Του Φοίβου Νικολαΐδη 
«Να θυμούνται ότι, στο παρελθόν, όσοι ανόητα επιδίωξαν
την εξουσία καβάλα στην τίγρη, κατέληξαν στο στομάχι της».
Τζον Φ. Κένεντι
Ιανουάριος 1961 αμέσως μετά την ορκωμοσία του Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα Ανδρέας Παπανδρέου, γνωστός ρήτορας και λεξιπλάστης είχε αποπέμψει με συνοπτικές διαδικασίες κομματικούς του αντιπάλους, που διαφωνούσαν μαζί του, χρησιμοποιώντας την ιστορική πια φράση ότι: «έθεσαν εαυτούς εκτός Κινήματος». Σε μια τελευταία συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ αποφασίστηκε ότι: «Στελέχη που παραβιάζουν τις συλλογικές αποφάσεις και επιλογές, θέτουν εαυτούς εκτός κόμματος». Παρόλα αυτά, δηλώθηκε ταυτόχρονα ότι ο ΔΗΣΥ δεν είναι κόμμα διαγραφών. Όσοι δεν ψηφίζουν Αβέρωφ Νεοφύτου δεν θεωρούνται μέλη, αλλά ο Συναγερμός δεν είναι κόμμα διαγραφών. Η διαγραφή δηλαδή, είναι τύπου μη διαγραφής, κάτι περίπου σαν το μη έγγραφο –non paper-! Αν και περισσότερο πολιτική τοποθέτηση παρά καταστατική ενέργεια, η απόφαση αυτή στόχο έχει: Να εκφοβίσει τα μέλη εκείνα που έχουν ισχυρή συναισθηματική σχέση με το κόμμα και δεύτερο να αφαιρεθούν από το μητρώο μελών όλοι οι «παραβάτες» ώστε στις επόμενες εσωκομματικές εκλογές για πρόεδρο του κόμματος –όπως δήλωσε ο Αβέρωφ Νεοφύτου ότι θα κάνει μετά τις προεδρικές εκλογές- να μην έχει στα πόδια του, όλους εκείνους που δεδηλωμένα δεν τον υποστηρίζουν. Όσο όμως ο Αβέρωφ Νεοφύτου συνεχίζει την κακόγουστη δημαγωγία, την ψυχολογική καταπίεση και τον εκφοβισμό μελών τού ΔΗΣΥ, εξαντλεί κάθε περιθώριο για να πείσει όλους εκείνους τους «άπιστους», για να συνταχθούν μαζί του. Αν τελικά συμβεί και δεν περάσει ούτε στο δεύτερο γύρο –κάτι που φαίνεται όλο και πιο πιθανό- τότε αυτό, θα αποτελέσει ένα νέο φαινόμενο στην πολιτική ζωή του τόπου, όπου ένας πανίσχυρος κομματικός μηχανισμός με τεράστια μέσα και πολυπληθείς οπαδούς αποτυγχάνει παταγωδώς σε μια εκλογική μάχη. Στα χρόνια που πέρασαν, ο ΔΗΣΥ στηρίχθηκε σε εκατοντάδες εθελοντές που αφιέρωσαν πολύ χρόνο και φαιά ουσία για να τον αναδείξουν σε μια σεβαστή πολιτική δύναμη με σημαντική παρουσία και επιρροή στην πολιτική ζωή του τόπου. Η δικαιολογημένη υπερηφάνεια των Συναγερμικών βασιζόταν πάντοτε στην ιδέα, ότι μάχονταν για αρχές, έτσι η σύμπνοια ήταν σχεδόν δεδομένη. Δυστυχώς, σήμερα το ΔΗΣΥ σηκώνει βαρύ πολιτικό φορτίο και πληρώνει πολύ κόστος για τα πολλά λάθη της αλαζονικής συμπεριφοράς του Αβέρωφ Νεοφύτου ως ηγέτη του κόμματος. Είναι δε οξύμωρο, ένα από τα προεκλογικά του συνθήματα να είναι: «Ικανή Ηγεσία»! Πώς μπορεί να το επικαλείται, όταν μετά από δέκα σχεδόν χρόνια που ανέλαβε τα ηνία του κόμματος, υπάρχει τόσο διχαστικό κλίμα; Αποδεικνύει αυτό ικανή ηγεσία; Άσε που με τους εμπρηστικούς του προεκλογικούς λόγους βάζει λάδι στη φωτιά και δημιουργεί ακραία οξύτητα μεταξύ των μελών και υποστηρικτών του κόμματος. Για πολλούς και διαφόρους λόγους αρκετοί τον θεωρούν πλέον ξένο σώμα που ταλαιπωρεί το