Thursday, August 25, 2016

Σκέψεις του Μάνου Χατζιδάκι

«Επιθυμώ να στείλω εις τον διάβολον κάθε άνθρωπο που δεν με σέβεται»
Την Άνοιξη του 1980, ο μέγιστος μουσικοσυνθέτης και από τους πιο ευφυείς Έλληνες, Μάνος Χατζιδάκις, ευρισκόμενος στην Αυστραλία για ένα ρεσιτάλ με τον βαρύτονο λυρικό τραγουδιστή Σπύρο Σακκά σε εκδήλωση για την επέτειο της Μάχης της Κρήτης που είχε οργανώσει η ομογένεια, έγραψε ένα κείμενο το οποίο παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι προ διετίας που η εφημερίδα «Νέος Κόσμος» της Μελβούρνης με αφορμή τα είκοσι χρόνια από τον θάνατό του το έφερε στην δημοσιότητα.

Το εξαιρετικό αυτό κείμενο, όπως και όλα τα κείμενα του Χατζιδάκι, του ακηδεμόνευτου Μάνου, που με την σκέψη του, τις πράξεις του και τα ηχοχρώματά του συνέβαλε όσο ελάχιστοι στην πνευματική και πολιτιστική αναδιαμόρφωση της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής Ελλάδας, με μεγάλη χαρά το αναδημοσιεύω.

«Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό»
Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία - όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.

Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις.

Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν ένα αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Έγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.

Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ' απομάκρυναν απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή - σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

Ταξίδεψα πολύ. Κι' αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.

Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια - δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, - μέσ' απ' τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.

To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρεισήμισι εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω. Εξόφλησα τα χρέη μου το '72 κι' επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο».

Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ' ένα παθητικό περίπου πάλι των τρεισήμισι εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.

Κι' έτσι απ' το '75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε η υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ' όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ' όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής.

Μέσα σ' αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν' αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος».

Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του Τρίτου Προγράμματος και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.

Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι' όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ' αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.

Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι' αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

Μάνος Χατζιδάκις
Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».

Thursday, August 11, 2016

Νίκος Καζαντζάκης, Η τελευταία του συνέντευξη

Νίκος Καζαντζάκης: 
«Μια αστραπή είναι η ζωή, μα προλαβαίνουμε»! 
Η τελευταία του συνέντευξη!
Νίκος Καζαντζάκης. Μία σκέψη τουλάχιστον αντισυμβατική, απέναντι στα δεδομένα και τα στερεότυπα της εποχής

Το έργο του αναγνωρίστηκε διεθνώς. Στο εσωτερικό ωστόσο η αναγνώριση υπήρξε σιωπηρή. Ίσως τελικά και περιττή, τη στιγμή που τα λογοτεχνικά έργα του Νίκου Καζαντζάκη έχουν μεταφραστεί περισσότερο από κάθε άλλου Έλληνα συγγραφέα. Με αφορμή τον θάνατο του στις 26 Οκτωβρίου 1957, στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας ας θυμηθούμε τη ζωή και το έργο του μέγιστου αυτού Έλληνα συγγραφέα, που πολεμήθηκε για την αντισυμβατικότητα του.

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου του 1883, όταν ακόμα η Κρήτη, ήταν υπό Οθωμανική Κατοχή.

Πρώτη του δημοσίευση το 1906 με το δοκίμιο Η Αρρώστια του Αιώνος και πρώτο του μυθιστόρημα Όφις και Kρίνο στο οποίο υπέγραψε με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβάμη.
Το 1907 ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, όπου σημαντική επίδραση είχαν στη σκέψη του οι διαλέξεις του Ανρί Μπεργκσόν, τις οποίες και παρακολουθούσε. Ο Νίκος Καζαντζάκης χαρακτηρίζει στα ημερολόγιά του το Δάντη, μαζί με τον Όμηρο και τον Μπεργκσόν, ως τους κυριότερους δασκάλους του.
Δείτε το βίντεο-ντοκουμέντο με τη συνέντευξη του Ν.Καζαντζάκη στον Pierre Sipriot. Γαλλική Ραδιοφωνία 6 Μαϊου 1955 ( Ελληνικοί Υπότιτλοι)

Το 1911 παντρεύτηκε τη Γαλάτεια Αλεξίου, στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, στο νεκροταφείο Ηρακλείου, κι αυτό γιατί φοβόταν τον πατέρα του, που δεν ήθελε για νύφη τη Γαλάτεια.

Το 1912 στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο, κατατάχτηκε εθελοντής, αποσπασμένος στο γραφείο του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου. Το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος διόρισε τον Καζαντζάκη Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως με αποστολή τον επαναπατρισμό Ελλήνων από την περιοχή του Καυκάσου.. Οι εμπειρίες που αποκόμισε αξιοποιήθηκαν αργότερα στο μυθιστόρημα του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται.
Πραγματοποίησε επίσης αρκετά δημοσιογραφικά ταξίδια στην τότε Σοβιετική Ένωση, στην Παλαιστίνη, την Κύπρο και την Ισπανία, όπου του παραχώρησε συνέντευξη ο δικτάτορας Πρίμο ντε Ριβέρα, ενώ τον Οκτώβριο του 1926 πήγε στη Ρώμη και πήρε συνέντευξη από τον Μπενίτο Μουσολίνι.
Η ανατρεπτική σκέψη και το πολυδιάστατο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, συγκρούστηκαν με τα στερεότυπα και τις πεποιθήσεις της εποχής του. Τα έργα του προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων, τόσο από την πολιτική όσο και από τη θρησκευτική ηγεσία.
Το 1927 δημοσίευσε την Aσκητική, το φιλοσοφικό του έργο, που προκάλεσε τις μεγάλες αντιδράσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
Δείτε το βίντεο με τη συνέντευξη του Νίκου Καζαντζάκη στην Ελληνική υπηρεσία του BBC το 1953 και τις σκέψεις του για το Θεό, ( αρχείο με μειωμένη ένταση ήχου)
Τον Ιανουάριο του 1928 στο θέατρο «Αλάμπρα»,στην Αθήνα, μιλάει εξυμνώντας τη Σοβιετική Ένωση, μαζί με τον Ελληνορουμάνο λογοτέχνη Παναΐτ Ιστράτι. Στο τέλος της ομιλίας έγινε και διαδήλωση. Τόσο ο Καζαντζάκης όσο και ο συνδιοργανωτής της εκδήλωσης Δημήτρης Γληνός διώχθηκαν δικαστικά. Η δίκη ορίσθηκε στις 3 Απριλίου, αναβλήθηκε μερικές φορές και δεν έγινε ποτέ.
Το 1930 θα δικαζόταν, πάλι, ο Καζαντζάκης για αθεϊσμό, για την «Ασκητική». Η δίκη ορίσθηκε για τις 10 Ιουνίου, αλλά κι αυτή δεν έγινε ποτέ.

Στις αρχές δεκαετίας του ’50 και ενώ ο Καζαντζάκης είχε επιστρέψει από την Αντίμπ στην Ελλάδα, η Ορθόδοξη Εκκλησία εκκινούσε τη δίωξή του. Κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος, με βάση αποσπάσματα από τον Kαπετάν Mιχάλη και το σύνολο του περιεχομένου του Τελευταίου Πειρασμού (1953), έργο το οποίο δεν είχε ακόμη κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.

Το 1954 η Ιερά Σύνοδος με έγγραφό της ζητούσε από την κυβέρνηση την απαγόρευση των βιβλίων του Νίκου Καζαντζάκη.
Τελικά δεν αφορίστηκε ο Καζαντζάκης, αλλά η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας τον κατέκρινε και το όνομά του εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να φέρει το στίγμα αυτό της εκκλησίας. Ο Τελευταίος Πειρασμός καταγράφτηκε στον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, το καταργηθέν πλέον Index Librorum Prohibitorum.
Το 1988, ο Μάρτιν Σκορτσέζε μετέφερε το βιβλίο στον κινηματογράφο. Η προβολή τής ταινίας στην Ελλάδα απαγορεύθηκε.
Κατά την περίοδο της κατοχής, συνεργάστηκε με τον Ιωάννη Κακριδή για την μετάφραση της Ιλιάδας. Το 1943 ολοκλήρωσε το γράψιμο του μυθιστορήματός του «Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά».

