Μια νέα Ποιητική Εκδήλωση, Αλλιώς!

O λόγος της ποίησης μέσα από διάφορες καλλιτεχνικές μορφές έκφρασης…

 

ΡΙΚ : Εκπλήρωση Αποστολής του, το μέγα ζητούμενο

Του Φοίβου Νικολαΐδη

Μετά τις σημαντικές αλλαγές στο τηλεοπτικό πεδίο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, οι συζητήσεις για το ρόλο των δημόσιων ΜΜΕ στη νέα εποχή είναι ανεξάντλητες. Οι προβληματισμοί αυτοί πρέπει να γίνουν αφορμή και στη δική μας περίπτωση, για να γίνει μια αντικειμενική και σε βάθος ανάλυση, ώστε, να παρθούν οι αναγκαίες αποφάσεις, που θα καθορίσουν το μέλλον της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης στην Κύπρο.

Με την ένταξη δε της Κύπρου στην ΕΕ το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, εξ’ ανάγκης, έχει αλλάξει την αποστολή και τη λειτουργία οργανισμών δημοσίου δικαίου. Παράλληλα, άλλαξε και την οικονομική διάσταση, που αφορά το θεσμικό πλαίσιο χρηματοδότησης και διαχείρισης του δημοσίου χρήματος. Αν και η χρηματοδότηση είναι ένα από τα κορυφαία ζητήματα, εντούτοις, από μόνη της, χωρίς βασικές αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο για διαχείριση του δημόσιου χρήματος, δεν θεραπεύει αυτόματα πολλές άλλες αδυναμίες.

Αδιαμφισβήτητα, η δημόσια Ραδιοτηλεόραση έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στην έγκυρη ενημέρωση, στη επιμόρφωση και στην ψυχαγωγία του Κυπριακού λαού μέσα στα πλαίσια της υψηλής αποστολής της, που καταληκτικά, δεν είναι άλλη από την ανύψωση του πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου της κοινωνίας μας και την εμβάθυνσης των δημοκρατικών θεσμών.

 

Ως εκ τούτου, το ΡΙΚ ως σημαντική πηγή ενημέρωσης, που συμβάλλει στην πολυφωνία, στην πολιτιστική ποικιλομορφία και στον πλουραλισμό, θα πρέπει να ενισχυθεί στο ρόλο αυτό.

Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι το μέγα πρόβλημα με τους οργανισμούς δημόσιας οφελείας είναι το αναχρονιστικό διοριστικό σύστημα, όπου κομματικοί λόγοι υπαγορεύουν ορισμένες επιλογές. Μπορεί αυτό να αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα στρέβλωσης της κατάστασης. Όμως, ίσως, να μην είναι και ο πιο σημαντικός. Οι διορισμοί αναμφίβολα επηρεάζουν την αποδοτικότητα και τη λειτουργικότητα των Οργανισμών. Όμως, υπάρχει και το νομοτεχνικό πλαίσιο βάσει του οποίου είναι οργανωμένοι και δρουν τις περισσότερες φορές άκαμπτοι και χωρίς ευελιξία. Ως παρένθεση, θα πρέπει να λεχθεί ότι, οι παρεμβάσεις της κοινωνίας δεν είναι μόνο κομματικές ή πολιτικές.

Τα χρονίζοντα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και πολλά χρόνια τώρα στη δημόσια Ραδιοτηλεόραση δημιούργησαν ένα κουβάρι που δεν φαίνεται, να είναι εύκολο, να ξετυλιχθεί.Τι έκαναν άραγε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες σε παρόμοιες περιπτώσεις. Από το Ευρωπαϊκό περιβάλλον μπορούμε ν’ αντλήσουμε πολύτιμες γνώσεις και  πληροφορίες, πέραν του εναρμονιστικού πλαισίου, που είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόζουμε.

