Wednesday, October 14, 2009

Κινητά τηλέφωνα

Το σύνδρομο των κινητών

Επιμέλεια
Δέττη Χριστοφίδου
Βοτανοθεραπεύτρια

Το κινητό τηλέφωνο, ο απόλυτος κυρίαρχος της καθημερινότητά μας, μπορεί να μη βελτίωσε τη μεταξύ μας επικοινωνία, ωστόσο την έχει επιταχύνει. Η χρήση των κινητών τηλεφώνων έχει αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου στις περισσότερες χώρες του κόσμου, τόσο που ειδικοί ψυχολόγοι ομιλούν για “σύνδρομο στέρησης” που εκδηλώνεται όταν κάποιος χάσει το κινητό του τηλέφωνο. Αν και η αθώα όψη του τηλεφώνου με την κομψότητα και το λεπτό φινίρισμα δεν προδίδουν ότι πρόκειται για σχετικά ισχυρό πομπό και υπερ-ευαίσθητο δέκτη. Η συνολική μέγιστη ισχύς της ακτινοβολίας που εκπέμπεται από ένα κινητό αποτελεί κατασκευαστικό χαρακτηριστικό του που αναφέρεται στο εγχειρίδιο χρήσης με την ονομασία S.A.R (specific absorption rate = ειδικός ρυθμός απορρόφησης) και μετράται σε βαττ ανά κιλό μάζας ιστού. Για την Ευρώπη ακολουθείται η τιμή 2 και για τις Η.Π.Α. η τιμή 1.6.

Με βάση έρευνες και μελέτες που έχουν γίνει, δεν αποδεικνύεται ότι προκαλεί τεκμηριωμένες βλάβες. Τα κινητά τηλέφωνα εκπέμπουν μη ιονίζουσα ακτινοβολία που είναι χαμηλής συχνότητας και έντασης. Η ακτινοβολία αυτή είναι λίγο μεγαλύτερη από την αντίστοιχη που εκπέμπουν οι συνήθεις οικιακές ηλεκτρικές συσκευές. Επικίνδυνη για την υγεία του ανθρώπου ακτινοβολία είναι η ιονίζουσα, όπως για παράδειγμα οι ακτίνες Χ, που έχει τη δυνατότητα να διασπά χημικούς δεσμούς και να προκαλεί μεταλλάξεις. Η μη ιονίζουσα ακτινοβολία δεν προκαλεί τέτοιες βλάβες. Η μόνη αποδεδειγμένη επίδραση του κινητού στον άνθρωπο είναι η θερμική του δράση. Η ακτινοβολία που εκπέμπει μπορεί να αυξήσει τη θερμοκρασία των κυττάρων με συνέπεια ζαλάδες, πονοκεφάλους, καρδιαγγειακά νοσήματα, συγγενείς ανωμαλίες στα έμβρυα ή ακόμα Άλτσχαϊμερ, κ.λπ. Επειδή το κινητό χρησιμοποιείται σε άμεση επαφή με το κεφάλι, εννοείται ότι η επίδρασή του αφορά κυρίως τον εγκέφαλο και σε αυτόν επικεντρώνονται όλες οι μελέτες και οι έρευνες που έχουν γίνει. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών είναι μεν καθησυχαστικά, όμως αφήνουν ορισμένα κενά. Για παράδειγμα, έχει βρεθεί ότι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο για περισσότερα από 10 χρόνια και συσκευή παλιάς γενιάς, έχουν περίπου 4 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να αναπτύξουν καλοήθεις όγκους του εγκεφάλου στο ακουστικό νεύρο (ακουστικά νευρινώματα) όταν χρησιμοποιούν το ίδιο αφτί συνεχώς. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι που χρησιμοποιούσαν εναλλάξ τα αφτιά τους στο ίδιο χρονικό διάστημα (δεν τοποθετούσαν πάντα στο ίδιο αφτί τη συσκευή), δεν εμφάνισαν νευρινώματα.

Το κινητό έχει κυριαρχήσει απόλυτα στη ζωή μας και αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει. Τι μπορούμε να κάνουμε για να προφυλαχθούμε και να ελαχιστοποιήσουμε τις παρενέργειές του;Κατ' αρχήν είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε το βαθμό SAR ο οποίος διαφέρει από συσκευή σε συσκευή. Ο βαθμός αυτός δείχνει το ποσό της ακτινοβολίας που απορροφάται από το κεφάλι και πρέπει να είναι μικρότερος από 2 Watt ανά κιλό μάζας ιστού. Ήδη σε κάποιες χώρες του εξωτερικού, όπως σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ, ο βαθμός αυτός αναγράφεται πάνω στη συσκευή. Σύντομα η αναγραφή του θα καθιερωθεί και στις ευρωπαϊκές χώρες. Παρ' όλα αυτά, ήδη αναγράφεται στις οδηγίες χρήσης κάθε συσκευής κινητής τηλεφωνίας. Και βέβαια, ακτινοβολία δεν δεχόμαστε μόνο από τις συσκευές, αλλά και από τις κεντρικές κεραίες της κινητής τηλεφωνίας. Έχει παρατηρηθεί ότι τα πουλιά απομακρύνονται αμέσως ή αποφεύγουν να πλησιάζουν τα σημεία όπου υπάρχουν κεραίες κινητής τηλεφωνίας!!!

