Γεώργιος Παπανικολάου: Έφυγα Από Την Ελλάδα Με Σπασμένα Φτερά...

"Έφυγα από την Ελλάδα με σπασμένα φτερά και νόμιζα πως δεν θα μπορούσα πια ποτέ να πετάξω.

Όλοι γύρω μου με θεωρούσαν ως ένα ναυαγισμένο ιδεοπαθή και άρχισα σιγά σιγά να το πιστεύω και εγώ ο ίδιος... Ευτυχώς εδώ βρήκα άλλο κόσμο, άλλους ανθρώπους με πλατύτερες ιδέες με ευγενέστερα αισθήματα με υψηλότερα ιδεώδη και μπόρεσα να μπω πάλιν εις τον δρόμον μου. Για πρώτην φορά στην ζωήν μου ημπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος. Έχω γύρω μου ζωήν που κοιτάζει μπροστά εις το μέλλον και όχι οπίσω εις το παρελθόν. 

 
Η Ελλάς είναι ένα παμμέγιστον νεκροταφείον επάνω εις το οποίον είναι στημένα τα πέτρινα αγάλματα των αρχαίων σοφών. Πίσω, πίσω, πίσω. Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου. Ο αμερικανός ή ο ευρωπαίος όταν του πω ότι είμαι επιστήμων και δεν κάνω τίποτε άλλο από το να ερευνώ με θεωρεί όχι μόνον ως χρήσιμον στοιχείο, αλλά ως κάτι ανώτερο από τους κοινούς ανθρώπους. Ο έλλην με θεωρεί απεναντίας ως ένα άχρηστον όν και όχι μόνον άχρηστον αλλά και επικίνδυνον ως ένα είδος φρενοπαθούς, ο οποίος έχει καταληφθεί από μανίαν μέσα εις το νεκροταφείον του (...)"
 
"Ο Γεώργιος Παπανικολάου περιγράφει τις συνθήκες της "πόρνης ρωμιοσύνης" των καιρών του. Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Ποιος ήταν ο Γιώργος Παπανικολάου
Το Τεστ Παπ δεν χρειάζεται φυσικά συστάσεις, το ξέρει καλά κάθε γυναίκα στον πλανήτη.

Ο ιατρικός έλεγχος για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας έχει σώσει εκατομμύρια ζωές, αναγορεύοντας τον εφευρέτη του σε έναν από τους θρύλους της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης!

Το όνομα του Παπανικολάου υπάρχει σε κάθε στόμα, με το Τεστ Παπ να γίνεται ορόσημο της σύγχρονης έρευνας αιχμής.

Ποιος ήταν όμως ο περίφημος γιατρός που άλλαξε τον ρου της ιστορίας μιας νόσου που διεκδικεί ακόμα και σήμερα βαρύτατο φόρο αίματος;

Πρώτα χρόνια
Ο Παπανικολάου γεννιέται στην Κύμη της Εύβοιας στις 13 Μαΐου 1883, με τον μικρό Γιώργο να λατρεύει από νωρίς τη θάλασσα. Πέρασε ατέλειωτα απογεύματα ατενίζοντας τη χάρη της, ονειρευόμενος τη μέρα που θα ήταν επιτέλους σε ηλικία να ακολουθήσει καριέρα ναυτικού.

Η μοίρα είχε ωστόσο άλλα βάλει για την τύχη του νεαρού Γιώργου, με τον Παπανικολάου να καλείται να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του, επίσης γιατρού (και επί μακρόν δημάρχου της Κύμης).

Φοιτητική περίοδος
Ο Παπανικολάου γίνεται δεκτός στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών, όπου και ολοκληρώνει με επιτυχία τις σπουδές του το 1904. Αποφασίζει κατόπιν να αφιερωθεί στη βιολογική έρευνα, έναν σχετικώς νέο κλάδο, στα σπάργανα ακόμη στην Ελλάδα, γι' αυτό και καλείται να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία.

Γράφεται στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1907, από το οποίο και θα πάρει το διδακτορικό του στη βιολογία το 1910. Θα επιστρέψει κατόπιν στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1914, και θα παντρευτεί την Ανδρομάχη Μαυρογένη.

