Nάσος Πατέτσος

Μια ιστορία… ένα θρύλος

Αυτό το αφιέρωμα που παραπέμπει σε αναμνήσεις, εκτίμηση, σεβασμό και αγάπη για τον άνθρωπο, που παρ' όλες τις δόξες και τιμές που γνώρισε, παρέμεινε ο ευατός του. Απλός, καταδεκτικός, πάντα γελαστός, ευγενικός, με λεπτό χιούμορ και εκλεπτυσμένους τρόπους.

Ένας πολύ μεγάλος τραγουδιστής, ένας μοναδικός καλλιτέχνης ξαναήρθε από τα παλιά, για να μας υπενθυμίζει ότι τα μεγάλα ταλέντα είναι διαχρονικά. Αν ο Νάσος Πατέτσος ακόμη και σήμερα μπορεί να συγκινεί, σίγουρα, αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι μόνο η καλλιτεχνική του αξία και ιστορία, που τον κάνει να ξεχωρίζει, αλλά και η δυνατή, ολοκληρωμένη προσωπικότητά του.

Ο Νάσος δεν είχε μόνο μια ξεχωριστή φωνή. Είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα για να κατακτήσει την κορυφή και να γίνει ίνδαλμα, ένα αληθινό αστέρι.

Τα όμορφα και μελωδικά του τραγούδια σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή και άφησαν έντονα την παρουσία τους. Όπως, πολλοί άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες έβαλε τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα στο ελληνικό τραγούδι.

O Nάσος Πατέτσος γεννήθηκε στο χωριό Τσιμάνδρια της Λήμνου. Το 1941, μικρός μαθητής του δημοτικού, έφυγε και ήρθε στην Αθήνα, ταξιδεύοντας είκοσι ολόκληρες μέρες, με κίνδυνο να βομβαρδιστούν κατά το ταξίδι τους. Τον ίδιο χρόνο, μέσα Δεκεμβρίου, κατοχή, επέστρεψε στο νησί μ' ένα καϊκι, γιατί αλλιώς ίσως και να μην ζούσε σήμερα.

Μετά την απελευθέρωση, το Μάιο του 1945, πήγε πάλι στην Αθήνα όπου και κατατάχθηκε ως εθελοντής στο Ναυτικό, υπηρετώντας 6,5 χρόνια, γιατί πήγαινε για μόνιμος.

Στο διάστημα της θητείας του, τον ανακάλυψε ο μαέστρος Ζοζέφ Κορίνθιος. Ο ίδιος τον πήγε στην Κολούμπια, για να τον ακούσουν. Πέτυχε και γύρισε τον πρώτο του δίσκο το 1951, 'Adios Marikita Linda' και το 'Ερωτικό παράπονο'.

Τον Ιανουάριο του 1952, προτού απολυθεί και ντυμένος ναυτικά, πήγε στο Στούντιο και τραγούδησε το «Τραγούδι του ναύτη». Τον ίδιο χρόνο, 21 Μαΐου συγκεκριμένα, τον παρουσίασε ο Γιώργος Οικονομίδης μαζί με τον Κώστα Πρετεντέρη στο Άλσος.

Η επιτυχία του ήταν άνευ προηγουμένου και ακολούθησε η μία την άλλη, σε ξέφρενο ρυθμό. Τον χειμώνα του '53 κάνει ντεμπούτο και στο θέατρο.

Συνεργάστηκε με τα πιο λαμπερά ονόματα του καλλιτεχνικού κόσμου, Έλληνες και ξένους. Ανάμεσά τους, Μουζάκης, Πλέσσας, Κορίνθιος, Σουγιούλ, Γκετερύ, Τίνο, Ρόσσι, Σεβαλιέ, Πιαφ, Λουϊ Μαριάνο, Κατερίνα Βαλέντε, Κρόσμπυ, Σινάτρα, Ταγιόλι, Χούλιο Ιγγλέσιας, Μπελίντα, Παμέλα, Λάουρα, Γιοβάννα, Μελάγια, Τρίο Κιτάρα, Κουρούκλη, Δανάη, Βέμπο, Αττίκ, Μένδρη, Χαιρόπουλος κ.ά.