Χρησιμοποιούμε το κινητό μόνο για απαραίτητες κλήσεις και όχι για να λύσουμε τα προβλήματά μας ή να πιάσουμε κουβέντα.Αποφεύγουμε τη χρήση κινητού μέσα στο αυτοκίνητο. Εκτός από τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος, που είναι υπαρκτός και πολύ πιο σοβαρός από το ίδιο το κινητό, μέσα στο αυτοκίνητο η ακτινοβολία του κινητού είναι μεγαλύτερη. Αφ' ενός το μεταλλικό αμάξωμα εγκλωβίζει την ακτινοβολία, αφ' ετέρου το κινητό τηλέφωνο λειτουργεί με μεγαλύτερη ισχύ και ενέργεια επειδή μετακινούμαστε και το σήμα μεταφέρεται διαρκώς. Το κινητό τηλέφωνο εκπέμπει ακτινοβολία ανάλογα με τη δυσκολία επικοινωνίας με τον πλησιέστερο σταθμό βάσης. Δηλαδή εάν έχετε ισχυρό σήμα τότε κινδυνεύετε λιγότερο.

Και βέβαια μεγάλη προσοχή πρέπει να δοθεί στα παιδιά τα οποία δεν πρέπει να το χρησιμοποιούν αν είναι κάτω των 8 ετών. Το παιδί είναι οργανισμός υπό ανάπτυξη, το ίδιο και ο εγκέφαλός τους ο οποίος περιέχει περισσότερο νερό και συνεπώς απορροφά μεγαλύτερη ακτινοβολία. Επίσης, το κρανίο των παιδιών είναι λεπτότερο από το κρανίο των ενηλίκων. Συνεπώς, όταν η χρήση του κινητού ξεκινά από τόσο μικρή ηλικία, η προσλαμβάνουσα ακτινοβολία με τα χρόνια είναι πολύ μεγαλύτερη αθροιστικά από ότι αν ξεκινούσε 10 ή 20 χρόνια μετά. Αν δεν μπορεί να αποτραπεί η χρήση του κινητού από τα παιδιά, τουλάχιστον ας γίνεται μέσω μηνυμάτων SMS.Δεν παραλείπουμε να χρησιμοποιούμε τη συσκευή εναλλάξ και στα δύο αφτιά, όχι μόνο στο ένα.Συστήνεται η χρήση ειδικής θήκης προστασίας από την ακτινοβολία των κινητών. Γενικά, όσο πιο σύντομοι είμαστε στις συνομιλίες μας, τόσο καλύτερα.

Τα κινητά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται σε αεροσκάφη λόγω πιθανών παρεμβολών με ευαίσθητα μηχανήματα κατά την πτήση. Τα συνοδευτικά αξεσουάρ τύπου hands free και blue tooth είναι ασφαλή στη χρήση τους επειδή με αυτά κρατάμε τη συσκευή (και άρα την κεραία) μακριά από τον εγκέφαλο. Ωστόσο, τα blue tooth εκπέμπουν μεγαλύτερη ακτινοβολία από τα hands free (αφού τα blue tooth φέρουν κεραία) αλλά μικρότερη από τη συσκευή του κινητού τηλεφώνου.

Πόση ακτινοβολία εκπέμπει το κινητό σας τηλέφωνο? Είναι εύκολο να μάθετε την απάντηση χάρη στον online οδηγό για τις εκπομπές ακτινοβολίας των κινητών, από την Enviromental Working Group (EWG).Αυτός ο μη κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός αξιολόγησε πάνω από 1.000 διαφορετικά κινητά τηλέφωνα σύμφωνα με τα επίπεδα ακτινοβολίας που εκπέμπουν. Ποιο συγκεκριμένα......επικεντρώθηκε σε ένα κριτήριο που είναι διαθέσιμο δημοσίως για κάθε κινητό αλλά σχετικά δύσκολο να βρεθεί, τον δείκτη SAR (Specific absorption rate). Το SAR είναι ένας δείκτης του πόσο πολύ ακτινοβολία απορροφάται από το σώμα όταν το τηλέφωνο στέλνει σήμα στο δίκτυο. (Το τηλέφωνο σας εκπέμπει ακτινοβολία μόνο όταν μιλάτε ή στέλνετε μηνύματα).

Γι’ αυτό το θέμα αποταθείτε στην ιστοσελίδα :
http://www.ewg.org/cellphoneradiation/Get-a-Safer-Phone?allavailable=1

Web link : http://www.karpasia-hp.com, http://www.ewg.org/cellphoneradiation/Get-a-Safer-Phone?allavailable=1
Επιμέλεια
Δέττη Χριστοφίδου
Βοτανοθεραπεύτρια
Website: www.karpasia-hp.com
E-mail: karpasia@karpasia-hp.com

Η Ευρώπη μπροστά στην πρόκληση

Του Τάσου Μητσόπουλου
Βουλευτή

Μετά την επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας από 26 κράτη – μέλη και την προσδοκώμενη υπογραφή της και από τον Πρόεδρο της Τσεχίας, η ΕΕ βρίσκεται σε ένα κρίσιμο και ιστορικό σταυροδρόμι. Μαζί πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης - με πρώτη από όλες την ανεργία - και να οικοδομήσουμε μια παγκόσμια συμμαχία κρατών και πολιτών για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Η ευρωπαϊκή συνεργασία, περισσότερο από ποτέ, προβάλλει σήμερα αναγκαία και επιτακτική. Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ασύλληπτους ρυθμούς και οι κοινές, μεγάλες προκλήσεις απαιτούν μια τολμηρή διαχείριση σε τοπικό και οικουμενικό πεδίο.

