Του Φοίβου Νικολαΐδη
Πολλά μπορούν, να λεχθούν για το τι συμβαίνει εδώ και δεκαετίες στην κολοβή δημοκρατία μας. Δυστυχώς, όπως γίνεται σχεδόν πάντα, άλλοι ευθύνονται και άλλοι πληρώνουν τα σπασμένα. Ίσως είναι κοινοτυπία να λεχθεί, πως θα ματαιοπονούμε στο διηνεκές, αν δεν υπάρξουν καινοτόμες αλλαγές, θαρραλέος εκσυγχρονισμός των θεσμών, αλλαγή, του νομοθετικού πλαισίου βάσει του οποίου λειτουργεί το ΡΙΚ και φυσικά μια ριζοσπαστική και αφοσιωμένη ηγεσία με όραμα.
Εν’ όψει της αναμενόμενης τεχνοοικονομικής μελέτης για το στρατηγικό σχεδιασμό του ΡΙΚ φαίνεται, να εντείνονται οι «πιέσεις» από διάφορες ύποπτες κατευθύνσεις κατά της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Απορίας άξιον είναι τα προτεινόμενα περί ‘ιδιωτικοποιήσεως’ και άλλα τινά από τον ίδιο τον πρόεδρο του ΡΙΚ, τα οποία είναι άραγε τυχαία; Διαφαίνεται καθαρά ότι από τη μελέτη σκοπιμότητας, στο τέλος, θα κυριαρχήσει μόνο η σκοπιμότητα.
Το ΡΙΚ δέχτηκε κατά καιρούς ανίερη πολεμική, παραχαράσσοντας και μηδενίζοντας τις αξίες που για τόσα χρόνια προβάλλει. Σήμερα, το ΡΙΚ είναι και πάλι στο στόχαστρο. Έτσι, διαβάζουμε μεταξύ άλλων, για τα ‘πεταμένα’ λεφτά των αξιογράφων (ενώ αυτά θεωρούνταν από τα μεγάλα ταμεία ως μια από τις καλύτερες επενδύσεις για σταθερό εισόδημα), για το διαχρονικό, αναλογιστικό έλλειμμα στο Ταμείο Συντάξεων, που παρουσιάστηκε από τη δεκαετία του ’80 (!) και μετά… με αποκορύφωμα τις ‘κρουαζιέρες των αμπαριών’…
Πάντοτε, είχαμε τους αυτόκλητους ή διορισμένους αναστενάρηδες των εθνικών και των λαϊκών δικαίων. Φαίνεται, όμως, ότι, τα κάρβουνα από τις φωτιές στο ΡΙΚ, δεν χωνεύουν εύκολα, έτσι, που στο τέλος όσοι το στοχεύουν και το ωθούν στο πυρ το εξώτερο, θα καούν οι ίδιοι και τα σχέδια τους, γιατί το ΡΙΚ όσο και να το πολεμούν, έχει εθνική, κοινωνική και οικονομική αποστολή.
Ούτε τα «πύρινα» λόγια, του προέδρου του, Γιώργου Τσαλακού, που κλήθηκε ως ‘ειδικός’, να βγάλει τάχα τα κάστανα από τη φωτιά, παριστάνοντας τον αναστενάρη, δεν φρονημάτισε όλους όσους απεργάζονται την υπόσταση του ΡΙΚ με την καθ’ όλα θέση τους που είναι σε σύγκρουση με την αποστολή του.
Είναι ανησυχητικό, στους δύσκολους καιρούς που πολλοί υποφέρουν, όταν οι ίδιοι οι ηγέτες ενός οργανισμού δεν είναι σε θέση να βάλουν τάξη σε προκλητικές απολαβές, που ξεσηκώνουν θύελλα αντιδράσεων, αν μπορούν με επαγγελματικό δυναμισμό, να ασχοληθούν με σοβαρότερα θέματα στρατηγικής.
