Tuesday, February 14, 2017

Τρελό χιούμορ, Οι λύκοι και τα πρόβατα

Του Μάριου Πλωρίτη
ΕΝΑ απ' τα «κοπυράιτ» των Αγγλοσαξώνων είναι, όπως ξέρετε κι όπως λένε οι ίδιοι, το χιούμορ. Τώρα, μη ζητήσετε ορισμό της λέξης αυτής, που προγιαγιά της είναι η αρχαιο- και νεοελληνική «χυμός» ­ οι «χυμοί του σώματος», κατά τον Ιπποκράτη ­ και μητέρα της, η λατινική «humor», χυμός, υγρασία, διάθεση. Και λέω «μη ζητήσετε», επειδή ορισμοί της υπάρχουν αμέτρητοι στα διάφορα λεξικά: «Συμπαθής σαρκασμός, παραδοξολογία»... ή «πνευματώδης αστεϊσμός, εύθυμη διάθεση, που εκδηλώνεται με άκακη ειρωνεία και προκαλεί στους άλλους διασκέδαση και ευχαρίστηση»... ή «μορφή πνεύματος που παρουσιάζει την πραγματικότητα έτσι ώστε να προβάλλεται η διασκεδαστική και παράδοξη όψη της» κλπ. κλπ...

Άλλοι τόσοι είναι κι οι ύμνοι για το χιούμορ: Ο Κόλεριτζ, λ.χ. υποστηρίζει και πολύ δίκαια ­ πως «κανένα μυαλό δεν είναι καλά οργανωμένο, αν του λείπει η αίσθηση του χιούμορ»... άλλοι πως «το χιούμορ είναι η άκρα τελειότητα της ιδιοφυίας» (Καρλάυλ)... πως «το χιούμορ είναι η σοβαρότητα κρυμμένη πίσω από ένα αστείο» (Τζ. Ουάιςς)... πως «το χιούμορ είναι η ερωμένη των δακρύων» (Θακεραίυ)... ή, ακόμα, πως «το χιούμορ είναι η αληθινή δημοκρατία» (Ρ. Τζόνσον). Και πάει λέγοντας, ορίζοντας και αφορίζοντας... Χωρίς να ξεχνάμε το «μαύρο χιούμορ», που αστειεύεται με μακάβρια θέματα ή με μακάβριο τρόπο.