Το επόμενο εξάμηνο θα χαρακτηριστεί από τα στοιχεία της αλλαγής και της ανανέωσης. Η πρόσφατα εκλεγμένη Ευρωβουλή έχει ήδη αρχίσει τις εργασίες της και αναμένεται σύντομα να οριστικοποιηθεί η σύνθεση της νέας Επιτροπής. Οι δυνατότητες συνεργασίας θα διαφοροποιηθούν δραματικά από την στιγμή που η Συνθήκη της Λισαβόνας τεθεί σε πλήρη ισχύ. Τα μεγάλα και φλέγοντα ζητήματα της οικονομίας, της απασχόλησης, της βιώσιμης ανάπτυξης και του περιβάλλοντος, προβλήματα που επηρεάζουν τον κάθε Ευρωπαίο πολίτη ξεχωριστά, πρέπει να αντιμετωπιστούν με αποφασιστικότητα και όραμα.

Η ΕΕ μέσα από τη δίνη της οικονομικής κρίσης οφείλει να αναδυθεί πιο δυνατή. Η οικονομική κατάσταση παραμένει δύσκολη και οι δείκτες ανεργίας θα αυξηθούν περαιτέρω. Η διαπίστωση αυτή επιτάσσει κοινή δράση στην οικονομία, τον χρηματοπιστωτικό τομέα και την αγορά εργασίας προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αρνητικές συνέπειες της κρίσης και να επιτευχθεί η ταχύτερη δυνατή οικονομική ανάκαμψη μέσα από την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τις αγορές. Αυτό προϋποθέτει, από τη μια δημοσιονομική πειθαρχία και από την άλλη νέες πολιτικές για ενίσχυση των εποπτικών μηχανισμών και ελέγχων, επί του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Την ίδια ώρα η ΕΕ οφείλει με συνέπεια και προσήλωση να παραμείνει στην πρωτοπορία του αγώνα κατά των κλιματικών αλλαγών. Οι αλλαγές αυτές έχουν άμεσες συνέπειες στις κοινωνίες, τις οικονομίες και τις ερχόμενες γενιές. Είναι γι αυτό το λόγο που μέσα από την Διάσκεψη της Κοπεγχάγης τον Δεκέμβριο επιδιώκουμε μια νέα διεθνή συμφωνία για το περιβάλλον. Από τη στιγμή όμως που η ΕΕ συμβάλει μόνο κατά 14% στις παγκόσμιες εκπομπές καυσαερίων γίνεται ξεκάθαρο πως δεν μπορούμε μόνοι μας να δώσουμε λύση στο περιβαλλοντικό πρόβλημα της ανθρωπότητας. Χρειάζεται κοινή δράση και κοινή δέσμευση όλων για μια βιώσιμη ανάπτυξη που θα σέβεται τον άνθρωπο, τις ανάγκες του και το περιβάλλον.

Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί είναι μεγάλο. Με ισχυρές πολιτικές πρωτοβουλίες της ΕΕ καλούμαστε να εξασφαλίσουμε τη μετάβαση σε μια οικολογικά αποτελεσματική οικονομία της κοινωνίας και της αγοράς. Μια οικονομία που θα μεγιστοποιεί τις ευκαιρίες για πρόοδο και ανάπτυξη με ταυτόχρονο και απόλυτο σεβασμό στις ευαίσθητες περιβαλλοντικές ισορροπίες.
Τάσος Μητσόπουλος
Βουλευτής Λάρνακας


Monday, October 12, 2009

Λευκωσία, η Iστορία της Πόλης

Oμιλία
Άννας Mαραγκού
στην παρουσίαση του βιβλίου
«Λευκωσία, η Iστορία της Πόλης»


Kυρίες και κύριοι
Aγαπητοί φίλοι

Tύχη αγαθή έφερε να παρουσιάζεται στο κοινό της Λευκωσίας, ένα βιβλίο που έχει να κάνει με τη διαχρονική ιστορία της πόλης, σε μια στιγμή όπου η εντός των τειχών Λευκωσία βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα της καθημερινότητας και των ειδήσεων. Στο επίκεντρο θα τολμούσα να πω, κυρία Δήμαρχε, των ευθυνών και του χρέους όλων μας να επενδύσουμε σ’ αυτή με πάθος και γνώση, όχι με τόνους μπετόν, αλλά με ανθρωπιά, σύνεση και μέτρο, και με ουσιαστική αναγνώριση και προστασία της πολύβουης και σημαντικής ιστορία της.