Ο κλάδος που επέλεξε ωστόσο να αφιερωθεί υποδείκνυε Αμερική: οι τεχνολογίες αιχμής και το φιλόξενο πλαίσιο έρευνας των πανεπιστημίων των ΗΠΑ αποτέλεσαν μονόδρομο για τον Παπανικολάου.

Το 1913 αναχωρεί λοιπόν για τον Νέο Κόσμο, με κατεύθυνση το φημισμένο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, στο οποίο και θα εκλεγεί λίγο αργότερα τακτικός καθηγητής της Ιατρικής Σχολής. Δεν θα επέστρεφε ποτέ πια στη χώρα του...

Η Μέθοδος Παπανικολάου
Ήταν λοιπόν στη Νέα Υόρκη που οι έρευνες του περίφημου γιατρού θα απέδιδαν καρπούς, όταν θα ανακάλυπτε μια προγνωστική μέθοδο κολοσσιαίας σημασίας για όλες τις γυναίκες του πλανήτη. Με τις αντίστοιχες μελέτες του να ξεκινούν το 1923, ο Παπανικολάου θα επινοούσε μια τεχνική γυναικολογικού προσυμπτωματικού ελέγχου που θα του έδινε τη δυνατότητα να ανιχνεύει προκαρκινικές αλλοιώσεις και να αντιπαρατίθεται αποφασιστικά μαζί τους πριν εξελιχθούν σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Η ανακάλυψή του ήταν πράγματι αστρονομικής σημασίας, καθώς μιλάμε για μια εποχή που η διάγνωση του -συνήθως ασυμπτωματικού- τραχήλου της μήτρας ήταν ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Κι όταν τελικά πιστοποιούταν ότι η γυναίκα έπασχε από το συγκεκριμένο νεοπλασματικό είδος, ήταν συνήθως πολύ αργά για τη ζωή της, ακόμα και με τις επιθετικές θεραπείες του καιρού να μην αποδίδουν τους προσδοκώμενους καρπούς.

Η Μέθοδος Παπανικολάου έμελλε να το αλλάξει αυτό, καθώς ήταν σε θέση να ανιχνεύει τις κυτταρικές αλλοιώσεις πριν μετατραπούν σε καρκινικές. Με την πρόωρη διάγνωσή τους, οι αλλοιώσεις ήταν θεραπεύσιμες, δίνοντας επιπλέον τη δυνατότητα στη γυναίκα να κυοφορήσει και να αποκτήσει παιδιά.

Αντιδράσεις
Η τεχνική του Παπανικολάου ήταν ένα μνημειώδες ιατρικό επίτευγμα, δεν έγινε ωστόσο δεκτή από την επιστημονική κοινότητα με τυμπανοκρουσίες. Όπως συμβαίνει συνήθως στην ιστορία της επιστήμης, η επαγγελματική νομιμοφροσύνη ανθίσταται στην αλλαγή, καθιστώντας τις «επαναστάσεις» σχεδόν ανεπιθύμητες.

Παρά το γεγονός λοιπόν ότι η ανακάλυψη του έλληνα γιατρού έλαβε χώρα το 1928, έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '40 για να κοπάσουν οι αντιδράσεις και να αποκτήσει την καθολική συναίνεση της ιατρικής κοινότητας. Η πρώτη δημοσίευση μάλιστα του Παπανικολάου για τα οφέλη της χρήσης της κυτταρολογικής μεθόδου στη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας (1928) έγινε δεκτή με ιδιαίτερο σκεπτικισμό, με την κρατούσα ιατρική πεποίθηση του καιρού να τη θεωρεί πρακτικά αδύνατη.

Ακόμα κι έτσι βέβαια, θα χρειάζονταν πολλά περισσότερα χρόνια για να γενικευτεί η χρήση του και να φτάσει το Τεστ Παπ σε όλες τις γυναίκες της οικουμένης. Η Εύα Περόν, για παράδειγμα, πέθανε το 1952 στην Αργεντινή από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (σε ηλικία 33 ετών), σε μια χώρα που το Τεστ Παπ δεν θα χορηγούταν παρά από τα μέσα της δεκαετίας του '60.

Από την επικράτηση του Τεστ Παπ σε παγκόσμια κλίμακα, οι θάνατοι από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας έχουν μειωθεί σήμερα περισσότερο από 70%...