Το ισχύον σήμερα νομοθετικό πλαίσιο -αναλλοίωτο και σχεδόν αυτούσιο από την εποχή της Αγγλοκρατίας- για τη λειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης είναι ήδη ξεπερασμένο όχι μόνο από τον χρόνο, αλλά και από τις δραματικές αλλαγές, που έχουν συντελεστεί τόσο ραγδαία, τα τελευταία ιδίως χρόνια στον τομέα των ΜΜΕ.

Χωρίς ριζικές και καινοτόμες αλλαγές, χωρίς τον εκσυγχρονισμό των θεσμών και της νομοθεσίας, που να εξυπηρετούν τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής στον τομέα της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, θα ματαιοπονούμε συνέχεια.

 

Η Πολιτεία σε μια ευρύτερη συναίνεση πρέπει να καταγράψει την ‘Αποστολή’,  τις ‘ Αξίες’ και τις βασικές επιδιώξεις του ΡΙΚ. Μέσω των στρατηγικών σχεδιασμών, να χαραχθεί νέα πορεία, που να εξυπηρετεί την κοινωνία και το Ίδρυμα απερίσπαστο να επιτελεί το σημαντικό του ρόλο.

Να υπενθυμίσουμε μερικές βασικές αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης, που αφορούν τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, όπως είναι η  ανεξαρτησία, η υποχρέωση ευθυνοδοσίας (accountability), ο αποτελεσματικός έλεγχος, η διαφάνεια, η χρηστή διοίκηση και ιδίως η διαφανής αξιολόγηση της συνολικής προσφοράς βάσει αντικειμενικών κριτηρίων.

Το μέγα ζητούμενο, δεν είναι η επιβίωση του ΡΙΚ, ως δημόσιου οργανισμού, που λανθασμένα αποκαλείται «κρατική ραδιοτηλεόραση» ή «ημικρατικός οργανισμός», αλλά, η εκπλήρωση της υψηλής Αποστολής του, που θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει η Πολιτεία.

Φοίβος Νικολαΐδης

 

Η βοήθεια των Κυπρίων στην Ελλάδα και η κραυγή ενός 15χρονου

Του Σάββα Ιακωβίδη

Η μικροκόρη Κύπρος έγινε τώρα μάνα, για τη Μάνα Ελλάδα μας. Είναι περισσότερο από συγκινητική η αθρόα ανταπόκριση των Ελλήνων της Κύπρου στις εκκλήσεις γι' αποστολή βοήθειας στους δεινοπαθούντες Έλληνες αδελφούς μας. Είναι, όμως, ορθή η επισήμανση του πρέσβη της Ελλάδας, ότι αυτή η βοήθεια πρέπει να είναι στοχευμένη, ώστε να φτάνει σε όσους πραγματικά έχουν ανάγκη.

Γιατί οι αδελφοί μας έφτασαν σε αυτό το κατάντημα; Μια Έρευνα Αξιολόγησης του Εθνικού Συστήματος Ακεραιότητας, που συνέταξε η μη κυβερνητική οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς», επισημαίνει ότι «η κρίση χρέους, που μαστίζει την Ελλάδα, αποτελεί απότοκο πολλών δεκαετιών σπατάλης, κακοδιαχείρισης και δομικών στρεβλώσεων, με πιο ευάλωτους θεσμούς έναντι της διαφθοράς τη Δικαιοσύνη, τις επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ».

Η έρευνα, που διενεργείται για πρώτη φορά στη χώρα, βασίστηκε στην αξιολόγηση 13 θεσμών. Η έρευνα εντοπίζει ουσιαστικές αδυναμίες σε καίριους πυλώνες της κοινωνίας. Τη χαμηλότερη βαθμολογία έλαβαν τα ελληνικά ΜΜΕ…

Χθες έλαβα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μιαν επιστολή ενός 15χρονου Έλληνα εφήβου που, με την οικογένειά του, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στον Καναδά. Πρόκειται για μια σπαρακτική κραυγή απόγνωσης και βαθύτατης απελπισίας μπροστά στην τραγωδία της Ελλάδας μας.