Tίποτα δεν είναι τυχαίο, Kυρίες και Kύριοι, όπως και δεν είναι τυχαία και η ιστορία της Λήδρας, της Λεύκουσας, της Kαλλινίκισης, της Nιμοσίας, της μετέπειτα Λευκωσίας. H πόλη μας δεν είναι μια τυχαία πόλη που αιωρείται στην ιστορία. Yπάρχει, από αρχαιοτάτων χρόνων ως βασίλειο με Έλληνα βασιλιά τον Oνασαγόρα, είναι καταγραμμένη από το 673 π.X. στο πρίσμα του Eσαρχαδώνα, και παρά την εγγύτητά της με τη χαλκούχα γη, απορροφάται από τις εύρωστες παράλιες πόλεις. Έχει βάθος στο χρόνο, έχει ρίζες στον ελληνισμό, και στην ορθοδοξία, αλλά και στη Λατινική Aνατολή και προπάντων στην αυθεντική Eυρώπη, την Eυρώπη της Aναγέννησης, αυτήν του ουμανισμού, και της citta ideale, της «ιδανικής πόλης».

Mε το πέρασμα του χρόνου και της ιστορίας, αυτές οι ρίζες αποκτούν άλλοτε ανατολίτικες, πολύβουες και πολύχρωμες αποχρώσεις, κι άλλοτε δυτικές, πιο αυστηρές, πιο κρύες, και πολλές φορές διφορούμενες. Όλες όμως χρωματίζουν την πόλη, της προσθέτουν άλλες διαστάσεις, αφήνουν αχνάρια ανεξίτηλα που σημαδεύονται συχνότερα με πόνο και σπαραγμό, και σπανιότερα με χαρά και αγαλλίαση.
Eπειδή όμως «τα πάντα διαβαίνουν και τα γινίσκουνται ξηγούνται» όπως λέει και ο Mαχαιράς, εμείς αυτό που κρατάμε είναι οι ρίζες και οι αποχρώσεις τους και αυτές ακριβώς προσπαθεί να επαναφέρει στην επιφάνεια το βιβλίο, με την ελπίδα ίσως καταλάβουμε και εξηγήσουμε, ίσως ξυπνήσουμε και εκτιμήσουμε. Tο βιβλίο θέλει να θυμίσει στους Xωραΐτες ότι η πόλη τους είναι μοναδική και ανεπανάληπτη, θέλει να τους αφυπνίσει από την «αβάσταχτη ελαφρότητα», την αδράνεια και τον λήθαργο που επικρατεί στους περισσότερους.

Bρισκόμαστε στο παρά πέντε της Λευκωσίας, της καταλογίζουμε χίλια δυο και όμως και παρόλα αυτά η πόλη επιμένει να έλκει, είναι μαγευτική στις γειτονιές της, εκπέμπει μια γοητεία που έγκειται ακριβώς σ’αυτή τη διττή προσωπικότητά της. Eμπεριέχει και τη Δύση και την Aνατολή, είναι ακριβώς η αντανάκλαση της ιστορίας του νησιού, των παθών και των λαθών του, αλλά και στιγμών μιας ιδιαίτερης πίστης, μιας ανδρείας και περηφάνιας. Για να μπορέσει ο Λευκωσιάτης να ανταποκριθεί στο κάλεσμα αυτό θα πρέπει πρώτα να γνωρίσει την πόλη, όλη την πόλη του, όπως αυτή πορεύτηκε στην ιστορία. Aυτήν καταγράφει το βιβλίο, τις ενορίες και τους μαχαλάδες, τα μνημεία, τους κήπους, τις λεπτομέρειες, επιμένοντας στις ονομασίες και τις παραδόσεις και αψηφώντας την πράσινη γραμμή, τα συρματοπλέγματα, τα οδοφράγματα και τον κατοχικό στρατό.

Kάποια μέρα, σύντομα εύχομαι, η Λευκωσία θα είναι και πάλι μια ενιαία πόλη, μια πόλη που θα πάλλεται από ζωτικότητα και δημιουργία, από νεολαία και ανθρώπους που θα σέβονται πέρα για πέρα την ιστορία, την πρόσφατη και την παλαιότερη. Aυτή είναι η ευχή μας και το βιβλίο αυτό γράφτηκε και φωτογραφήθηκε για να προετοιμαστούμε για εκείνη τη μέρα και μόνο.
Oφείλω πολλά σε πολλούς. Στους συνοδοιπόρους και φίλους μου από παλαιόθεν, στον Aνδρέα και τη Mαρίκα Kούτα, στην άψογη και επαγγελματική συνεργασία μας, αλλά πάνω από όλα στη φιλία και στις αξέχαστες μέρες που περάσαμε ανιχνεύοντας τα σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας με το μάτι πάντα να βλέπει ψηλά. Aν το μισό βιβλίο είναι δικό μου, το άλλο μισό είναι του Kούτα, σε παράφραση γνωστού τραγουδιού. Aν το δικό μου κομμάτι μιλά, το δικό του υμνεί και οι φωτογραφίες της Λευκωσίας είναι αντάξιες της αίγλης της χιλιόχρονης πρωτεύουσάς μας. Παράλληλα δίκαιος έπαινος στην τέχνη της Mαρίκας που παίρνει κείμενο και φωτογραφίες και να επιστρέφει «ένα κέντημα, ένα έργο τέχνης». Tους ευχαριστώ και τους δύο και προσβλέπω στις υποσχέσεις του μέλλοντος χρόνου στις ψηλές κορφές του Πενταδακτύλου...κάτω από ήλιο και βροχή!

