Η δύναμη της συγνώμης

Της Μαρία Κασιώνη

Πόσο ψυχικό σθένος χρειάζεται η συγχώρεση και τι κρύβεται πίσω από μια συγνώμη;
 
Τον περασμένο μήνα διάβασα το παρακάτω άρθρο στο περιοδικό Vita και το βρήκα τόσο ενδιαφέρον που δεν άντεξα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Η δύναμη της συγνώμης είναι τόσο έντονη, που όταν αυτή είναι ειλικρινής και προέρχεται από την καρδιά και το είναι μας, επηρεάζει θετικά τόσο το σώμα όσο και την ψυχή μας. Ιδιαίτερα σημαντικά βρήκα επίσης τα στάδια της συγνώμης και πως μπορούμε να οδηγηθούμε από την συνειδητοποίηση στην λύτρωση… Τα συμπεράσματα δικά σας!
 
Τον 18ο αιώνα ο άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς είναι θεϊκό». Τρεις αιώνες μετά ο Elton John τραγουδάει «η συγγνώμη είναι η πιο δύσκολη λέξη» (sorry seems to be the hardest word). Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο όπως φαίνεται, η συγχώρεση και η συγνώμη παραμένουν ακόμα κάτι δύσκολο. Τόσο μικρές λέξεις που μπορούμε με ευκολία να προφέρουμε όταν σκουντάμε κατά λάθος κάποιον στο δρόμο, αλλά την κρίσιμη ώρα «βγαίνουν» με δυσκολία. Τι σημαίνει, λοιπόν, η συγχώρεση και τι η συγνώμη; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω;
 
Συγχώρεση: υπόθεση προσωπική
Πολλοί πιστεύουμε ότι η συγχώρεση είναι κάτι που οφείλουμε να κάνουμε όταν αυτός που μας πλήγωσε τη ζητάει. Όμως, στην πραγματικότητα είναι μια υπόθεση πολύ πιο προσωπική. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον, αλλά με εμάς, με τη δική μας ανάγκη να απαλλαγούμε από ένα φορτίο που μας βαραίνει και να κερδίσουμε ξανά της εσωτερική μας γαλήνη. Επίσης, δεν είναι πράξη δικαιοσύνης, για αυτό μικρή σημασία έχει αν αυτός που μας πλήγωσε τιμωρήθηκε ή όχι. Στην ουσία, η συγχώρεση είναι μια πράξη ανακούφισης πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους, ενώ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση μας με αυτόν που πλήγωσε θα διορθωθεί. 

Συγχωρώ σημαίνει ξεχνώ;
Κι όμως, «συγχωρώ» δεν σημαίνει «ξεχνώ». Αντίθετα, για να συγχωρέσουμε κάποιον πρέπει να θυμηθούμε ό,τι μας έκανε και να ασχοληθούμε με αυτό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να το αφήσουμε πίσω. Για αυτό και η διαδικασία της συγχώρεσης χρειάζεται χρόνο και μεγάλη προσπάθεια.
 
Γιατί δεν συγχωρούμε;
Η άρνηση να συγχωρέσουμε τον «θύτη» είναι ένας τρόπος να του θυμίσουμε πόσο μας πλήγωσε, να του δείξουμε τι νιώθουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε ανοιχτά. Όσο διατηρούμε, όμως, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, στερούμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ενέργειά του με πιο εποικοδομητικό τρόπο για εμάς και τη σχέση μας αυτή. Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, δεν εξελισσόμαστε και τελικά φθειρόμαστε. Φυσικά, το πόσο σημαντική είναι η σχέση με αυτόν που μας πλήγωσε καθορίζει και το πόσο μας επηρεάζουν τα συναισθήματά μας.
 
Αν η άρνηση μας να συγχωρέσουμε αφορά μόνο μία συγκεκριμένη σχέση, τότε ίσως έχουν προηγηθεί και άλλα γεγονότα που μας έχουν πληγώσει. Αν, πάλι, είμαστε άνθρωποι που δεν συγχωρούμε, τότε συσσωρεύουμε αρνητική ενέργεια, που μακροπρόθεσμα θα επηρεάσει τη ζωή μας και τις σχέσεις μας. Επίσης, στην τελευταία περίπτωση, δεν συγχωρούμε ούτε τον εαυτό μας και είμαστε ιδιαίτερα απαιτητικοί από αυτόν, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας.
 
Μήπως ζητάμε εκδίκηση;
Αν αυτό που αναζητάμε είναι η εκδίκηση, τότε πάλι αρνούμαστε να αποδεσμευτούμε από ένα παρελθόν που μας βαραίνει και επιλέγουμε να το διατηρούμε ζωντανό μέσα από σκέψεις εκδίκησης. Έτσι, ξαναζούμε τον πόνο, αλλά αυτή τη φορά υπεύθυνοι για την πρόκληση του είμαστε εμείς και η εμμονή μας. Αντί να εστιάζουμε σε πράγματα που θα βελτιώσουν τη ζωή μας, επιδιώκουμε μια ανακούφιση που δεν είναι ποτέ αρκετή και δεν μας αφήνει να βγούμε από την θέση του «θύματος». Δίνουμε τη δύναμή μας στον άλλον, αφού με τις πράξεις του καθορίζει τη ζωή μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι και εμείς έχουμε ευθύνη.
 
Μπορεί να διδαχτεί;
Ένα παιδί που μεγαλώνει με γονείς που ξέρουν να συγχωρούν θα μάθει κι εκείνο να συγχωρεί. Ωστόσο, αυτό που έχει αξία δεν είναι τόσο οι γονείς να μιλήσουν στο παιδί για την αξία της συγχώρεσης όσο το να την υποστηρίζουν με τις πράξεις τους. Οι πράξεις είναι αυτές που δίνουν ισχύ στο μήνυμά τους.
 