κόμμα, δημιουργώντας αρνητικές παρενέργειες και ανυπέρβλητα προβλήματα με την ίδια την υποψηφιότητά του. Μήπως επίσης, ικανή ηγεσία δεν συμπεριλαμβάνει την ικανότητα της σύνθεσης των ιδεών, του διαλόγου και της συνεργασίας με άλλους κομματικούς χώρους; Αντ’ αυτού όμως, αυτός απομόνωσε το κόμμα από όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Σ’ αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει προηγούμενο, γιατί είναι πολύ διαφορετικές από όλες τις προηγούμενες. Κι αυτό γιατί από τότε που ιδρύθηκε αυτό το κράτος, κάθε φορά που γίνονταν προεδρικές εκλογές, οι ψηφοφόροι καλούνταν να εκλέξουν πρόσωπα. Μόνη παραφωνία η υποψηφιότητα Αβέρωφ. Κρυβόμενος πάντοτε πίσω από το φωτοστέφανου του αρχηγού, με όχημα το βαρύ όνομα του ΔΗΣΥ και θεωρώντας τον εαυτό του ως τίγρη πολιτικής δύναμης, καλεί τον κόσμο να ψηφίσει κόμμα! Επιμένει στις δικές του προσωπικές πολιτικές συμπεριφορές, πλην όμως απορριπτέες στη σύγχρονη εποχή. Το διαζύγιο με την κοινωνία φαίνεται πλέον δεδομένο, αφού έχει οδηγήσει το κόμμα σε απόσταση από την κοινωνία. Μόνη επιλογή του ΔΗΣΥ είναι η καθολικής σχεδόν αποδοχής υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη. Όλα τα άλλα είναι εκ του περισσού.
Φοίβος Νικολαΐδης
Ιανουάριος 2023
Του Φοίβου Νικολαΐδη
Ο Γλαύκος Κληρίδης ένας από τους πλέον καταξιωμένους και αδιάφθορους πολιτικούς της Κύπρου, υπήρξε ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για την Κύπρο. Ήταν μετριοπαθής ηγέτης, γνωστός επίσης για το ανεξάντλητο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό του. Εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1993 αφού είχε χάσει προηγουμένως, διαδοχικά τις εκλογές το 1983 από τον Σπύρο Κυπριανού και το 1988 από τον Γιώργο Βασιλείου.
Παροιμιώδης έμεινε η φράση του «ότι βγάλει η τενέκκα», όταν με το γνωστό του χιούμορ απάντησε έτσι σε ερώτηση δημοσιογράφων για τις προβλέψεις του στις τότε εκλογές.
Θέλοντας να αμφισβητήσει τα απανωτά αρνητικά -για τον ίδιο- αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, ο επίδοξος “εραστής” του “σωστού” περιεχομένου της τενέκκας, Αβέρωφ Νεοφύτου επικαλείται συχνά, πυκνά την γνωστή αυτή φράση («ότι βγάλει η τενέκκα»).
Ποια σχέση όμως μπορούν να έχουν τα σημερινά δεδομένα με παρόμοια αλλοτινών εποχών; Ποια στ’ αλήθεια σοβαρή σύγκριση μπορεί, να γίνει μεταξύ Κληρίδη και Νεοφύτου ιδιαίτερα σήμερα όσον αφορά το στυλ της ηγεσίας; Πραγματικά, θα ήταν πολιτική ιεροσυλία να γινόταν κάτι τέτοιο, όταν σήμερα ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει ξεφύγει κυριολεκτικά από το μέτρο, χάνοντας αποδεδειγμένα την επαφή με την κοινωνία. Όταν η ηγετική πρακτική –γεμάτη σκοπιμότητα- όζει ιδιοτέλεια, που κάθε άλλο παρά προάγει το καλώς νοούμενο γενικό συμφέρον του τόπου; Δυστυχώς, δεν είναι μόνο προεκλογική, αλλά μια διαχρονική συμπεριφορά που ενισχύεται με κομματικούς αλαλαγμούς, απειλές και άγριους βρυχηθμούς, βγαλμένους από τα βάθη της πολιτικής ζούγκλας αλλοτινών εποχών.