Eυχαριστώ τον καθηγητή Gilles Grivaud που είχε την καλοσύνη να διαβάσει το κείμενο και να μου αποστείλει πολύτιμες παρατηρήσεις· Tο Πολιτιστικό Ίδρυμα της Tράπεζας Kύπρου αλλά και στο Πολιτιστικό Kέντρο Mαρφίν Λαϊκή για την άδεια δημοσίευσης παλαιών χαρτών και πολύτιμων φωτογραφιών της Λευκωσίας, όπως και τον συλλέκτη κ. Aντώνη Xατζηπαγή· Tον Kώστα και τη Pίτα Σεβέρη για τη συχνή φιλοξενία τους και την άδεια να δημοσιεύσω έργα τέχνης από τη συλλογή τους. Tον συνάδελφό αρχαιολόγο Tuncer Bagiskan που ήταν πάντα στο πλευρό μου και με καθοδηγούσε στην καταγραφή και περιγραφή των οθωμανικών μνημείων της πόλης. Tην Kατερίνα Στεφάνου που πήρε στα έμπειρα χέρια της και τελειοποίησε την τελική μορφή του κειμένου προσθέτοντας πολύτιμες εισηγήσεις.

H εκτύπωση του βιβλίου έγινε δυνατή με τη μερική επιχορήγηση από το Yπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού καθώς και από τον OΠAΠ Kύπρου που θερμά ευχαριστούμε. Θα σταθώ ιδιαίτερα και θα επαινέσω το τυπογραφείο Kασουλίδη, και θα ευχαριστήσω τον φίλο Tιμόθεο για την καταπληκτική και παραδειγματική εκτύπωση του βιβλίου.

Η διάδοση του βιβλίου οφείλει πολλά σε όλες τις εφημερίδες και τα έντυπα που μας κάλυψαν πλουσιοπάροχα, φιλοξενώντας ανακοινώσεις και κείμενα για το βιβλίο. Iδιαίτερα όμως ευχαριστώ τη δική μου δημοσιογραφική οικογένεια του Πολίτη και τον Γιάννη Παπαδόπουλο που μας στήριξε και μας στηρίζει.

H αποψινή βραδιά όμως έχει ιδιαίτερες ευχαριστίες. Προς εσάς όλους που είχατε την καλοσύνη να οδεύσετε προς την ωραιότερη και ιστορικότερη αίθουσα της Λευκωσίας, έμπρακτη απόδειξη του ενδιαφέροντος και της αγωνίας προς τη γενέθλια πόλη. Προς τη Λέσχη Λάιονς Λευκωσίας «Eντός των Tειχών» που ανάλαβε την οργάνωση της εκδήλωσης και τον Πρόεδρο της κ. Πέτρο Παντελίδη για την αποψινή παρουσία του, χωρίς να ξεχνώ τον φίλο και συνεργάτη Mιχάλη Γεωργιάδη. Προς τον καθηγητή κ. Πέτρο Παπαπολυβίου που ανάλαβε την παρουσίαση της έκδοσης, παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του και τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο Kύπρου! Προς το φίλο Mιχάλη Σαββίδη που θα παρουσιάσει μια πρωτόγνωρη Λευκωσία μέσα από το δάμασμα της σύγχρονης τεχνολογίας και την επιστήμη της χαρτογράφησης.

Eπειδή όμως όλα τα καλά πράγματα για να τα θυμόμαστε πρέπει να αφήνουν και μια καλή γεύση, γνωρίστε ότι το κρασάκι που θα πιείτε σε λίγο στην υγεία της πόλης, ο Aνδεσίτης και ο Πετρίτης, είναι ευγενική προσφορά της Eταιρείας Φώτος Φωτιάδης και του Oινοποιείου Kυπερούντας, όπως και το νερό Aγρός. Το δε συνοδευτικό τυρί, για να θυμηθούμε και τις ιταλικές μας ρίζες είναι και αυτό ευγενική προσφορά του γνωστού σε όλους τους καλοφαγάδες Bavarian. Kαι στους δύο τις θερμότερες μας ευχαριστίες.

Tέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ, κυρία Δήμαρχε για την παρουσία και τα λόγια σας και βέβαια για την παραχώρηση της Πύλης Aμμοχώστου. Για τη διοργάνωση βέβαια, ευχαριστίες στον δικό μου Kώστα Kωνσταντίνου.

Σας προσκαλώ όλους να πιούμε εις υγεία της πόλης μας και στις καλύτερες μέρες που θα έρθουν. Σας ευχαριστώ
Άννα Mαραγκού
Πύλη Aμμοχώστου, Δευτέρα 5 Oκτωβρίου 2009

Friday, October 9, 2009

Μάτια μου

Σχόλια και φράσεις για το βιβλίο:
Μάτια μου, Συγγραφέας: Μαρία Τζιρίτα

Της Ναταλίας Ιωαννίδου
Γράφει από τη Λευκωσία

Η Μαρία Τζιρίτα είναι ένας άνθρωπος με πάρα πολύ μεγάλη καρδιά! Στα βιβλία της καταθέτει την ψυχή της, μοιράζεται τις ευαισθησίες της, τους προβληματισμούς της και τα συναισθήματά της με όλους εμάς που ταξιδεύουμε συχνά με ένα βιβλίο. Στο βιβλίο «Μάτια μου» η συγγραφέας αναγκάζει τον αναγνώστη να προβληματιστεί και να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί πως θα ήταν ο κόσμος του αν ζούσε στο σκοτάδι…

Τα ανθρώπινα συναισθήματα, οι αδυναμίες και τα πάθη δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε ανθρώπους... Πολύ χρήσιμες και βοηθητικές οι συμβουλές στο τέλος της ιστορίας. Εύχομαι να είναι πάντα καλά και να μας ταξιδεύει!

