Ακροβασίες λαϊκισμού: Πως καταστρέφεται μια χώρα

Του Σταύρου Α. Ζένιου
Facebook

Δεν θα ασχοληθώ με την ουσία της σύγκρουσης βουλευτών με τα πανεπιστήμια. Φρονώ ότι οι πρώην πρέπει να τηρούν σιγή στα τρέχοντα θέματα των οργανισμών που κάποτε ηγούντο.

Θα ασχοληθώ όμως με ένα πολύ ανησυχητικό και επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που αναδεικνύει η αντιπαράθεση: μια μοναδική ικανότητα να εστιάζουμε την προσοχή στα ασήμαντα που πουλούν αντί στα σημαντικά που κάνουν τη διαφορά. Διότι τα μεγάλα προβλήματα της χώρας απαιτούν πολιτική και όραμα, τεχνογνωσία και σοβαρότητα. Είναι με μια λέξη, δύσκολα. Ενώ τα ασήμαντα είναι εύκολα και κάνουν και τους πιο ανίκανους να εμφανίζονται ότι έχουν συγκροτημένη πολιτική. Μέχρι βέβαια να γίνει το μπαμ… βλέπε Μαρί, βλέπε οικονομία, βλέπε παντού…

Μια χώρα καταστρέφεται από την ανικανότητα της ηγεσίας να εστιαστεί στα κύρια και ουσιώδη αντί στα πρόσκαιρα και ευκαιριακά.

Αλλά καθώς το πολιτικό σύστημα επιδίδεται σε λαϊκιστικές ακροβασίες προς τέρψη των πολιτών, τα προβλήματα συσσωρεύονται και το σύστημα ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους να τους τα φορτώσει: από τους “ναινέκους” στους “καλοταϊσμένους πανεπιστημιακούς”. Δεν είναι βεβαίως οι ναινέκοι που έθεσαν στους πολίτες τα αδυσώπητα διλήμματα του 2004, ούτε οι πανεπιστημιακοί που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία το 2013. Και όμως με αυτούς ασχολούμαστε όποτε είναι βολικό.

Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς αποκαλύπτει η αντιπαράθεση της Βουλής με το Πανεπιστήμιο.

Μετά την ερασιτεχνική απόπειρα για κατάργηση της Ιατρικής Σχολής ενώ οι φοιτητές έγραφαν εισαγωγικές εξετάσεις, η ίδια ομάδα βουλευτών πρωτοστατεί στην πλήρη αποδόμηση του πανεπιστημίου. Γιατί; Διότι έτσι οι Βουλευτές μπορούν να προσποιηθούν ότι ανταποκρίνονται στο κοινωνικό αίτημα για νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών. (Αλήθεια, ποιο πραγματικό πρόβλημα έλυσε ένα απερίσκεπτο σταύρωμα και ένα βιαστικό ξε-σταύρωμα;)

Όταν όμως επικεντρωνόμαστε σε αυτά που πουλούν χάνουμε τα σημαντικά.

Οι ίδιοι Βουλευτές ανάλωσαν βδομάδες το 2010 διαστρεβλώνοντας την Έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας για θέματα του πανεπιστημίου, ενώ οι προειδοποιήσεις της για εκρηκτικά στο Μαρί λίγες σελίδες πιο πριν, έμειναν ορφανές από το ευγενές κοινοβουλευτικό ενδιαφέρον. Γιατί αλήθεια πήδηξαν από την σελ. 54 “όπου εγκυμονούν κίνδυνοι πλήρους αλλοίωσης και καταστροφής… από πυρίτιδα διαφόρων ειδών” στην σελ. 545 όπου παρατηρούνται “καθυστερήσεις στην υλοποίηση των χρονοδιαγραμμάτων ορισμένων έργων”;

Γιατί σήμερα ασχολούνται με τα Ευρωπαϊκά προγράμματα του πανεπιστημίου αντί με τις εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης για διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων; Γιατί ξεχνάνε να πουν στους πολίτες ότι τα μεν ερευνητικά προγράμματα ελέγχονται εξαντλητικά από την ΕΕ ενώ για τα οικονομικά των κομμάτων η επιτροπή GRECO υποδεικνύει ότι ούτε τα πλέον στοιχειώδη δεν τηρούνται: διαφάνεια για να αποτρέπεται το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος;

Διότι ικανοποιούνται με λαϊκιστικές ακροβασίες: περνάμε γρήγορα στα θέματα που “πουλούν” -διότι ποιος ενδιαφέρεται για 98 διογκωμένα εμπορευματοκιβώτια ή για ακρωνύμια όπως GRECO; Εξάλλου δεν βολεύει να μάθουν οι πολίτες οτι GRECO=Ομάδα Εργασίας Συμβουλίου της Ευρώπης Κατά της Διαφθοράς!