Ένας άλλος τρόπος για να μάθει κάποιος να συγχωρεί είναι να αναγνωρίσει με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη ζωή του τα αρνητικά συναισθήματα που κρατάει μέσα του. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν θέλει να φθαρεί από αυτά, τότε θα επιλέξει να τα απελευθερώσει και να προχωρήσει με τη ζωή του.
 
Τι είναι η συγγνώμη;
Πέρα από τη συγχώρεση, υπάρχει και η «συγγνώμη», μια λέξη που φαίνεται εξίσου δύσκολο να την προφέρουμε, ενώ είναι ακόμα πιο δύσκολο να την εννοούμε. Όταν ζητάμε συγγνώμη, στην ουσία αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ό,τι κάναμε ή είπαμε σε βάρος κάποιου άλλου. Η ανάληψη της ευθύνης αυτής συνδέεται με το αίσθημα της δύναμης και όχι της αδυναμίας, αφού προϋποθέτει μα ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να μπούμε στη θέση του άλλου και να δείξουμε ευαισθησία. Η ενσυναίσθηση αποτελεί θεμελιώδη ανθρώπινη δεξιότητα και όσοι τη διαθέτουν δημιουργούν αρμονικές σχέσεις. Όταν ζητάμε συγγνώμη από κάποιον, σημαίνει ότι μας ενδιαφέρει πραγματικά η σχέση που έχουμε μαζί του. Όμως, και η ειλικρίνεια είναι βασική προυπόθεση για να λειτουργήσει η συγγνώμη θετικά, για αυτό και αν ζητήσουμε συγνώμη, αλλά εξακολουθούμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, αυτό δείχνει ότι δεν αναγνωρίζουμε πραγματικά τις συνέπειες των πράξεών μας και δεν νοιαζόμαστε ουσιαστικά για τα συναισθήματα των άλλων. Οι πράξεις μας είναι εκείνες που ενδυναμώνουν τον λόγο μας. 

Γιατί είναι δύσκολο να τη ζητήσουμε; 
Η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι το να ζητάμε ειλικρινά συγνώμη είναι αρκετά δύσκολο. Γιατί; Κάποιοι θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι ένδειξη αδυναμίας, ότι παραχωρούν στον άλλον την ισχύ. Όταν κάποιος λειτουργεί ανταγωνιστικά σε μια σχέση, θεωρεί σημαντικό να αισθάνεται ότι διατηρεί εκείνος τον έλεγχο. Ωστόσο, λόγος μπορεί να είναι και η απουσία επαφής με τα δικά μας συναισθήματα, καθώς αν δεν τα γνωρίσουμε, δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου. Αποτρεπτικά λειτουργούν και τα έντονα συναισθήματα ενοχής, τα οποία δεν μας αφήνουν να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να επανορθώσουμε. Τέλος, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη ζητάμε συγνώμη επειδή δεν έχουμε αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών μας. Είναι επομένως, σημαντικό σε μια σχέση το άτομο που έχει θιγεί να εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματά του.
 
Όταν δεν ζητάμε συγγνώμη, το μήνυμα που λαμβάνει κάποιος είναι ότι η σχέση μας μαζί του δεν είναι σημαντική. Η στάση αυτή μπορεί να του προκαλέσει θυμό, λύπη, πόνο, τα οποία επηρεάζουν τη σχέση μας και μπορεί να το απομακρύνουν από κοντά μας.
 
Τρεις μορφές συγνώμης
Έρευνα του Πανεπιστημίου της Maryland έδειξε πως υπάρχουν τρεις μορφές συγνώμης, που η καθεμία είναι αποτελεσματική ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεται. Η πρώτη περιέχει την έννοια της επανόρθωσης, η δεύτερη της κατανόησης και του συμμερισμού και η τρίτη της αναγνώρισης παραβίασης κανόνων. Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως η πρώτη είναι πιο αποτελεσματική με όσους είναι ατομιστές και υλιστές, η δεύτερη με ανθρώπους που ορίζουν τον εαυτό τους κυρίως από τις σχέσεις τους και η τρίτη με όσους ορίζουν τον εαυτό τους ως μέλη μιας ομάδας.
 
Για την υγεία μας
Πολλές είναι οι επιστημονικές έρευνες εστιάζουν στο καλό που κάνει η συγχώρεση τόσο στην ψυχή όσο και στη συνολική μας υγεία. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Stanford, για παράδειγμα, βρήκε ότι οι σπουδαστές που είχαν εκπαιδευτεί να συγχωρούν όσους τους πλήγωναν, θύμωναν λιγότερο και ήταν πιο αισιόδοξοι από εκείνους που δεν είχαν εκπαιδευτεί. Επιπλέον, έρευνες τονίζουν ότι οι άνθρωποι που συγχωρούν ευκολότερα έχουν λιγότερο στρες, χαμηλότερη αρτηριακή πίεση, κοιμούνται καλύτερα, δεν υποφέρουν από κατάθλιψη και έχουν πιο γερό ανοσοποιητικό σύστημα. 

Τα στάδια της συγνώμης

1. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε ότι πληγωθήκαμε, γιατί συχνά πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, ώστε να προστατευτούμε από δυσάρεστα συναισθήματα.
2. Πολλές φορές, όταν μας πληγώνουν, έχουμε την αίσθηση ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς, ώστε να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ενοχές, όμως, δεν οδηγούν πουθενά.
3. Το στάδιο της θυματοποίησης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί ο ρόλος θύματος είναι πολύ «βολικός» και αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να μην αναλάβουμε ευθύνες.
4. Εξίσου σημαντικό είναι και το να εκφράσουμε την οργή μας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που μας πλήγωσε, αρκεί να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό μας.
5. Έπειτα, ακολουθεί το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Ούτε εδώ χρειάζεται να αναζητήσουμε τον θύτη και να του μιλήσουμε, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο σημαντικό κοντινό σε εμάς πρόσωπο. Η συγχώρεση μπορεί να δοθεί ακόμα κι αν δεν ξαναδούμε αυτόν που μας έβλαψε.
6. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της συγχώρεσης, το οποίο οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μια εσωτερική λύτρωση.

Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε από την κυρία Μαρία Παπαδοδημητράκη με την συνεργασία της κυρίας Αναστασίας Κλαδευτήρα, ψυχολογο-οικογενειακής θεραπεύτριας.» 
Επιμέλεια:
Μαρία Κασιώνη
Πηγή:
Περιοδικό Vita, Τεύχος Ιανουαρίου 2012
Για την 
Karpasia Health Products Ltd

Αληθινή ηθική δοκιμασία

«Η αληθινή ανθρώπινη καλοσύνη, σε όλη της την αγνότητα και ελευθερία, μπορεί να έρθει στο προσκήνιο μόνο όταν ο παραλήπτης της δεν έχει καμία δύναμη.

Η αληθινή ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας, η θεμελιώδης δοκιμασία της (η οποία βρίσκεται βαθιά θαμμένη από τη θέα), αποτελείται από τη στάση της, απέναντι σε εκείνους που είναι στο έλεός της: τα ζώα.

Και από αυτή την άποψη η ανθρωπότητα έχει υποστεί μια θεμελιώδη πανωλεθρία, μια πανωλεθρία τόσο θεμελιώδη που όλες οι άλλες πηγάζουν από αυτήν».
Milan Kundera
Τσέχος, πολιτογραφημένος Γάλλος συγγραφέας
«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» (The Unbearable lightness of being)

Σάντη Αντωνίου, Συγγραφέας παιδικών παραμυθιών

Νεαρή, ταλαντούχα και πολλά υποσχόμενη...

Λατρεύει τη μόδα και εκφράζεται μέσα από αυτή με τις ευφάνταστες, όμορφες δημιουργίες της, υπηρετώντας με αγάπη και σεβασμό, αυτό με το οποίο ασχολείται συστηματικά.  

Δημιουργική, ευφάνταστη και νικήτρια του διαγωνισμού “Young Creative Chevrolet” στην κατηγορία Μόδα, εκπροσώπησε την Κύπρο στον Ευρωπαϊκό τελικό, που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο. Ήταν η πρώτη φορά που εκπροσωπήθηκε η Κύπρος στην κατηγορία Σχεδίου Μόδας.

Η Σάντη με ευγένεια και καλλιέργεια δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κοινά και τον άνθρωπο. Εκφράζει τα αλτρουιστικά της συναισθήματα μέσα από τη συμμετοχή της σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις, που συμμετέχει σε κάθε ευκαιρία. Οι ευαισθησίες της πολλές, κρύβονται μέσα από τα λόγια, τις σκέψεις και τα συναισθήματά της, που τα εκφράζει αυθόρμητα και με ειλικρίνεια.

Όπως η ίδια λέει χαρακτηριστικά: «Θα ήθελα στο μέλλον να μπορώ να συνδυάσω την αγάπη μου για την προσφορά μέσω της Κοινωνικής Εργασίας με το πάθος μου για τη μόδα».

Με πολλές αρετές και χαρίσματα, εκτός από την ομορφιά και τα νιάτα της, έχει βάθος σκέψης, με ωραίες πνευματικές διαδρομές, γεμάτες ενδιαφέρον. Οι προβληματισμοί της πολλοί και έντονοι, την οδηγούν στα μονοπάτια της πνευματικής αναζήτησης με ανοιχτούς ορίζοντες…

Οι αρχές και τα ιδανικά με τα οποία μεγάλωσε, διαμόρφωσαν τη βάση, της σκέψης της και διέπλασαν την ψυχή της. Σε μια εποχή, όπου, ο άκρατος ευδαιμονισμός κυριαρχεί σε βάρος αρχών και ιδανικών, η πορεία, της Σάντης δείχνει τον δύσκολο, πλην όμως, ωραίο δρόμο του καλού και της αρετής, στο όμορφο ταξίδι της στην Ιθάκη!

Πολυτάλαντη και χαρισματική άνοιξε τα φτερά της και στον γραπτό λόγο, συγγράφοντας το όμορφο παραμύθι με τίτλο «Ποιος έφαγε τον τελευταίο λουκουμά;». Ένα όνειρο κρυμμένο βαθιά μέσα της, όχι μόνο έγινε πραγματικότητα, αλλά αποτολμά τώρα και για δεύτερη φορά, να το επαναλάβει, ακόμη, πιο δυναμικά, με τις νέες, πολύτιμες εμπειρίες που απέκτησε.

Το παραμύθι «Ποιος έφαγε τον τελευταίο λουκουμά;» είναι η πρώτη συγγραφική δουλειά, της Σάντης Αντωνίου, η οποία κατάφερε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα με τη στήριξη και την ευγενή χορηγία του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου.

Η συγγραφέας είναι Κοινωνική Λειτουργός και εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Frederick. Έχει μακρόχρονη εμπειρία σε θέματα αιτητών ασύλου και προσφύγων, ενώ παράλληλα είναι Πρόεδρος στο Τμήμα Νέων του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού, επαρχίας Κερύνειας.