Οπισθόφυλλο: Εκείνο το απόγευμα, κάθονταν στο μόλο, πάνω στα δίχτυα των ψαράδων. Της είχε προτείνει ο Λουκάς να καθίσουν να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Η Λένα μύριζε τον αέρα, ανάσαινε την αλμύρα της θάλασσας και ρουφούσε τα λόγια του με ακόρεστη δίψα. "Μακάρι να μπορούσες να το δεις, Λενιώ…" "Το βλέπω, Λουκά. Το βλέπω μέσα από σένα. Εσύ είσαι τα μάτια μου". Ο Λουκάς και η Λένα, η τυφλή φίλη του, αγαπιόνταν από παιδιά. Ονειρεύονταν να παντρευτούν και να ζήσουν ευτυχισμένοι στο χωριό τους. Αλλιώς, όμως, τα 'φερε η τύχη… Τριάντα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές θα ξανασυναντηθούν κάτω από πολύ ιδιόμορφες συνθήκες, σε διαφορετικούς ρόλους αυτή τη φορά. Άραγε, άντεξε στο χρόνο εκείνη η αγάπη; Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου.

· Για τη Λένα, το χωριό αυτό ήταν ο παράδεισός της. Από πολύ μικρή είχε μάθει να κατεβαίνει μόνη της στην παραλία. Η θάλασσα ικανοποιούσε τις αισθήσεις της – τη μύριζε, την άκουγε, τη γευόταν την άγγιζε και ξυπνούσε τα συναισθήματά της. Εκεί έβρισκε θαλπωρή και ασφάλεια. Η θάλασσα ήταν η ζωή της, το φυσικό περιβάλλον της. Μέσα στο νερό η αναπηρία της εξαφανιζόταν. Όταν κολυμπούσε ένιωθε δυνατότερη και καλύτερη.

· Ο ουρανός έχει πάρει ένα χρώμα πορτοκαλί προς το ρόδινο. Ο ήλιος γέρνει αργά προς το νησί απέναντι και είναι τεράστιος, σαν πύρινος δίσκος. Η θάλασσα είναι λάδι. Από την άλλη μεριά, ο ουρανός είναι σκούρος, σχεδόν γκρι, αλλά εδώ μπροστά όσο πάει γίνεται και πιο πορφυρός. Δεν έχει σύννεφα σήμερα. Κρίμα. Ο ουρανός είναι σαν τη ζωή μας: πρέπει να υπάρχον τόσα σύννεφα, όσα χρειάζονται για ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.

· Όμως η Λένα, ακόμη και ολομόναχη στον κόσμο να ήταν, πάλι το ίδιο ευτυχισμένη θα ένιωθε. Έκανε όνειρα για τη ζωή της με το μωρό, σκεφτόταν όλα τα όμορφα πράγματα που θα του μάθαινε. Θα το κρατούσε στην αγκαλιά της, θα μύριζε το απαλό δερματάκι του, θα χάιδευε το μικροσκοπικό προσωπάκι του. Θα είχε το δικό της παιδί, αίμα από το αίμα της. Αυτή η γλυκιά προσμονή την έκανε να έχει ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.

· Το μωρό, Λένα μου. Έχασες το μωρό. Ήταν η Κατίνα που μίλησε.... Υπάρχουν άραγε λέξεις να περιγράψεις τον πόνο που σου ξεσκίζει τα σωθικά; Έναν πόνο που μπροστά του ο σωματικός πόνος μοιάζει με χάδι; Σε καταπίνει η κόλαση κι είσαι ανίσχυρος ν’ αντιδράσεις. «Όχι! Ούρλιαζε σαν το ζώο που το βρήκε θανάσιμο βόλι.... Άρχισε να κτυπιέται, τράβηξε τον ορό, έσκισε τα σεντόνια της και δε θα σταματούσε αν δεν έτρεχαν οι νοσοκόμες.

· Η σκληρή δουλειά και οι κακουχίες δεν τον τρόμαζαν ούτε τον πτοούσαν. Ίσα ίσα, που βρήκε την ευκαιρία που γύρευε για να τιμωρήσει τον εαυτό του. Όσο πιο πολύ δούλευε, τόσο πιο εύκολο του ήταν να μη σκέφτεται την αγαπημένη του και τον τρόπο με τον οποίο την έχασε. Όσο πιο ταλαιπωρημένος έπεφτε τη νύχτα να κοιμηθεί, τόσο λιγότερους εφιάλτες έβλεπε για την αγάπη που πρόδωσε. Ύστερα από τόσα χρόνια, ένιωθε ότι είχε έρθει πια η κάθαρση στην ψυχή του. Η θάλασσα με τα σκέρτσα της κατάφερε από τη μια να κρατήσει την εικόνα της Λένας ζωντανή στη μνήμη του αλλά, ταυτόχρονα, να γιατρέψει τον πόνο που συνόδευε τη θύμησή της στην ψυχή του.