ΔΕΝ είναι χωρίς λόγο αυτή η λεξικολογία: οι αγγλοσάξωνες (και όχι μόνο), τον τελευταίο καιρό, πρόσθεσαν στα γνωστά κι ένα άλλο είδος, που περικλείνει ή αναιρεί πολλά απ' τα χαρακτηριστικά του παλιού: το τρελό χιούμορ, ήγουν τη διόλου «άκακη», διόλου «ιδιοφυή» και «διασκεδαστική» παραδοξολογία για θέματα σοβαρότατα, με τρόπο εξωφρενικό, μακάβριο, δακρυγόνο και εξαιρετικά «δημοκρατικό».
Παράδειγμα, η μονομερής έγκριση που έδωσε η Ουάσινγκτον στην επίσημα εξαγγελμένη πρόθεση της Αγκυρας να δημιουργήσει μονομερή «νεκρή ζώνη ασφαλείας» κάπου 5-15 χιλιομέτρων στο ιρακινό έδαφος, για να το ειρηνεύσει. Μ' άλλα λόγια, η Ουάσινγκτον (με μοναδικό «κολαούζο» το Λονδίνο) αποδέχεται πως η Τουρκία είναι η κατάλληλη χώρα στον κατάλληλο ρόλο του εγγυητή της διεθνούς τάξης και του διεθνούς δικαίου!
Η εξαγγελία της Αγκυρας είναι, βέβαια, απόλυτα «φυσική» και νομιμοποιημένη, ιστορικά και νομικά: Δεν στηρίζεται μόνο στο μακρότατο κι αιματηρότατο παρελθόν της, με τα «ρεσάλτα» σε ξένες χώρες, που τις «ειρήνευσε», αφανίζοντας τα πάντα και τους πάντας. Δεν εδράζεται μόνο στην πρόσφατη «πρακτική» ­ την εισβολή στη Β. Κύπρο και την 22άχρονη κατοχή της, που θεωρείται πια «τετελεσμένη» και είναι διεθνώς ευλογημένη. Υπαγορεύεται, σαν «εθνικό χρέος» από ρητή απόφαση που πήρε τη τουρκική Βουλή, πριν από δέκα ακριβώς χρόνια (5.9.1986):
«Η τουρκική Βουλή ψήφισε διάταγμα που επιτρέπει στην Τουρκία να εισβάλλει σεγειτονικές χώρες, ακόμη και χωρίς τη συγκατάθεση των κυβερνήσεών τους, για να καταδιώξει τρομοκράτες»1.
Το «χιούμορ» της ιστορίας είναι πως η απόφαση εκείνη όχι μόνο δεν προκάλεσε καμιά διαμαρτυρία των διεθνών οργανισμών-θεματοφυλάκων του διεθνούς δικαίου, αλλά και θεωρήθηκε ένα άλλο «τετελεσμένο» ­ που δίνει στην Αγκυρα όλα τα πράσινα φώτα να «γιουργιάρει» όπου θέλει, βαφτίζοντας «τρομοκράτες» όποιους την βολεύει.
Φυσική συνέπεια και χιουμοριστικό αποκορύφωμα της σιωπηρής επίνευσης των κοσμοκρατόρων σ' εκείνο το πρωτόφαντο διάταγμα, είναι η σημερινή αμερικανική έγκριση: ο χιλιάκις βιαστής του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών, ο μυριάκις καταπατητής ξένων εδαφών, ο τρισμυριάκις σφαγιαστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων εντός και εκτός των τειχών του, διορίζεται δραγουμάνος και δραγάτης της ειρήνης και της τάξης σε μια περιοχή που ο ίδιος την έχει άπειρες φορές καταματώσει και αφανίσει. Οπως ακριβώς εκείνοι οι βάρβαροι επιδρομείς της ρωμαϊκής εποχής που, κατά τον Τάκιτο, «ερημώνουν τα πάντα, κι αυτό το ονομάζουν ειρήνη» («Ubi solitudinem faciunt,pacem appellant»2). Αυτή είναι η «φύλαξη» που θα πραγματώσει η Αγκυρα στη «νεκρή ζώνη»: θα την σπείρει με χιλιάδες νεκρούς ­ χτεσινό δείγμα, οι δύο δολοφονημένοι ελληνοκύπριοι της εκεί «νεκρής ζώνης»...
ΑΛΛΑ γιατί όχι; Γιατί η Τουρκία να μη βαφτιστεί άμωμος φύλακας της μεσανατολικής τάξης, αφού τόσο λαμπρά διαφυλάει τα νιτερέσσα της «νέας τάξης»;
Φαντάζομαι πως η μαινόμενη Ηρωδιάδα της Αγκυρας Τανσού Τσιλέρ, στα τηλεφωνήματα που έκανε (ή δεν έκανε) στον πρόεδρο Κλίντον, θ' αλλαξοπίστησε για μια στιγμή και θα θυμήθηκε το του αποστόλου Παύλου3, λέγοντας τάδε:
«Κύριε Πρόεδρε, τον αγώνα τον καλόν (για τα συμφέροντά σας ­ και τα δικά μου) ηγώνισμαι, τον δρόμον (κατά τα πετρέλαια) τετέλεκα, την πίστιν (στο διεθνές δίκαιο, δηλαδή στην Ουάσινγκτον) τετήρηκα. Λοιπόν, απόκειταί μοι (μου αξίζει) ο της δικαιοσύνης στέφανος (το αξίωμα του ενωμοτάρχη σας), ον αποδώσει μοι ο Κύριος (Μπιλλ), ο δίκαιος κριτής (!), εν εκείνη τη ημέρα (που έφτασε κιόλας), ου μόνον εμοί,αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειάν του» (όχι μόνο σε μένα, αλλά και σ' όσους περιμένουν πώς και τι τον ερχομό του και τον ερχομό των δολλαρίων του και των κουμπουριών του).
Και βέβαια, ο «Κύριος» δεν χρειάστηκε κι άλλα «επιχειρήματα» για να δώσει στην πιστή Τσιλέρ και στον «άπιστο» Ερμπακάν το πεσκέσι του ­ ου μην αλλά και να ζητήσει, χιουμοριστικότατα, απ' την ελληνική κυβέρνηση να... συνδράμει την Τουρκία στην ειρηνοποιό επιχείρησή της! Πολύ περισσότερο που η ανιδιοτελής προσφορά της Αγκυρας, εξυπηρετεί (όπως εκείνος νομίζει) την «πολιτική της διπλής ανάσχεσης» (dual containment policy) κατά των «άτακτων» πετρελαιοφόρων Ιράκ και Ιράν. (Να που ανασταίνεται ο ψυχροπολεμικός όρος «ανάσχεση», που τον είχαμε θυμηθεί πριν από 20 μόλις μέρες).