Εκτόξευση στη δόξα
Ο απόηχος του Τεστ Παπανικολάου δεν περιορίζεται μόνο στη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας. Η έρευνά του θα άνοιγε νέους δρόμους στην ιατρική έρευνα και θα θεμελίωνε ένα νέο πρωτόκολλο μελέτης του καρκίνου, το όποιο έμελλε να αποδώσει ζηλευτούς καρπούς στο μέλλον.

Οι εργασίες του δρος Παπανικολάου υπερβαίνουν τις 100, ενώ οι διακρίσεις με τις οποίες τιμήθηκε για το έργο του είναι πολυάριθμες και σημαντικότατες, όπως το Albert Lasker Award for Clinical Medical Research το 1950 και το Μετάλλιο Τιμής της Αμερικανικής Εταιρίας Καρκινολογίας το 1952. Μέχρι και στο γραμματόσημο των ΗΠΑ μπήκε το πρόσωπό του, γεγονός ιδιαίτερα δύσκολο και συνάμα ακραία τιμητικό για την Αμερική.

Το 1961, ο Παπανικολάου θα μετακόμιζε στο Μαϊάμι της Φλόριντα για να ιδρύσει το Αντικαρκινικό Ερευνητικό Ινστιτούτο στο Πανεπιστήμιο της πόλης, που θα έφερε το όνομά του (Papanicolaou Cancer Research Institute), θα τον προλάβαινε ωστόσο ο θάνατος το 1962, λίγο πριν από τα εγκαίνια του κέντρου.

Ο κορυφαίος ερευνητής έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου 1962, σε ηλικία 78 ετών, όταν τον πρόδωσε η καρδιά του. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε από την Εύβοια και κατέκτησε σύσσωμο τον ιατρικό κόσμο τα είχε πράγματι καταφέρει πολύ καλύτερα απ' όσο θα έλπιζε ο γιατρός πατέρας του...

Πηγή:newsbeast.gr

Το Δικαίωμα στην Αλήθεια, Εκφάνσεις και εφαρμογές στο Διεθνές Δίκαιο, Βιργινία Μπαλαφούτα

Από τις εκδόσεις «Ι.Σιδέρης» κυκλοφόρησε η μελέτη της 

Βιργινίας Μπαλαφούτα 

«Το Δικαίωμα στην Αλήθεια – Εκφάνσεις και εφαρμογές στο Διεθνές Δίκαιο»

Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζεται το δικαίωμα στην αλήθεια, ένα σύγχρονο και υπό διαμόρφωση δικαίωμα, ιδιαίτερης σπουδαιότητας, καθώς σχετίζεται με σοβαρές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου. Πρόκειται για το δικαίωμα των θυμάτων και των οικείων τους να γνωρίζουν την πλήρη αλήθεια για τα γεγονότα που συνέβησαν, τους αυτουργούς, την τύχη και τον τόπο όπου βρίσκονται τα θύματα, τους λόγους που οδήγησαν στη θυματοποίηση του ατόμου.

Επιχειρείται η σύνθεση ενός επαρκούς και συμπαγούς νομοθετικού, νομολογιακού και θεσμικού πλαισίου για την ενδυνάμωση του δικαιώματος. Αναλύεται μια σειρά σχετικών αποφάσεων του Διαμερικανικού και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Υπογραμμίζεται η αλληλοσύνδεσή του με τη μεταβατική δικαιοσύνη.

Εμβαθύνοντας στο δικαίωμα, αναδεικνύεται πώς τέμνει τους τρεις προαναφερθέντες κλάδους του Διεθνούς Δικαίου, αποτελεί ενοποιητικό στοιχείο αυτών, ισχυροποιείται από αυτούς, και συμβάλλει στην ενδυνάμωσή τους καθώς και στην ενδυνάμωση του Διεθνούς Δικαίου εν συνόλω.

Ως μελέτες περιπτώσεων εξετάζονται: το ζήτημα των αγνοουμένων στην Κύπρο και το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων προς την Ελλάδα. Επί των ζητημάτων αυτών κατατίθενται προτάσεις για την υπέρβαση τυπικών ζητημάτων που έχουν εμποδίσει μέχρι και σήμερα την απονομή δικαιοσύνης.

