Ο από μηχανής ιός της πολιτικής στην καρδιά του σκότους! Φοίβος Νικολαΐδης

Του Φοίβου Νικολαΐδη
Ανακοινώθηκε ότι ο μάστερ σιέφ της κυπριώτικης πολιτικής κουζίνας ότι: ...«αξιοποιώντας τις διεθνείς του διασυνδέσεις και σε συνεννόηση με την κυβέρνηση και τον Υπουργό Εσωτερικών», θα επισκεφθεί τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό για επαφές σε «πολιτειακό και κυβερνητικό επίπεδο» με αναφορά το μεταναστευτικό. Ανεξάρτητα εάν αυτή η ενέργεια είναι αντιδεοντολογική και σε βάρος πολιτειακών θεσμών, συνιστά ταυτόχρονα και αφόρητη προσβολή, πρόκληση και βάναυση υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών.

Έτσι, ο αυτοανακηρυχθείς ‘ειδικός προεκλογικός απεσταλμένος’ θα εκπροσωπήσει την Κύπρο -ως έμπειρος μάγος- για να δώσει λύση στο μεταναστευτικό που μας καίει. Η υπόθεση αν και πολύ σοβαρή, θυμίζει λίγο πολύ από κωμωδίες του Αριστοφάνη με πρωταγωνιστή ένα πολιτικό ο οποίος ως ναυαγός, στην προσπάθεια του να πιαστεί από τα μαλλιά, παλεύει αδυσώπητα με τα κύματα του λαϊκισμού, που τον καταπνίγουν.

Τι γυρεύει η «αλεπού» στο Κονγκό; Διερωτάται δικαιολογημένα έγκριτος δημοσιογράφος, ο οποίος δεν χαρίζεται σε κανένα. Λίγες μόνο μέρες και μετά την εξαγγελία μετά φανών και αλαλαγμών για την ανέγερση φράκτη απ’ άκρη σ’ άκρη της Πράσινης Γραμμής, εξήγγειλε ‘διεθνή πρωτοβουλία’ για το μεταναστευτικό! Λέτε να τον πάρουν με τις πέτρες στο Κονγκό;

Από τον Ιανουάριο του 2022 υπάρχει συνεργασία με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, μέσω European Laisor (Βέλγιο) όταν ήρθε αποστολή σε συνεργασία με E.Ε. και Frontex. Έγιναν συνεντεύξεις και εκδόθηκαν για πρώτη φορά ταξιδιωτικά έγγραφα με την πρώτη πτήση να γίνεται στις 19/01/2022. Ακολούθησε τον Ιούνιο και μια δεύτερη πτήση.

Εννοείται ότι το Επιχειρησιακό Σχέδιο Δράσης που υπογράφτηκε τον περασμένο Μάρτιο/Απρίλιο μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και FRONTEX (σε συνέχεια του Μνημονίου Συναντίληψης Ε.Ε.-Κύπρου) για ενίσχυση των επιστροφών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χωρίς την περαιτέρω ανάγκη ‘διεθνών διασυνδέσεων’ μέσω αυτόκλητων τρίτων!

Στο Κονγκό υπάρχουν αμέτρητες εθνοτικές ομάδες -με δική τους γλώσσα και χαρακτηριστικά-, οι οποίες χωρίζονται σε διάφορα γκρουπ ή φυλές όπως είναι οι Μπαντού, Λούμπα, Μόνγκο , Κόνγκο, Ούτου, Τούτσι, Λούντα, Τσόκουε, Τετέλα, Λααρί, οι Πυγμαίοι και άλλοι πολλοί.

Τα τροπικά δάση του Κονγκό εξάλλου χαρακτηρίζονται από μεγάλη βιοποικιλότητα και συμπεριλαμβάνουν σπάνια είδη, όπως ο αφρικανικός ελέφαντας των δασών, το οκάπι (ζέβρα και καμηλοπάρδαλη μαζί), ο λευκός ρινόκερος, ο ορεινός γορίλας, ο χιμπατζής και ο μπονόμπο, (πρωτεύον της οικογένειας των ανθρωποειδών). Αυτά, για να μας μείνει τουλάχιστον η γνώση της γεωγραφίας και της ιστορίας…