 

Παρουσιάστηκε σε εκατοντάδες επιθεωρήσεις, ψυχαγωγούσε κόσμο σε νοσοκομεία, σανατόρια, εργοστάσια, Εργατική Εστία, κοινωνικούς ομίλους, ποδοσφαιρικούς συλλόγους, γήπεδα. Έκανε τουρνέ σε όλο το κόσμο με τεράστια επιτυχία.

Το μεγαλύτερο του σουξέ ήταν το «Άσπρο μου περιστέρι πέτα» (Vola paloma) που όλοι μας κάπου, κάποτε το ακούσαμε.

Τις παλιές κι αγαπημένες του επιτυχίες, τις τραγουδούσε με το δικό του άνετο στυλ. Η ανεπανάληπτη, βελούδινη φωνή του, δεν γνώρισε περιορισμούς και δυσκολίες. Με σεβασμό στον κόσμο που τον λάτρεψε, ο Νάσος πρόσεχε την ποιότητα σ’ αυτό που έκανε.

Έζησε 28 ευτυχισμένα χρόνια πλάι στη γυναίκα του Ρένα και το σπίτι τους ήταν πάντα ανοιχτό για φίλους και γνωστούς. Δεν φεύγει ποτέ ταξίδι, αν δεν φροντίσει πρώτα τα περιστέρια που κατακλύζουν τη βεράντα του.

Ευτυχία, λέει ο Νάσος, είναι: «Να χαίρεσαι τα πιο απλά πράγματα, να κοιτάζεις τον ήλιο, τα λουλούδια, τα χρώματα της φύσης, το φεγγάρι, τ' αστέρια...». Και συνεχίζει: «Οι ανώτεροι άνθρωποι θέλουν να δίνουν χαρά στους άλλους». Αλήθειες βγαλμένες μέσα από την ψυχή του, τις πλούσιες εμπειρίες του, την παιδεία και την καλλιέργειά του ως ατόμου.

Η παλιά γλυκιά εποχή... Τότε που το συναίσθημα υπερίσχυε της λογικής, τότε που είχαμε χρόνο να προσέξουμε τον συνάνθρωπό μας, τον φίλο μας, τον διπλανό μας, τότε που η καλημέρα έβγαινε κατ' ευθείαν από την καρδιά μας, τότε που τα όνειρά μας, για το μέλλον, ήταν άμεσα συνδεδεμένα με την ελπίδα... Ήταν τότε, που ο Νάσος μεσουρανούσε.

Για τον Νάσο Πατέτσο, η φιλία, είναι το απόλυτο ιδανικό. Έχει φίλους στο εξωτερικό, που τον λατρεύουν και τον φιλοξενούν πολλές εβδομάδες τον χρόνο.

Τους φιλοξενεί και εκείνος ,με την σειρά του, όταν έρχονται στην Αθήνα. Μιλά με ανείπωτη αγάπη, γι' αυτήν την εξαιρετική οικογένεια και για το πεντάχρονο κοριτσάκι τους που θέλει να γίνει, όταν μεγαλώσει, τραγουδίστρια! Έτσι ο Νάσος το μαθαίνει να τραγουδά και να χορεύει!

Είχε επισκεφθεί την Κύπρο το 1967-68 και έφυγε με ωραίες αναμνήσεις. Το ΡΙΚ έχει κάνει ωραία αφιερώματα στο Νάσο και το επόμενο θα είναι στις 8 Αυγούστου, 2010.