Βεβαίως μέχρι το καλοκαίρι του 2011 το Πανεπιστήμιο είχε διορθώσει πολλές από τις “ελλείψεις και αδυναμίες” που παρατήρησε η Γεν. Ελέγκτρια. Τα εκρηκτικά στο Μαρί, ωστόσο, εξακολουθούσαν να παραμένουν ορφανά από βουλευτικό ενδιαφέρον. Και η Κύπρος έμεινε ορφανή από ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κατηγορούμενη για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Ορφανές έμειναν δυστυχώς και πολλές οικογένειες.

Καθώς λοιπόν οδηγούν τη χώρα σε αυτή την καταστροφική πορεία ας απαντήσουν στους πολίτες που πληρώνουν και τον δικό τους μισθό (τους “καλοταΐζουν” όπως θα έλεγε κάποιος από αυτούς):
1.                Θα παραθέσουν τα υποτιθέμενα και μάλλον ανύπαρκτα στοιχεία για παρακολουθήσεις τηλεφώνων στο Πανεπιστήμιο που ισχυρίστηκαν το 2010;
2.               Θα καταθέσουν τεκμήρια για τα εμφυτεύματα των πανεπιστημιακών και τις πλαστικές τους εγχειρήσεις που τώρα ισχυρίζονται;
3.               Όχι βέβαια. Διότι γνωρίζουν ότι όλα αυτά είναι επινοήματα φαντασίας.

Αυτό που δεν είναι επινόημα φαντασίας είναι οι πολυσέλιδες εκθέσεις προς την ΕΕ για τα ερευνητικά προγράμματα. Ισχυρίζονται ότι “κανείς δεν ξέρει που πάνε τα χρήματα”. Μόνο αυτοί δεν γνωρίζουν… διότι δεν τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν. Όπως δεν τους ενδιέφεραν τα εκρηκτικά στο Μαρί. Μέχρι βέβαια που εξερράγησαν… Προσφέροντας τους και πάλι την ευκαιρία να κάνουν το μόνο που ξέρουν: να ξεσπάνε ενάντια σε βολικούς αντιπάλους.

Και πίσω από το ιδιαίτερο μένος βρίσκεται η ενοχή ορισμένων βουλευτών για την «αμαρτωλή ιστορία» με τα υπέρογκα ενοίκια του πανεπιστημίου στην Λεμεσό –όπως τα χαρακτήρισε η Πρύτανης του πανεπιστημίου η οποία, να σημειωθεί, δεν ήταν Πρύτανης όταν υπογράφτηκαν τα συμβόλαια. Ενώ αυτοί επιτίθενται στην Πρύτανη εμείς ας αντιληφθούμε και το ποιός πράγματι ευθύνεται: κομματικά διορισμένη πανεπιστημιακή ηγεσία διοχέτευε δημόσιο χρήμα στην πόλη ομοϊδεάτη Δημάρχου με έγκριση της Κυβέρνησης και της Βουλής.

Τι έκαναν οι σημερινοί πρωτοστατούντες εναντίον των πανεπιστημίων; Τίποτα βέβαια. Διότι η μεν μία είναι Λεμεσιανή βουλευτής του τότε συγκυβερνώντας κόμματος και ο έτερος είναι επίσης βουλευτής Λεμεσού. Δηλαδή;  Με δημόσιο χρήμα βόλεψαν την πόλη τους για ανάγκες που δεν είχε το πανεπιστήμιο μέσα από διαπλεκόμενους κομματικούς διορισμούς. Τώρα που η κομματοκρατία οδήγησε τη χώρα στην χρεωκοπία τους φταίνε οι Πρυτάνεις -του μεν ΤΕΠΑΚ αν και δεν ήταν τότε Πρύτανης, του δε Πανεπιστημίου Κύπρου για αμαρτίες άλλων.