Και τι να περιμένει άραγε κανείς, από μια πολιτεία στην οποία η Αρχή Διερεύνησης περί Ασυμβίβαστου διαπίστωσε (βάσει της κειμένης νομοθεσίας) ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο και νομιμοποιείται η τσαλακωμένη δεοντολογία στο ΡΙΚ;
Επιτρέποντας έτσι στον πρόεδρο του ΡΙΚ να εργοδοτείται και (ως σύμβουλος παρακαλώ!) από ιδιωτικό οργανισμό που έχει άμεση σχέση με τα ΜΜΕ, η σύγκρουση συμφερόντων προφανώς, εν προκειμένω, δεν βγάζει μάτι; Κι αν πράγματι, όπως διαλαλείται, δεν(;) αμείβεται για την εργασία που προσφέρει, τότε, τα πράγματα προοιωνίζονται ακόμη χειρότερα…
Υποθέτω, πως τόσο ο κύριος Τσαλακός όσο και οι πολιτικοί του προϊστάμενοι, γνωρίζουν σαφώς πως στην υπόλοιπη Ευρώπη (την οποία θεωρητικά έχουμε ως πρότυπο) κάτι τέτοια, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να συμβούν, αλλά ούτε και κανένας δεν θα τολμούσε καν και να τα σκεφτεί. Όχι γιατί εκεί είναι… άγιοι. Απλά, γιατί εκεί υπάρχουν θεσμοί, που επιβάλλουν έστω την τήρηση των όποιων προσχημάτων, ώστε ο πολίτης να μην εξευτελίζεται.
Το σοβαρότατο αυτό θέμα, της συμβατής δεοντολογίας και της κατάφωρης σύγκρουσης συμφερόντων σίγουρα μετά από χρόνια, θα αναφέρεται από ιστορικούς και ειδικούς των ΜΜΕ στην Κύπρο στις δημόσιες διαλέξεις τους, όπως, κάνουν τώρα για άλλα θέματα αλλοτινών (όχι μακρινών) εποχών, σκάζοντας οι παρευρισκόμενοι στα γέλια… ενώ, δυστυχώς, σήμερα είμαστε για κλάματα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, ο εκσυγχρονισμός και η αναδιοργάνωση του ΡΙΚ είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την περαιτέρω επιτυχή πορεία του. Ας ελπίζουμε όμως, ότι δεν θα αποτελέσουν το πρόσχημα, για να πληγεί καίρια η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση προς όφελος αλλότριων συμφερόντων και όχι για το καλό της υπερήφανης κοινωνίας μας.
Φοίβος Νικολαΐδης
Μέλος του προηγούμενου δ.σ. ΡΙΚ
Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
Λίγες, θολές οι αναμνήσεις του από την παιδική του ηλικία. Μα το μοναστήρι το θυμάται σαν κρύσταλλο διαυγές όπως κρυστάλλινη ήταν η δροσιά των ημερών που έζησε πλάι στη θάλασσα της Καρπασίας. Η όμορφη αρχιτεκτονική, το πάντρεμα με το γαλάζιο του πελάγου, η πέτρα που έσκυβε θαρρείς από τους τοίχους κι έβρισκε να πιει την απαντοχή της θάλασσας. Τα σκαλιά που κατέβαινε τρέχοντας σχεδόν κι ύστερα τα δυο του πόδια καθώς τα βύθιζε γυμνά στη μοναδική αίσθηση ελευθερίας του νερού , αυτά ακόμα τα σκαλιά γίνονται σκάλες που τον ανεβάζουν σε μια ωραία ανάμνηση μικρή, τρυφερή, καθώς τα γκρίζα του μαλλιά, τα γκρίζα χρόνια του πληθαίνουν.