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, δραστηριοποιήθηκε έντονα στην ελληνική πολιτική ζωή, αναλαμβάνοντας την προεδρία της Σοσιαλιστικής Εργατικής Κίνησης, ενώ διετέλεσε και υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου της κυβέρνησης Σοφούλη από τις 26 Νοεμβρίου του 1945 έως τις 11 Ιανουαρίου του 1946. Παραιτήθηκε από το αξίωμά του μετά από την ένωση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.

Τρεις φορές προτάθηκε ο Καζαντζάκης για το Βραβείο Νομπέλ.
Την πρώτη απ' την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, που τον έχει Πρόεδρο, έχοντας συνυποψήφιό του τον ‘Άγγελο Σικελιανό.. Επίσης δυο φορές προτάθηκε, το 1952 και 1953, απ' τη Νορβηγική Εταιρεία Λογοτεχνών, ποτέ όμως απ' την Ακαδημία της Αθήνας.
Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε στην UNESCO με αποστολή την προώθηση μεταφράσεων κλασικών λογοτεχνικών έργων, με απώτερο στόχο τη γεφύρωση των διαφορετικών πολιτισμών. Παραιτήθηκε τελικά το 1948, προκειμένου να αφοσιωθεί στο λογοτεχνικό του έργο.
Ο «Ζορμπάς» του Καζαντζάκη, εκδόθηκε στο Παρίσι το 1947 και με την επανέκδοση του, το 1954, βραβεύτηκε, ως το καλύτερο ξένο βιβλίο της χρονιάς.
Το 1938 ολοκλήρωσε την Οδύσσεια, ένα επικό ποίημα στα πρότυπα της Οδύσσειας του Ομήρου, αποτελούμενο από συνολικά 33.333 στίχους και 24 ραψωδίες.
Το μυθιστόρημά του Ο Βραχόκηπος, που το είχε γράψει στα Γαλλικά, εκδόθηκε στην Ολλανδία και τη Χιλή.
Το 1955 ο συγγραφέας μαζί με τον Κακριδή αυτοχρηματοδότησαν την έκδοση της μετάφρασης της Ιλιάδας, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε τελικά στην Ελλάδα ο Τελευταίος Πειρασμός.
Το 1956, τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης στη Βιέννη, ένα βραβείο το οποίο προερχόταν από το σύνολο των τότε Σοσιαλιστικών χωρών.

Δείτε την τελευταία συνέντευξη του Νίκου Καζαντζάκη ( αρχείο με μειωμένη ένταση ήχου)
Τον Ιούνιο του 1957, ταξίδεψε στην Κίνα προσκεκλημένος της κινεζικής κυβέρνησης.
Επέστρεψε με κλονισμένη την υγεία του προσβληθείς από λευχαιμία. Νοσηλεύτηκε στην Κοπενχάγη της Δανίας, και το Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου τελικά κατέληξε στις 26 Οκτωβρίου του 1957 σε ηλικία 74 ετών.

Εντούτοις, σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, η λευχαιμία εμφανίστηκε στον Καζαντζάκη κατά το χειμώνα του 1938, 19 χρόνια πριν απ' το τέλος του, το οποίο αποδίδεται σε βαριάς μορφής ασιατική γρίπη.

Στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη χαράχθηκε, όπως το θέλησε ο ίδιος, η επιγραφή: Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.

Η Ελένη Καζαντζάκη ζήτησε από την Εκκλησία της Ελλάδος να εκτεθεί η σορός του σε λαϊκό προσκύνημα, επιθυμία την οποία ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Θεόκλητος απέρριψε.
Δείτε το βίντεο-ντοκουμέντο 
Η σορός του συγγραφέα μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο. Έπειτα από μεγάλη λειτουργία στον Ναό του Αγίου Μηνά, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου και 17 ακόμη ιερέων, έγινε η ταφή του Νίκου Καζαντζάκη, στην οποία όμως εκείνοι δεν συμμετείχαν κατόπιν απαγόρευσης του Αρχιεπισκόπου. Η ταφή έγινε στην ντάπια Μαρτινέγκο, πάνω στα Βενετσάνικα τείχη. Τη σορό συνόδευσαν ο τότε υπουργός Παιδείας Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος και ο ιερέας Σταύρος Καρπαθιωτάκης, ο οποίος αργότερα τιμωρήθηκε.
* Σαν σήμερα ο Νίκος Καζαντζάκης είχε γεννηθεί - 18 Φεβρουαρίου 1883 στο Ηράκλειο
Πηγή: Eirinika.gr

Tuesday, August 9, 2016

Τηλεόραση, πλύση εγκεφάλου & έλεγχος μυαλού

Στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80 εκδηλώθηκε έντονη ανησυχία για τις για τις τεχνικές πλύσης εγκεφάλου και ελέγχου του νου που εφάρμοζαν οι μυστικές υπηρεσίες σε όλον τον κόσμο. Ο Τζον Μαρκς (John Marks) στο βιβλίο του «The Search for the Manchurian Candidate» και ο Γουόλτερ Μπόου αρτ (Walter Bowart) στο βιβλίο «Operation Mind Control» περιέγραφαν πειράματα με... ναρκωτικά, ύπνωση και άλλες»τεχνικές» που είχαν εφευρεθεί για την επίτευξη του προγραμματισμού του ανθρωπίνου εγκεφάλου.

Ο Δρ. Ουίλσον Μπράιαν Κει (Wilson Bryan Key) προειδοποίησε για τους κινδύνους της υποσυνείδητης διαφήμισης και της χρησιμοποίησης των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την χειραγώγηση της κοινωνίας. Ο Κει μίλησε για τα εκατομμύρια δολάρια που ρίχνουν οι διαφημιστές κάθε χρόνο στην υποσυνείδητη διαφήμιση για να «κατηχήσουν» και να κατευθύνουν το αθώο κοινό στον αδιάκοπο και χωρίς φρένο μαζικό καταναλωτισμό.
Το άρθρο αυτό εξετάζει κάποιες απλές συσκευές προγραμματισμού του υποσυνειδήτου καθώς και την χρήση των τηλεοπτικών προγραμμάτων και διαφημίσεων για τον έλεγχο των μαζών.

Η υποβολή στο ασυνείδητο

Η πιο γνωστή έρευνα στον τομέα αυτό έχει γίνει από τον Δρ. Ουίλσον Μπράιαν Κέι, καθηγητή δημοσιογραφίας και συγγραφέα των βιβλίων, «Media Sexploitation», «The Clam Plate Orgy» και του «Subliminal Seduction».

Ο Κέι αποκάλυψε συσκευές τεχνητής υποβολής του υποσυνείδητου. Μια τέτοια συσκευή ήταν το Ταχιστοσκόπιο – ένας προβολέας φιλμ με διάφραγ μα μεγάλης ταχύτητας ο οποίος προβάλλει μηνύματα κάθε 5 δεύτερα σε χρόνο 13000 του δευτερολέπτου. Η ταχύτητα μπορεί να αλλάξει ανάλογα με την επίδραση που επιθυμείται να δεχθεί το υποκείμενο. Το Ταχιστοσκόπιο κατοχυρώθηκε στον Τομέα ευρασιτεχνιών των Ηνωμένων Πολιτειών (US Patent Office) το 1962. Το Ταχιστοσκόπιο ξεπεράστηκε από ένα όργανο έντασης του φωτός. Αυτή η συσκευή εντύπωσης στο ασυνείδητο ρυθμίζει την ένταση του φωτός σε επίπεδο που δεν γίνεται αντιληπτό από το συνειδητό του υποκειμένου. Οι αντιδράσεις του κοινού σε αυτήν την περίπτωση είναι πολύ πιο θεαματικές από αυτές του Ταχιστοσκοπείου.
Ένας απλός προβολέας συνδέεται με έναν ροοστάτη και η ένταση του φωτός χαμηλώνει σε βαθμό που δεν μπορεί να το «πιάσει» το μάτι. Το μήνυμα όμως, γίνεται αντιληπτό από το ασυνείδητο.