Κάτι τέτοια κάνει το πολιτικό σύστημα και αυτό είναι το “μεγάλο φαγοπότι”! Δεν είναι η χρηματοδότηση της έρευνας το φαγοπότι διότι αυτή επιστρέφεται στο πολλαπλάσιο με τα ευρωπαϊκά κονδύλια.

Και για να μην ξεχνάμε ότι σημαντικά μπορεί να είναι και τα μικρά:

Η χώρα δεν καταστρέφεται από τον πανεπιστημιακό που με πλήρη διαφάνεια συμπληρώνει τον μισθό του με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πλουσιότεροι γινόμαστε όλοι από αυτό -έστω και αν κάποιοι ζηλεύουν. Η χώρα καταστρέφεται από τον Βουλευτή που δεν πληρώνει τα πρόστιμα υπερβολικής ταχύτητας λόγω προεδρικής χάρης! Μέχρι να πληρώσει ο κος Βουλευτής δεν έχει κανένα ηθικό έρεισμα να κάνει υποδείξεις στους πανεπιστημιακούς με τα Ευρωπαϊκά προγράμματα.

Μια χώρα σώζεται ή καταστρέφεται από τις Αξίες της. Και δεν είναι οι Αξίες των πανεπιστημίων που κατέστρεψαν την Κύπρο, αλλά όσοι θεωρούν το ψεύδος και την προχειρότητα σταθερές αξίες της πολιτικής διαδικασίας.

Υ.Γ. Για τους συναδέλφους πανεπιστημιακούς: Προς τιμή τους κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τις περικοπές μισθών. Όφειλαν όμως! Διότι το να περικόπτεις το ευρύτερο δημόσιο με μέσο όρο γύρω στο 12% αλλά να περικόπτεις τους τομείς απ’ όπου αναμένεις την νέα οικονομία να αναδυθεί με 20% και 30% είναι (ακόμη μια) αδιέξοδη άσκηση λαϊκισμού. Κατανοώ όμως τη δυσκολία να ανοίξει κάποιος πολλά μέτωπα με όλους εκείνους τους “παλιάτσους της πολιτικής” που με τις ακροβασίες τους ξεσκεπάζουν τα “μεγάλα φαγοπότια”.

*Ο Σταύρος Α. Ζένιος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και πρόεδρος των πρυτάνεων των Πανεπιστημίων των Ευρωπαϊκών Πρωτευουσών  

Zenioswordpress

Σκόρπιες σκέψεις για τη φιλία και τις ανθρώπινες σχέσεις

 Της Μαρίας Πέττα

Τι είναι άραγε η φιλία;
Πόσο σημαντική είναι στις ανθρώπινες σχέσεις και γενικά στη ζωή μας;
Ποιο είναι το περιεχόμενο που της δίνουμε;  
Τι σημαίνει για τον καθένα μας η φιλία;

Αναμφίβολα, η φιλία καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος στη ζωή μας, μια απαραίτητη ανάγκη στις ανθρώπινες σχέσεις, με ιδιαίτερη σημασία στη ζωή του καθενός μας.

Ο Αριστοτέλης πίστευε χαρακτηριστικά τα εξής: «Ο αληθινά ηθικός άνθρωπος χρειάζεται τη φιλία, γιατί αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στη ζωή του. Η αληθινή φιλία είναι δυνατή μόνο ανάμεσα σε καλούς ανθρώπους. Ανάμεσα, δηλαδή, σε ανθρώπους που τους ενώνουν τα ίδια ιδανικά. Μόνο αυτή η φιλία έχει διάρκεια».

Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει». Ο άνθρωπος δηλαδή από τη φύση του, τείνει να συναναστρέφεται άτομα που του μοιάζουν, που έχουν κοινά στοιχεία και ενδιαφέροντα. Τίποτα, πιο αληθινό από τα πιο πάνω.

Ακριβώς, επειδή, η φιλία είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος της καθημερινότητας μας, ο αληθινός φίλος είναι δύσκολο να βρεθεί. Όπως ακριβώς και ο κρυμμένος θησαυρός. Όταν όμως βρεθεί, χρειάζεται να διαφυλαχτεί ώστε δύσκολα να χαθεί.