Ζει και νιώθει έντονα τη ζωή. Ότι ωραίο φαντάζεται με τη σκέψη, το σκαλίζει και το συνθέτει με ξεχωριστή δημιουργικότητα!
Φοίβος Νικολαΐδης

«Το μυστήριο του χαμένου λουκουμά, μας ταξιδεύει σε μέρη γνώριμα και σε ανθρώπους οικείους με την καθημερινότητά μας. Η “Εξαφάνιση του λουκουμά” αποτελεί ένα γρίφο που καλούμαστε να λύσουμε, παίρνοντας στο τέλος το καλύτερο μάθημα... και όταν οι στίχοι σε ταξιδεύουν σε τόπους κοντινούς ή ξένους, όταν με το μυαλό σου πλάθεις, δίνεις σάρκα και οστά σε κάθε ήρωα, του παραμυθιού σου που ξυπνά, ξέρεις, πως στην εικονογράφηση έγινε φανταστική δουλειά. 

Η εικονογράφιση του παραμυθιού έγινε από τη Βικτώρια Λεωνίδου, η οποία ανάλαβε να μετουσιώσει το λόγο σε εικόνα, δημιουργώντας χαρακτήρες σε απλές γραμμές και έντονα χρώματα. Η Βικτώρια Λεωνίδου, Designer και «σχεδιάστρια του ήλιου» όπως την αποκαλώ συχνά, μας μαγεύει μέσα από χρώματα τόσο έντονα όσο αξίζουν στα όνειρα και κυρίως στις ζωές των παιδιών μας. Η συνέχεια στο παραμύθι...», λέει η συγγραφέας, Σάντη Αντωνίου.

 

 Από την επιτυχημένη παρουσίαση του βιβλίου, στη Πύλη Αμμοχώστου στη Λευκωσία.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κοινά και αλτρουιστική αγάπη τον άνθρωπο. 'Εντονη συμμετοχή σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και κοινωνικές δραστηριότητες.

Νικήτρια του παγκύπριου διαγωνισμού “Young Creative Chevrolet” στην κατηγορία Μόδα.

 

 Προσφορά και διάκριση στον τομέα της Μόδας.

Τόλμη, γοητεία με σπάνια σεμνότητα.

Νέα, δυναμική και ονειροπόλα...

 

 Πολλά και όμορφα όνειρα με αξιώσεις.

Συνέντευξη με τη Σάντη Αντωνίου

- Ασχολείσαι με το χώρο της μόδας, πώς ξεκίνησε αυτή η επαγγελματική διαδρομή;
Μπορώ να πω πως η σχέση μου με την μόδα ξεκίνησε μέσα από τα τετράδια, της εφηβείας μου τα οποία ήταν μοιρασμένα στη μέση:  φιλοσοφία- ποίηση και μόδα. Ξέρω, πως φαίνεται ιδιαίτερα αντιφατικός συνδυασμός, αλλά, ολόκληρη η ζωή μου είναι άσπρο – μαύρο! Άφησα λοιπόν τη μόδα να περιμένει χρόνια, ενώ, σπούδαζα τον μεγάλο μου έρωτα την Κοινωνική Εργασία. Μεγαλύτερη πια και πιο ανήσυχη από ποτέ άκουσα τη μόδα να με καλεί, μαζί, βέβαια  και  την Προέδρο του Τμήματος Fashion Design  Ελένη Τζιρκαλή. Έτσι, λοιπόν,  σε μια μέρα  το πήρα απόφαση, να κλείσω το μάτι στη μόδα συνθηματικά   και να της πω «Τι λες; Αρχίζουμε;!!!».

-Ενώ ασχολείσαι με τον χώρο της μόδας, έγραψες παιδικό παραμύθι. Θα ανέμενε κανείς να γράψεις κάτι για τη μόδα; Συνεπώς, γιατί να γράψεις παραμύθι;
Η αλήθεια είναι πως ασχολούμαι με πολλά πράγματα παράλληλα και κάπου μπερδεύω τους άλλους (γέλια). Για τη μόδα δεν θα μπορούσα να γράψω βιβλίο, θεωρώ πως σ’ αυτό τον τομέα μιλούν οι δημιουργίες.  Τα μηνύματα σου είναι αποτυπωμένα στο βελόνι και στα υφάσματα.

Τα παραμύθια από την άλλη, έχουν άμπλετη τη μαγεία όλων των κόσμων -υπαρκτών και μη- που ξετυλίγονται μέσα από την τέχνη της γραφής και της εικονογράφησης... Γράφω παραμύθια λοιπόν, γιατί, έχω πιάσει φιλίες με τον Μιρμιώνη, με πράσινες μαϊμούδες, νοικοκυρές αρκούδες, φανταχτερούς πειρατές και άλλους πολλούς, φίλους καλούς, οι οποίοι μου είπαν μυστικά στ’ αυτί, πως, αν θέλω, να συνεχίσω, να τους βλέπω, πρέπει να τους δώσω ζωή ..!!! (γέλια) Μας λείπει η φαντασία αγαπητέ Φοίβο, πολύ μας λείπει !!!

-Ποια ήταν τα ερεθίσματα για να γράψεις το βιβλίο σου; Πώς συνέλαβες αυτή την ιστοριούλα;
Το «Ποιος έφαγε τον τελευταίο λουκουμά;» δεν είναι το πρώτο παραμύθι που έχω γράψει, είναι και άλλα που περιμένουν καρτερικά στο συρτάρι μου. Ο «λουκουμάς» όπως χαϊδευτικά τον αποκαλώ, είναι το πρώτο επίσημο συγγραφικό μου παιδί  και γεννήθηκε μέσα από μια εμπειρία που με σημάδεψε. Πριν από χρόνια, δούλευα ως Υπεύθυνη Κοινωνική Λειτουργός στο Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Πολιτικού Ασύλου στην Κοφίνου. Μέσα στα πλαίσια ενεργοποίησης και ένταξης των Αιτητών στην κοινότητα κάναμε διάφορες δράσεις- εκδηλώσεις. Μέσα από αυτές τις δράσεις γεννήθηκε μια σπουδαία φιλία. Μια μικρή από την Κοφίνου επισκεπτόταν συχνά το Κέντρο  με την μητέρα της και έφερνε γλυκά σε ένα άλλο κοριτσάκι από το Ιράν που διέμενε με την οικογένεια του στο Κέντρο. Κάθονταν στο παγκάκι του πάρκου και έτρωγαν πότε ιρανικά και πότε κυπριακά γλυκά. Ήσαν ευτυχισμένες, έπαιζαν ώρες μαζί και επικοινωνούσαν μόνο με τη γλώσσα του σώματος και με το σιρόπι των γλυκών που μοιράζονταν. Μια από αυτές τις μέρες έμεινα να τις χαζεύω πλημυρισμένη από ευτυχία να ταΐζει η μια την άλλη ένα θεσπέσιο ιρανικό γλυκό… Χαμογέλασα και είπα: «Αυτό θα το κάνω παραμύθι!». Δανειστικά λοιπόν το ιρανικό γλυκό, το έκανα λουκουμά και σας τον σέρβιρα με πολύ αγάπη και σιρόπι… Εύχομαι, μετά την ανάγνωση του η καρδιά σας να μελώσει τόσο πολύ, που μέσα της να χωράει όλος ο κόσμος!!! 