Δίκαιη η υπερηφάνεια των μελών και υποστηριχτών, της καταξιωμένης μεγάλης παράταξης του ΔΗΣΥ για ότι πέτυχε στα χρόνια που πέρασαν. Αλλά εξ’ ίσου δικαιολογημένη και η μεγάλη απογοήτευση από αλαζονικές συμπεριφορές, ετσιθελισμούς και εμμονές, που οδηγούν το κόμμα σε περιπέτειες.
Ο υπερήφανος Δημοκρατικός Συναγερμός που ίδρυσε ο άξιος ηγέτης του Γλαύκος Κληρίδης και συνέχισαν με επιτυχία ο Γιαννάκης Μάτσης και ο Νίκος Αναστασιάδης, όχι μόνο δεν έχει σχέση με το σήμερα, αλλά κινδυνεύει να χάσει και την αξιοπιστία του ως πολιτική δύναμη, που αντί να παράγει πολιτική, παλεύει με φαντάσματα.
Μιλούν σήμερα οι άτιμοι για εντιμότητα και οι αναξιόπιστοι για αξιοπιστία... Υπάρχει μεγαλύτερη προδοσία από του να προδίδουν τις αρχές σου, να σε κοροϊδεύουν και να υποκρίνονται, αυτοί που δεν πιστεύουν σε τίποτα παρά μόνο στο χρήμα και στην εξουσία;
Το πνεύμα της αλλαγής είναι κυρίαρχο, γιατί έχει ωριμάσει προ πολλού η ανάγκη να υπάρξει μια άλλη εθνική πορεία εκδημοκρατισμού των θεσμών και εξυγίανσης του δημόσιου βίου.
Οι επιτυχίες της πολιτείας μέχρι σήμερα είναι πολλές και σημαντικές. Υπάρχουν όμως εξ’ ίσου και τα μεγάλα πολιτικά ελλείμματα σε πάρα πολλούς τομείς και φυσικά στην κομματική οργάνωση της κοινωνίας, που ως αναχώματα εμποδίζουν τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας.
Το πραγματικό πρόβλημα στο ΔΗΣΥ σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετο και βαθύ από ότι εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Οι αγαναχτισμένοι πολίτες και η απογοητευμένη κοινωνία γενικά στην πλειοψηφία της έχει γυρίσει την πλάτη στους αναχρονιστικούς κομματικούς μηχανισμούς, που επιβιώνουν μόνο, χάρη στις πελατειακές σχέσεις. Είναι ολοφάνερο πια, ότι αυτή η τακτική από μόνη της δεν είναι ικανή για να συντηρήσει ένα σύστημα παντελώς απαράδεκτο και καταδικαστέο.
Το αίτημα των πολιτών για πραγματική αλλαγή δεν είναι πια απλή προσδοκία, αλλά, σοβαρή απαίτηση των καιρών. Είναι η πρόκληση ειδικά για τους νέους για ένα διαφορετικό θετικό και ελπιδοφόρο δρόμο, που αναγκαστικά θα ανοίξει το δρόμο για εκσυγχρονισμό της κοινωνίας μας. Αυτό μόνο με τον Νίκο Χριστοδουλίδη μπορεί να επιτευχθεί, -που προέρχεται από τα σπλάχνα του ΔΗΣΥ-, γιατί τον αγκάλιασε η πλειοψηφία των πολιτών.
Η δημοκρατία είναι κάτι περισσότερο από τις τυπικές διαδικασίες, οι οποίες μπορούν εύκολα να χειραγωγηθούν, να διαστρεβλωθούν και να γίνουν όχημα επιβολής επιλογών των επιτηδείων…
Τελικά, όπως παρουσιάζονται τα πράγματα, η τενέκκα δεν θα αποφασίσει μόνο ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά και ποιος θα παραμείνει ή όχι στην ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού...
