήσουμε το ηθικό αυτό αριστούργημα οδηγώντας στους κινηματογράφους και τα παιδιά μας.

Εύχομαι να υπάρξουν και άλλα αντίστοιχα επωφελή Κινηματογραφικά δημιουργήματα.

    Δρ. Ανδρέας Σοφόκλης 

Συγγραφέας, Ερευνητής, Αρθρογράφος, Δοκιμιογράφος