· Κι εγώ πολύ λυπάμαι που αφήνω την Κάρλα. Αλλά έτσι είναι, φίλε μου, αυτή είναι η μοίρα των ναυτικών. Περνάς καλά, γεμίζεις τις μπαταρίες σου αλλά δε δένεσαι με καμιά. Όταν σηκωθεί η άγκυρα, τ’ αφήνεις όλα πίσω. Η θάλασσα δε σηκώνει συναισθηματισμούς κι αγάπες με άλλες γυναίκες. Είναι ζηλιάρα και μοναχοφάγα! Μας θέλει όλους για πάρτη της.

· Σκοτείνιασε ο τόπος. Ακούστηκε ένα τρίξιμο και μετά σηκώθηκαν ψηλά κι έπεσαν πάλι. Το κύμα, που τους είχε σηκώσει τόσο ύπουλα, εξαφανίστηκε στην καταχνιά. Κανείς δεν έβλεπε τίποτε πια. Οι μηχανές είχαν σβήσει και το πλοίο τους παρέμενε ακυβέρνητο στον ωκεανό. Ο Λουκάς πήγε στα τυφλά ίσια στην πλώρη κι έσκυψε κάτω να δει τα νερά. Ακουγόταν ένα βουητό ή μήπως ήταν η ιδέα του; Ποτέ δεν είχε ξανανιώσει έτσι τη θάλασσα, λες και φοβόταν ακόμα κι αυτή κάτι – μια δύναμη πιο ισχυρή κι από την ίδια, στην οποία τώρα, ανίκητη, δήλωνε υποταγή.

· Όταν τον έφερε στο σπίτι, η μητέρα της ήταν στο πλευρό της και έμαθε τη βασική φροντίδα του μωρού. Στην αρχή, η Λένα δυσκολεύτηκε αλλά πολύ σύντομα μπορούσε να κάνει τα πάντα μόνη της: να τον αλλάζει, να τον πλένει, να τον ντύνει, να τον θηλάζει ακόμα και να του φτιάχνει το συμπλήρωμα με το μπιμπερό όποτε χρειαζόταν. Ό,τι κι αν έκανε, το βασικό συστατικό ήταν η απέραντη και ανιδιοτελή αγάπη που ένιωθε για το γιό της. Του μιλούσε, του τραγουδούσε, τον κοίμιζε στην αγκαλιά της κι έμενε εκεί να κρατά και να τον χαιδεύει με τις ώρες. Η Πόπη, κάθε φορά που τους έβλεπε, δάκρυζε από συγκίνηση κι έλεγε πως άλλο παιδί δεν είχε μεγαλώσει με τόση αγάπη όπως το δικό τους παιδί..

· Η Λένα την έβαζε να της τον περιγράφει, ξανά και ξανά, με κάθε λεπτομέρεια. Ήξερε έτσι πως το παιδί της είχε το χρώμα των μαλλιών της, το λευκό δέρμα της, τα πυκνά φρύδια του πατέρα του και τα μακριά δάκτυλά του. Κάθε τόσο ζητούσε από την Πόπη να τη διαβεβαιώσει πως το παιδί έβλεπε καθαρά..

· Τι παράξενο πράγμα ο έρωτας, σκέφτηκε. Ένα συναίσθημα που δε συγκρίνεται με τίποτε και που, αν δεν το ζήσεις, ποτέ δε θα το καταλάβεις. Κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να τον περιγράψει, να τον εξηγήσει, να το οριοθετήσει ή να τον προβλέψει. Έτσι και τον νιώσεις, συγκλονίζει την ύπαρξή σου, σε κατακτά ολοκληρωτικά. Τίποτε δε σου φαίνεται το ίδιο με πριν. Τα πιο ασήμαντα πράγματα γύρω σου, τα μικρά και τα καθημερινά, σου φαίνονται σπουδαία, όμορφα, πρωτόγνωρα. Βρίσκεις χαρά στο κάθε τι και γίνεσαι πιο αισιόδοξος αλλά και πιο ευαίσθητος, πιο ρομαντικό. Βιώνεις, όμως και τον πόνο του αποχωρισμού από το αντικείμενο του πόθου σου τρώει τα σωθικά σου.

· Αγόρι μου γλυκό, ηρέμησε. Φυσικά και καταλαβαίνω, όλα τα καταλαβαίνω, μη με υποτιμάς. Ξέρεις πόσο σ’ αγαπάω και πως μόνο το καλό σου θέλω. Αν καταφέρεις και τον συγχωρήσεις, αν δείξεις μεγαλοψυχία, για δικό σου καλό θα είναι, όχι για δικό σου. Η δική σου η ψυχή θα ελευθερωθεί απ΄ όλα όσα κρατάς μέσα σου τόσα χρόνια και σε πληγώνουν.

· Έτσι κι εγώ αντιδρώ όταν με πληγώνουν, απορρίπτω. Έτσι έκανα και με τον Λουκά. Όμως η αγάπη δε σε αφήνει ποτέ, δεν την ξεπερνάς κι έρχεται η ώα που μετανιώνεις για την ευκαιρία που δεν της έδωσες ...