Αν τώρα, είναι βέβαιο πως ο τούρκος ζαπτιές θ' αρπάξει όλα τα ιρακινά πετρελαιοχώραφα για πάρτη του... αν η «διπλή ανάσχεση» και η πολλαπλή πανουργία της Αγκυρας προκαλούν την αντίδραση όλων των αραβικών χωρών... αν ο «χασάπης Χουσεΐν» έμεινε στην εξουσία, μετά τον πόλεμο στον Κόλπο, μόνο χάρη στην υστερόβουλη ανοχή της Ουάσινγκτον... όλα αυτά είναι παρονυχίδες, που δεν ενοχλούν τα νύχια του αμερικανικού αετού. Οι «εγκέφαλοι» των μεγάλων πολιτικο-στρατιωτικών επιτελείων δεν πάσχουν μόνο από ηθική άμβλυνση (σιγά που θα νοιάζονται για τέτοια!) αλλά και από αμβλυωπία, βλέπουν (νομίζουν πως βλέπουν) τα κοντινά και δεν ξεκρίνουν όσα βρίσκονται πέρα απ' τη μύτη τους. Κι όταν ξεπετάγονται μπροστά τους τα απρόοπτα (που δεν είναι διόλου απρόοπτα), χτυπάνε το κεφάλι, όχι το δικό τους, αλλά κάποιων αποδιοπομπαίων τράγων, επειδή έκαναν το έγκλημα να βοσκάνε στο πατρογονικό λιβάδι τους, που η αυτοκρατορία το θεωρεί δικό της λιβάδι...
ΚΙ ΑΦΟΥ αρχίσαμε με το χιούμορ, τους ορισμούς και τα λεξικά, ας τελειώσουμε μ' αυτά κι ας θυμηθούμε τον (αμερικανό, κιόλας) χιουμορίστα Ambrose Bierce (1842-1913) και το «ασεβές» του Λεξικό του Διαβόλου (The Devil's Dictionary), όπου βρίσκεις μερικούς διαβρωτικούς και διαχρονικούς ορισμούς:
«ΙΣΤΟΡΙΑ: μια αφήγηση, συνήθως ψευδολόγα, πράξεων συνήθως ασήμαντων,που τις κάνουν κυβερνήτες συνήθως απατεώνες και στρατιώτες συνήθως ανόητοι».
«ΠΟΛΙΤΙΚΗ: μια πάλη συμφερόντων, μασκαρεμένη σαν αγώνας ιδεολογιών. Η διεύθυνση των δημόσιων υποθέσεων για ιδιωτικό όφελος». (Αυτά, πριν έναν αιώνα. Σήμερα, οι μάσκες έχουν πέσει παταγωδέστατα).
«ΡΗΤΟΡΕΙΑ: η τέχνη να πείθεις τους χαζούς πως το άσπρο είναι το χρώμα πουφαίνεται άσπρο. Περικλείνει την ικανότητα να κάνεις κάθε χρώμα να φαίνεταιάσπρο».
«ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ: εκείνος που βάζει τα συμφέροντα του κόμματος πάνω απ' του συνόλου. Το οργανέτο των πολιτικών και το όργανο των κατακτητών».
«ΜΑΧΗ: μια μέθοδος να λύνεις με τα δόντια έναν πολιτικό κόμπο, που δεν μπορείς να τον λύσεις με τη γλώσσα».
Αλλά ο Bierce δεν έχει έλεος ούτε για την πατρίδα του:
«ΜΑΜΜΩΝΑΣ: η μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου. Ο σπουδαιότερος ναός της βρίσκεται στην αγία πόλη της Νέας Υόρκης».
«ΠΡΟΕΔΡΙΑ: ο αλειμμένος με λίπος χοίρος στο χωράφι της αμερικανικήςπολιτικής». (Οι παρόντες Πρόεδροι εξαιρούνται;).
Και τα ακόμα πιο επίκαιρα:
«ΔΥΣΗ: το τμήμα του κόσμου που βρίσκεται δυτικά (ή ανατολικά) απ' την Ανατολή. Κατοικείται προπάντων από Χριστιανούς, μιαν ισχυρή υπο-φυλή των Υποκριτών, που βασικές βιομηχανίες της είναι ο φόνος και η απάτη,αποκαλούμενες "πόλεμος" και "εμπόριο". Αυτές, άλλωστε, είναι και οι βασικές βιομηχανίες της Ανατολής».
«ΣΥΜΜΑΧΙΑ: στη διεθνή πολιτική, η ένωση δυο κλεφτών, που έχουν τα χέρια τους τόσο βαθιά χωμένα ο ένας στην τσέπη του άλλου, ώστε δεν μπορούν να ληστέψουν έναν τρίτο». (Εδώ, ο Bierce αποδείχνεται υπεραισιόδοξος: οι ενωμένοι «κλέφτες» καταφέρνουν μια χαρά να ληστεύουν όχι έναν αλλά δεκάδες άλλους).
Ο αμερικανός χιουμορίστας ονόμαζε το βιβλίο του Λεξικό του Διαβόλου. Δυστυχώς είναι το Λεξικό των ανθρώπων...
ΥΓ. Ενα ακόμα δείγμα τρελού χιούμορ: Ο τούρκος πρώην υπουργός Ταλάτ Χαλμάν, σε άρθρο του στην «Μιλιέτ» (5.9), μιλώντας για το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης (6-7.9.56), γράφει πως «ήταν έργο του όχλου, που οι κρατικοί αρμόδιοι παράβλεψαν (;), ενώ, σύμφωνα με ορισμένους ισχυρισμούς, το υποστήριξαν έμμεσα». Και συνεχίζει: «Η κίνηση αυτή περιείχε απεχθή στοιχεία: φασιστική οργή, ιστορικό μίσος, λαθεμένο εθνικισμό και εχθρική στάση απέναντι σε μειονότητες που είχαν διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία».
Ολα αυτά είναι αληθέστατα και γνωστότατα ­ και μπράβο στον κ. Χαλμάν που είχε το θάρρος να τα διαλαλήσει. Δυστυχώς, δεν μπόρεσε ν' αποφύγει το μακάβριο χιούμορ:
«Τα επαίσχυντα αυτά γεγονότα τραυμάτισαν τη συνείδηση του έθνους μας, πουυπερηφανεύεται για καλή συμπεριφορά απέναντι στις μειονότητες, κατά τηνοθωμανική περίοδο και στα χρόνια του Ατατούρκ».
Πραγματικά, έχει πέρα για πέρα δίκιο το έθνος του να «υπερηφανεύεται για καλή συμπεριφορά απέναντι στις μειονότητες» ­ συμπεριφορά, που διατρανώθηκε με τις αμέτρητες γενοκτονίες Ελλήνων, Αρμένιων, Κούρδων και κάθε άλλου υπερτυχερού που τράβηξε το λαχείο να βρεθεί στον δρόμο του φιλόξενου έθνους του. 
Έχει, λοιπόν, ή δεν έχει χιούμορ, μαύρο γκρίζο ή τρελό, ο κ. Ταλάτ Χαλμάν ­ που, κατά σύμπτωση, το μικρό όνομά του είναι σχεδόν το ίδιο με το επίθετο του Ταλαάτ πασά, του αρχισφαγέα των Αρμένιων;
Μάριος Πλωρίτης
1. Βλ. το άρθρο μου «Νομιμοποίηση των εισβολών», «Το Βήμα», 14.9.1986, και σε Νέα Πολιτικά Β', Καστανιώτης 1990, σελ. 227-232. ­ 2. Αγρικόλας, (98) 20. ­ 3. Β' Προς Τιμόθεον, Δ, 8.
Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" 15/09/1996