-Άκουσες ποτέ παραμύθια από τους γονείς σου, τον παππού ή τη γιαγιά;
Ο πατέρας μου ο αρχιπαραμυθάς και η μαμά μου με την πιο ζεστή αγκαλιά, μ’ έκαναν να αγαπήσω τον κόσμο των παραμυθιών με όλη μου την καρδιά. Θαύμαζα πάντοτε τη  μανούλλα μου, η οποία  ενώ δεν έχει βγάλει καν το δημοτικό,   προσπαθούσε κάθε  βράδυ να με νανουρίσει με τις ίδιες και τις ίδιες ιστορίες. Λάτρευα τις διηγήσεις της μαμάς μου και τις αποζητούσα κάθε βράδυ. Ακόμη, τις αποζητάω, γιατί  ξέρω πόσο σημαντικές ήταν για την ίδια, αλλά κυρίως για μένα…

-Ποιο ρόλο πιστεύεις, να έπαιξαν τα παραμύθια στην παιδική σου ηλικία στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου;
Καθοριστικό!

-Τι ρόλο παίζουν τα παραμύθια στην ψυχοσύνθεση των παιδιών;
Ένα από τα καλύτερα δώρα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι η φαντασία. Αποτελεί δώρο Θεού, το οποίο απλόχερα μας χαρίστηκε και οφείλουμε να το καλλιεργήσουμε στα παιδιά, αλλά συνάμα έχουμε την υποχρέωση να το αξιοποιούμε και ως μεγάλοι. Τα παραμύθια πέραν από την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, δρουν και ως μέσο εδραίωσης ουσιαστικής επικοινωνίας με τους γονείς. Με απλά λόγια, τα παραμύθια έχουν το ρόλο του «πλάστη», πλάθουν χαρακτήρες, σχέσεις και όνειρα!!!

-Ποιος ήταν ο πρώτος παιδικός σου ήρωας;
Ο Χριστός γιατί μπορούσε να προσφέρει με αγάπη!

-Σήμερα, πιστεύεις στους ήρωες;
Φυσικά!  Τους βλέπω, τους χαμογελώ και τους υποκλίνομαι καθημερινά!!! Οι ήρωες είναι στους δρόμους αγαπητέ Φοίβο και μέσα από τη δουλειά μου ως Κοινωνική Λειτουργός έχω την τύχη να βλέπω καθημερινά αρκετούς!

-Πες μας ένα πρόσωπο που έχει επηρεάσει σημαντικά τον τρόπο που σκέφτεσαι.
Δεν θα σου πω ένα, θα σου πω τρία. Τον πατέρα μου, την μητέρα μου και τον αείμνηστο δάσκαλο  μου  Δρ. Χρήστο Μουζακίτη, πρώην πρόεδρο του Τμήματος Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Frederick.  Δανείζομαι τη φράση, του  Μέγα Αλέξανδρου για να δηλώσω πως στον δάσκαλο μου χρωστώ   την καλή ζωή!!!

-Ποιες αρχές και ιδανικά καθοδηγούν τον τρόπο σκέψης σου και κατ’επέκταση το γραπτό σου λόγο;
Έμαθα από το σπίτι μου να αγαπώ, να μοιράζομαι, να σέβομαι και να νιώθω. Αυτή είναι η βίβλος μου (γέλια).

-Πιστεύεις να υπάρχει χώρος για αρχές και αξίες στην κοινωνία που ζούμε; Ποια εικόνας της κοινωνίας βλέπεις σήμερα;
Είμαι από τους ανθρώπους που εστιάζομαι στα καλά παρά στα κακά. Αν και πιστεύω πως η απάντηση που ζητάς, ίσως, να είναι διαφορετική από αυτήν που θα δώσω, τολμώ να σου πω τα εξής: Βλέπω νέους με όνειρα, αξίες και ιδανικά καθημερινά, να αναζητούν κάποιον, να πιστέψει στις ικανότητες τους. Σαν κοινωνία έχουμε φλομώσει την καρδιά τους με ανασφάλεια και φόβους. Η κοινωνία νοσεί, γιατί μοιάζει με οικογένεια που δεν πιστεύει και κυρίως εκμεταλλεύεται τα παιδιά της. Είναι εύκολο να πεις πως οι νέοι δεν έχουν όνειρα και αξίες, το δύσκολο όμως είναι να αναγνωρίσεις πως εσύ ο ίδιος δεν επενδύεις σε αυτά λόγω σκοπιμοτήτων ή μη  και δεν μιλώ μόνο για την οικογένεια. Η οικογένεια είναι μέλος του συστήματος της ευρύτερης κοινωνίας…   Παρόλα αυτά, μια αντίδραση προς την απογοήτευση είναι και η ενδυνάμωση της πίστης μας σε αξίες. Εύχομαι η κρίση και όλα αυτά που μας τυραννούν, να γίνουν η αφορμή, που θα διεκδικήσει η νέα γενιά τον κόσμο που της αξίζει. Μπορεί να ακούγεται γραφικό, αλλά, μόνο έτσι,  θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε ότι μας κατατρώει…

-Έχεις πρότυπα και όραμα στη ζωή σου;
Όράματα και πρότυπα να θέλεις. Τα πρότυπα μου τα συναντώ στο σπίτι μου και στο δρόμο, παίρνω από τον καθένα και κάτι. Τώρα πιο είναι το όραμα στη ζωή μου… Να Ζω και να νιώθω μέχρι το τέλος!