Φοίβος Νικολαΐδης
Ιανουάριος 2023
Του Φοίβου ΝικολαΐδηΤον άλλο μήνα κλείνουν αισίως σαράντα χρόνια από τότε που ο ιστορικός ηγέτης Γλαύκος Κληρίδης μαζί με συνεργάτες του ίδρυσαν τη μεγάλη παράταξη του Δημοκρατικού Συναγερμού. Μια παράταξη που κατάφερε μέσα από δύσκολους αγώνες για αρχές και αξίες, να συμβάλει στην αναβάθμιση της δημοκρατικής ζωής του τόπου. Δίκαιη λοιπόν η υπερηφάνεια των μελών και υποστηριχτών, του ΔΗΣΥ.
Σύμφωνα με το Καταστατικό του κόμματος και τη διακήρυξη αρχών της 4ης Ιουλίου 1976, ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι ένα κόμμα δημοκρατικών αρχών, ιδεολογικό και όχι προσωπικό. Στηρίζεται σε βασικές ιδεολογικές αρχές, πιστεύει σ' αυτές και η τοποθέτησή του προσδιορίζεται από αυτές. Κάθε δράση του απορρέει μέσα από την Ιδρυτική Διακήρυξη του και τις μεταγενέστερες Διακηρύξεις Αρχών.
Βασικά, ο Δημοκρατικός Συναγερμός ιδρύθηκε μετά τη λαίλαπα του 1974 για να βοηθήσει στο χτίσιμο της δημοκρατικής ζωής του τόπου και στην απελευθέρωση της πατρίδας. Δυο κύριες επιδιώξεις βασισμένες σε υψηλά ιδανικά και αρχές, που χρειάζεται ίσως, κατά καιρούς, να υπενθυμίζονται στους νεώτερους, αλλά και στους παλαιότερους, που πιθανόν, να χάνουν τον αποπροσανατολισμό τους.
Στη δύσκολη αυτή πορεία ο ΔΗΣΥ δούλεψε σκληρά και δημιούργησε μια συγκροτημένη πολιτική δύναμη, που εξέφραζε το νεωτεριστικό, το εκσυγχρονιστικό και το ελπιδοφόρο. Στα χρόνια που πέρασαν αμέτρητοι εθελοντές εργάστηκαν ομαδικά με ζήλο και αφοσίωση για τα ιδανικά της παράταξης, όπως αυτά εκφράζονται μέσα από τις εκάστοτε διακηρύξεις αρχών.
Είναι λογικό στο πέρασμα του χρόνου η φυσιολογική φθορά, η μείωση της έντασης, του ενδιαφέροντος αλλοτινών χρόνων και η απογοήτευση από προδομένες προσδοκίες, να δημιουργούν ρήγματα και ορισμένες διακηρύξεις να οπισθοχωρούν μπροστά σε ευτελή κίνητρα, χαμηλής πολιτικής. Η συναλλαγή, ο καιροσκοπισμός και ο πολιτικός αμοραλισμός που κάποτε επιβάλλονται των αρχών, οδηγούν στην αλαζονεία και στο σύνδρομο της ύβρεως. Όπου εκεί, όσο καλοπροαίρετα και να εκφραστεί κάποιος, θεωρείται πλέον η κριτική του ως ύβρης…
Σε ένα μετριοπαθές άρθρο του (Φιλελεύθερος 12.6.2016) ο γνωστός για το ήπιο ύφος του, πρώην ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Παναγιώτης Δημητρίου, αναφέρεται στα σημεία των καιρών και στον ατομικισμό του πολιτικού… όπου η πρόταξη της ατομικής φιλοδοξίας κρύβεται πίσω από την πονηρή επικοινωνιακή τεχνική…
Όταν απλώς, δηλώνεται αμέσως την επομένη των τελευταίων εκλογών, ότι ελήφθησαν τα μηνύματα των αρνητικών αποτελεσμάτων, -χωρίς οποιαδήποτε ανάληψη ευθύνης και αναγγελίας διορθωτικών μέτρων- τότε, το ολιγότερο που μπορεί, να σκεφτεί κάποιος είναι ότι στην πραγματικότητα, συνεχίζεται ένα άχαρο επικοινωνιακό παιγνίδι χωρίς προοπτική.