Ασυνείδητη ‘απώλεια βάρους’ & ασυνείδητη ‘αποτροπή κλοπής’

Τις δεκαετίες 1950 και 1960 έγιναν επαναστατικά πειράματα διέγερσης του υποσυνειδήτου. Το 1962 και το 1966 ο Δρ. Χολ Μπέκερ (Dr. Hall C. Becker) κατοχύρωσε συσκευές υποβολής του υποσυνειδήτου οι οποίες μπορούσαν να διοχετεύσουν πληροφορίες στον εγκέφαλο χωρίς ο δέκτης να τις αντιλαμβάνεται συνειδητά.
Ο Μπέκερ αργότερα διηύθυνε μια επιτυχημένη κλινική αδυνατίσματος κοντά στην Νέα Ορλεάνη. Εφάρμοζε ένα πρόγραμμα διάρκειας δώδεκα εβδομάδων το οποίο περιλάμβανε υποσυνείδητα ηχητικά και οπτικά μηνύματα. Εκατοντάδες παχύσαρκοι πελάτες κατάφεραν να χάσουν βάρος. Το πρόγραμμα του είχε αναγνωριστεί από τον ιατρικό σύλλογο της Νέας Ορλεάνης.

Ο Μπέκερ επίσης ανέπτυξε και ένα «αντικλεπτικό» πρόγραμμα το οποίο δοκιμάστηκε σε πολλά κατά διαστήματα στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εγκατέστησε μια ηχητική συσκευή επανάληψης μηνυμάτων στα στερεοφωνικά συγκροτήματα των καταστημάτων. Τα μηνύματα αυτά περιείχαν συνθήματα κατά της κλοπής.

Το μήνυμα που ήταν κατά 30-40 ντεσιμπέλ χαμηλότερο από την μουσική είναι μαγνητοφωνημένο σε μια κασέτα με συνεχόμενη ταινία (που μπορεί να παίζει ξανά και ξανά χωρίς να χρειάζεται γύρισμα από την αρχή) και μπορεί να ξεγελάσει ακόμα και τα πιο ευαίσθητα όργανα. Η χαμηλή συχνότητα του μηνύματος μεταβάλλεται ακολουθώντας τις αλλαγές στην μουσική (που αντιλαμβάνεται το συνειδητό).

Η φωνή επαναλάμβανε: «Είμαι έντιμος, δεν θα κλέψω, η κλοπή είναι άτιμη πράξη» και άλλες παρόμοιες εκφράσεις. Αυτή η απλή τεχνική υποβολής θα μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιηθεί για την πώληση μεγάλης αξίας εμπορεύματος ή ακόμα και για πολιτικοΐδεολογική προπαγάνδα.

Το περιοδικό «The Times», το 1986, χαιρέτιζε το «επαναστατικό και αμφιλεγόμενο σύστημα ασφαλείας που πρόκειται να κάνει την εμφάνιση του στα εμπορικά κέντρα φέτος γνωστό ως… ενισχυτικό μήνυμα. Το νέο αυτό σύστημα εκπέμπει μηνύματα του είδους «να είσαι τίμιος, μην κλέβεις» από τα ηχεία του καταστήματος, που μπορείς να τα ακούσεις μόνο αν σταθείς ακριβώς δίπλα σε κάποιο ηχείο. Ένας υπολογιστής έχει προγραμματιστεί να καταγράφει τον γενικό θόρυβο και την μουσική μέσα στο κατάστημα και ρυθμίζει ανάλογα την ένταση της εκπομπής των μηνυ- μάτων. Οι πελάτες και το προσωπικό δείχνουν ότι λαμβάνουν το μήνυμα – χωρίς να το καταλαβαίνουν – και αντιδρούν με θετικό τρόπο».

Μια άλλη μέθοδος υποσυνείδητης υποβολής είναι η «συνέργεια» (synergism) που χρησιμοποίησε το αμερικανικό περιοδικό «New Woman». Το περιοδικό ισχυρίστηκε ότι κατάφερε να κάνει τους αναγνώστες να κοιτάζουν περισσότερο τις διαφημίσεις. Το κόλπο είναι απλό. Τυπώνεις τα βασικά χρώματα από τα διαφημιστικά με τετραχρωμία πίσω από τα πλαίσια των επικεφαλίδων στις μπροστινές σελίδες του εκδοτικού σημειώματος. Το αποτέλεσμα είναι ο αναγνώστης να στρέψει το βλέμμα του αυτόματα από το εντιτόριαλ στην διαφήμιση.

Διαφημίσεις & πλύση εγκεφάλου

Ο Έρικ Κλαρκ (Erir Clarke) έχει πει ότι όσο περισσότερο βομβαρδιζόμαστε από διαφημίσεις τόσο λιγότερο τους δίνουμε σημασία, αλλά παρ’ ό λα αυτά τόσο περισσότερο επηρεαζόμαστε απ’ αυτές. Στην εποχή μας ο καταιγισμός από διαφημιστικά μηνύματα είναι ατελείωτος και διαρκής. Η παραγωγή αυτών των διαφημιστικών μηνυμάτων γίνεται με επιστημονικό τρόπο και η εμβέλεια τους είναι πλέον παγκόσμια.

Μια προσεκτικότερη ματιά στο περιεχόμενο τους θα ανακαλέσει στην μνήμη μας ολόκληρα βράδια πλήρους τηλεοπτικού παραλογισμού όπου άνδρες και γυναίκες μιλούν για την δυσκοιλιότητα τους, την κακή τους αναπνοή, τις σωματικές τους οσμές, τους πόνους στην πλάτη τους, την δυσπεψία τους και μια ατελείωτη γκάμα ψυχοσωματικών ασθενειών μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές.

Οι γυναίκες στις διαφημίσεις παρουσιάζονται σαν νευρωτικές ανεγκέφαλες νοικοκυρές που σκοπός της ζωής τους είναι η λευκότητα της μπουγάδας τους, η ανακάλυψη του καθαριστικού που θα απαλλάξει την κουζίνα τους από τους λεκέδες, τα μικρόβια και τις μυρωδιές και το μεγαλύτερο κλισέ απ’ όλα, ο αγώνας τους για να αποκτήσουν ένα πραγματικά «βελούδινο» χαρτί υγείας.

Τα τηλεοπτικά διαφημιστικά καλλιεργούν εμμονές με την σταυροφορία τους για την αναζήτηση της χαμένης καθαριότητας και την εξαφάνιση της βρωμιάς κάθε είδους – από λάσπη και λίγδες, από μούχλα, από φαγητό, από γλυκά, από παιδιά, από άνδρες, από σκύλους, από γάτες, στο σώμα, στο στόμα, στα μαλλιά, στα ρούχα, στο πάτωμα, στο χαλί, στους τοίχους, παντού.

Στην αγορά διατίθενται χιλιάδες προϊόντα που υπό σχονται να μας απαλλάξουν από τη βρωμιά: Αφαιρετικά της μούχλας, κατσαριδοκτόνα σπρέι, δολώματα, απολυμαντικά, «παπιά» για την τουαλέτα, καθαριστικά για το μπάνιο, οδοντόκρεμες, διαλύματα και το τελευταίο φοβερό προϊόν για τη στοματική υγιεινή: Οδοντότσιχλες.
Η λευκότητα είναι άλλο ένα ισχυρό διαφημιστικό όπλο στον πόλεμο της πλύσης εγκεφαλου. Οι διαφημίσεις μας λένε πως θα έχουμε τα λευκότερα λευκά, πως θα κάνουμε τον νιπτήρα και την τουαλέτα να αστράφτουν από καθαριότητα. Η λευκότητα έχει γίνει συνώνυμη με την αγνότητα, την καθαρότητα και την κοινωνική επιτυχία. Τρώμε λευκή ζάχαρη, λευκό ψωμί και πίνουμε λευκό γάλα.