Για να αναπτυχθεί μια φιλία, χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει κοινό έδαφος ως προς την έννοια και το περιεχόμενο της. Η φιλία δηλαδή, να σημαίνει το ίδιο πράγμα και για τους δυο. Για να διατηρηθεί δε, χρειάζεται απαραίτητα ο αλληλοσεβασμός η κατανόηση και η θετική αλληλεπίδραση. 

Για την αρχή μιας φιλίας, είναι σημαντικό να ξέρουμε τι ζητάμε και τι θέλουμε από τους άλλους. Τους φίλους μας, τους θέλουμε συμπαραστάτες μας στα εύκολα και στα δύσκολα.  Πού φαίνονται άραγε οι φίλοι; Στις δύσκολες περιστάσεις ή στη χαρά και στην επιτυχία μας; Θα ήταν υπέροχο, εάν οι φίλοι μας μπορούσαν, να είναι παρόντες και στα δύο. Να μοιράζονταν εξίσου τις χαρές και τις λύπες μας.

Τελικά, όμως, φαίνεται πως μόνο οι αληθινοί φίλοι μπορούν, να αντέξουν τη χαρά στην επιτυχία μας. Την ευτυχία μας στις ωραίες μας στιγμές και στα επιτεύγματά μας.

Ίσως, επειδή στα δύσκολα αισθάνονται ανώτεροι. Οι πραγματικοί φίλοι όμως, ξέρουν ν’ αγαπούν αληθινά, χωρίς μικρότητες, ανούσιες συγκρίσεις και ζήλιες. Τέτοιοι φίλοι φυσικά, είναι σπάνιοι αλλά και πολύτιμοι. Οι φίλοι αυτοί είναι πραγματική ευλογία. Οι αληθινοί φίλοι μπορούν να μοιράζονται την ψυχή και τα συναισθήματα τους, όπως τον πόνο, τη χαρά και την αγάπη!

Είναι ειλικρινείς, έστω και αν η ειλικρίνεια τους μπορεί να πληγώσει. Υποστηρίζει ο ένας τον άλλον και ξέρουν να συγχωρούν. Είναι μαζί στα δύσκολα. Η στεναχώρια, του ενός δεν παύει να είναι στεναχώρια και για τον άλλο. Οι πραγματικοί φίλοι αποδέχονται ο ένας τον άλλο, όπως είναι.

Αποδοχή δεν σημαίνει απαραίτητα και έγκριση αλλά κατανόηση. Λένε πως οι πραγματικές φιλίες δεν χτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Πόσο όμως, ευσταθεί αυτό; Αφού οι άνθρωποι με τα χρόνια αλλάζουν, μεταμορφώνονται. Σε κάθε στάδιο της ζωής τους γνωρίζουν νέους ανθρώπους.

Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις τους συναντήσεις, αγγίζουν την ψυχή σου, με έναν μαγικό και ιδιαίτερο τρόπο. Πριν καν το συνειδητοποιήσεις, τους νιώθεις δικούς σου, δίπλα σου, λες και τους ήξερες από χρόνια. Τους εμπιστεύεσαι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η διαίσθηση μας και οι κραδασμοί που δεχόμαστε, φαίνεται, να αποτελούν ουσιαστικό παράγοντα στο να εμπιστευθούμε κάποιον και να το δεχτούμε ως καλό μας φίλο. «Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου.» Doug Larson, 1926

Μαρία Πέττα
Συγγραφέας

3ος Διαγωνισμός Διηγήματος «ΛόγωΤέχνης» 2012

 Μέσω του διαδικτύου

Ο 3ος Διαγωνισμός Διηγήματος «ΛόγωΤέχνης» διοργανώθηκε από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Artspot». Οι 1469 συμμετοχές έγκυρων διηγημάτων στον διαγωνισμό έκαναν το έργο της Κριτικής Επιτροπής ιδιαίτερα δύσκολο, όπως ανέφεραν τα μέλη της, λόγω του υψηλού συγγραφικού επιπέδου. Ο διαγωνισμός διεξήχθη αποκλειστικά και μόνο μέσω του Διαδικτύου. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν ελεύθερο.