Το δικαίωμα στην αλήθεια συμβάλλει στην προάσπιση της διεθνούς ειρήνης και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, στην πρόληψη και καταστολή των διεθνών εγκλημάτων, στην ατομική και συλλογική αποκατάσταση, στη μη παρέμβαση της πολιτικής στο Διεθνές Δίκαιο, στη διεύρυνση του πεδίου της ατομικής προσφυγής· θα μπορούσε δε να συνδράμει στη διαδικασία «εξανθρωπισμού του Διεθνούς Δικαίου», καθώς λειτουργεί με μοναδικό διακύβευμα το δίκαιο και τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο…

Εγκώμια στην παρακμή των Ελλήνων του πνεύματος, Άντη Ροδίτη

57 χρόνια μετά την δι’ «ανεξαρτησίας» «απελευθέρωσή» μας, χρειάζεται να επιβεβαιωθεί ξανά η ηθική και στρατιωτική ήττα της Αποικιοκρατίας στον τόπο μας, των μεθόδων και των νοσταλγών της! 

Μια από τις μεθόδους της Αποικιοκρατίας ήταν και η λογοκρισία, που λειτουργούσε μέσα στο πλαίσιο «εμείς κρατάμε την εξουσία και δεν έχουμε να δώσουμε λογαριασμό σε κανέναν». Με μια διαφορά: Έστω δόλια και υποκριτικά οι Άγγλοι κρατούσαν τα προσχήματα και συζητούσαν καμιά φορά με τους υποτελείς Κυπρίους, ενώ υπάρχουν σημερινοί Κύπριοι, κατέχοντες διαφόρων ειδών θέσεις εξουσίας που… απτόητοι, ειλικρινέστατα και ευθέως δεν καταδέχονται να συζητήσουν με τους ομοεθνείς «υποτελείς» συμπατριώτες τους οτιδήποτε δεν τους βολεύει!

Τέτοια παρουσιάζεται να είναι και η Κριτική Επιτροπή Γραμμάτων των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Πέρα από την πρόσφατη (2016) απόπειρα περιθωριοποίησης από την Επιτροπή της κριτικής ανάλυσης των Γραμμάτων στη Μητέρα του Κώστα Μόντη, επειδή ακριβώς αποκαλύπτει τη σκέψη και τις επισημάνσεις του ποιητή αναφορικά με την αλλοίωση του αγώνα και της ταυτότητας των Κυπρίων (στο ίδιο πάντα πλαίσιο αφελληνισμού της Κύπρου), η Κριτική Επιτροπή άσκησε και παλαιότερα, αποικιοκρατικού και στεγνά εξουσιαστικού τύπου λογοκρισία και σε άλλους, πρωτίστως στην ποίηση του Παντελή Μηχανικού (1926-1979) ο οποίος είχε επίσης δοκιμάσει με τους στίχους του να αφυπνίσει το κοινό, όπως και ο Μόντης.

Το κυρίως θέμα εδώ είναι το μνημείο για τους Άγγλους φονευθέντες που ζητά ο Πέτρος Παπαπολυβίου να ανεγείρουμε στην ελεύθερη Κύπρο. Τα επιχειρήματα που παραθέτει («για να παρακινηθούν οι βρετανικές αρχές να αποδώσουν επιτέλους τις ανάλογες οφειλόμενες και πρέπουσες τιμές και στους δικούς μας νεκρούς κ.λπ.») έχουν να κάμουν, όπως είναι φανερό, με αυτήν ακριβώς τη «νεοελληνική νοοτροπία» μερικών, η οποία ενώ θέλει να παρουσιάζεται ως ακραιφνώς ελληνοπρεπής και πατριωτική, στην ουσία μαστίζεται από τέτοια αισθήματα κατωτερότητας -νιώθει, χωρίς να έχει τη δύναμη να το παραδεχτεί, κατωτερότητα- ώστε να έχει ανάγκη την εκ μέρους των Άγγλων αναγνώριση της αξίας του απελευθερωτικού μας αγώνα και των ηρώων του! Για να παρακινηθούν, λέει, οι Άγγλοι ν’ αναγνωρίσουν τον αγώνα μας και ν’ αποδώσουν τις «πρέπουσες» τιμές στους πεσόντες μας! Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να έχουμε τόσο ξεπέσει τελικά, να έχουμε τόση ανάγκη ν’ αναγνωρίσουν την αξία του Αγώνα μας οι μέχρι αυτή τη στιγμή αντιμαχόμενοι την ελευθερία μας, την καταπατηθείσα με το αποικιοκρατικό πρόσχημα του «εκπολιτισμού» μας ελευθερία μας, για να βεβαιωθούμε εμείς για την αξία του αγώνα μας;

