Η Ελλάς ευγνωμονούσα

Της Κικής Τρυφωνίδου

Facebook

Το πρώτο πραγματικά ιστορικό με αλληγορική διάσταση έργο της νεοελληνικής ζωγραφικής του Θεόδωρου Βρυζάκη.

Εδώ τη θέση της παίρνει η αλληγορία της Ελλάδας, μια αρχαιοπρεπώς ενδεδυμένη και στεφανωμένη νέα γυναίκα που μόλις έχει αποτινάξει τις αλυσίδες από τα πόδια της.

Η ιστορική υπόμνηση είναι σαφής. Τα ανοιχτά χέρια ορίζουν συμβολικά μαζί με τα βουνά τον πλατύ ορίζοντα. Ο κορμός μόλις αφήνει να διαφανεί τμήμα ενός δωρικού ναού.

Η αξία του έργου αυτού ως ιστορικού ντοκουμέντου θεμελιώνεται από τις ταυτότητες των ηρώων που βρίσκονται συγκεντρωμένοι σαν πιστοί γύρω από τη Νέα Ελλάδα.

Ενδεικτικά αναφέρω τους Καραϊσκάκη και Μιαούλη. Η αυθεντικότητα των απεικονιζόμενων, στόχος αναμφισβήτητος του Βρυζάκη, κατατάσσει το έργο αυτό στις απαρχές της πρόθεσης για ανάδειξη του ατόμου-ήρωα μέσα από το σύνολο.

Λιγότερο ιδεαλιστικά, περισσότερο διδακτικά τα μικρά αυτά πορτρέτα αναδίδουν ένα άρωμα σεμνότητας και βαθιάς ανθρώπινης πίστης στην πατρίδα.

Προφανώς δεν έχουμε να κάνουμε με υπεράνθρωπους ήρωες. Μόνη ηρωίδα η Ελλάδα με τα ανοιχτά της χέρια ... φτερούγες που απλώνονται για όλους μας !!!

25η Μαρτίου - Για μια νέα Ελλάδα

Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως ένα νέο όραμα για να δώσει δύναμη και προοπτική σε όλους τους πολίτες. Γι’ αυτό, απαιτείται ένα νέο μοντέλο κράτους, που να υπηρετεί και να στηρίζει τους πολίτες. Είναι ανάγκη το πολιτικό σύστημα να αλλάξει ριζικά για να γίνει αξιόπιστο, λειτουργικό και παραγωγικό.

Οι πολίτες και οι έντιμοι πολιτικοί καλούνται να δώσουν έκφραση και περιεχόμενο σε αυτή την καθολική απαίτηση της κοινωνίας για αλλαγή και εκσυγχρονισμό. Για ένα νέο ύφος και ήθος στην πολιτική και το δημόσιο βίο. Που να βασίζεται στην συναίνεση, την συνεννόηση και τον αλληλοσεβασμό. Όχι στην άρνηση και τον φιλοτομαρισμό, αλλά, που να αξιοποιεί με συλλογικότητα όλες τις δυνάμεις του τόπου, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές.

Θεατρικός Όμιλος του Πανεπιστημίου Κύπρου

Ο Θεατρικός Όμιλος του Πανεπιστημίου Κύπρου σε συνεργασία με το ‘Sophia Foundation for Children’ παρουσιάζουν την διάσημη μαύρη κωμωδία μυστηρίου "Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται".

Οκτώ γυναίκες, ένας άντρα και ένα έγκλημα που θα αναστατώσει τη ζωή τους. Οκτώ γυναίκες ψάχνουν ανάμεσα τους να βρουν το δολοφόνο του «κυρίου». Αυτό το ψάξιμο όμως οδηγεί σε αποκαλύψεις ένοχων μυστικών, πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ είναι εκεί και στοιχειώνουν τις οκτώ γυναίκες. Λίγες ώρες είναι αρκετές για να τις αναστατώσουν, να τους καταστρέψουν ότι με τόσο κόπο έχτιζαν για χρόνια .μια ζωή ιδεατή, μια ζωή ψεύτικη. Ψάχνοντας να βρουν το δολοφόνο βρίσκουν τους εαυτούς τους. Μήπως ο φόνος δεν είναι το μόνο τους έγκλημα; Μήπως η ζήλεια, η απληστία, η εκδίκηση, η φιλαργυρία, η αγανάκτηση και το πάθος τις οδήγησαν σε χειρότερα εγκλήματα; Για σκεφτείτε το. Ίσως όλοι μας να κρύβουμε μια από τις οκτώ γυναίκες..!