Έντεκα λέξεις –θάλασσα, χελιδόνι, άμμος, κουτί, τριαντάφυλλο, χώμα, ρολόι, ησυχία, σελίδα, αέρας, γάλα– αποτέλεσαν το βασικό υλικό σαράντα διηγημάτων, ταξιθετημένα στην παρούσα έκδοση με τη σειρά διάκρισής τους στο Διαγωνισμό Διηγήματος «ΛόγωΤέχνης» 2012. 

Φέτος ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη των εκδόσεων Καλέντη και την κριτική επιτροπή αποτέλεσαν οι συγγραφείς: Ελένη Γκίκα, Κώστας Μουρσελάς, Γιάννης Ξανθούλης, Χρήστος Οικονόμου και Γιάννης Φαρσάρης.

Τα αναμενόμενα αυτής της αφηγηματικής συνύπαρξης, η ποικιλία των θεμάτων, του λόγου και της δομής, το διαφορετικό ύφος, η ύπαρξη λυρικών ή ρεαλιστικών στοιχείων, οι εύθυμες ή δραματικές νότες, υπόσχονται μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην έκδοση προσδίδει το γεγονός ότι οι συγγραφείς των διηγημάτων στην πλειονότητά τους επικεντρώνονται, ο καθένας με το ιδιαίτερο βλέμμα του, στην οικονομική και αξιακή κρίση της εποχής μας. Οι αφηγήσεις, άλλοτε με ρεαλιστική ακρίβεια και άλλοτε με υπαινικτικό και σχεδόν πάντα με αληθοφανή τρόπο, αποτυπώνουν την πραγματικότητα και την παθολογία της.

Μία συλλογή σαράντα διηγημάτων, ένα μικρό ανθολόγιο αποτύπωσης της εποχής μας μέσα από τα μάτια της λογοτεχνίας. 

 Στη συλλογή συμμετέχουν οι: Αντιγόνη Σδρόλια (Α΄ Βραβείο), Φοίβος Μπότσης (Β΄ Βραβείο), Άκης Παπαντώνης (Γ΄ Βραβείο), Χρίστος Θεσσαλονικεύς (Έπαινος), Ιωάννα Μπαμπέτα (Έπαινος), Γιάννης Τσίρμπας (Έπαινος), Παναγιώτης Ζώης, Μιχαέλα Κρέτση, Αθανάσιος Αθανασιάδης, Αρσινόη Βίτσα, Νίκος Καλόγηρος, Ευαγγελία Παπαδοπούλου, Μανόλης Χουρσανίδης, Μανώλης Βελισκάκης, Δήμητρα Φωτοπούλου, Τασούλα Παπαμιχαήλ, Γλυκερία Μπασδέκη, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, Μάρσια Σφακιανού-Bealby, Φώτης Λυμπερόπουλος, Βάσω Χρήστου, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Ντομινίκ Δημουλά, Γωγώ Πονηράκου, Αθηνά Μπαλή, Άλκηστη Βικτωράτου, Δανάη Γκόνη, Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης, Σοφία Ατζαμπού, Γεωργία Δημητροπούλου, Δημήτρης Γιαννόπουλος, Γιώτα Τεμπρίδου, Ονήσιλος Παυλίδης, Νίκος Ζαλαώρας, Αλέξανδρος Αραμπατζής, Αύρα Νουρ, Όλγα Μπαλωμένου, Κώστας Κυριακίδης, Απόστολος Παντσάς, Παναγιώτα Δημοπούλου.

Βασικός προσανατολισμός της φιλοσοφίας της Artspot παραμένει η ανάδειξη της δημιουργικότητας και της εξωτερίκευσης σκέψεων και συναισθημάτων μέσω της τέχνης.

Η Κριτική Επιτροπή αξιολόγησε την πρωτοτυπία, το λογοτεχνικό ύφος, την πλοκή, τη δομή, τη σκιαγράφηση των ηρώων και τη δημιουργική σύνθεση ιστοριών που συμπεριλαμβάνουν τις έντεκα παραπάνω λέξεις.

Ανάμεσα στις 1469 συμμετοχές η καλή μας φίλη

Δήμητρα Φωτοπούλου

πήρε την 15η θέση.

Δείτε:  Δήμητρα Φωτοπούλου, ζωγράφος

facebook

Σε ένα βαθμό ήταν κλοπή

Του Δημήτρη Γεωργιάδη

Εφημερίδα "Πολίτης" 4/8/2013