Σε τελική ανάλυση όμως, οι περισσότεροι από εμάς δεν σκεφτόμαστε όταν ψωνίζουμε, ότι τα προϊόντα που επιλέγουμε και αυτά που αφήνουμε στο ράφι ανήκουν -έτσι κι αλλιώς – στην ίδια εταιρεία.

Όσο αυξάνονται μέρα με τη μέρα, τα προϊόντα και οι μάρκες στα ράφια, άλλο τόσο μειώνονται οι εταιρείες πίσω από τις μάρκες με τις συγχωνεύσεις και τις αγορές μικρότερων εταιρειών από τις μεγαλύτερες».

Το αποτέλεσμα είναι ο σχηματισμός ολιγοπωλίων. Ο καταναλωτές που δελεάζονται απο διαφημιστικά να κάνουν το «καλύτερο» για την οικογένειά τους διαλέγουν συνήθως τα «επώνυμα» προϊόντα λίγων εταιρειών.

Παρά τις αμέτρητες διαφημίσεις για φαινομενικά ανταγωνιστικές μάρκες ή προϊόντα όπως τα απορρυπαντικά και τα αναψυκτικά, τα περισσότερα από αυτά παράγονται από δυο ή τρεις εταιρείες.

Τα ολιγοπώλια εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι μπορούν να αυξήσουν τα νούμερα των πωλήσεων αν συσκευάσουν το ίδιο προϊόν με διαφορετικά ονόματα και το πλασάρουν σε διαφορετικό αγοραστικό κοινό.

Οι παρασκευάστριες εταιρείες προϊόντων για τα μαλλιά είναι ένα άλλο καλό παράδειγμα της πληθώρας των προϊόντων που υπάρχουν στην αγορά. Υπάρχουν προϊόντα που ξεμπερδεύουν, εμπλουτίζουν, θρέφουν και δίνουν λάμψη στα μαλλιά. Σαμπουάν και κοντίσιονερ για μωρά, για παιδιά, για εφήβους, για άνδρες, για γυναίκες, για τους «δραστήριους ανθρώπους», για τους ηλικιωμένους, για την τριχόπτωση, για τα βαμμένα μαλλιά, για μαλλιά με περμανάντ, για σγουρά ή ίσια μαλλιά, για ξηρά, για λιπαρά, για κανονικά ή τέλος για μαλλιά με πιτυρίδα.

Τα περισσότερα σαμπουάν περιέχουν μια οργανική καθαριστική βάση. Μερικά περιέχουν βότανα που δεν κάνουν τίποτα, αλλά μυρίζουν ωραία. Άλλα περιέχουν αλεσμένα λέπια ψαριών που κάνουν το σαμπουάν να έχει «μαργαριταρένια» όψη. Άλλα πάλι είναι ενδεδειγμένα για «θεραπεία» σε κεφάλια που είναι απολύτως υγιή. Κάποια, σε έναν κόσμο που υπάρχει ακόμα το πρόβλημα της έλλειψης τροφής, περιέχουν πρωτεΐνη, επειδή κολλάει στο εξωτερικό περίβλημα της τρίχας και την κάνει να φαίνεται πιο χοντρή.
Πάντως, είναι μόνο απορρυπαντικό με διαφορετικό περιτύλιγμα και μάρκετινγκ.

Πλύση εγκεφάλου κατά τη διάρκεια του ύπνου

Η απορρόφηση μπροστά από την οθόνη έστω και για ένα βράδυ προκαλεί υπερφόρτωση στον εγκέφαλο. Το βραδινό τηλεοπτικό πρόγραμμα έχει διαφημιστικά διαλείμματα κάθε πέντε λεπτά διάρκειας 30, 60, 90 ή ακόμα και 120 δευτερολέπτων.

Η πληθώρα των πληροφοριών που δέχονται οι τηλεθεατές σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα τους κάνει να χαζεύουν την οθόνη με βλέμμα κενό, καθισμένοι στον καναπέ ή στο κρεβάτι έτοιμοι να βυθιστούν σε λήθαργο.

Έτσι ακριβώς έχει προβλεφθεί ότι πρέπει να είναι η αντίδραση τους αυτήν την μεταβατική φάση της σταδιακής βύθισης στον ύπνο το υποσυνείδητο είναι πιο ευάλωτο και δεκτικό στην υποβολή. ‘Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί σας παίρνει ο ύπνος μπροστά στην τηλεόραση;

Οι τηλεθεατές γίνονται παθητικοί δέκτες, ακόρεστοι καταναλωτές περιπλανώμενοι από το ένα εμπορικό κέντρο στο άλλο ψωνίζοντας, ψωνίζοντας, ψωνίζοντας… Μαζικά προγραμματισμένοι, μιμούνται τις παροδικές μόδες και τους ρόλους που επιβάλουν τα μέσα με την απατηλή ελπίδα ότι «ως διά μαγείας» θα γίνουν αγαπητοί, αξιοσέβαστοι, δημοφιλείς και επιθυμητοί στο άλλο φύλο. Αγέλες που αναπαράγουν ψυχανα καστικές, νευρωτικές, συμπεριφορές σαν φυσιολογικές εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης.

Το κράτος εκμεταλλεύεται – όλο και περισσότερο – κι αυτό με την σειρά του την δύναμη της τηλεόρασης. Παρακινεί τους πολίτες να μην οδηγούν μεθυσμένοι, να φορούν την ζώνη ασφαλείας, να αγοράζουν κρατικά ομόλογα, να προτιμούν τις υπηρεσίες του τάδε κρατικού οργανισμού, να μην κάνουν χρήση ναρκωτικών, να πληρώνουν τους φόρους τους, να δέχονται κυρώσεις λόγω ‘κρίσεων’.

Οι κυβερνήσεις, με την διαφήμιση, περνούν την εικόνα που θέλουν προς το κοινό, μια εικόνα ελκυστική, «ανθρώπινη» και κοινωνικά ευαίσθητη. Οι διάφοροι κρατικοί φορείς βέβαια διαθέτουν χρήματα – όχι όμως πάντοτε αρκετά – για να πληρώσουν αυτήν την εικόνα, οπότε εξασκούν την φαντασία τους επινοώντας «διαφορετικούς» τρόπους πληρωμής των ΜΜΕ που προβάλλουν τις διαφημιστικές καταχωρήσεις του.

Τηλεόραση & παιδιά


Η τηλεόραση είναι ένα πολύ καλό υποκατάστατο της μπέιμπι σίτερ. Ηρεμεί τα παιδιά όσο τίποτα άλλο. Τα περισσότερα παιδιά (και οι μεγάλοι) ξέρουν απ’έξω όλες τις διαφημίσεις, επειδή τις ακούν συνέχεια. Η πλύση εγκεφάλου ξεκινά από πολύ νωρίς με τα κινούμενα σχέδια και τα παιδικά «εκπαιδευτικά» προγράμματα.

Ένα ρουά ματ του μάρκετινγκ είναι η δημιουργία κινουμένων σχεδίων βασισμένων σε παιχνίδια που κυκλοφορούν στην αγορά. Η τηλεόραση δεν προβάλλει μόνο διαφημιστικά αλλά και ολόκληρες σειρές κινουμένων σχεδίων που ζωντανεύουν τα παιχνίδια και εξάπτουν την παιδική φαντασία.

Η τηλεόραση απορροφά όλο τον χρόνο και καταστρέφει την επικοινωνία. Οι παππούδες μας ήξεραν τους διπλανούς τους, τους ανθρώπους στο παρακάτω τετράγωνο και πιθανότατα ολόκληρη την γειτονιά. Με την πρόσληψη πανομοιότυπων παραστάσεων καταστρέφεται η ιδιαίτερη και ξεχωριστή προοπτική του κάθε ενός από εμάς. Η τηλεόραση δεν καλύπτει όλες μας τις αισθήσεις. Όσο περισσότερο απομονωνόμαστε, τόπο περισσότερο ξεθωριάζουμε και γινόμαστε όμοιοι μεταξύ μας. Υπάρχει όλο και μεγαλύτερη ταύτιση στις συνήθειες, στα γούστα, στις δραστηριότητες και γενικά στον τρόπο ζωής. Όλοι προγραμματιζόμαστε από την ίδια μηχανή.