Σκηνοθεσία: Μαρία Ζίττη , Νάτια Χαραλάμπους , Έφη Χαραλάμπους

Συγγραφέας: Ρομπέρ Τομά

Μετάφραση - Διασκευή: Κώστας Ασημακοπούλου

Παραστάσεις:  21,22,23 ΜΑΡΤΙΟΥ στις 20:30 στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου (Καλλιπόλεως).

Τιμή εισόδου : 6 Eυρώ (το ένα ευρώ θα δοθεί στο Ίδρυμα)

Πληροφορίες:  99 147 764

Eλένη Αρτεμίου- Φωτιάδου, Βραβείο Ποίησης

Η διαχρονικότητα και η οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού

Διακρίσεις Κυπρίων Λογοτεχνών

Από την τελετή απονομής του βραβείου Θεσσαλονίκη με απαγγελία του ποιήματος

Η Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου στο βήμα. Δίπλά της διακρίνεται ο πρόεδρος της Αμφικτιονίας Ελληνισμού, κ. Δημήτρης Μπουκόνης.

Η εκλεκτή και πολυβραβευμένη ποιήτρια Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2012 στη Θεσσαλονίκη, πήρε το Βραβείο Αμφικτιονίας Ελληνισμού 2011 (Βραβείο Ιππώνακτα) στον Ποιητικό Διαγωνισμό Αμφικτυονίας Ελληνισμού με θέμα: «Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο»

(Επιτεύγματα των Ελλήνων - Μήνυμα Πολιτισμού και συνύπαρξης)

Η Αμφικτυονία έχει μια ιδιαιτερότητα. Στα 10 καλύτερα ποιήματα δεν δίνει Α΄, Β΄, Γ΄ βραβείο, επαίνους κ.λπ. αλλά, βραβεία στο όνομα ενός αρχαίου ποιητή.

Το βραβευμένο ποίημα της Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου με τίτλο: 

Φλόγα Ομηρική  

Στου Όμηρου γεννήθηκα το φεγγοβόλο λίκνο  

Και τράφηκα με τη φωτιά της πύρινής του γλώσσας  

Με κόσμους ραψωδούς ενός αρχαίου κάλλους

Kαι στα λευκά τα μάρμαρα, στη σμίλη την αθάνατη

Απόθεσα μ’ ευλάβεια τις προσμονές της Γης    

Τις γλώσσες της Βαβέλ γκρεμίζοντας

Και μόνη μία, αιώνια  να μένει

Στης αρμονίας τα διάσελα

Αυτή που βάφτηκε με του Απόλλωνα τ΄απέθαντο το φως

Κι υψώθηκαν οι Παρθενώνες στης γης την περηφάνια

Και μίλησαν φιλόσοφοι κι αρχαίοι ποιητές

Στα σύγχρονα βιβλία, στις σοφίες των καιρών

Πνεύμα που στων αιώνων ταξιδεύεις την άφθαρτη την κιβωτό

Που μες στην οικουμένη όλη ναυλώνεις τα ταξίδια σου

Που διαφεντεύεις των ανθρώπων τις ωραίες στιγμές

Από τον Όλυμπο του άκρατου μεγάλου Νου

 Ντύσε μ’  ακέραια την υφή σου τις μικρές μας μέρες

Τις ασέληνές μας νύχτες

Η μουσική σου με τις άρπες της ομόνοιας να λαλεί

Κι ο λόγος σου, μεστός, να αριστεύει πάντα

Σ΄αγώνες νέους, με του μέλλοντος  τον οίστρο

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου