Thursday, April 27, 2017

«Το εθνικό κίνημα των Ελληνοκυπρίων 1950-1960», Σοφίας Αργυρίου

Παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο της 
Σοφίας Αργυρίου 
στο Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα
Μετά από πολύχρονη έρευνα και μελέτη, τη Δευτέρα 3 Απριλίου, 2017 η Σοφία Αργυρίου παρουσίασε το βιβλίο της, «Το εθνικό κίνημα των Ελληνοκυπρίων 1950-1960».
 
 
Τις θεωρίες του εθνικισμού παρουσιάζει στο νέο της βιβλίο η συγγραφέας, Σοφία Αργυρίου, η οποία αντιμετωπίζει τον αντιαποικιακό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου 1955-59 με το πρίσμα της μετα-αποικιακής κριτικής, όπως λέχθηκε κατά την παρουσίαση του βιβλίου της.
Στη λιτή, αλλά όμορφη εκδήλωση στο Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα μίλησαν για το βιβλίο της ο Πέτρος Παπαπολυβίου, η Δέσποινα Παπαδημητρίου και ο Τάσος Ζατζηαναστασίου. 
Τη συγγραφέα καλωσόρισε στο Σπίτι της Κύπρου η Μορφωτικός Σύμβουλος της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μαρία Παναγίδου, η οποία προλογίζοντας την εκδήλωση αναφέρθηκε στο σημαντικό ερευνητικό έργο της.
Η συγγραφέας Σοφία Αργυρίου

Wednesday, April 26, 2017

Ονησίφορος Ονησιφόρου, Κώδικας Διακυβέρνησης στο δημόσιο τομέα

Σεμινάριο 
Του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου (ΣΕΛΚ) με θέμα: 
Public Sector Governance-Enhance the trust in the public and wider public sector
Ο Ονησίφορος Ονησιφόρου, διευθυντής εσωτερικού ελέγχου ΡΙΚ, στο βήμα, παρουσιάζει το θέμα του για τον Κώδικα Διακυβέρνησης στο δημόσιο τομέα.

Στο πάνελ από αριστερά, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Πέτρος Φλωρίδης και Χρυστάλλα Ασημένου.
Ο Ονησίφορος Ονησιφόρου, εσωτερικός ελεγκτής του ΡΙΚ, εξηγεί μεταξύ άλλων, πώς ετοιμάστηκε και εφαρμόστηκε ο Κώδικας Διακυβέρνησης του ΡΙΚ, από τον Ιανουάριο του 2011, καθιστώντας το ΡΙΚ τον πρώτο και μοναδικό ημικρατικό οργανισμό στην Κύπρο που έχει κώδικα διακυβέρνησης.
Το σεμινάριο που έγινε στο Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο οργάνωσε ο Σύνδεσμος Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου, για προώθηση του Κώδικα Διακυβέρνησης στο δημόσιο τομέα.
Πιο κάτω η ενδιαφέρουσα παρουσίαση του Ονησίφορου Ονησιφόρου.
 
 
 
 
 
Η συμμετοχή ήταν μαζική και οι ερωτήσεις πολλές.

Tuesday, April 25, 2017

«Το αόρατο ρήγμα: Θεσμοί και συμπεριφορές της ελληνικής οικονομίας», Αρίστος Δοξιάδης

Χωρίς τη διόγκωση του τομέα των εμπορεύσιμων, πράγμα αρκετά δύσκολο, η Ελλάδα, προβλέπει ο Δοξιάδης, θα μετατραπεί σε Ανατολική Γερμανία, όλοι θα γινόμαστε σταθερά φτωχότεροι.
Πώς λειτουργεί η ελληνική οικονομία στην πράξη; Σε τι διαφέρει από άλλες δυτικές οικονομίες; Με ποιες δυνάμεις και ποιες πρακτικές μπορούμε να ξεπεράσουμε την κρίση;

Οι απαντήσεις δεν βρίσκονται στους αριθμούς της μακροοικονομίας, ούτε σε απλοϊκές αφηγήσεις για ολιγάρχες, τοκογλύφους, συνδικαλιστές και αργόμισθους.