Monday, February 13, 2017

Τι επιδιώκει η Τουρκία στο Αιγαίο;

Του Χρήστου Ιακώβου
Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στο θέμα των Ιμίων αποτελεί επανάληψη του παρελθόντος όπως το έχουμε ζήσει από το 1996 και εντεύθεν.
Στην ουσία η κίνηση της Τουρκίας αποτελεί μία νέα προσπάθεια να προβάλει διεκδικήσεις που ξεπερνούν τις «γκρίζες ζώνες», όπως συνήθως επιχειρούσε μέχρι τώρα στα Ίμια. Παρόμοια περίπτωση συνέβη πριν από μερικά χρόνια στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ των νήσων του Αγαθονησίου και του Φαρμακονησίου.

Το γεγονός αυτό παραπέμπει σε μία σημειολογία κατά την οποία μέσω του επεισοδίου η Άγκυρα, εκτός του ότι έκανε ένα έλεγχο της ελληνικής αντίδρασης, θέλησε να στείλει και τα ανάλογα μηνύματα στην Αθήνα σχετικά με το θέμα της κυριαρχίας, επαναφέροντας για άλλη μία φορά στο πεδίο των ελληνοτουρκικών διαφορών τη γνωστή αντίληψη ότι δεκάδες νησιά και βραχονησίδες είτε αναφέρονται αλλά κυρίως δεν αναφέρονται ονομαστικώς σε συνθήκες ανήκουν σε αυτήν ως διαδόχου κράτους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Για την Ελλάδα το πρόβλημα του Αιγαίου περιορίζεται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δηλαδή στο δικαίωμα εκμετάλλευσης του βυθού και του υπεδάφους του στο θαλάσσιο χώρο πέρα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και η διαδικασία που προτείνει είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία επιδιώκει πολιτική λύση, δηλαδή στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πέρα από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, με βάση τη διμερή διαπραγμάτευση. 


Το κομβικό σημείο της Τουρκικής διεκδίκησης είναι ο ισχυρισμός ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου η οριοθέτησή της θα πρέπει να γίνει με βάση τη μέση γραμμή από βορρά προς νότο, μεταξύ τουρκικών παραλίων και των παραλίων της ηπειρωτικής Ελλάδος. Σε περίπτωση υιοθέτησης αυτής της λύσης συνεπάγεται ότι τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου θα περιβάλλονται από τουρκική υφαλοκρηπίδα με τις όποιες συνέπειες για την ασφάλειά τους. Επιπλέον, τέτοια εξέλιξη δημιουργεί ένα ντόμινο τουρκικών διεκδικήσεων, όπως χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, αποστρατιωτικοποίηση.

Αξίζει να σημειωθεί πως αν η Ελλάδα προχωρήσει σε επέκταση των χωρικών της υδάτων από 6, όπως είναι σήμερα, σε 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει η συνθήκη του Montego Bay του 1982, την οποία η Ελλάδα επεκύρωσε το 1995 αλλά η Τουρκία δεν υπέγραψε, εκ των πραγμάτων δεν θα υπάρχει υφαλοκρηπίδα προς διευθέτηση, διότι τα ελληνικά χωρικά ύδατα είτε θα καλύψουν λόγω επέκτασης τους μεγάλο μέρος των διεθνών υδάτων ο βυθός των οποίων είναι η υφαλοκρηπίδα, είτε θα «εγκλωβίσουν» ένα άλλο μέρος των διεθνών υδάτων. Αυτό το πλεονέκτημα προκύπτει από τη γεωγραφική διάταξη των νησιών που σχηματίζουν ένα κλοιό απέναντι στα τουρκικά παράλια. Το Αιγαίο αποτελεί σύμπλεγμα 2.463 διεσπαρμένων από τις 3.100 που είναι συνολικώς στην ελληνική επικράτεια, οι νήσοι, οι νησίδες και οι βραχονησίδες, οι περισσότερες εκ των οποίων ευρίσκονται σε μικρή απόσταση από τις ακτές της Τουρκίας.

Η στρατηγική της Τουρκίας στο Αιγαίο, από τις αρχές του 1970 και εντεύθεν, υπήρξε σταθερή. Οι κατά καιρούς κρίσεις δεν είναι πολιτικές συμπτώσεις ή σπασμωδικές αντιδράσεις κάποιων φιλοπόλεμων κύκλων της Άγκυρας, αλλά προσχεδιασμένες και συστηματικώς μονομερείς επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος.

Συνεκδοχικώς, η Τουρκία επιδιώκει μέσα από τις περιοδικές κρίσεις να εξασφαλίσει δύο τακτικά σημεία που θα τις επιτρέψουν να προχωρήσει σε υλοποίηση του στρατηγικού της στόχου: α) να εξασφαλίσει την αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδας της ύπαρξης περισσοτέρων της μίας διαφορών στο Αιγαίο, β) την αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδας της ύπαρξης γκρίζων ζωνών και συγκατάθεσής της για παραπομπή του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο ν’ αποφανθεί για την κυριαρχία σε δεκάδες νησιά και βραχονησίδες που ανήκουν στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου και του Καστελλορίζου.

Από το 1999 και εντεύθεν, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε μία ριζική αναθεώρηση των σχέσεων με την Τουρκία, προσδοκώντας σε μία ουσιαστική βελτίωση του κλίματος με απώτερο στόχο την επίλυση όλων των διμερών προβλημάτων και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Την προσδοκία αυτή καλλιέργησε η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το ερώτημα, όμως, που πλανάται τα τελευταία χρόνια είναι κατά πόσον υπήρξαν ουσιαστικές αλλαγές στην τουρκική πολιτική και με ποιους χειροπιαστούς τρόπους αποδεικνύεται κάτι τέτοιο καθημερινά.

Tο πιο αξιοσημείωτο γεγονός είναι η πολλαπλώς επιδεικνυομένη πολιτική βούληση της Τουρκίας να συνεχίσει – και μάλιστα με κλιμακούμενη διεκδικητικότητα – την προβολή μονομερών απαιτήσεων σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας. Αποδεικνύεται εμπράκτως ότι τόσο η στρατηγική του Ελσίνκι, που άνοιξε το δρόμο της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, όσο και ο πολυδιαφημιζόμενος «εξευρωπαϊσμός» της τουρκικής πολιτικής, που θα ήταν αποτέλεσμα του πρώτου ελαχίστη αντανάκλαση έχει στη συμπεριφορά της στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Αναμφισβήτως πλέον, ο καθορισμός της έναρξης ενταξιακού διαλόγου με την ΕΕ ενέτεινε την κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων απέναντι στην Ελλάδα και απέτυχε να επιφέρει ύφεση.