Πάρα πολλά μπορούν, να ειπωθούν για τα αρνητικά αποτελέσματα των εκλογών και όχι φυσικά μόνο για το Συναγερμό. Το κυρίως όμως πρόβλημα με το ΔΗΣΥ όπως παρουσιάζεται σήμερα, δεν φαίνεται, να είναι μόνο η απώλεια εδρών, ψηφοφόρων και υποστηρικτών, αλλά ο σταδιακός κίνδυνος μείωσης ή και απώλειας της αξιοπιστίας του, ως κόμμα αρχών και πολιτικής δύναμης, ικανής να ενεργοποιεί δυνάμεις της κοινωνίας για την υψηλή αποστολή του.
Το αίτημα των πολιτών όμως για πραγματική αλλαγή δεν είναι πια απλή προσδοκία, αλλά, σοβαρή απαίτηση των καιρών. Είναι η πρόκληση ειδικά για τους νέους φιλόδοξους πολιτευτές για ένα διαφορετικό θετικό και ελπιδοφόρο δρόμο, που αναγκαστικά θα ανοίξει το δρόμο για εκσυγχρονισμό της κοινωνίας μας.
Ξεφεύγοντας λίγο από το στενό πλαίσιο της παραπάνω αναφοράς, ας ευχηθούμε, να καλλιεργηθεί επιτέλους και στον τόπο μας μια νοοτροπία ώριμου διαλόγου, κάτι που πιστεύω ότι εκφράζει πολλούς. Στην επιδίωξη αυτή ο ρόλος των ΜΜΕ είναι απαραίτητος και ουσιαστικός. Οι πολιτικοί μονόλογοι, οι «εντυπωσιακές» ατάκες, η στείρα συνθηματολογία και η μόνιμη σχεδόν υποτίμηση της νοημοσύνης των άλλων, στην πραγματικότητα δεν οδηγούν πουθενά και απλώς υποθάλπουν την απαξίωση των πολιτών.
Στο τελευταίο προεκλογικό βιβλιαράκι του ΔΗΣΥ καταγράφεται μεταξύ άλλων και το εξής: «Για να αλλάξουμε την Κύπρο, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε νοοτροπίες»… Ας αρχίσουμε λοιπόν, πρώτα από τους εαυτούς μας με το παράδειγμα μας και την αυθεντική, καλόπιστη διάθεση και ύστερα θα ακολουθήσουν και πολίτες…
Φοίβος ΝικολαΐδηςΙούλιος 2022
Του Φοίβου Νικολαΐδη
Στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές και πριν καταλήξει ο απλός ψηφοφόρος στις τελικές του επιλογές, θα πρέπει να απαντήσει ορισμένα σημαντικά ερωτήματα όπως είναι:
· Χρειαζόμαστε αλλαγές που να εκσυγχρονίζουν το κράτος;
· Θέλουμε μια πολιτεία με ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς;
· Επιδιώκουμε μια κοινωνία των ολίγων ή των πολλών;
Μπορεί οι απαντήσεις να φαντάζουν αυτονόητες. Για να υλοποιηθούν όμως στην πράξη, απαιτούνται ενέργειες που επιφέρουν ριζοσπαστικές αλλαγές και αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, όσο ίσως νομίζουμε. Ιδιαίτερα, εάν απουσιάζει η στοχοθεσία και ο οραματιστής ηγέτης που θα πάρει στους ώμους του αυτή τη δύσκολη ευθύνη.
Είναι γι’ αυτό το σημαντικό λόγο, -ιδιαίτερα σήμερα με τα τόσα προβλήματα- που ο τόπος έχει ανάγκη από άξιους ηγέτες με αρχές και ήθος. Που να νοιάζονται για το κοινωνικό σύνολο με γνώμονα πάντοτε το συμφέρον της πατρίδας. Που να αφουγκράζονται τον πόνο των λιγότερο προνομιούχων. Που να μπορούν να χαράζουν στρατηγικούς σχεδιασμούς. Να κατανοούν το συνεχώς μεταβαλλόμενο διεθνές σκηνικό και να παίρνουν πρωτοβουλίες. Τέλος, να τιμούν την αποστολή τους μακριά από τη σκοτεινή πλευρά της πολιτικής, που στις μέρες μας έχει αναδείξει τη διαφθορά και τη διαπλοκή σε κυρίαρχο στοιχείο της...
Κάθε εκλογική μάχη είναι ιδιαίτερης σημασίας γιατί καθορίζει ποιοι αποφασίζουν για ουσιαστικά θέματα που αφορούν τον καθένα μας. Από την άποψη αυτή οι εκλογές είναι πάντοτε σημαντικές και απαραίτητες στη δημοκρατία.
Το ερώτημα που αυτόματα εγείρεται είναι. Στις επερχόμενες εκλογές θα γυρίσουμε σελίδα και θα πάμε μπροστά ή θα συμβάλουμε την οπισθοδρόμηση;
Τα δεδομένα είναι μπροστά μας. Εκείνο που δεν είναι ξεκαθαρισμένο, είναι τα κριτήρια που θέτει ο καθένας για αξιολόγηση των υποψηφίων. Για όσους δεν θα κάνουν τις επιλογές τους βάσει μιας συγκεκριμένης πολιτικής έκφρασης ή κομματικής προτίμησης, σίγουρα τα κριτήρια θα είναι πιο απαιτητικά ίσως και πιο αντικειμενικά.
Αν κάποιος για παράδειγμα πιστεύει ότι η διαφθορά στον τόπο μας, όπου επικρατεί ακόμη η απαράδεκτη διαπλοκή και ή έλλειψη βαθιάς δημοκρατικής συνείδησης, την οποία θέτει ψηλά ως κριτήριο αξιολόγησης των υποψηφίων προέδρων, τότε, αυτό είναι αρκετό για να εντοπίσει τον υποψήφιο που ξεχωρίζει.
Εάν, στη συνέχεια, θέτει ως κριτήριο αξιολόγησης την προσωπικότητα τη δημοκρατική παιδεία που κουβαλά και την καλλιέργεια που έχει, πάλι θα ξεχωρίσει έναν εκ των υποψηφίων. Ασφαλώς, ο κατάλογος των κριτηρίων είναι μεγάλος.
Για να διευκολυνθεί όμως η αξιολόγηση, θα πρέπει επιπρόσθετα, να απαντηθούν και ορισμένα ερωτήματα, όπως αυτά που τέθηκαν στην αρχή. Σε παράξενους καιρούς η συνεχής σύγκρουση στο θεωρητικό επίπεδο, μπορεί, να αποδίδει ως τακτική. Όταν, όμως, στον πραγματικό κόσμο οι καιροί είναι δύσκολοι, η συνεργασία είναι απαραίτητη γιατί έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως πολιτικός ηγέτης που ενώνει δυνάμεις, θέλει να αλλάξει την πορεία μιας πολιτείας προς το καλύτερο. Να εκσυγχρονίσει το κράτος και να συμβάλει στη διασφάλιση των θεσμών. Να κάνει πιο ασφαλή τη χώρα με περισσότερους συμμάχους και λιγότερους εχθρούς, με μια ευρύτερη πολιτική συμμετοχή στη διακυβέρνηση του τόπου. Το κάλεσμα του είναι ειλικρινές και σημαντικό.
Ως ένας σύγχρονος πολιτικός που είναι, επιμένει στην ουσία των πραγμάτων. Είναι ένας ηγέτης ψύχραιμος εξωτερικά, που φλέγεται όμως εσωτερικά για την Κύπρο. Είναι ένας πατριώτης που πιστεύει ότι μπορούμε να οικοδομήσουμε μια νέα προοπτική για τον τόπο, που να καθοδηγείται από την καινοτομία, τη δημιουργικότητα και τη συνεργασία. Είναι ένας οραματιστής για μια Κύπρο ελεύθερη, επανενωμένη και δικαιωμένη.
Ένας από τους κύριους λόγους που προηγείται ο Νίκος Χριστοδουλίδης στις προτιμήσεις της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων, είναι, ότι, εξακολουθεί με μετριοπάθεια και σεμνότητα περισσή να είναι προσηλωμένος στη συνεργασία και στον πολιτικό πολιτισμό. Η προσέγγιση του ενσαρκώνει τις αξίες, τις ιδέες και την κατεύθυνση της Κύπρου που πρέπει να πάρει στον 21ο αιώνα για ένα κράτος ίσων ευκαιριών και κοινής ευημερίας.
Φοίβος ΝικολαΐδηςΟκτώβριος 2022