-Γιατί συμμετέχεις σε φιλανθρωπικές και άλλες εκδηλώσεις ή οργανισμούς;
Γιατί είμαι άνθρωπος και ως τέτοιος, νιώθω την ανάγκη, να προσφέρω . Εδώ πρέπει να τονιστεί πως,  η προσφορά αποτελεί  μια αμφίδρομη διαδικασία που δίνεις, αλλά και παίρνεις. Βέβαια σχεδόν πάντα παίρνεις  περισσότερα απ’ όσα δίνεις!  Πιστεύω πως,  ως υπεύθυνος πολίτης, οφείλεις να συμμετέχεις ενεργά στα κοινά και να συμβάλλεις με το δικό σου τρόπο στην ανάπτυξη και πρόοδο της κοινωνίας στην οποία ζεις.

-Τι σημαίνει για σένα καλό βιβλίο;
Πολιτισμός, φίλος, ταξίδι και  ελευθερία!

- Ποιό βιβλίο επηρέασε τη ζωή σου περισσότερο;
Η  Ασκητική του Καζαντζάκη. Την έχω πάντα στο κομοδίνο μου.

-Πες μου ένα γνωμικό ή ένα ρητό που σε εκφράζει ιδιαίτερα.
Ζω και Νιώθω !

Σάντη Αντωνίου: Δείτε το προφίλ της στο Facebook

Αικατερίνη Τεμπέλη, Συγγραφέας

Συγγραφέας με πολλές ευαισθησίες

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102, ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Ασχολείται μεταξύ άλλων με την Ιστορία, το Θέατρο και τις Νέες Τεχνολογίες. Γράφει τις νύχτες και ταξιδεύει συχνά στις ζωές των άλλων.

Το βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη «Η σκόνη των άστρων» εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2010 από τους Μοντέρνους Καιρούς και είναι το δεύτερο της μετά το «Βενετσιάνικο Χρυσάφι» (Απρίλιος 2007).

Από πολύ μικρή, αγαπούσε το διάβασμα που γέμιζε τις παιδικές της ανησυχίες της. Φυσικό επακόλουθο ήταν, να μπει εύκολα στην όμορφη περιπέτεια του γραπτού λόγου. Στην τρυφερή ηλικία των 13 της μόλις χρόνων, είχε πάρει κιόλας το πρώτο της βραβείο σε διαγωνισμό Ποίησης στο Γυμνάσιο που φοιτούσε. Ήταν τότε, που είχε ήδη απορροφήσει αδηφάγα όλα τα έργα του Σεφέρη.

Το βραβείο αυτό ήταν η αιτία και η κινητήριος δύναμη να συνεχίσει, να γράφει και να μεταφέρει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της μέσα από τα ποιήματα της. Το γράψιμο ήταν τρόπος έκφρασης της και συνεχίστηκε αδιάλειπτα. Στο πέρασμα των χρόνων, την κέρδισε το μυθιστόρημα.

Όπως λέει η ίδια σε μια συνέντευξη της: «Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να γράφω είναι πολλοί. Γράφω για να κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς μου, γράφω για ν’ αφήσω κάτι πίσω μου, γράφω μήπως και βοηθήσω κι εγώ με τις μικρές μου δυνατότητες κάτι ν’ αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο... Γράφω για πολλούς λόγους και τελικά για πολλούς ανθρώπους. Παρόντες και απόντες…

Όπως σχεδόν κάθε συγγραφέας, η Αικατερίνη Τεμπέλη μέσα από τα βιβλία και γενικά τα γραπτά της κείμενα, προσπαθεί να περάσει τη δική της φιλοσοφική στάση ζωής, σύμφωνα με τις δικές της αρχές και αξίες.

Πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να είναι απορροφημένοι και να εστιάζουν το ενδιαφέρον τους μόνο στον εαυτό τους, αλλά, ότι, θα πρέπει, με διάφορους τρόπους να είναι χρήσιμοι για το κοινωνικό σύνολο. Και αναρωτιέται: «Τι αξία έχει μια ζωή, που δεν τη μοιράζεσαι;». Και πράγματι, τι αξία μπορεί να έχει ένα έργο τέχνης που είναι κλειδαμπαρωμένο στις αποθήκες κάποιου καλλιτέχνη ή ένα ανέκδοτο βιβλίο; Οι αληθινοί δημιουργοί της τέχνης και του πολιτισμού προσπαθούν συνειδητά, να συμβάλουν με τον τρόπο τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό ακριβώς, κάνει με επιτυχία η Αικατερίνη Τεμπέλη.

Ξεχωρίζω μια μικρή παράγραφο από το βιβλίο της “Η σκόνη των άστρων”: «…Τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν. Τα νεκρά αστέρια αφήνουν τη σκόνη τους και από αυτή γεννώνται τα νέα άστρα. Η ζωή και ο θάνατος είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν εξαφανίζεται δια παντός. Και όλο αυτό ανταποκρίνεται σε μια δική μου ανάγκη: να μη χάνεται κάποιος όταν πεθαίνει. Να μη ξεχνιέται επειδή δεν υπάρχει η φυσική του παρουσία…».