 

«Είμαι Έλληνας έφηβος και από φέτος μόνιμος κάτοικος Καναδά», γράφει ο Ιάσονας Ροδόπουλος. «Μέσω αυτής της επικοινωνίας θα επιθυμούσα να αφυπνίσω κοιμισμένες συνειδήσεις και να μεταφέρω την πλήρη αντίληψη, την οποίαν έχει ένας νεαρός Έλληνας, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ελλάδα, σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα του (...).

Είμαι χωρίς πατρίδα. Η Ελλάδα με έδιωξε με τον τρόπο της, αφού δεν μπορέσαμε να αντέξουμε άλλο την κατάντιά της και ο Καναδάς, μέχρι στιγμής, δεν νιώθω πως με έχει αγκαλιάσει. Ακόμα μια οικογένεια αναγκάστηκε να ξεριζωθεί από το έδαφος που τη γέννησε για να ζήσει σε μιαν άλλη χώρα.

«Στην Ελλάδα, τη χώρα που με γέννησε, με ανέθρεψε και με έκανε αυτό που είμαι, οι Έλληνες κοιμούνται χωρίς να ξέρουν πώς θα ξυπνήσουν. Βγαίνουν το πρωί έξω από τα σπίτια τους κοιτώντας αν θα τους επιτεθεί κάποιος να τους ληστέψει ή ακόμα και να τους σκοτώσει. Υπάρχει μεγάλο μίσος στην Ελλάδα. Μίσος όλων σε όλους. Τα οικονομικά, πολιτικά, και κοινωνικά προβλήματα έχουν μετατρέψει την ελληνική κοινωνία σε μια κοινωνία νευρικών ανθρώπων.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι αυτό το στρες, που καλλιεργείται παντού, από τα σχολεία έως μέσα στα σπίτια, μεταφέρεται και στις επόμενες ελληνικές γενιές. Τα παιδιά μαθαίνουν στη μιζέρια, το άγχος και τον καθημερινό κίνδυνο. Πολλοί φίλοι και φίλες μου είναι καταθλιπτικοί. Η κατάθλιψη και το άγχος οργιάζουν στις νεανικές κοινωνίες της πατρίδας μου. Ο λαός μισεί τους πολιτικούς και καταριέται το Κοινοβούλιο, την πηγή της Ελληνικής Δημοκρατίας.

»Οι πολιτικοί πρόδωσαν τον ελληνικό λαό και το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχουν ιδεολογίες στους νέους της εποχής μου (…). Η οικονομική κρίση έχει πάρει την Ελλάδα πάρα πολλά χρόνια πίσω. Στον Καναδά (και γενικά στο εξωτερικό), μας λυπούνται για την κατάντιά μας. Ένας Έλληνας μπορεί να καταλάβει πως νιώθω τεράστια ντροπή να λυπούνται την πατρίδα μου. Κάποιοι άνθρωποι ευθύνονται για όλα αυτά τα προβλήματα.

Όλοι θα ήθελαν να τους δουν κρεμασμένους στην Πλατεία Συντάγματος. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ευθύνονται και για τα χάλια της Ελλάδας (...). Ο μοναδικός τρόπος να γίνει η Ελλάδα κράτος, είναι μόνο μέσω του ίδιου του ελληνικού λαού και όχι μέσω των πολιτικών, που πρόδωσαν αυτόν τον τόπο. Ο λαός της Ελλάδας θα πρέπει να πιστέψει σε αυτό το όνειρο».

Σάββας Ιακωβίδης

Εφημερίδα «Σημερινή» 2.3.2012

s.iacovides@simerini.com

Διαφημιστική εκστρατεία για τα τροχαία

Τολμηρές προσεγγίσεις για αλλαγή νοοτροπίας...

 

Στη Λετονία, μια δημιουργική, τολμηρή αλλά και αρκετά αμφιλεγόμενη διαφημιστική εκστρατεία κατάφερε, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, να πετύχει αυτό που όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να γίνει, αλλά και όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι: Να αλλάξουμε νοοτροπία. Ή, πιο ωμά ακόμα: Να αλλάξουμε μυαλά!