Ο διάσημος δημοσιογράφος Χένρι Μόρτον πολιτογραφημένος Αμερικανός, αλλά με Ουαλική καταγωγή, είχε εντοπίσει τον Σκωτσέζο εξερευνητή Ντέιβιντ Λίβινγκστον στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας το 1871. Ως ανταποκριτής της αγγλικής εφημερίδας ‘Telegraph’ και της αμερικανικής ‘The New York Herald’, εξερεύνησε επί τρία συναπτά έτη (1874-1877) την καρδιά της αφρικανικής ηπείρου, διανύοντας τα 3.000 χιλιόμετρα του ποταμού Κόνγκο και διεισδύοντας σε μια απέραντη, σκοτεινή, άγρια περιοχή οργιώδους βλάστησης, αφόρητης υγρασίας, αναρίθμητων ασθενειών και μολύνσεων, στην οποία δεν είχε προηγουμένως πατήσει λευκός. Ο Στάνλεϊ είχε φτάσει στην καθαρή ‘καρδιά του σκότους’, στον ποταμό ‘που καταπίνει όλους τους ποταμούς’.

Ο από μηχανής ιός της πολιτικής και σύγχρονος ταξιδευτής του σκότους πηγαίνει στο Κονγκό εσπευσμένα, για να πείσει τις διάφορες φυλές -με τις οποίες προφανώς συνδέεται φιλικά- και να ανασυνθέσει τη συνεργασία, η οποία ήδη υπάρχει!

Νοσηρό, σκοτεινό, γελοίο, αλλά αναμφιβόλως ενδιαφέρον, -κι ας είναι πυροτέχνημα- αυτό το ιδιόμορφο ψυχογραφικό ταξίδι, που μας οδηγεί με μοναδική μαεστρία στην ‘καρδιά του σκότους’, στα βάθη της αφρικανικής ζούγκλας του Κονγκό, αλλά παράλληλα και στον άγνωστο ψυχισμό της πολιτικής μανέστρας...

Πρέπει να σημειωθεί ότι το σενάριο της περίφημης κινηματογραφικής ταινίας «Αποκάλυψη Τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα βασίστηκε στην πλοκή του σχετικού βιβλίου του Conrad Joseph «Η καρδιά του σκότους».

Τώρα, τι σχέση έχει το τελευταίο με τις προεκλογικές δραστηριότητες; Όση σχέση έχει το ταξίδι στο Κονγκό με τα πραγματικά γεγονότα…

Φοίβος Νικολαΐδης
Αύγουστος 2022

Κομματικός πατριωτισμός, Φοίβος Νικολαΐδης

Του Φοίβου Νικολαΐδη
Κολλημένα τα τελευταία ιδίως χρόνια σε αγκυλώσεις και ξεπερασμένες αντιλήψεις του παρελθόντος τα κόμματα κάπου ξεστράτισαν. Έχασαν τον προσανατολισμό τους και το χειρότερο έπαυσαν να ταυτίζονται με αρχές και αξίες. Αν η εθνικοποίηση του πατριωτισμού και η ρητορική θεοποίησης του κόμματος έφερε καρπούς τα προηγούμενα χρόνια, σήμερα αμφισβητείται έντονα από τους πολλούς. Ο λόγος είναι προφανής και έχει να κάνει αποκλειστικά με τη στάση και την όλη συμπεριφορά των κομμάτων.

Κάθε φορά που υπάρχουν εκλογές, ξεδιπλώνονται επιλεκτικά και με μεγάλη μαεστρία από το χρονοντούλαπο της πολιτικής διάφορα εύπεπτα συνθήματα για να ενεργοποιήσουν τα συναισθηματικά κομματικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων, που θα καθορίσουν τις επιλογές τους.

Όταν δε τα συνθήματα λιγοστεύουν, τελευταίο καταφύγιο των επιτήδειων κομματαρχών είναι η επίκληση του ούτω καλούμενου κομματικού πατριωτισμού σε σημείο που να ταυτίζεται νοητικά με τον άδολο πατριωτισμό και τη φιλοπατρία.