Σαν κυρίαρχο μέλος της οικογένειας, η τηλεόραση υποδεικνύει τα πρότυπα σύμφωνα με τα οποία τα αληθινά μέλη μιας οικογένειας αξιολογούν το ένα το άλλο..

Δυστυχώς, οι τηλεοπτικές οικογένειες του τότε και του τώρα γίνονται ασυναίσθητα δεκτές ως πραγματικές οικογένειες ή ως υποδείγματα για το πως θα έπρεπε να είναι οιπραγματικές οικογένειες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το «ψυχαγωγικό» πρόγραμμα της τηλεόρασης εκπαιδεύει εκατομμύρια τηλεθεατές στις ανθρώπινες αξίες και στις ανθρώπινες σχέσεις με έναν πιο αδιόρατο αλλά περισσότερο μόνιμο τρόπο από την κοινωνικοποίηση και την εκπαιδευτική διαδικασία στο σχολείο.

Στην τηλεόραση οι ρόλοι των γονιών παρουσιάζουν ανθρώπους ενεργητικούς, ενδιαφέροντες, πρόθυμους. Ο γονιός στην αληθινή ζωή κάθεται αποχαυνωμένος στην πολυθρόνα μπροστά από το χαζοκούτι για να πάρει τη νυχτερινή δόση του από τηλεοπτικά στερεότυπα. Στα μάτια του παιδιού του φαντάζει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που εκτυλίσσεται την ίδια ώρα στην παράλληλη ζωή της οθόνης, το οποίο αντιπροσωπεύει αυτό που είναι καλό, αξιόλογο και έχει νόημα.

Τηλεόραση & ψυχαναγκαστική λήψη τροφής

Η τεχνολογία επηρεασμού του υποσυνειδήτου έχει την δύναμη να προκαλεί φαινόμενα παθολογικής συμπεριφοράς όπως το να τρως και να πίνεις συνέχεια, η προτίμηση σε τροφές χωρίς καμία θρεπτική αξία, ο αλκοολισμός, το κάπνισμα, οι σεξουαλικές διαταραχές και δυσλειτουργίες, και πολλές άλλες ψυχοπαθολογικές ασθένειες.

Υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ του χρόνου που παιδιά και ενήλικες παρακολουθούν τηλεόραση, παίζουν video games, ή κάθονται μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και της παχυσαρκίας. Έτσι, είναι σημαντικό να περιορίζονται αυτές οι δραστηριότητες σε λιγότερες από δυο ώρες την ημέρα. Με το να μειώνουν τις ώρες που κάνουν καθιστική ζωή εξοικονομούν ώρες για παιχνίδια έξω,για άλλες δραστηριότητες για πραγματική κοινωνοικοποίηση (υπάρχουν άνθρωποι με εκατοντάδες εικονικούς ‘φίλους’ στο facebook και ελάχιστους ή κανέναν στον ‘πραγματικό’ κόσμο.

Τα διαθέσιμα στοιχεία για την σχέση ανάμεσα στους καρδιακούς παλμούς και στην υποβολή έχουν δείξει ότι επιτυγχάνονται καλύτερα αποτελέσματα όταν η μουσική ή η φωνή είναι συγχρονισμένη με τους καρδιακούς χτύπους – 72 παλμοί το λεπτό.

Πειραματικά διαφημιστικά που χρησιμοποίησαν 72 χτύπους το λεπτό σαν μέτρο για τα ντράμς, την μουσική και τα φωνητικά, προβλήθηκαν σε ειδική αίθουσα, όπου το κοινό είχε επιλεχθεί τυχαία από διάφορα παντρεμένα ζευγάρια. Το διαφημιστικό ήταν για ένα παυσίπονο για τον πονοκέφαλο. Οι μετρήσεις έδειξαν ότι αν το διαφημιστικό είχε προβληθεί την βραδινή ζώνη των ειδήσεων του NBC σε κοινό τριάντα περίπου εκατομμυρίων τηλεθεατών, τα πέντε εκατομμύρια θα παραπονούνταν ότι είχαν πονοκέφαλο μέσα σε τρεις ώρες από προβολή του διαφημιστικού.

Συμπέρασμα


Οι «δημοκρατικές» κοινωνίες υφίστανται μεγαλύτερη πλύση εγκεφάλου και είναι περισσότερο ελεγχόμενες από τις κυβερνήσεις, τους οικονομικούς οργανισμούς και την κουλτούρα των ΜΜΕ από οποιονδήποτε – άλλου τύπου – πληθυσμό στον κόσμο.
Όταν οι άνθρωποι γίνονται πνευματικά απαθείς, ρέπουν ευκολότερα στον ολοκληρωτισμό. Αντίθετα με τις απροκάλυπτες, απαρχαιωμένες μεθόδους των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τα συστήματα ελέγχου στις «δημοκρατίες» είναι πιο εξελιγμένα και φέρνουν καλύτερα αποτελέσματα.

Θα ήταν αφέλεια να μας εκπλήσσει αυτή η εξέλιξη. Για αιώνες έχουμε ζήσει σε μία κοινωνία που είναι εμποτισμένη με την αρχή της υπακοής στην εξουσία. Συνεχίζοντας αυτήν την παράδοση, υπακούμε εντολές: Πόσα χρήματα πρέπει να ξοδέψουμε, τι πρέπει να αγοράσουμε και πότε πρέπει να το πετάξουμε.

Πρώτα μας πείθουν ότι δεν μπορούν να μας ελέγξουν. Όταν αυτή η αόριστη εντύπωση διαδοθεί και γίνει η επικρατούσα νοοτροπία, τότε μπορούν να μας κατευθύνουν όπου αυτοί επιθυμούν.

Το μόνο που απομένει να κάνουν είναι να πείσουν τον κόσμο ότι οι λίγοι κανόνες ή ο έλεγχος που υπάρχει είναι για το συμφέρον όλων, για να μπορέσουμε να μείνουμε ελεύθεροι και ανεξέλεγκτοι Τα μέτρα αυτά αυξάνονται και με τον καιρό θεωρούνται δεδομένα, φυσικές αναγκαιότητας για την βελτίωση της ζωής, καθώς την θέση της αλήθειας καταλαμβάνει η ευκολοπιστία.
Πηγή: isoropia.gr