Χρήστος Ιακώβου
Facebook

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου και Λευχαιμίας σε Παιδιά και Έφηβους



Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου και Λευχαιμίας
σε Παιδιά και Έφηβους
Σεμινάριο υπό την αιγίδα της κ. 'Αντρης Αναστασιάδη,
συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας και Επίτιμου Πρόεδρου του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ
«Ο πόλεμος κατά του καρκίνου στα παιδιά και στους έφηβους: Νέα επιτεύγματα»

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017
Αίθουσα εκδηλώσεων Προεδρικού Μεγάρου Λευκωσία
ώρα προσέλευσης 5μμ / ώρα έναρξης 5:30μμ / ώρα λήξης 7:30μμ
Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη! Περισσότερες πληροφορίες: 22515354, 99517401 και 99726836
Η πρόσκληση αυτή πρέπει να παρουσιαστεί με την ταυτότητά σας, για την είσοδό σας στο Προεδρικό Μέγαρο.
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ
Το link (σύνδεσμος στο διαδίκτυο) για ζωντανή μετάδοση (webcast, streaming video)
για την εκδήλωση είναι:
http://streaming.cytanet.com.cy/elpida.html
Ο σύνδεσμος ενεργοποιείται στην έναρξη της μετάδοσης,
δηλαδή γύρω στις 5:30 μμ τη Τετάρτη 15/2/2017.
Η μετάδοση είναι κοινωνική προσφορά της CYTA
Πρόγραμμα σεμιναρίου
1. Καλωσόρισμα, Καθηγήτρια Μαρία Μιχαηλίδη, εκ μέρους του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ.
2. Χαιρετισμός από τον Έντιμο Υπουργό Υγείας Δρ. Γιώργο Παμπορίδη.
3. Χαιρετισμός από την κ. 'Αντρη Αναστασιάδη, σύζυγο του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
4. Καρκίνος και λευχαιμία στα παιδιά: Πού είμαστε σήμερα; Δρ. Λοΐζος Γ. Λοΐζου, Διευθυντής Κέντρου Παιδιατρικής Ογκολογίας και Αιματολογίας Νοσοκομείο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ, Λευκωσία.
5. Κληρονομικός καρκίνος: Οδηγίες ανίχνευσης και πρόληψης, Καθηγητής Arndt Borkhardt, Διευθυντής Κλινικής Παιδιατρικής Ογκολογίας, Αιματολογίας και Ανοσολογίας, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ντίσελντορφ, Γερμανία.
6. Οξείες λευχαιμίες: Προς τον δρόμο για την ίαση όλων, Dr Phil Ancliff, Consultant Pediatric Hematologist, Great Ormond Street Hospital for Children, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο.
7. Εγκεφαλικοί όγκοι: Πώς μπορεί να επιτευχθεί πρόοδος; Dr Helen Toledano, Διευθύντρια Νευρο-Ογκολογικής Μονάδας, Rina Zaizov Hematology-Oncology Division, Schneider Children's Medical Center, Ισραήλ.
8. Νευροβλάστωμα: Πώς μπορεί να νικηθεί; Professor Angelika Eggert, Διευθύντρια Κλινικής Παιδιατρικής Ογκολογίας, Αιματολογίας, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Charite, Βερολίνο, Γερμανία.
9. Λεμφώματα Hodgkins και Non-Hodgkins: Μια ιστορία επιτυχιών που πρέπει να ολοκληρωθεί, Dr Shankar Ananth, Honorary Senior Lecturer & Consultant in Paediatric & Adolescent Oncology, University College London Hospitals, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο.
10. 10. Καλλιτεχνικό πρόγραμμα από τους μαθητές του Μουσικού Γυμνασίου Λευκωσίας