Ο Νάσος, είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια και αγάπη για τη ζωή. Να, πως εκφράζει τις απόψεις του για το ελαφρό τραγούδι: «Για μένα το ελαφρό τραγούδι είναι ποίηση. Περνά τρυφερά και διάφανα μηνύματα, όμορφες εικόνες, ερωτικούς παλμούς, αναμνήσεις, την αγάπη. Αγγίζει τις λεπτές και ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής. Γι' αυτό και σε όποια εποχή κι αν ανήκει είναι αθάνατο. Ζει και θα ζει, μαζί με τα αισθήματα, την ευαισθησία, την ανθρωπιά και την αγνή καθημερινότητα. Και είναι πολύ άξιοι οι σημερινοί δημιουργοί που συνεχίζουν την παράδοση και την ιστορία του χωρίς φανφάρες και λαϊκισμούς». 

Και συνεχίζει: «Και βέβαια δεν μετανιώνω που ερμήνευσα ελαφρό τραγούδι, γιατί, πιστεύω ότι είναι το μόνο που συνδυάζει την ποιότητα και την ψυχαγωγία».

Στη ζωή του Νάσου τα χρήματα δεν υπήρξαν ποτέ το διακίδευμα, ούτε ήταν αυτοσκοπός. Αισιόδοξος και αυθόρμητος χαρακτήρας όπως είναι, δεν πτοείται από καμιά δυσκολία. Έχει συμφιλιωθεί από καιρό με την ηλικία του. Ανήκει στο ζώδιο του λέοντος και λέει: «Είμαι Λέων και δεν το βάζω κάτω!».

 

Γεμάτος κοινωνικές ευαισθησίες και φιλοπατρία, δεν σταμάτησε ποτέ, παράλληλα με τις επαγγελματικές τους ενασχολήσεις, να ενδιαφέρεται και να συμμετέχει ενεργά στη δημόσια ζωή του τόπου. Είναι αυτό εξ' άλλου και άλλα πολλά, που τον κάνουν να ξεχωρίζει και να λάμπει ακόμη.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα δείγμα εξαιρετικής τιμής και αγάπης για έναν άνθρωπο, που τίμησε και τιμά την Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την ουσιαστική συμβολή της θαυμάστριας του, Μαίρης Παπαδημητρίου, την οποία και ευχαριστώ θερμά.

Φοίβος Νικολαΐδης

Ακούστε μερικές από τις επιτυχίες του: Μαρία   Το τραγούδι του ναύτη   

Αμόρε μου μπέλλα σενιόρα   Άι Μορένα     Νάσος Πατέτσος-Επιλογή

Ο Γιώργος Μιτίδης σχολιάζει την επικαιρότητα

Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα του: Gmitides

Με ρουσφέτι για μια πιο «δίκαιη κοινωνία»

Του Τάσου Μητσόπουλου

Βουλευτή 

Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι η κυβέρνηση Χριστόφια με το σύνθημα «δίκαιη κοινωνία» κατάφερε να απαλλάξει την Κύπρο από το ρουσφέτι; Υποθέτω κανείς. Εδώ ακόμη και τα κορυφαία στελέχη του ΑΚΕΛ στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις δεν κρύβουν αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Ότι δηλαδή έχει στηθεί ένας άριστος μηχανισμός εξυπηρέτησης της κομματικής πελατείας με ιδιαίτερη έμφαση στην άλωση και στο μακροχρόνιο έλεγχο της κρατικής μηχανής. «Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι». Σκεφτόμουν όμως ειλικρινά, μετά από μια ακόμη αποκάλυψη, απροκάλυπτων κι ευνοιοκρατικών παρεμβάσεων, που ενορχηστρώνονται μάλιστα κι εκτελούνται στα ανώτατα κλιμάκια του προεδρικού μεγάρου, πόσο εύκολο είναι ένα κεφάλαιο αξιοπιστίας να εξανεμιστεί εν ριπή οφθαλμού.