Ακόμα ένα φθινόπωρο τελειώνει με την ανάμνηση του τελευταίου εκείνου καλοκαιριού στην αγιασμένη από τα παιδικά του νάματα μονή. Ακόμα ένας χειμώνας ετοιμάζεται για την επέλασή του. Μα το παιδί μέσα του δεν λέει να κοιμηθεί. Δεν λέει να ανάψει μια φωτιά από ελπίδα και να ζεσταθεί. Περιφέρεται πότε λυπημένο πότε οργισμένο μέσα στις μνήμες του κι ορθώνει τα τεράστια Γιατί του σαν κόκκινα ερωτηματικά. Τούτος ο τόπος, τα χρόνια όλα του που τον θυμάται, αιμορραγεί. Κι οι άνθρωποί του, βαθιά μέσα τους, ακόμα κι όταν χαμογελάνε, υποφέρουνε από ανίατη θλίψη. Κι ο ίδιος με ένα μαχαίρι στην πλάτη του μεγάλωσε. Η εισβολή, η προσφυγιά, η απώλεια, η στέρηση, η έλλειψη, τον συνόδευσαν σε όλη την εφηβεία του, τον στρίμωξαν στην ενήλικη ζωή του, του στοίχειωσαν τον ύπνο τώρα που ο μισός και πλέον αιώνας της ζωής του μετρά αντίστροφα ό,τι του έχει απομείνει σε χρόνο και ευκαιρίες.
Απέναντί του η φωτογραφία των δίδυμων αγοριών του ακινητοποιεί το βλέμμα και τη σκέψη του. Ντυμένα στο χακί για μια ειρήνη που συνέχεια ακροβατεί ανάμεσα στην απειλή και την ανασφάλεια. Μεγάλωσε ο ίδιος με μια δαμόκλειο σπάθη πάνω απ΄το κεφάλι του, με μια εύθραυστη εκεχειρία των δεινών να περιφέρεται ανάμεσα στις μέρες και στις νύχτες του, στις σκέψεις και στα όνειρα. Και πάντα, μόνιμη επωδός στους φόβους του ήταν των αγοριών του η ζωή.
Τους βλέπει μέσα από την κορνίζα με ένα χαμόγελο να αναρριχάται μες στα νιάτα τους και να τα γεμίζει με πίστη και αισιοδοξία. Τούτα τα παιδιά μεγάλωσαν μονάχα με τις εικόνες και τις λέξεις της χαμένης πατρίδας. Δεν έζησαν τον χαλασμό, δεν έτρεξαν σαν κυνηγημένα μες στα ερείπια , δεν κοιμήθηκαν στο χώμα κάτω από κόκκινο ουρανό. Στέγη δεν είχανε το αντίσκηνο όταν έμπαινε με τις βαριές, τις λασπωμένες μπότες ο βοριάς. Κι ούτε στενάξανε στον ύπνο τους από φωτιές που δεν σβήνανε κι από δράκους που δεν σκότωνε ΄Αγιος κανείς. Τούτα τα παιδιά, της Κύπρου τα παιδιά, δεν θέλουνε να ζουν μες στην ομίχλη του κακού καιρού. Μια ξαστεριά γυρεύουν , ένα ξάγναντο να ξεπεζέψουν απ΄τη μεγάλη αναζήτηση του δίκιου τους.
Κι ένα τσαμπί από όνειρα, να στίψουνε, να πιουν και να μεθύσουν από ζωή. Κάνε Απόστολε, εκεί στην άκρη της αγιασμένης χερσονήσου , ο νέος χειμώνας που θα μπει , να΄ναι ντυμένος ανοιξιάτικα και δυο χελιδόνια που δεν αποδήμησαν σε χώρες μακρινές να τιτιβίσουνε πως τ΄όνειρο ανάστησε το θαύμα.
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
Έχει απλώσει εδώ και ώρα τα σύνεργά του, καβαλέτο και μπογιές πλάι στη θάλασσα. Η έμπνευσή του, έντονη και φθινοπωρινή, τον έφερε τούτο το κυριακάτικο πρωινό μέσα στη σύναξη της ανάπαυλας. Απλώνουν οι ψυχές τα κορμιά τους στο χλομό ήλιο , επιστρατεύουν όσο πράσινο τους έχει απομείνει από το τελευταίο δάσος που περπάτησαν κι αγκομαχούνε, εκλιπαρούνε για μια ακόμα φωτοσύνθεση. Το φθινόπωρο απτόητο αναβλύζει κίτρινη μελαγχολία μέσα από τα σκόρπια φύλλα, το ψυχρό αεράκι, τη βιασύνη του ουρανού να στάξει τη δροσιά του.