Θα ακολουθήσει δεξίωση. Παρουσίαση και συντονισμός: 'Ελενα Παπαδοπούλου, Ίδρυμα ΕΛΠΙΔΑ
Έργα του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ - 27 χρόνια προσφοράς στα παιδιά με καρκίνο και λευχαιμία
1. Ξενώνας Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ, ανέγερση και λειτουργία με δωρεάν προσφορά υπηρεσιών μακροχρόνιας φιλοξενίας και άλλων,
στο παιδί με καρκίνο και λευχαιμία και την οικογένειά του, από το 1996
2. Εξοπλισμός Παιδογκολογικής και Παιδοαιματολογικής Κλινικής
3. Εκπαίδευση γιατρών, νοσηλευτών ή επιστημόνων
4. Διοργάνωση συνεδρίων και διαλέξεων για επαγγελματίες της υγείας, για γονείς και για το ευρύτερο κοινό
5. Ανέγερση και εξοπλισμός των πρώτων εργαστηρίων μεταμόσχευσης μυελού οστών
6. Ανέγερση και εξοπλισμός των πρώτων εργαστηρίων λευχαιμίας
7. Ψυχοκοινωνική στήριξη παιδιών και γονιών με ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό
8. Πρόγραμμα θεραπευτικής ψυχαγωγίας παιδιών στην Ιρλανδία, με τακτική αποστολή παιδιών και εφήβων από το 1996
9. Οικονομική στήριξη οικογενειών.
Συνδιοργανωτής: Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου - Στους συμμετέχοντες θα δοθούν πιστοποιητικά συμμετοχής με 2 μόρια συνεχούς ιατρικής εκπαίδευσης
Με τη στήριξη
Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Λευκωσίας - Ιατρική Σχολή Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου
Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος


Friday, February 10, 2017

Ένοχος διαφθοράς ο «άριστος των αρίστων» και η «Ντροπή» στο Προεδρικό

Του Γιώργου Καλλινίκου 
Είναι παράξενο και αντιφατικό. Ωστόσο, απόλυτα ανταποκρινόμενο στην αξία και στην βαρύτητα της ιστορικής απόφασης που έλαβε χθες το Κακουργιοδικείο. Από τη μια πλευρά, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος ταγμένος να υπηρετεί τη Δικαιοσύνη, ο οποίος, μάλιστα, μέχρι πριν από ενάμιση χρόνο βρισκόταν στο πηδάλιο 2 της Νομικής Υπηρεσίας, βρέθηκε ένοχος για διαφθορά. Όταν κάποιος μέχρι πρότινος Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας είναι ένοχος για σοβαρά αδικήματα, που επιφέρουν ποινή φυλάκισης έως και επτά χρόνια, και μάλιστα, υπέπεσε σε αυτά όταν κατείχε το ύψιστο εκείνο αξίωμα, τότε ένα μαύρο πέπλο καλύπτει τη Θέμιδα. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχει το γεγονός ότι η Δικαιοσύνη εμφανίστηκε αμερόληπτη σε μια πρωτοφανή και άκρως περίπλοκη υπόθεση. Όταν εκπρόσωποι του δικαστικού σώματος επιδεικνύουν τέτοια αμεροληψία, τέτοια ουδετερότητα, τέτοιο υψηλό αίσθημα ευθύνης, τότε όχι μόνο το μαύρο πέπλο γίνεται κομματάκια αλλά αντιθέτως, η Θέμιδα ανέρχεται σε δυσθεώρητα ύψη.

Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου απασχόλησε την κοινή γνώμη για δύο περίπου χρόνια. Πρώτα υπό τη μορφή reality show με επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις στις τηλεοπτικές κάμερες. Επικαλούμενος σενάρια που θύμιζαν μαυρόασπρες ταινίες παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με αναφορές περί «13χρονης ορφανής ανήλικης Ρωσίδας». Διανθίζοντας το με σασπένς φωσκολικού σεναρίου, με βαρύγδουπες ατάκες περί «συγκλινουσών μοχθηριών» ή περί «αντιπαράθεσης με το κατεστημένο της πρωτεύουσας». Επιστρέφοντας στη συνέχεια ξανά με δακρύβρεκτα σενάρια, που θύμιζαν Νίκο Ξανθόπουλο και Μάρθα Βούρτση, όταν μονολογούσε «είμαι ένας ταπεινός, μικρός, άσημος, επαρχιώτης δικηγόρος από τη Λεμεσό» ή «νιώθω ότι έχω τον Θεό μαζί μου». 


Το τέλος του πρώτου μέρους του reality show είχε, ωστόσο, οδυνηρό τέλος για τον Ρίκκο. Έκλεισε με την απόφαση παύσης του από το βαρυσήμαντο αξίωμα το οποίο κατείχε. Ακολούθησε το δεύτερο μέρος, το οποίο αυτή τη φορά δεν παιζόταν στα τηλεοπτικά κανάλια αλλά στις ψυχρές δικαστικές αίθουσες. Το διακύβευμα άκρως σοβαρότερο. Δεν κρινόταν κάποιο αξίωμα. Αφορούσε μια ενδεχόμενη καταδίκη, μια μαύρη σελίδα στο ποινικό μητρώο, μια παραπομπή στις Φυλακές. Τα δάκρυα αυτή τη φορά δεν θα ήσαν κροκοδείλια και θεατρινίστικα όπως στο πρώτο μέρος αλλά πραγματικά και πικρά.