Ποιοι, πράγματι, μπορεί να νιώθουν ενοχλημένοι από μια «αποδομητική» (με αγγλικά, βέβαια, κριτήρια) συμπεριφορά των Άγγλων έναντι του αγώνα της ΕΟΚΑ, παρά εκείνοι που αναγνωρίζουν αληθινό «πολιτισμό» σε μια νοοτροπία που θέλησε να δικαιώσει τις αποικιοκρατικές της στοχεύσεις και πεποιθήσεις με το πρόσχημα του «εκπολιτισμού» άλλων; Ποιοι μπορεί να χρειάζονται τέτοια αναγνώριση από μια τέτοια νοοτροπία, από έναν τέτοιο πολιτισμό;

Ο μόνος λόγος για τον οποίο αξίζει να στήσουμε ένα μνημείο στους Άγγλους φονευθέντες του 55-59 είναι για να δείξουμε ακριβώς ότι ο δικός μας πολιτισμός τιμά την ανθρώπινη ζωή ως πρώτιστη αξία και θλίβεται βαθύτατα όταν εκβιάζεται να καταφύγει σε αφαίρεση της ζωής άλλων ανθρώπων για να υπερασπιστεί την Ελευθερία του, το υψηλότατο ιδανικό της ανθρώπινης ζωής.

Ήδη από τις 27 Ιουνίου 2009, έγραφα με επίσημη επιστολή στην Πρόεδρο του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 55-59, κυρίαν Κλαίρη Αγγελίδου:

«Επειδή συχνά εμφανίζεται στον τύπο η είδηση περί ανεγέρσεως μνημείου στα κατεχόμενα εδάφη μας (στη Κερύνεια) από Άγγλους και Τούρκους ‘προς τιμήν’ των Άγγλων που έχασαν τη ζωή τους στην Κύπρο στη διάρκεια του Απελευθερωτικού μας Αγώνα, εισηγούμαι ότι αυτό θα πρέπει να γίνει από εμάς, την Κυβέρνηση της Κύπρου, με πρωτοβουλία του Σ.Ι.Μ.Α.Ε., με σκοπό να δείξουμε ότι λυπούμαστε και τιμούμε αυτούς τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στον τόπο μας, στη διάρκεια της προσπάθειάς μας να τον απελευθερώσουμε και ότι αυτό οφείλεται στη λανθασμένη πολιτική της πατρίδας τους και σε τίποτε άλλο. Στο μνημείο θα μπορούσε με λίγα λόγια να αναφέρονται οι προσπάθειες να επιτύχουμε την απελευθέρωσή μας χωρίς αιματοχυσία, που προσέκρουαν πάντα στην άρνηση και την πρόκληση εκ μέρους των Αγγλικών Κυβερνήσεων. Θα μπορούσε επίσης να αναφέρονται οι περιπτώσεις στις οποίες η Αγγλική Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας την ελληνική ιστορική ταυτότητα της Κύπρου την πρόσφερε στην Ελλάδα.

»Ένα τέτοιο μνημείο θα έδινε την ευκαιρία σε όλων των ειδών τους αμφισβητίες που κυκλοφορούν σήμερα στην Κύπρο, να διαπιστώσουν το αληθινό επίπεδο του πολιτισμού μας, αλλά και το αδιαμφισβήτητο δίκαιο του Αγώνα μας».

Αυτά και τίποτε άλλο. Οι απόπειρες εκμαίευσης «αναγνώρισης» της αξίας του Αγώνα μας εκ μέρους των Άγγλων, το μόνο που αποκαλύπτουν είναι πόσο μερικοί από μας, και δη οι περισσότερο φωνασκούντες περί της τρωθείσας «εθνικής μας υπερηφάνειας», έχουν καταντήσει άξιοι συνεχιστές της αποικιοκρατίας με διάφορες μεθόδους, αλλά και δια της λογοκρισίας, εφόσον εξέλειπε η δυνατότης εξόντωσης του ελεύθερου λόγου δια φλογοβόλων, αγχόνων ή χειροβομβίδων.