Βρίσκονται στα σχέδια των οικογενειών, στο μέγεθος των επιχειρήσεων, στον τρόπο που παράγουμε, στην οργάνωση του κράτους, στις λεπτομέρειες των νόμων, στα κίνητρα των πολιτικών. Οι θεσμοί, είτε επίσημοι είτε άτυποι, και οι καθημερινές συμπεριφορές, διαμόρφωσαν την οικονομία που κατέρρευσε το 2009, και αυτά θα διαμορφώσουν την οικονομία που αναδύεται.

Το βιβλίο ανασυνθέτει την πολιτική οικονομία της Ελλάδας με τα εργαλεία της νεοθεσμικής σχολής. Συγκεράζει την καθημερινότητα με τα μακρομεγέθη, τους "ανθρώπους'" με τους "αριθμούς", το τοπικό με το παγκόσμιο. Αρχίζει με παραδείγματα από τον τουρισμό, τη ναυτιλία, τη γεωργία, τη δημόσια διοίκηση και από άλλες δραστηριότητες, και φθάνει στα ελλείμματα, στην ανεργία, και στη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Με απλά λόγια και ανθρώπινους όρους, περιγράφει τι σημαίνει η μετάβαση από την στρεβλή ευμάρεια της μεταπολίτευσης σε μια παραγωγική και εξωστρεφή ανάπτυξη.

Η αδυναμία της Ελληνικής οικονομίας
Το «Αόρατο ρήγμα» αφορά αυτή ακριβώς την αδυναμία της ελληνικής οικονομίας, την έλλειψη βάθους της εξαιτίας του γεγονότος ότι κυριαρχείται από δραστηριότητες που δεν είναι διεθνώς εμπορεύσιμες.
 «… Στους δύο τομείς (σ.σ. εμπορευσίμων και μη προϊόντων και υπηρεσιών )… » γράφει ο Δοξιάδης «…κυριαρχούν διαφορετικές νοοτροπίες. Και στους δύο υπάρχουν μικροί και μεγάλοι, καιροσκόποι και συνεργάσιμοι, τίμιοι και απατεώνες. Η μεγάλη διαφορά δεν έγκειται στο αν απαιτούν πολλά κεφάλαια, αν έχουν καλή οργάνωση και μεγάλες ιεραρχίες, αν βλέπουν πέντε μήνες η πέντε χρόνια μπροστά, έγκειται στο πώς αντιλαμβάνονται το οικονομικό περιβάλλον, που βρίσκονται οι ευκαιρίες και οι κίνδυνοι.

Η στρατηγική του επιχειρηματία των εμπορεύσιμων κλάδων εστιάζεται στα ερωτήματα: Σε ποια αγορά μπορώ να στοχεύσω; Είμαι καλύτερος και φθηνότερος από τον ξένο ανταγωνιστή; Τι αλλαγές πρέπει να κάνω στο προϊόν και την παραγωγή για να μη μου πάρουν την αγορά; Ακόμα και αν παράγω μόνο για την ελληνική αγορά, πώς θα κρατήσω το κόστος μου σε λογική απόσταση από το εισαγόμενο προϊόν; Ενώ ο επιχειρηματίας των μη εμπορεύσιμων κλάδων εστιάζει σε ερωτήματα όπως: Πόσες άδειες θα δοθούν στους ανταγωνιστές μου; Πόσες μέρες εκπτώσεων θα επιτραπούν φέτος; Τι περιθώριο κέρδους θα μου ορίσει το υπουργείο; … Το ρήγμα των δύο τομέων ήταν αόρατο. Δεν ταυτιζόταν με τις γνωστές διαχωριστικές γραμμές της πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ είχαν τα προπύργιά τους σε διαφορετικούς χώρους αλλά πάντα σε μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες: Το ΠΑΣΟΚ στην ΑΔΕΔΥ, στις ΔΕΚΟ, στην ΟΤΟΕ-δηλαδή στους μισθωτούς αυτού του τομέα. Η ΝΔ στους ελευθεροεπαγγελματίες γιατρούς και δικηγόρους, στους εμπόρους, τους ταξιτζήδες, στους φαρμακοποιούς –δηλαδή στους μικροεπιχειρηματίες του ίδιου τομέα. Και τα δύο κόμματα είχαν στενή σχέση με μεγαλοεπιχειρηματίες πάλι του ίδιου τομέα: εργολάβους, προμηθευτές όπλων και εξοπλισμού. Από τις εμπορεύσιμες δραστηριότητες δεν έβγαιναν θέματα στα δελτία, δεν έμπαιναν εκπρόσωποι στη Βουλή, δεν επηρεαζόταν η εργατική νομοθεσία και δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη στήριξη από το κράτος…».