Thursday, July 28, 2016

Ετυμολογία αρχαίων ονομάτων

 Δείτε και πιο κάτω την αλφαβητική λίστα
Ονόματα αντρών Αγαθοκλής (αγαθός+κλέος) ο έχων καλή φήμη. 
Αγησίλαος ( άγω+λαός) ο ικανός ηγέτης. 
Αθηναγόρας (Αθήναι+αγορά) ο σοφός αγορητής 
Αθηνόδωρος (Αθηνά+δώρο) δώρο της Αθηνάς, ο σοφός. 
Αλέξανδρος (αλέξω:απομακρύνω+ανήρ) ο απωθών τους άνδρες, ο ανδρείος. 
Αλκιβιάδης (αλκή+βία) ο τολμηρότατος. Ανδροκλής (ανήρ+κλέος) ο ένδοξος. 
Αριστογένης (άριστος+γένος) ο ευγενής. 
Αριστόβουλος (άριστος+βουλή) ο άριστος σύμβουλος. 
Αριστοκλής (άριστος+κλέος) ο έχων άριστη δόξα. 
Αριστομένης (άριστος+μένος) ο ανδρειότατος. 
Δημοσθένης (δήμος+σθένος) η δύναμη του λαού. 
Διογένης (Ζευς+γένος) ο Θεογένητος 
Διομήδης (Διός+μέδων:άρχων) ο άρχων με θεία δύναμη. 
Επαμεινώνδας (επί+άμεινον) ο προοδευτικός. 
Ετεοκλής (ετεός:αληθής+κλέος) ο έχων αληθινή δόξα. 
Ευαγόρας (ευ+αγορεύω) ο καλός ομιλητής. 
Ευρυβιάδης (ευρύς+βία) ο πολύ αυταρχικός. 
Ευρυσθένης (ευρύς+σθένος) ο καρτερικότατος. 
Θεμιστοκλής (θέμις+κλέος) ο ένδοξος υπερασπιστής του δικαίου. 
Θουκυδίδης (Θεού+κύδος:δόξα) ο δοξάζων τον θεό. 
Θρασύβουλος (θρασύς+βουλεύομαι) ο τολμηρά σκεπτόμενος. 
Ιάσων (ίασις:θεραπεία) ο θεραπευτής. 
Ίων (ίον:άνθος) ο μενεξεδένιος. 
Κίμων (χίμων:χειμών) ο θυελλώδης. 
Κλέαρχος (κλέος+άρχω) ο ένδοξος άρχων. 
Κλεόβουλος (κλέος+βουλή) ο επινοητικότατος. 
Κλεομένης (κλέος+μένος) ο ένδοξος για τη γενναιότητά του. 
Κρίτων (κρίνω) ο ευφυής. 
Λέανδρος (λαός+ανήρ) ο ανδρείος του λαού. 
Μενέλαος (μένος+λαός) η ορμή του λαού. 
Μιλτιάδης (μίλτος:ερυθρά βαφή) ο αιματώδης, ο ανδρείος. 
Νεοκλής (νέος+κλέος) η νέα δόξα. 
Ξενοφών : ο ανδρείος ηγέτης των ξένων 
Οδυσσεύς (οδύσσομαι:διώκομαι) ο διωκόμενος υπό των θεών. 
Ορέστης (όρος+ίσταμαι) ο ορεσίβιος. 
Πάτροκλος (πατρίς+κλέος) η δόξα της πατρίδος 
Περικλής (περί+κλέος) ο ένδοξος 
Πολυδεύκης (πολύ+δεύκος:γλεύκος) ο πολύ γλυκός 
Πύρρος (εκ του πυρρός) ο ξανθοκόκκινος 
Σόλων (πιθανώς από το ρ. σέλλω:σείω) ο διασείσας το παλαιό, ριζοσπάστης 
Σοφοκλής (σοφός+κλέος) ο έχων δόξα σοφού 
Σωκράτης (σώζω+κράτος) ο σωτήρ του κράτους 
Τηλέμαχος (τηλέ: μακριά+μάχομαι) ο αγωνιζόμενος μακράν της πατρίδος 
Τιμολέων (τιμή+λέων) ο ισχυρός ως λέων 
Φαίδων (φως) ο λαμπρός καθ όλα 
Φίλιππος (φιλώ+ίππος) ο αγαπών τους ίππους 
Φοίβος (φάος:φως) ο ακτινοβόλος 
Φρίξος (φρίττω) ο τρομακτικός. 

Ονόματα γυναικών Αγαθόκλεια (αγαθή+κλέος) η έχουσα καλή φήμη 
Αγαθονίκη (αγαθή+νίκη) η νικήτρια ένδοξης νίκης. 
Aλκηστις (αλκή+εστία) η χάρη της οικογενείας 
Αλκμήνη (αλκή+μήνη:σελήνη) η ακτινοβολούσα. 
Ανδρομάχη (ανήρ+μάχομαι) η πρόμαχος. 
Αριάδνη (άρι:πολύ+αγνή) η αγνότατη 
Αρσινόη (άρσις < αίρω+νους) η υψηλόφρων. 
Αφροδίτη (αφρός+αναδύω) η αφρογενής, η ωραιοτάτη. 
Δηϊδάμεια (δήϊος:εχθρός+δαμάζω) η νικήτρια των εχθρών. 
Διώνη (εκ του Διός) η θεϊκή. 
Ερατώ (ερώ:αγαπώ) η αξιολάτρευτη, Μούσα 
Εριφύλη (έρι:πολύ+φύλον) η έξοχη των γυναικών. 
Ευδοξία (ευ+δόξα) η έχουσα καλή φήμη. 
Ευνομία (ευ+νέμω:διανέμω) η δίκαιη χορηγός των αγαθών. 
Ευρυδίκη (ευρύς+δίκη) η πολύ δίκαιη.
Ευρύκλεια (ευρύς+κλέος) η πολυένδοξη. Ευτέρπη (ευ+τέρπω) η πολύ ευχάριστη, Μούσα. 
Ήβη (ήβη:ακμή) η πάντοτε θαλερή, νέα 
Ηλέκτρα (ηλέκτωρ:ο ακτινοβολών ήλιος) η ακτινοβολούσα από χάρη 
Ηρώ (Ήρα) η προσωποποίηση της Θεάς Ήρας 
Θάλεια (θάλλω) η δροσερή, η ωραία, Μούσα 
Θέμις (τίθημι>θεσμός) η θεά του Δικαίου, η άκρως δίκαιη. 
Ιοκάστη (ίον+κάζω:στολίζω) η ωραία ως μενεξές. 
Ιππολύτη (ίππος+λύω) η αρματιλάτις. 
Ίρις (είρω:αγγέλω) η αγγελιοφόρος των θεών. 
Ιφιγένεια (ίφι:ισχυρά+γίγνομαι) η πολύ ισχυρή. 
Καλλιόπη (κάλλος+ωψ:οφθαλμός) η έχουσα ωραία μάτια. 
Καλλιρρόη ( καλώς+ρέω) η δροσερή ως καθαρό νερό. 
Κλειώ (κλέος) Η ένδοξη, Μούσα. 
Κλεονίκη (κλέος+νίκη) η ένδοξη νικήτρια. 
Κλεοπάτρα (κλέος+πάτρη) η δόξα της πατρίδος. 
Λητώ (λανθάνω) η μυστηριώδης. 
Μελπομένη (μέλπω) η ευφραίνουσα με το άσμα της. 
Μυρτώ (μύρτον) η ευχάριστη ως μυρτιά. 
Ναυσικά (ναυς+καίνυμαι:υμνούμαι) η υμνούμενη από τους ναυτικούς. 
Νεφέλη (νέφω:χύνω ύδωρ) η προσφέρουσα ζωογόνον ύδωρ. 
Ξανθίππη η ξανθή ιππεύτρια. 
Πηνελόπη (πήνη:υφάδι+λέπω:εκτυλίσσω) η καλλιτέχνις υφάντρια. 
Πολυξένη (πολύ+ξενία) η πολύ φιλόξενη. 
Πολύμνια (πολύς+ύμνος) η θεία τραγουδίστρια, Μούσα. 
Τερψιχόρη (τέρπω+χορός) η τέρπουσα με το χορό της, Μούσα. 
Φαίδρα (φαιδρός < φως) η φωτεινή, η λάμπουσα από χάρη. 
Φερενίκη (φέρω+νίκη) η νικηφόρος 
Φιλομήλα (φιλώ+μέλος) η φιλόμουσος, η φίλη της αρμονίας. 
Χρυσηϊς (χρυσός) η πολύτιμη, η χρυσαφένεια. 