Πόσο κενό και υποκριτικό ακούγεται πια το σύνθημα περί «δίκαιης κοινωνίας» στα αυτιά των πολιτών μετά τη χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων για απροσχημάτιστες παρεμβάσεις άλλοτε του ΑΚΕΛ, δια το Γενικού του Γραμματέα και άλλοτε του ιδίου του Προέδρου, δια του Διευθυντή του γραφείου του, στην ομαλή λειτουργία του κράτους και των θεσμών, προκειμένου κάποιοι να ευνοηθούν εις βάρος κάποιων άλλων. Γιατί εδώ ισχύει η γνωστή αρχή «όλοι είναι ίσοι αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους».

Κι εκεί που κάποιος θα ανέμενε από την κυβέρνηση μια πράξη εντιμότητας, παλικαριάς κι ευθύνης, μια δημόσια απολογία γι αυτά που γίνονται, τι ακούμε; Ακούμε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ένα νέο σε ηλικία πολιτικό από τον οποίο προσωπικά θα ανέμενα μια σύγχρονη, ασυμβίβαστη και ρηξικέλευθη προσέγγιση σε θέματα αρχών, να επιχειρεί απολογητικά συμψηφισμό. Τι μας είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; Ότι αυτά τα έκαναν και οι προηγούμενοι, τα έκανε και ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Κι επειδή τα έκαναν οι προηγούμενοι, προφανώς υπάρχει κάθε δικαιολογητικό και κάθε ηθική νομιμοποίηση, για να τα κάνουν και οι τωρινοί και οι επόμενοι. Για να συνεχίσουμε τον φαύλο κύκλο μιας τριτοκοσμικής πρακτικής που ευτελίζει κάθε μορφή ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Χωρίς ίχνος αιδούς και αισχύνης.

Η δήλωση αυτή και όσες άλλες ακολούθησαν, αποτελεί κατά τη γνώμη μου ομολογία αμηχανίας και αποτυχίας. Πλήρη αδυναμία υλοποίησης ενός διακηρυγμένου και προγραμματικού στόχου της κυβέρνησης – εκτός κι αν ήταν μόνο για τα μάτια του κόσμου - η οποία απλώς εφαρμόζει στην πράξη τη γνωστή παροιμία «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Θα κλείσω το άρθρο μου αυτό με απόσπασμα από μια παλαιότερη παρέμβασή μου που διατηρεί πλήρως τη διαχρονικότητα και την επικαιρότητά της: «Με αυτή όμως τη λογική – της δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων που για πολλοστή φορά επιχειρεί η κυβέρνηση - ένα πράγμα είναι βέβαιο. Θα βαυκαλιζόμαστε ότι αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα ενώ αυτό θα παίρνει διαστάσεις. Θα βρίσκουμε κάθε φορά τα εξιλαστήρια θύματα για να φορτώνουμε τις συλλογικές μας ευθύνες. Θα διευρύνουμε το χάσμα αξιοπιστίας μεταξύ πολιτών και πολιτικής. Και όλα αυτά την ώρα που τα φαινόμενα κοινωνικής αποσύνθεσης και εκφυλισμού θα μας προκαλούν δυσάρεστες εκπλήξεις τις οποίες εκ των υστέρων με ιερή αγανάκτηση θα αποδοκιμάζουμε αλλά και με περισσή σοβαροφάνεια και επιστημονική εμβρίθεια θα επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε. Να το χαιρόμαστε λοιπόν το σύστημα που ασχολείται με τα επιφαινόμενα και όχι με την ουσία». 

Να χαιρόμαστε και την κυβέρνηση της «δίκαιης κοινωνίας» για τους ομολογουμένως νέους και ευφάνταστους τρόπους που βρήκε να αντιμετωπίσει και να εξαρθρώσει το πρόβλημα του ρουσφετιού.

Τάσος Μητσόπουλος

Βουλευτής Λάρνακας

Επίτροπος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων

Η ουρά είναι για την τουαλέτα;

Όχι, είναι για τον (εκάστοτε) γραμματέα της προεδρίας...

Γιώργος Μιτίδης σχολιάζει την επικαιρότητα

Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα του: Gmitides