Χωρίς τη διόγκωση του τομέα των εμπορεύσιμων, πράγμα αρκετά δύσκολο λόγω του ασφυκτικού περιορισμού της ρευστότητας, η Ελλάδα, προβλέπει ο Δοξιάδης, θα μετατραπεί σε δεύτερη Ανατολική Γερμανία, όλοι θα γινόμαστε σταθερά φτωχότεροι, οι καλύτεροι θα φεύγουν. Για την πιο ανώδυνη υπέρβαση της ύφεσης προτείνει λοιπόν μια «καλύτερη λιτότητα» με μεγαλύτερη περικοπή των δαπανών του δημοσίου για κατανάλωση και συγκέντρωση των υπαρχόντων και μελλοντικών πιθανών πρόσθετων πόρων στην εξαγωγική δυνατότητα της χώρας. Από αυτή την άποψη είμαστε χειρότερα από κάθε άλλη χώρα που μπήκε ή βρίσκεται σε μνημόνιο. Αν είχαμε υπολογίσει τις εξαγωγές (ρυθμός αύξησης) της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, το ΑΕΠ θα ήταν 9 δισ. υψηλότερο και τα κρατικά έσοδα 3 δισ. περισσότερα. Αλλά η εσωτερική υποτίμηση μέχρι τώρα μας βοήθησε πολύ λιγότερο από τις άλλες χώρες διότι δεν είχαμε τις επιχειρήσεις που θα μας έβγαζαν από την κρίση.

Ο Δοξιάδης προβλέπει ότι για να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης θα πρέπει το 10-15% του εργατικού δυναμικού να αναζητήσει νέα απασχόληση, σε άλλο αντικείμενο. Οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν θα είναι σε μη εμπορεύσιμους κλάδους. Οι άνθρωποι θα μετακινηθούν σε μικρές επιχειρήσεις των εμπορεύσιμων κλάδων που είτε θα μεγαλώσουν είτε θα ιδρυθούν. Μέχρι τώρα μετακινούνται επειδή δεν έχουν δουλειά για αρνητικούς λόγους αλλά ο Δοξιάδης σημειώνει -και σωστά- ότι αυτό δεν αρκεί.

Το «Αόρατο ρήγμα» μιλάει για την ουσία της κρίσης, την έλλειψη βάθους της ελληνικής οικονομίας, με τρόπο απλό, μέσα από την πραγματικότητα επιχειρήσεων, των θεσμών που τις περιβάλλουν, αναλύοντας τις αιτίες της κρίσης για να κοιτάξει μπροστά. Είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία για την κρίση και ίσως το πιο χρήσιμο.
Ο Αρίστος Σ. Δοξιάδης γεννήθηκε το 1951, μεγάλωσε στην Αθήνα, και σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και οικονομικά στo Χάρβαρντ και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με μελέτες δημόσιας πολιτικής για το ελληνικό κράτος και για διεθνείς οργανισμούς. Συμμετείχε σε πιλοτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την καταπολέμηση της φτώχειας σε όλη την Ευρώπη, και στη συνέχεια διοίκησε εταιρίες συμβούλων επιχειρήσεων. Από το 1995 εργάζεται σε Εταιρείες Επιχειρηματικών Συμμετοχών (venture capital) για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Έχει αξιολογήσει εκατοντάδες επιχειρηματικά σχέδια, και έχει συνεργαστεί από κοντά με δεκάδες επιχειρηματίες. Από το 2010 γράφει άρθρα για την κρίση και τους θεσμούς στην ελληνική οικονομία. Ιστολογεί στο aristosd.wordpress.com. Το "Αόρατο ρήγμα" είναι το πρώτο του βιβλίο.