Ονοματοπαίγνια (η ετυμολογία των ονομάτων αφορμή για ψάξιμο και παιχνίδι) Αλφαβητικά: Α Αγαμέμνων: επίμονος Αγησίλαος: αρχηγός Αδάμ: άνθρωπος Αδαμάντιος-ία: διαμαντένιος Αίγλη: γοητεία Άλκηστη: ικανή Αλκιβιάδης: ισχυρός Αμαλία: ακούραστη Ανδρομάχη: μάχη ανδρός Αντιγόνη: απόγονος Απόστολος-ία: αγγελιοφόρος Ασπασία: χαρούμενη Αγνή: σεμνή Αντώνης-ία: ο καταγόμενος από τον Ηρακλειδη Άντωνα Αθανάσιος-ία: αθάνατος Αγαθάγγελος: φέρνει καλές ειδήσεις Αρσένιος: αρσενικός Αγαθή: αθώα Ακύλας: αετός Αρχέλαος: αρχηγός του λαού Αγάπιος: ανιδιοτελής Αλέξιος-ία: προστάτης Αρτέμων: αναρτητής Ακάκιος: άκακος Αναστάσιος: αυτός που σηκώνεται Αχίλλειος- Αχιλλέας: θλιμμένος Ακυλίνη: αετίνα Αφροδίσιος: ο αναφερόμενος στην Αφροδίτη, την ερωτική επιθυμία Αριστοκλής: δοξασμένος Αιμιλιανός: αντίζηλος Αλέξανδρος-α: προστάτης των ανθρώπων Άνθιμος: άνθος Αριστείδης: άριστος στη μορφή Αριάδνη: πάναγνη Ανδρόνικος-ίκη: αυτός που νικά τους εχθρούς Αριστόβουλος: ο έχων καλή θέληση Αργυρώ: ασημένια Αικατερίνη: καθαρή Ανδρέας: άφοβος Αγγελίνα: αγγελάκι Αμβρόσιος: άφθαρτος Άννα: η έχουσα εύνοια, χάρη Απολλώνιος: δυνατός Αγλαΐα: η έχουσα ευτυχισμένη ζωή και Αγλαΐα: ωραία Αναστασία: αναστημένη Αγαθοκλής: ο έχων φήμη γενναίου ανδρός Αθηνά: Αθηναία Αναξαγόρας: άρχοντας του λόγου Αναξίμανδρος: κύριος της ομώνυμης του θεού Μάνδρου περιοχής της Μ. Ασίας Αναξιμένης: κύριος του πάθους Ανάργυρος: ανάργυρος, χωρίς χρήματα Ανδροκλής: ένδοξος άνδρας Άρης: καταστροφή, κατάρα Αρίσταρχος: άριστος άρχοντας Αριστοτέλης: ο έχων άριστους σκοπούς Αριστοφάνης: ο έχων άριστη όψη Αρχίλοχος: πρωτογεννημένος Αρχιμήδης: κυρίαρχος της σκέψης Αύγουστος: σεβαστός και Αύγουστος: οιωνοσκόπος 

Β Βέρα: αληθινή Βιργινία: παρθένος Βύρων: στάβλος Βασίλειος-ική : βασιλιάς-ισσα Βουκόλος: βοσκός βοδιών Βλάσης: βλαστάρι Βαλεντίνος-η: ρωμαλέος Βενέδικτος: ευλογημένος Βάϊος: βάγια Βαρνάβας: υιός παράκλησης Βερονίκη: αληθινή νίκη Βίκτωρ-ία: νίκη Βαρβάρα: βάρβαρη Βαρθολομαίος: γιος του Τολμάι Βερέμης: ο ασθενικός, φθίση Βιόλα: μενεξές Βιολέτα: υποκορ. του Βιόλα 

Γ Γαλάτεια: ισχυρή Γρηγόρης: άγρυπνος Γελάσιος: εξαπατημένος Γαβριήλ: ο Θεός είναι η ισχύς μου Γερόντιος: ώριμος Γεώργιος-ία: γεωργός Γλυκερία: γλυκός μούστος Γεράσιμος: τιμημένος Γεθσημανή και Γεσθημανή: ελαιοτριβείο 

Δ Δαλιδά: ευχαρίστηση Δανάη: φαιδρή, χαρούμενη Δημοσθένης: τόλμη του δήμου Διάνα: Άρτεμις (εγερτήριο σάλπισμα) Δομνίκη: κυρία, αρχόντισσα Δομνίνη: αρχοντοπούλα Δωροθέα: δώρο Θεού Δαβίδ: αγαπητός Δαμιανός: μικρός Διομήδης: σκέψη του Δία Διονύσης-ία: Διόνυσος Δημήτριος-α: μητέρα γη Δαμασκηνός: ο καταγόμενος από τη Δαμασκό Δανιήλ: καθαρός Δανιήλ: κριτής μου είναι ο Θεός Δαίδαλος: περίτεχνα δουλεμένος, κατάστικτος Δεσπότης- θηλ. Δέσποινα: ο κύριος του σπιτιού Δημόκριτος: κριτής του δήμου Δίκαιος: ο συμμορφούμενος προς τους θεσμούς, τις δικανικές αποφάσεις Διογένης: γεννημένος από τον Δία Διόδωρος: δώρο του Δία Δούκας: άγω, οδηγώ 

Ε Έκτωρ: κάτοχος Ελεονώρα: ξένη Έλλη: Ελληνίς Επαμεινώνδας: ο ισχυρότερος Ερασμία: αξιαγάπητη Ερρίκος: για πάντα δυνατός Εύα: η μητέρα των ζωντανών Ευστράτιος: καλός στρατιώτης Ευθύμιος: πρόσχαρος Ευσέβιος: θεοσεβής Ευστάθιος-ία : ακλόνητος, σταθερός Ευδοκία: καλή διάθεση Ευθαλία: ανθισμένη Ευτρόπιος: προετοιμασμένος Ευάγγελος-ία: ο φέρων καλές ειδήσεις Ευβούλη: συνετή Ευτύχιος-ία: καλότυχος Ελισάβετ: αφθονία Ειρήνη: φιλήσυχη Επιφάνιος: επιφανής Ελένη: λαμπάδα Ελισ(σ)αίος: αυτός που ελίσσεται Ευδόκιμος: επιτυχημένος Ειρηναίος: ειρηνικός Ερμιόνη: η καταγόμενη από την ομώνυμη πόλη Ευανθία: λουλουδιασμένη Ευφημία: η έχουσα καλή φήμη Ευφροσύνη: χαρούμενη Ερωτηίς: ερωτιάρα Ευλάμπιος-ία: λαμπερός Επιστήμη: αυτή που γνωρίζει τα πάντα Ελευθέριος-ία: ελευθερωτής Ευγένιος-ία: από καλή γενιά Ειλείθυα: έρχομαι, φέρνω Ελπίδα: αναμένω, ελπίζω Ερμής: πιθανόν έρμα= σωρός λίθων Έρση: έρση, δροσιά Ευρυδίκη: ευρύς και δίκη Ευρώπη: πιθανόν ωπός, ανοιχτομάτης Εμπεδοκλής: ο έχων έμπεδον κλέος, σταθερή δόξα, ο μόνιμα ένδοξος 

Ζ Ζήνων: Ζευς Ζαχαρίας: αυτός που θυμάται Ζηνοβία: αυτή που ζει τη ζωή 

Η Ήβη: ισχύς Ηρώ: Ήρα Ηρωδίων: ήρωας Ηρώδης: ήρωας Ηράκλειος: ο πολύ δυνατός Ηλίας: είναι ο Θεός μου Ηλέκτρα: λαμπρή, φωτεινή Ησαΐας: σωτηρία του Θεού Ησίοδος: ρίχνω, εκτοξεύω φωνή, ωδή Ηρόδοτος: Ήρα και δοτός Ηώ: χάραμα, αυγή 

Θ Θαλής-Θάλεια: ανθηρός Θεωνάς: κοντά στο Θεό Θεοδόσιος-α: ο δοσμένος στο Θεό Θεόδωρος-α: δώρο του Θεού Θεοφύλακτος: αυτός τον οποίο φυλάει ο Θεός Θωμάς: δίδυμος Θεολόγος-ία: αυτός που μιλά για το Θεό Θεράπων: θεραπευτής Θεοδότης: ο Θεός δίνει Θεμιστοκλής: δόξα της δικαιοσύνης Θεοφάνης: φανέρωση του Θεού 

Ι Ιωάννης-α: ευνοημένος από το Θεό Ιανουάριος: Ιανός Ιάσων: θεραπευτής Ιουνία: Ιούνιος, Ήρα Ιουστίνος: δίκαιος Ιλαρίων: χαρωπός Ιούδας: παινεμένος Ιεζεκιήλ: ο Θεός δυναμώνει Ιππόλυτος: αυτός που λύνει τα άλογα Ιπποκράτης: αυτός που κρατά τα άλογα Ίρις: λυγαριά Ιφιγένεια: από ισχυρό γένος Ιουλία: Πέμπτη Ιωακείμ: ο Θεός σταθεροποιεί Ιουλιανός: Ιούλιος Ιωνάς: περιστέρι Ισσαάκ: γελαστός Ιάκωβος: αυτός που υποσκελίζει Ιωσήφ-ίνα: πολύτεκνος Ιγνάτιος: φωτιά Ιερώνυμος: ο φέρων ιερό όνομα Ιορδάνης: εκροή Ισμαήλ: ο Θεός ακούει 