Με πολλές ευαισθησίες, βάθος σκέψης, κοινωνική συνείδηση και κοσμοαντίληψη, προσφέρει στον αναγνώστη την ευκαιρία του προβληματισμού και τη χαρά της πνευματικής αναζήτησης… Η Κατερίνα με άξονα πάντοτε του ενδιαφέροντος της τον άνθρωπο, χαράζει τις ανάλογες ρότες μέσα από τα όμορφα της βιβλία και τα γραπτά της κείμενα, που σε ταξιδεύουν.
Φοίβος Νικολαΐδης

 

Η σκόνη των άστρων / Αικατερίνη Τεμπέλη / Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί

Όποιος την πρωτοδιάβασε στο "Βενετσιάνικο Χρυσάφι" αποκτά την εντύπωση ότι πρόκειται για μια νέα συγγραφέα ταλαντούχα στις περιγραφές από απίστευτες αισθηματικές ιστορίες, μια γυναίκα βυθισμένη στο ρομαντικό πνεύμα αλλά και με έντονη την διάθεση να συνδέει τα στοιχεία της ιστορίας της με γνωστά πρόσωπα και γεγονότα της εποχής που αναφέρεται.

Το νέο της μυθιστόρημα «Η σκόνη των άστρων» από τις εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί» το οποίο συνέγραφε επί σειρά ετών συλλέγοντας ιστορικές και επιστημονικές πληροφορίες, θα έλεγε κανείς ότι την απογειώνει. Και μαζί με την συγγραφέα, απογειώνει τους ίδιους τους αναγνώστες αφού τους ταξιδεύει σε ένα σωρό χώρες και μέρη, σε άλλες διαθέσεις και συνήθειες, σε γνωστικά αντικείμενα ιδιαίτερα και ακόμα απάτητα. Η γραφή της αποκτά ωριμότητα, όχι της ηλικίας, ή της πένας, αλλά της εμπειρίας, της ενσωμάτωσης της ζωής. Οι περιγραφές καταντούν διάλογοι έντονοι, ως ακατάσχετοι, διεκδικητικοί ως απόλυτοι, ανεπιτήδευτοι ως σαρκαστικοί, κινηματογραφικοί. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση της εγγύτητας, πως βρίσκεται μια ανάσα από τους πρωταγωνιστές, σα να βρίσκεται στην πρώτη σειρά ενός θεάτρου ή πίσω από τις κουρτίνες ενός δωματίου. Το ρομαντικό πνεύμα εναλλάσσεται με τον ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός ξαναβρίσκει θέλοντας και μη τον ρομαντισμό, το πάθος, το τίμημα της αγάπης, την κάθαρση και όλα ξανά από την αρχή σε ένα κύκλο αναπαραγωγής.

Συγχρόνως, στο βιβλίο της που βασίζεται σε αληθινή ιστορία συγγενή της, η Αικατερίνη Τεμπέλη καταθέτει αυτή τη φορά και μια θέση κοινωνική. Αυτή της αντοχής στη διαφορετικότητα, της αγάπης στο συνάνθρωπο, στον ασθενή, στον οικονομικό μετανάστη, στον ομοφυλόφιλο, στον σκουρόχρωμο, στον αδύνατο, στο παιδί. Και την καταθέτει η συγγραφέας φέρνοντας πειστικές αντιδιαστολές με το ένδοξο -με και χωρίς εισαγωγικά- παρελθόν όλων μας. Το παρελθόν της περηφάνιας αλλά και της μετανάστευσης λόγω ανάγκης.

Ο άξονας της ιστορίας είναι ένα παράλληλο ταξίδι δύο γυναικών με απόσταση 80 -90 ετών. Της Μελανθίας του σήμερα και της Ελοϊζ του μεσοπολέμου.

Σκεφτείτε πώς, το δειλό, ντροπαλό χαμόγελο του Τσάρλυ Τσάπλιν, κάθε φορά που το διοχέτευε στις ταινίες του, ήταν αρκετό για να μετατραπεί σε γέλιο στο θεατή, σε γοητεία, σε ευχάριστη διάθεση. Σαν μια ενέργεια, μια λάμψη που μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά. Κι έτσι θα είναι για πάντα. Γιατί κάτι που πήρε ανάσα, έζησε, “ταξίδεψε” πολύ, πλάνεψε και αγαπήθηκε εξίσου, δεν γίνεται να χαθεί. Δεν έχει τέλος. Αναγεννάται κάπως, κάπου, κάποτε... όπως λένε, όπως κάνει η σκόνη των άστρων.

Βασίλης Πουλημενάκος

Το Μπλόγκ της  

Αικατερίνη Τεμπέλη 

μπορείτε να το βρείτε εδώ : 

Aikaterinitempeli

Facebook

Ξέρετε δεν υπάρχει κάποια γραμμική αιτιολογία στον τρόπο που γράφω τις ιστορίες μου. Συνήθως, αρχίζω από μια εικόνα και κατόπιν εξελίσσεται μέσα μου η πλοκή και σκιαγραφούνται οι ήρωες. Αλλά πάντα προσπαθώ να έχουν αλήθειες τα βιβλία μου.

«Η σκόνη των άστρων» κρύβει πολλές αλήθειες. Και όχι μόνο όσον αφορά τα ιστορικά στοιχεία της εποχής ή την μετανάστευση. Και όσα αναφέρονται για την τεχνητή νοημοσύνη ή για πρόσωπα που όντως υπήρξαν είναι πέρα για πέρα αληθινά, εξ’ ου και οι πολλές και πυκνές σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου. Θέλω οι αναγνώστες-στριες να αισθάνονται πως διαβάζουν κάτι που είναι αλήθεια ή θα μπορούσε να είναι. Κι αυτό το δεύτερο, αφορά φυσικά στις μυθιστορηματικές ερωτικές σχέσεις των ηρώων των βιβλίων μου.