(Σελίδες 174-181, Εγκώμια στην παρακμή των Ελλήνων του πνεύματος, Αρμός 2018)

Σήμερα έφτασαν στην πρωτεύουσα ορισμένες ανησυχητικές πληροφορίες. Οι μεσημβρινές εφημερίδες δεν έχουν τυπωθεί ακόμα, ούτε έχει αναφέρει τίποτε το δελτίο ειδήσεων του ραδιοφώνου. Κυκλοφορεί, όμως, η είδηση ότι μερικές από τις πολυκατοικίες της πιο τουριστικής παραθαλάσσιας πόλης μας εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και προχώρησαν μέσα στη θάλασσα. Μερικές σταμάτησαν αφού βυθίστηκαν μέχρι το μισό, ενώ άλλες προχώρησαν μέχρι που να καλυφτούν εντελώς από το υγρό στοιχείο. Το έργο διασώσεως από διάφορα ψαροκάικα, φορτηγίδες, μικρές βάρκες και μεγάλα πλοία, εμπορικά και επιβατηγά, που έτυχε να βρίσκονται στο λιμάνι, δυσχεραίνεται συνεχώς από την επιμονή των κτιρίων να παίρνουν μαζί τους τούς κατοίκους τους. Συγκεκριμένα αναφέρεται από κάποιον αυτόπτη μάρτυρα, κάτοικο της παραθαλάσσιας αυτής μας πόλης, που εργάζεται στην πρωτεύουσα, ότι τόση είναι η επιμονή τους, ώστε ακόμα κι εκείνες που σταματούν αφού φτάσει το νερό μέχρι τη μέση τους γέρνουν έπειτα ώστε να καλυφτούν ολοκληρωτικά από το νερό και δεν ξανασηκώνονται παρά μόνο όταν βεβαιωθούν ότι κι ο τελευταίος κάτοικός τους έχει πνιγεί.

Ο ίδιος ο μάρτυς αυτός αναφέρει ότι ενώ έκαμνε τη διαδρομή προς την πρωτεύουσα αναγκάστηκε δυο φορές να παρακάμψει δυο πολυκατοικίες που ακολουθούσαν τον δρόμο από την πρωτεύουσα στη θάλασσα. Την πρώτη φορά πέρασε μέσα από ένα σπαρμένο χωράφι χωρίς πολλές ζημιές. Τη δεύτερη, όμως, φάνηκε λιγότερο τυχερός γιατί το έδαφος ήταν πολύ ανώμαλο με αποτέλεσμα να πάθει σοβαρές ζημιές το σύστημα αναρτήσεως του αυτοκινήτου του. Στο σημείο αυτό ξέφυγε λίγο από το θέμα που απασχολούσε τόσο τους συμπολίτες μας, ιδιαίτερα εκείνους που κατέχουν ή ζουν σε πολυκατοικίες, κι άρχισε να εκθειάζει το αυτοκίνητό του. Ισχυριζόταν πως κανένα άλλο αυτοκίνητο διαφορετικού τύπου θα μπορούσε ν’ αντέξει σε τέτοια κακοποίηση και πως η τιμή που προσφερόταν στην αγορά ήταν καθόλα πολύ λογική. Ήταν φανερό πως ούτε κατείχε ούτε ζούσε σε πολυκατοικία. Μερικοί, όμως, από εκείνους που άκουαν αυτά που έλεγε πήραν τ’ αυτοκίνητά τους και τράβηξαν προς τις πολυκατοικίες τους.
                                                     

Το απόγευμα της ίδιας μέρας συγκροτήθηκε στη λέσχη «Αλληλεγγύη» έκτακτη συνεδρίαση της Αδελφότητος Ιδιοκτητών Ακινήτων. Βρίσκονταν όλοι σχεδόν παρόντες. Επιχειρηματίες με γκρίζα μαλλιά και δύσπιστη όψη, νεότεροι που οι συνθήκες της εποχής τούς οδήγησαν ευκολότερα και γρηγορότερα στην επιτυχία· άνθρωποι που έβλεπε κανείς στα πρόσωπά τους πιο καθαρά την ευτυχία που βρίσκονταν ανάμεσα στους άλλοτε δυσπρόσιτους παραδοσιακά πλούσιους, παρά την ανησυχία τους για τα απρόοπτα συμβάντα. Κι αυτό γιατί μάλλον δεν είχαν ακόμα πληροφορηθεί την αποστασία των δικών τους ακινήτων. Ανάμεσα σ’ αυτούς ξεχώριζαν και μερικοί… (Σελίδα 269…)