Σε προεκλογικές περιόδους η χρήση της λέξης πατριωτισμός φτάνει πολλές φορές τα όρια της φτηνής πολιτικής εκμετάλλευσης, που οδηγεί στην πατριδοκαπηλία. Τον ψευδοπατριωτισμό, τον φανταχτερό αυτό μανδύα κάθε πολιτικού τυχοδιωκτισμού, ο οποίος σαφώς διαφέρει από τον γνήσιο πατριωτισμό, όπου η αγάπη για την πατρίδα και τις εθνικές αξίες, βασίζονται όχι στο φανατισμό και την τύφλωση, αλλά στην κριτική κατανόηση κι αφοσίωση για την πατρίδα.

Η έντονη συναισθηματική φόρτιση που γίνεται με τη σκόπιμη επίκληση επιλεγμένων συναισθημάτων για την πατρίδα και το κόμμα, δεν επιτρέπει τη νηφάλια κρίση. Έτσι, είναι πολύ πιο εύκολο να παρασυρθεί κάποιος σε κενού περιεχομένου πατριωτικές εξάρσεις και αφορισμούς και στο τέλος να οδηγηθεί στην υποταγή του συγκεκριμένου πολιτικού λόγου.

Σε μια νεαρή δημοκρατία όπως τη δική μας είναι απόλυτα φυσιολογικό οι δημοκρατικές αντιλήψεις και προπάντων οι πρακτικές να περνούν από διάφορα στάδια. Εδώ και λίγες δεκαετίες, τα κόμματα έχουν αποκτήσει σημαντική δύναμη και επιρροή στη δημόσια ζωή. Αρχηγοί και μια μικρή ομάδα παρατρεχάμενων τους, ενεργούν αυθαίρετα, ξεπερνούν τα εσκαμμένα και ρυθμίζουν την πολιτική ζωή του τόπου, παροπλίζοντας το ρόλο των πολιτών.

Η παντοκρατορία της κομματικής μηχανής βασισμένη στην απαράδεκτη αρχή των πελατειακών σχέσεων μοιράζει προνόμια, εξασφαλίζει διορισμούς, προσφέρει προστασία στους ημετέρους, εξαγοράζοντας ουσιαστικά συνειδήσεις, πράγμα εντελώς αντιδημοκρατικό και απαράδεκτο.

Μ’ αυτές τις πρακτικές και νοοτροπίες ο πανίσχυρος κομματικός μηχανισμός κυριαρχεί σχεδόν απόλυτα έναντι άλλων και η δημοκρατία αντί να εξελίσσεται, αποδυναμώνεται με αποτέλεσμα την ανισορροπία στα δημοκρατικά θέσμια.

Αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, παρασκήνιο, δημαγωγία, διαφθορά, διαπλοκή, καταπάτηση αρχών, αλαζονική υποτίμηση τής νοημοσύνης του πολίτη και άλλα πολλά οδήγησαν στη σταδιακή απαξίωση των κομμάτων και την απόρριψη των ίδιων των κομματαρχών. Η κομματοκαπηλία ως πολιτική τεχνική φθίνει και δεν αποτελεί πια πειστικό επιχείρημα για τους πολίτες, φίλους και οπαδούς μιας πολιτικής παράταξης.

Τα λόγια του αείμνηστου Δημήτρη Χριστόφια: «Το κόμμα τζιαι τα μάθκια μας», ήταν περισσότερο μια δραματική προειδοποίηση για την αποδυνάμωση του κομματικού μηχανισμού, που σταδιακά έχανε το φωτοστέφανό του.

Η αντίληψη για το κόμμα μπορεί να διαφέρει σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε διαφορετικές μάλιστα περιόδους ο κομματισμός σήμαινε διαφορετικά πράγματα. Στη σύγχρονη εποχή πιθανόν να σημαίνει ακόμη πιο διαφορετικά πράγματα για πολλούς ανθρώπους.

Οι εξελίξεις της επόμενης δεκαετίας απαιτούν νέα οράματα και αταλάντευτη πίστη σε αρχές, αξίες, δημοκρατικούς θεσμούς και στα ατομικά δικαιώματα. Η στήριξη στο κόμμα σταματά εκεί που αρχίζει η αφοσίωση στην πατρίδα και το γενικότερο καλό για τους πολλούς.

Ενόσω οι αλαζονικοί πολιτικοί δεν ερμηνεύουν σωστά τα σημεία των καιρών και επιμένουν να ασχολούνται περισσότερο με τη σκοτεινή πλευρά της πολιτικής, μεγαλώνοντας έτσι την απόσταση του κόμματος από την κοινωνία, το χάσμα στο τέλος θα είναι τραγικό για τους ίδιους...