Από αυτό τον πόλεμο των δύο ετών απόλυτος νικητής εξήλθε ο Γενικός Εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης. Η αξία της χθεσινής ιστορικής απόφασης, πέραν από αυτήν καθεαυτή την καταδίκη για τόσο σοβαρά αδικήματα, έγκειται στο γεγονός ότι δικαιώνει τον κ. Κληρίδη. Αποδεικνύει ότι η υπόθεση δεν αφορούσε απλώς μια προσωπική διαμάχη αλλά είχε βαριά ουσία. Δεν είχε εγωιστικά και προσωπαγή κίνητρα αλλά ήταν άκρως σοβαρή υπόθεση διαφθοράς.

Η χθεσινή ιστορική απόφαση, όμως, έχει και μιαν άλλη πτυχή. Πολιτικο-ηθική. Αφορά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτόν ο οποίος είχε χρήσει τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου «άριστο των αρίστων» και τον διόρισε σε ένα τόσο βαρυσήμαντο αξίωμα. Ουδείς είχε αμφιβολία ότι εκείνος ο διορισμός αποτελούσε μια ακόμη εξόφληση ενός προεκλογικού πολιτικού γραμματίου εκ μέρους του Προέδρου σε κάποιον ο οποίος εν μια νυκτί διέγραψε τις ύβρεις και βρέθηκε να χειροκροτεί τον Αναστασιάδη. Πολλοί είχαν υποδείξει στον Πρόεδρο την λανθασμένη επιλογή. Πλην, όμως, στην προεδρική πλάστιγγα έγειρε η εξόφληση του γραμματίου. Αν το προεδρικό ολίσθημα περιοριζόταν στη λανθασμένη επιλογή, ενδεχομένως να είχε μικρότερη σημασία, αφού όλοι μπορεί να κάνουν λάθος επιλογές. 

Μετατράπηκε σε μέγιστο ατόπημα εξαιτίας της συμπεριφοράς του Προέδρου κατά τη διάρκεια, που το reality show του Ρίκκου βρισκόταν σε εξέλιξη. Καταρχάς, όταν έγινε γνωστό το πόρισμα του ποινικού ανακριτή, που έβρισκε τον Ρίκκο ύποπτο για σοβαρά ποινικά αδικήματα, δήλωσε ότι θα διόριζε ποινικούς ανακριτές για να διερευνήσουν τους ισχυρισμούς. Εκείνους, που αίφνης μόλις βρέθηκε στριμωγμένος ο Ερωτοκρίτου, θυμήθηκε να δημοσιοποιήσει εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα. Ξεκάθαρη η πρόθεση του Προέδρου να προσφέρει σωσίβιο στον εκλεκτό του. Εισέπραξε τότε ένα βαρύγδουπο «Ντροπή» από τον Γ.Ε.. Στη συνέχεια, αντί να καλέσει τον υπό αυτόν διορισθέντα, να αποχωρήσει των καθηκόντων του μέχρι να ξεκαθαρίσει στο δικαστήριο η υπόθεση, επέτρεψε στους θεατρινισμούς του να εξευτελίζουν τη Νομική Υπηρεσία. Προχώρησε σε βάθος χρόνου και σε τρίτο λάθος. Η δήλωσή του, ότι η αντιπαράθεση Γ.Ε. και Β.Γ.Ε. οφειλόταν σε «υποβόσκουσα διαμάχη διαδοχής», κορύφωσε την απαξίωση.

Χθες ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωσε ότι σέβεται απόλυτα τη Δικαιοσύνη της πατρίδας του. Πλην όμως, στην Ιστορία κατεγράφη ότι η προεδρική συμπεριφορά κάθε άλλο παρά έδειξε σεβασμό στη Δικαιοσύνη. Η Θέμις σε αυτό τον τόπο διαφύλαξε το κύρος, την αξιοπιστία και την αξιοπρέπειά της με την τόλμη και τους χειρισμούς του Κ. Κληρίδη και την τόλμη και την αμεροληψία των δικαστών. 

Στο Προεδρικό, όμως, απέμεινε η μεγαλοπρεπής «Ντροπή», ένα τεράστιο μαύρο πέπλο να σκεπάζει το πρόσωπο της πολιτικής και ένας πελώριος λεκές στην έννοια των «άριστων των αρίστων»!
Γιώργος Καλλινίκου 
Εφημερίδα "Ο Φιλελεύθερος"Πέμπτη, 09 Φεβρουαρίου 2017
g.kallinikou@phileleftheros.com 

Facebook