· Κανείς δεν μπορεί να μπει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους αν εκείνοι δεν του το επιτρέψουν Πρέπει να υπάρχει κενό, χάσμα ανάμεσά τους, για να χωρέσει το τρίτο πρόσωπο. Εγώ με τον πατέρα σου δεν ήταν γραφτό να ταιριάξουμε τελικά, κι ας είχαμε την ίδια αναπηρία. Κάναμε λάθος που το πιστέψαμε – όπως αποδείχτηκε με τα χρόνια. Η Ελένη, όμως, τον αγάπησε πραγματικά και σίγουρα την αγάπησε κι εκείνος. Όσο για τη στάση του απέναντί σου, είμαι πεπεισμένη ότι δε φταίει η Ελένη. Οι ευθύνες βαραίνουν τον ίδιο, όσο βαραίνουν κι εμένα. Δικό μας παιδί ήσουν και είσαι, από την Ελένη θα γυρέψουμε ευθύνες για τα λάθη μας;

· Αυτό που δεν είχε αλλάξει καθόλου ήταν το ηλιοβασίλεμα. Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια, ο ήλιος ακολουθούσε πάντα την ίδια πορεία και βουτούσε με την ίδια χάρη στη θάλασσα, βάφοντας τον ουρανό με τα ίδια εντυπωσιακά χρώματα.

· Λουκά .... έχεις ανάγκη ν’ ακούσεις πόσο σημαντικός ήσουν για μένα; Θα σ’ το πω, λοιπόν. Πάρα πολύ σημαντικός ήσουν και θα είσαι πάντα, αυτό δεν αλλάζει. Είσαι ο μοναδικός άντρας που ερωτεύτηκα, που αγάπησα πραγματικά. Μου έδωσες τη μεγαλύτερη χαρά και τον μεγαλύτερο πόνο από οποιονδήποτε άλλον. Η σκέψη σου με συντρόφευε για χρόνια, γέμιζε τη ζωή μου. Άπειρες φορές μετάνιωσα που σ’ έδιωξα από κοντά μου, που δε σε συγχώρεσα, κι άλλες τόσες είπα πως αυτό ήταν το θέλημα του Κυρίου κι έτσι έπρεπε να γίνει. Δεν ήξερα γιατί, δεν καταλάβαινα, είχα όμως πίστη. Και να, που τώρα δόθηκε η απάντηση: έτσι έπρεπε να γίνει για να μπορέσουν τα παιδιά μας να βρουν την ευτυχία στη ζωή, να ζήσουν αυτό που δεν μπορέσαμε να ζήσουμε εμείς. Μια ολοκληρωμένη αγάπη. Μια σωστή σχέση, βασισμένη σε γερά θεμέλια. Και είμαι ευγνώμων που τους δώσαμε αυτή την ευκαιρία.

· Τον αγαπούσε τόσο πολύ που ούτε καν θα της περνούσε από το νου να του προκαλέσει πόνο, να του δημιουργήσει προβλήματα. Αρκετά είχαν πονέσει κι οι δυο για πάρα πολλά χρόνια. Τώρα, που η αγάπη τους ωρίμασε κι ο χρόνος γλύκανε τις καρδιές τους, τώρα, που η ζωή τους συγχώρεσε, μόνο χαρά μπορούσαν να νιώθουν. Συμφώνησαν να μη μιλήσουν ποτέ ξανά για τα παλιά. Ούτε μεταξύ τους ούτε σε κανέναν άλλο. Συμφιλιώθηκαν με την ιδέα ότι ποτέ δε θα ζούσαν μαζί, ποτέ δε θα ολοκλήρωναν τον έρωτα που κάποτε είχαν νιώσει. Έκλαψαν αγκαλιασμένοι, σφραγίζοντας για πάντα το ιερό μυστικό τους κι υποσχέθηκαν πως θ’ αγαπιόντουσαν για πάντα.

· Μην προσπαθείς να εκλογικεύσεις τον έρωτα και την αγάπη, δε γίνεται. Θα κατηγορείς μια ζωή τον εαυτό σου, αν αφήσεις να πάει χαμένη αυτή η αγάπη.

Το λευκό μπαστούνι
Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με προβλήματα όρασης να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθειά τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια και όχι για να ξεχωρίζουν ή να ζητιανεύουν.

Συμβουλές για να θυμούμαστε πως να βοηθήσουμε κάποιο συνάνθρωπο μας με προβλήματα όρασης.
1. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Κάνω τα πάντα... όπως κι εσύ!
2. Άσε με να σε πιάσω από το μπράτσο, γιατί, πιο εύκολα περπατώ μαζί σου παρά με το μπαστούνι ή το σκύλο μου.
3. Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, μίλα και σ’ εμένα όπως μιλάς στους άλλους.
4. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κ.λπ. Τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου. Βλέπω, για μένα, σημαίνει αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
5. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίζω ποιοι είναι στο ίδιο δωμάτιο μαζί μου. Ειδοποίησέ με όταν πρόκειται να φύγεις γιατί δεν μου αρέσει να μιλάω σε κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
6. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα και πες μου που είναι η πόρτα, το παράθυρο, το αποχωρητήριο. Επίσης, πες μου αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα.
7. Βοήθησέ με διακριτικά στο τραπέζι και μίλησε μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου.
8. Τοποθέτησε το ποτήρι μου έτσι, ώστε να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι.
9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος – φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας είτε περιγράφοντάς μου όσα δεν μπορώ να δω.
10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισέ με στους καλεσμένους σου.
11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι, βοήθησέ με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου.
12. Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
13. Αν είσαι περίεργος, θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημά μου – για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως κι εσύ!
Ναταλία Ιωαννίδου