Ο τίτλος έχει να κάνει με τον τρόπο που έχει το σύμπαν να ‘ανακυκλώνει’ κάθε τι. Έτσι τα πεθαμένα άστρα και πιο συγκεκριμένα η σκόνη που διασκορπίζεται όταν αυτά εκρήγνυνται, όταν γίνονται super nova, μαζί με κάποια αέρια, χρησιμεύει για να γεννηθούν νέα άστρα. Κι αυτό το βρήκα πολύ παρήγορο.. Αν λάβετε υπόψη σας δε κι ότι άκουγα κυρίως το δίσκο του Μάνου Ξυδού «Τα αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά» όσο έγραφα, θα καταλάβετε περισσότερα για την επιλογή αυτού του τίτλου…

Αικατερίνη Τεμπέλη

Βενετσιάνικο Χρυσάφι

Η Αφροδίτη Διονυσοπούλου γράφει για το βιβλίο και τη Κατερίνα στο Μπλογκ της : glykesistories

Το βιβλίο με συνεπήρε … τα μεταξωτά φουστάνια της εποχής, οι περίτεχνες πλεξούδες στα μαλλιά , τα γεμάτα ρόζους χέρια από τις αγροτικές δουλειές , ο ρομαντισμός, η αγνή αγάπη , οι αθώες ψυχές, οι αξίες , η σχέση των ανθρώπων με το χρήμα , η σπουδαιότητα της μόρφωσης , η δίψα των νέων για μάθηση , παρόλο τις αντίξοες συνθήκες...

Ο ρόλος της γυναίκας στην οικογένεια , ο σεβασμός προς το πρόσωπο της, η θέση της στην κοινωνία και η ανιδιοτελής αγάπη της μάνας, μιας "μάνας" που δεν γεννά αλλά μεγαλώνει ένα παιδί, η πατρική αγάπη, ο γάμος, η πρώτη αγάπη...

Οι περιγραφές στις εικόνες, οι λέξεις, τα ιστορικά γεγονότα που με μετέφεραν στην ατμόσφαιρα της εποχής… διαβάζοντας το βιβλίο της Κατερίνας ένα είναι σίγουρο:

αναθεωρείς… βρίσκεις τη "χαμένη" σου ψυχή!

Αφροδίτη Διονυσοπούλου

«Βενετσιάνικο Χρυσάφι» της Αικατερίνης Τεμπέλη

Στα 1500 μ.X. ο φόβος του χτικιού μάστιζε την Kρήτη, που υπέφερε από τους σεισμούς και τις συνεχείς πειρατικές επιδρομές. Στο λιμάνι του Χάνδακα ανέμιζαν οι βενετσιάνικες σημαίες του Aγίου Mάρκου και o Δούκας της Kάντια ήταν ο ανώτατος πολιτικός άρχοντας του νησιού. Oι νιόφερτες γαλέρες γεμάτες με μπαχάρια και μετάξια της Aνατολής ξεφόρτωναν την πραμάτεια τους, ενώ οι πλούσιοι με τα χρυσά δουκάτα τους παζάρευαν την αγορά γεροδεμένων δούλων. Eκείνο τον καιρό γεννήθηκε ο Aγγελής σ’ ένα σταροχώραφο του Xάνδακα και η όμορφη Pήγισσα στο αρχοντικό του Γίζη. Λίγα χρόνια μετά, ο περήφανος νεαρός έσωσε τη ζωή της και η ατίθαση κοπέλα τον ερωτεύτηκε τρελά. 

 

Αγγελής, αγνοώντας το ψέμα που αργότερα θα τους χώριζε, έφυγε για τη Βενετιά όπου έπιασε δουλειά στο ξακουστό τυπογραφείο του Καλλέργη. Μάζευε χρήματα με κάθε τρόπο, για να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά του· να σπουδάσει ιατρική στην Πάντοβα και να φέρει κοντά του εκείνη… Δεν ξεχνούσε ούτε για μια στιγμή τα σμαραγδένια μάτια της Ρήγισσας, η οποία –μη γνωρίζοντας την αλήθεια– φυλάκισε την καρδιά της σ’ έναν πλούσιο γάμο. Μες στο παλάτσο του δούκα Αμπρόσιο ανακάτευε τα χρώματά της με αναμνήσεις και κρυφοκοίταζε πάντα το ίδιο πορτραίτο… το πορτραίτο του αγαπημένου της.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Bενετσιάνικο Χρυσάφι», Αικατερίνη Τεμπέλη, Εκδόσεις “Μοντέρνοι Καιροί”, Απρίλιος 2007.

Αικατερίνης Τεμπέλη «Βενετσιάνικο Χρυσάφι» (εκδόσεις “Μοντέρνοι Καιροί”) που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2007 και βρίσκεται ήδη στην δεύτερή του έκδοση. Συναισθηματικό, με λυρισμό μιας λησμονημένης εποχής, το βιβλίο κάνει αναφορά σε πολλά ιστορικά γεγονότα του 16ου αιώνα από την Κρήτη ως τη Βενετία, από τους λοιμούς που μάστιζαν το νησί, μέχρι τους άρχοντες της διοίκησής της, από τα νόμιμα επαγγέλματα της εποχής ως τους πειρατές των θαλασσών και τις υποχρεωτικές αγγαρείες στην “αλυσίδα” στις γαλέρες και στις ναυμαχίες της θάλασσας. Κι εκεί ανάμεσα στον φόβο και στο κρίμα, ο αγνός έρωτας του Αγγελή και της Ρήγισσας έμοιαζε να φέγγει σαν λάμψη από δίδυμα φεγγάρια μέχρι που τρίτο χέρι τους άλλαξε τις ρότες…