Η θάλασσα πότε αγριεύει σαν σκυλί που βλέπει το ξένο κι εχθρικό απέναντί του και πότε κουνά απλώς πέρα δώθε τα κύματά της σαν φιλικό χαιρετισμό. Οι καφετέριες απέναντι γεμίζουν ασφυκτικά από φλύαρα νιάτα, από σιωπηλές ωριμότητες. Τέτοια συνεύρεση μόνο σε ένα φθινοπωρινό διάλειμμα καρποφορεί. Όταν η νιότη καρτερά τον ουρανό να ξεπλύνει το αύριο από τη σκόνη της ερήμου κι όταν η εμπειρία αποχωρεί διακριτικά βάζοντας το πολύχρονο παλτό της κι ανάβοντας μια φωτιά για φόβους που καταφτάνουν κρύοι και βλοσυροί λιγάκι πριν το τέλος.
Παίρνει το πινέλο του, ζητά να αποτυπώσει ένα χρώμα, ένα συναίσθημα. Να ξεκουμπώσει μια σκέψη, να βάψει μια σκιά. Πόσα λοιπόν να είναι τα χρώματα και πόσες οι αποχρώσεις; Να ένα κόκκινο μήλο στα μάγουλα ενός παιδιού που φουσκώνει όταν γελάει. Μπορεί να είναι ακόμα κόκκινη η αθωότητα και να τρέχει σαν αίμα ζωής. Να κι ένα γαλάζιο βλέμμα στα μάτια μιας νέας μητέρας που κυλάει όλο καμάρι και στοργή το καροτσάκι με το βρέφος της.
Η ζωή μπορεί ακόμα τόσο όμορφα, τόσο έγχρωμα, να εκδικείται το θάνατο. Κι ένα μπαλόνι πιο πέρα πορτοκαλί έχει ξεφύγει από τα χέρια ενός παιδιού κι ανεβαίνει απτόητο στον ουρανό να σμίξει με τα χρώματα της δύσης και να τα πιτσιλίσει με λίγη ανεμελιά. Ας περιμένει λίγο ακόμα η πτώση της μέρας, όταν ανεβαίνουν στον ουρανό δυο μάτια γεμάτα ερωτηματικά και θαυμαστικά αντάμα. Μια κυρία πιο πέρα με τη μοβ ομπρέλα της παραμάσχαλα σουλατσάρει στο πεζοδρόμιο.
Πότε πότε σταματάει, κοιτάει απλώς γύρω λες και θέλει να ρουφήξει όλη την ομορφιά της μέρας, να τη χώσει στα πνευμόνια της για να΄χει αποθέματα φωτός σε κάθε σκοτάδι που ενδέχεται να την περικυκλώσει. Δυο σκυλιά κάτασπρα σαν αγαθός χειμώνας κάθονται αμέριμνα δίπλα στην έκρηξη των χρυσανθέμων που στολίζουν τους ανθώνες του δήμου. Κι είναι τα χρυσάνθεμα σε διάταξη ουράνιου τόξου που γίνεται ουράνια μελωδία μες στο σιωπηλό πια δείλι.
Τότε γιατί αυτό το μαύρο μέσα του, γιατί αυτό το μαύρο στον καμβά του; Γιατί να νυχτώνει με τον ήλιο μεσούρανα, γιατί να σκοτεινιάζει με όλα τα φώτα του κόσμου αναμμένα; Και γιατί το πινέλο του, σε όποιο χρώμα κι αν το βουτήξει της παλέτας του, γκρίζο το κάνει σαν μουντό φθινόπωρο που ερωτεύεται παράφορα χειμερινές κουστωδίες θλίψης; Είναι αυτή η απουσία σαν τεράστιος κρατήρας στον πλανήτη της αγάπης του.
Είναι η μοναξιά ενός νέου ανθρώπου που είδε έναν έρωτα να φυλλοροεί, να λιώνει στο χώμα, να θάβεται κάτω από βροχή και λασπωμένες πέτρες. Κι όχι, δεν μπορεί να τον λησμονήσει, μπορεί, όμως, να πάρει τα χρώματα του κόσμου γύρω του και να φτιάξει ένα καινούριο δειλινό με κόκκινο, γαλάζιο, πορτοκαλί σαν μόνιμη άνοιξη, σαν αειθαλές χρυσάνθεμο!
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