Thursday, April 20, 2017

Σίσυφος "Το σύμβολο του μάταιου αγώνα"

Η Ελληνική Μυθολογία προσφέρει πληθώρα διδακτικών μύθων που ζωογονούν την φαντασία. 
Κανένα όμως δεν βρήκα ποτέ τόσο συναρπαστικό αλλά και τραγικό όσο αυτόν του Σίσυφου, ο οποίος ενώ γνωρίζει την ματαιότητα της προσπάθειάς του παρόλα αυτά συνεχίζει χωρίς καμιά ελπίδα για επιτυχία. 

Είναι ο χωρίς κέρδος εργάτης που η ύπαρξή του ασκείται να ολοκληρώνει ένα αέναο τίποτα !!
Αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να καταβληθεί για τα γήινα και ασυγχώρητα πάθη του!
Έτσι, ο Σίσυφος κατέληξε το σύμβολο του μάταιου αγώνα.


Ο Camus υποστηρίζει πως ο Σίσυφος γεύεται για μια πολύ σύντομη στιγμή την ελευθερία, εκείνη τη μοναδική στιγμή που έχει τελειώσει με το σπρώξιμο του βράχου και δεν χρειάζεται ακόμα να ξεκινήσει από την αρχή. 


Αλλά αυτό είναι αρκετό για να βρει τη δύναμη να συνεχίσει; Ο συνεχής αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει την ανθρώπινη καρδιά; Κάποιοι γνωρίζετε την ιστορία του, κάποιοι όχι.

Θα προσπαθήσω χωρίς να σας κουράσω να σας την θυμίσω. Άλλωστε την αγαπώ αυτήν την ιστορία..Βρίσκω ομοιότητες με τις δικές μας ιστορίες των σύγχρονων Ελλήνων.
Μη με ρωτήσετε γι αυτές... Βρείτε τις μόνοι σας και σκεφθείτε αυτό που δεν σκέφθηκε εκείνος για να απαλλαγεί από το μαρτύριό του.


Γνωρίζετε όμως γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Άλλος έκανε την ζαβολιά και άλλος την πλήρωσε ,ως συνήθως. Όλα άρχισαν λοιπόν όταν ο Δίας αποπλάνησε την Αίγινα την κόρη του ποταμού και θεού Ασωπού. Ο Ασωπός ζήτησε από τον Σίσυφο -την κουτσομπόλα της εποχής - να του πει τι γνωρίζει και αυτός συμφώνησε να τα μαρτυρήσει όλα με αντάλλαγμα μια πηγή με νερό που θα αναβλύζει ασταμάτητα από την ακρόπολη της πόλης του. Πουλήθηκε με λίγα λόγια...


Ο Σίσυφος καθώς γνώριζε τα πάντα για τα τεκταινόμενα τα είπε στον Ασωπό και στη συνέχεια ο Ασωπός καταδίωξε τον Δία. Αλλά ο Δίας, ως Δίας γλίτωσε και αποφάσισε να τιμωρήσει τον μαρτυριάρη τον Σίσυφο που παρά λίγο να του κλείσει το ..παλάτι..!! Έτσι έστειλε τον Σίσυφο στον Άδη και ύστερα από πολλές περιπέτειες στον κάτω κόσμο , αλλά και απολαύσεις στον πάνω κόσμο ο Σίσυφος κατέληξε να σπρώχνει τον βράχο στο ψηλό βουνό που όταν έφθανε στην κορυφή , κατρακυλούσε και πάλι στην κοιλάδα...


Αναρωτιέμαι τώρα εγώ πόσοι Σίσυφοι υπάρχουν ανάμεσά μας που θα ‘πρεπε να παραδειγματιστούν και να ψάξουν για λύση και να μην παρακολουθούν στωικά τον βράχο να επιστρέφει στην κοιλάδα;

Ο σύγχρονος εργαζόμενος πορεύεται καθημερινά με τους ίδιους στόχους και η μοίρα του δεν είναι λιγότερο παράλογη. Αλλά το τραγικό είναι ότι μόνο σε σπάνιες στιγμές αυτό το συνειδητοποιούμε.

"Το μαρτύριο του Σίσυφου"
Πίνακας Τιτσιάνο Βετσέλλιο ή Τιτσιάνο (Tiziano Vecèllio ή Vecelli)