Κ Καλλιρρόη: η καλλίρροη, η με άφθονα νερά Καλυψώ: αυτή που καλύπτεται Κάρολος: δυνατός άντρας Κασσάνδρα: αυτή που υπερέχει Κίμων: ο έχων σκούρο καφέ χρώμα Κλέαρχος: ένδοξος άρχοντας Κλειώ: υπόληψη Κύρος: κύριος Κύριλλος: κύριος Κασσιανός-ή: ο φέρων περικεφαλαία Κωνσταντίνος-ίνα: σταθερός Καλλιόπη: ομορφομάτα Καλλίνικος: λαμπρή νίκη Κοσμάς: κόσμημα Καλλίστρατος: καλός δρόμος Κυριάκος-η: ο ανήκων στο Θεό Κυπριανός: χάλκινος Κλεοπάτρα: η από ένδοξο πατέρα Κυβέλη: Κυβήβη, πιθανόν ανατολ. δάνειο 

Λ Λουκάς: ο καταγόμενος από τη Λουκανία Λέων: λιοντάρι Λαυρέντιος: δάφνινος Λυδία: η καταγόμενη από την αρχαία ομώνυμη χώρα Λύδα: γυναίκα Λάζαρος: ο Θεός έχει βοηθήσει Λουκία: λουκάνικο Λουκιανός: φωτεινός Λογγίνος: ρήτορας Λυκούργος: ο ως λύκος συμπεριφερόμενος Λάμπρος: λαμπρός Λατίνος: ο καταγόμενος από το Λάτιο Λευκή: φωτεινή, λαμπρή Λάουρα: δάφνη, δάφνινο στεφάνι 

Μ Μελπομένη: τραγουδίστρια Μενέλαος: αυτός που μένει με το λαό Μαλαχίας: μαλακός Μάξιμος: μέγιστος Μάρκος: φιλοπόλεμος Μεθόδιος: μεθοδικός Μελέτιος: αυτός που δείχνει ενδιαφέρον Μαρίνα: θάλασσα Μαρίνος: ο θαλασσινός Μαγδαληνή: από τα Μάγδαλα-Πύργος Μάρκελλος-α: υποκ. Άρης Μαρία: πικρή, ανυπότακτη Μαρκιανός: ο υιοθετημένος Μιχάλης: ποιος είναι σαν το Θεό; Ματθαίος-ίλδη: δώρο Θεού Μηνάς: αυτός που στέλνει μηνύματα Μελάνη-Μελανία: μελαχρινή Μιράντα: θαυμαστή Μυρσίνη: μυρτιά Μάγια: όχι πολύς, ανεπαρκής Μαντώ: μάντις Μερόπη: θνητός άνθρωπος, βροτός Μιλτιάδης: κοκκινωπός, στο χρώμα του αίματος Μορφέας: μορφή Μωυσής: βγαλμένος απ΄ έξω, σωσμένος(απ΄το νερό) (βιβλ. άποψη) 

Ν Ναϊάς: πηγή, κρήνη Νικηφόρος: θέλγει τη νίκη Νήφων: νηφάλιος Νεφέλη:νέφος, σκότος Ναταλία: λουλούδι Νικήτας: νικητής Νεόφυτος: καινούρια βλάστηση Νέστορας: αυτός που επιστρέφει ευτυχής Νεκτάριος: γλυκός χυμός Νικόλαος: ο χαρίζων στο λαό Ναθαναήλ: ο Θεός έχει δώσει 

Ξ Ξένη: φιλόξενη Ξενοφών: ηχεί παράξενα 

Ο Οδυσσέας: αντικείμενο οργής Ορέστης: ορεινός και και Ορέστης: ορεινός Ορέστης: μετριόφρων Ονούφριος: σκεπτικός Όλγα: ευτυχισμένη Ολυμπιάς: βουνό, Όλυμπος Όθων: πλούτη, περιουσία 

Π Πρισκίλλη: παλιά Πάμφιλος: φίλος όλων Πολύκαρπος: γόνιμος Πηγή: πάγος Πατρίκιος: πατέρας Παύλος: μικρός Πέτρος: λιθάρι Προκόπης: προκομμένος Παγκράτιος: πανίσχυρος Παρασκευάς,ή: προετοιμασία Παντελεήμων: τους πάντες ελεεί Πρόδρομος: αυτός που προηγείται Πελαγία: η πελαγινή, η πελαγίσια Πλάτων: ο ευρύστερνος Πανδώρα: η έχουσα όλα τα δώρα Πάτροκλος: αυτός που έχει ένδοξο πατέρα Περικλής: φημισμένος Πηνελόπη: είδος πουλιού Περσεφόνη: αυτή που προσφέρει αφθονία Παυσανίας: αυτός που ανακουφίζει από τη θλίψη Περσεύς: καταστροφέας Πολυχρόνης: αυτός που ζει πολλά χρόνια Πιλάτος: δόρυ, ακόντιο 

Ρ Ρεβέκκα: παχουλή Ρεγγίνα: βασίλισσα Ραφαήλ: ο Θεός έχει θεραπεύσει Ρωμανός: σφριγηλός Ραχήλ: προβατίνα Ρήγας: βασιλιάς 

Σ Σίλβεστρος: ασημένιος Συμεών: αυτός που έχει ακούσει το Θεό Σαββίνος-α: αναπαυόμενος Σεραφείμ: φλεγόμενος άγγελος Σίμων-ώνη: αυτός τον οποίο άκουσε ο Θεός Σαμψών: ήλιος Σίλας: πράος Σωτήρης-ία: λυτρωτής Σαμουήλ: όνομα του Θεού Σαλώμη: ειρήνη Σοφοκλής: δοξασμένος, σοφός Σταύρος: στύλος Σαββάτιος: αναπαυμένος Σέργιος: αυτός που του αρέσει ο περίπατος, το σεργιάνι Σωκράτης: δυνατός Σεβαστιανός-ή: αποσυρόμενος Στυλιανός-ή: αστέρι και Στυλιανός: στύλος Σύλβια: δάσος Σάββας: Σάββατο Σπυρίδων-ούλα: ο εύπορος, που έχει πολύ σιτάρι Στέφανος-ία: στεφανωμένος Σίσυφος: πανούργος 

Τ Τατιανή: αυτή που τακτοποιεί Τιμόθεος: τίμα το Θεό Τρύφων: φιλήδονος Ταράσιος: ταραχοποιός Τίμων: τιμημένος Τριαντάφυλλος-ιά: ρόδινος Τίτος: ο χαίρων σεβασμού Τερέζα: από το ελλην. θερίζω δηλώνοντας γονιμότητα και κατ΄ άλλους από το τοπωνύμιο Θήρα 

Υ Φ Φαίδων: χαρούμενος, γελαστός Φωκίων: φώκια Φώτης-εινή: φανέρωση του Θεού Φλαβιανός: ξανθός Φιλοθέη: αγαπά το Θεό Φιλήμων: φιλικός Φεβρωνία: εξαγνισμένη Φλώρα: λουλούδι Φανούριος-ία: αυτός που φωτίζει, που φανερώνει Φίλιππος: φίλος των αλόγων Φαίδρα: λαμπερή Φιλάρετος-η: φίλος της αρετής 

Χ Χαράλαμπος-ία: αυτός που λάμπει από χαρά Χρύσανθος-άνθη: χρυσό λουλούδι Χριστόφορος: ο φέρων το Χριστό Χριστίνα: χρισμένη Χαριτίνη: χαριτωμένη Χρυσή: μαλαματένια Χρήστος-ίνα: ο χρηστός, ο ηθικός Χαρίλεια: χάρις-δόξα Χαρίλαος: χάρις του λαού 

Ψ Ω Ωρίων: ώρα, φροντίδα Βοηθήματα: Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσης Γ. Μπαμπινιώτη, Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης Henry G.Liddell- Robert Scott.
Πηγή: Τι λες τώρα