Τέχνη και Λόγος «μιλούν» για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μέσα από τα Παιδιά

Τέχνη και Λόγος «μιλούν» για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μέσα από τα Παιδιά

Εκδήλωση από τον Όμιλο για την UNESCOΒορείων Προαστίων με θέμα: «Ανθρώπινα Δικαιώματα στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Με αφορμή την 70ή επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο Όμιλος για την UNESCO Βορείων Προαστίων θα πραγματοποιήσει την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2018 και ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Δήμου Αμαρουσίου (Βασ. Σοφία 85, Μαρούσι) εκδήλωση με φιλανθρωπικό σκοπό και θέμα: «Ανθρώπινα Δικαιώματα στο σύγχρονο κοινωνικό “γίγνεσθαι”».Τα παιδιά της Χορωδίας του Ομίλου για την UNESCO Βορείων Προαστίων θα ενώσουν τις φωνές τους για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ερμηνεύοντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια υπό τη διεύθυνση της μαέστρου του Ομίλου Εύης Χλωρού. Το δικό τους μήνυμα θα δώσουν και οι χορευτές με αμαξίδιο της ομάδας Danzarte μαζί με τις δασκάλες τους Δέσποινα Κουκλάκη και ΦλώραΚαραβελατζή.

Για τα ανθρώπινα δικαιώματα στους τομείς του Δικαίου, της Υγείας, της Νεολαίας, του Αθλητισμού, της Ισότητας, του Ανθρωπισμού θα μιλήσουν:

• Μαρίνα Πατούλη Σταυράκη, Πρόεδρος Ομίλου για την UNESCO Βορείων Προαστίων

• ΕλίζαΒόζεμπεργκ, Δικηγόρος - πολιτικός, Ευρωβουλευτής Νέας Δημοκρατίας

• Φωτεινή Βρύνα, Περιφερειακή Σύμβουλος Βόρειου Τομέα Αττικής, Επικεφαλής Τομέα Ισότητας της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας

• Γιώργος Κορμάς, ιατρός, εκπρόσωπος Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου

• Γιάννης Κωστάκης,Παραολυμπιονίκης κολύμβησης και παγκόσμιος πρωταθλητής, κορυφαίος για το έτος 2013

• Κωνσταντίνος Πάντος, Γυναικολόγος, Πρόεδρος Κλινικής «Γένεσις»

• Δημήτρης Παπαδάκης, Ιερέας - καθηγητής Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης

Την εκδήλωση θα συντονίσουν η δημοσιογράφος Εύα Ντελιδάκη και ο παρουσιαστής, υπεύθυνος δημοσίων – διεθνών σχέσεων και επικοινωνίας του Ομίλου για την UNESCOΒορείων Προαστίων Νίκος Παπαδάκης.

Με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, η Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Βορείων Προαστίων Μαρίνα Πατούλη Σταυράκη απευθύνει το ακόλουθο μήνυμα:

«Η 10η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εσωκλείει την πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αυθύπαρκτα, καθολικά, αδιαίρετα και αναπαλλοτρίωτα. Ο σεβασμός, η εμπέδωση και η κατοχύρωση των δικαιωμάτων όλων δεν είναι επιλογή. Όλοι οι άνθρωποι γεννιόμαστε ελεύθεροι και ίσοι ανεξαρτήτως φυλετικών, κοινωνικών ή άλλων χαρακτηριστικών. Ο αγώνας για τη διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι διαχρονικός και αέναος. Όσες προόδους και αν έχουν κάνει οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι πολλά ακόμα αυτά που μπορούν και πρέπει να γίνουν σε μια δημοκρατική και ευνομούμενη κοινωνία στην κατεύθυνση του σεβασμού της αξίας και της υπόστασης κάθε ανθρώπου, της καταπολέμησης κάθε είδους ρατσιστικών και κοινωνικών στερεοτύπων, ιδεοληψιών και προκαταλήψεων».

Όμιλος για την UNESCOΒορείων Προαστίων (Facebook)

Μαρίνα Πατούλη (Facebook)