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία Mooz!, έπεισε με τη δική της τολμηρή προσέγγιση στο θέμα των τροχαίων, την κυβέρνηση, να της αναθέσει τη συγκεκριμένη καμπάνια. Βασικός «στόχος», ήταν οι οδηγοί, κυρίως άνδρες, ηλικίας 20-35 ετών, που ανήκουν, σύμφωνα με έρευνες, στην ομάδα «άμεσου κινδύνου», με τις υπερβολικές ταχύτητες που αναπτύσσουν, την επιθετική συμπεριφορά που αναπτύσσουν στο οδήγημα, και την αλαζονεία που έχουν για τις ικανότητές τους, αφού τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία προκαλούνται με ευθύνη ανθρώπων που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο, εννοώντας με αυτό, ότι ήταν... περίπου Σουμάχερ.

Η ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ που βγήκε τελικά, και που προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, δεν ήταν από αυτές τις «διδασκαλικού τύπου», όπου πάντα κάποιος σου κουνάει επιδεικτικά το δάχτυλο και σου λέει «μην τρέχεις». Η Mooz!, εκτός από την υπερβολική ταχύτητα, επικέντρωσε την προσοχή της και σε ένα άλλο θέμα: την σοβαρή έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Και τι έκανε, λοιπόν; Αντί κάποιου ενημερωτικού εντύπου, δημιουργήθηκε ένα Πιστοποιητικό Δωρεάς Οργάνων το οποίο λάμβαναν οι οδηγοί κατευθείαν από την αστυνομία.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, όσοι υπερέβαιναν το όριο ταχύτητας (και κανονικά θα έπρεπε να λάβουν κλήση), αναγκάζονταν από την αστυνομία να υπογράψουν το πιστοποιητικό με το οποίο δήλωναν διατεθειμένοι να γίνουν δωρητές οργάνων! Το αποτέλεσμα ήταν ο αριθμός των θυμάτων από τροχαία, μέσα σε έναν χρόνο, να μειωθεί κατά 29%, και ταυτόχρονα να σημειωθεί και σημαντική αύξηση, κατά 39% στην, έστω και δι' αυτού του τρόπου, δωρεά οργάνων. Μπορεί, λοιπόν, οι οδηγοί να μην θυμόνταν ένα οποιοδήποτε διαφημιστικό, όμως δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν ποτέ την ημέρα που, άθελά τους, έγιναν δωρητές οργάνων...

Το Συμβόλαιο
Η ΗΜΕΡΑ εκείνη, είναι όταν, έπειτα από κάποια σοβαρή παράβασή τους, υποχρεούνται να υπογράψουν το παρακάτω Πιστοποιητικό Δωρητή Οργάνων:

«Υπάρχουν άνθρωποι που θα έδιναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση μου, και εάν βρίσκονταν, δεν θα έπαιζαν ποτέ με τη ζωή τους.

Εγώ ο/η , ____ _________________, εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας στο δρόμο και/ή να οδηγώ επιθετικά, με το παρόν δηλώνω ότι η ζωή μου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας για μένα και ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν. Έχοντας σώας τας φρένας, κατανοώ ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε ατύχημα και αφού αυτό συμβεί, αφήνω την καρδιά μου, τα νεφρά μου και όποια άλλα όργανα του σώματός μου δεν καταστραφούν από το ατύχημα, σε εκείνους που τα χρειάζονται πραγματικά.

Επίσης, ζητώ εκ των προτέρων να με συγχωρέσουν οι άνθρωποι και τα αγαπημένα πρόσωπα εκείνων για τους οποίους θα είμαι εγώ υπεύθυνος για το θάνατο ή την αναπηρία τους, εξαιτίας ατυχήματος
__, _______, 200_
Υπογραφή΄