Ο Γουίνστον Τσόρτσιλ το είχε πει με τον χαρακτηριστικό του τρόπο: «Η πολιτική αυτοκτονία έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι πάντα επιζείς, για να δεις τα αποτελέσματα της πράξης σου!».

Φοίβος Νικολαΐδης

Αύγουστος 2022

Προεκλογικός Συναγερμός, Φοίβος Νικολαΐδης

 Του Φοίβου Νικολαΐδη

Σύμφωνα με το καταστατικό και τη διακήρυξη αρχών της 4ης Ιουλίου 1976, ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι ένα δημοκρατικό κόμμα που σέβεται την πολυφωνία και υπερασπίζεται ιδεολογικές αρχές.

Στα χρόνια που πέρασαν αμέτρητοι εθελοντές εργάστηκαν για τις αρχές της παράταξης, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας συγκροτημένης πολιτικής δύναμης, που εξέφραζε τον εκσυγχρονισμό και άγγιζε πολλά στρώματα της κοινωνίας. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ο ΔΗΣΥ καταξιώθηκε στη συνείδηση χιλιάδων πολιτών ως πρώτη πολιτική δύναμη, γράφοντας ιστορία.

Πέραν από τη φυσιολογική φθορά τα τελευταία χρόνια, η εικόνα της παράταξης επηρεάστηκε αρνητικά από πολιτικές αποφάσεις και πρακτικές, που έδιναν περισσότερο την εντύπωση άσκησης παραπολιτικής, παρά ουσιαστικής ενασχόλησης με τα προβλήματα της κοινωνίας. 

Τον Μάιο 2003 ο Αβέρωφ Νεοφύτου ανέλαβε ως αναπληρωτής πρόεδρος και τον Μάιο του 2013 ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ -χωρίς εκλογές και στις δυο περιπτώσεις-. Το 2021 ανακηρύχθηκε αυτόματα βουλευτής με ένα αντιδημοκρατικό σύστημα, όπου οι αρχηγοί κομμάτων εκλέγονται ως βουλευτές χωρίς σταυρούς προτίμησης, αλλά, απλά με τη συμμετοχή τους στο κομματικό ψηφοδέλτιο!  

Ως πολιτικός ο Αβέρωφ Νεοφύτου απέδειξε ότι διαθέτει οξυδέρκεια και ικανότητες. Παράλληλα όμως ηγήθηκε με εγωισμό και έντονη μικροπολιτική τάση, όπου στο τέλος προκάλεσε δικαιολογημένη απαρέσκεια εναντίον του.

Το ηγετικό του προφίλ τσαλακώθηκε από προσπάθειες ποδηγέτησης κομματικών διεργασιών (δείτε αντιδεοντολογικούς εξαναγκασμούς Αννίτας Δημητρίου και Χρήστου Πάλλη σε παραίτηση από το ψηφοδέλτιο το 2016) αλλά και δημιουργίας πελατειακών σχέσεων και προώθησης ιδιωτικών συμφερόντων.

Στον οργανωτικό τομέα έχουν αγνοηθεί επιδεικτικά παλιά και δοκιμασμένα στελέχη με την αλαζονική  συμπεριφορά, αν όχι αντιδημοκρατική στάση. Στα δραματικά μηνύματα των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ, η αντίδραση ήταν πάντα αόριστη τού τύπου, «πήραμε τα μηνύματα», συνεχίζοντας το άχαρο επικοινωνιακό παιγνίδι. 

Στις καλόπιστες κριτικές δεν επιδείχθηκε ο στοιχειώδης σεβασμός στην προσωπικότητα και στην αξιοπρέπεια μελών, απαντώντας με το αντιδημοκρατικό: «Όποιου δεν του αρέσει, να πάει σπίτι του!», αντίδραση η οποία είναι πολύ αργά, για να εξευμενιστεί  με το σημερινό: «Δεν περισσεύει κανείς».

Σε μια συνεχή κατρακύλα, το κόμμα έχασε αποδεδειγμένα ένα σεβαστό αριθμό ψηφοφόρων (40.000) και η τάση αυτή φαίνεται ότι θα συνεχιστεί. Το 2013 ο ΔΗΣΥ είχε το φωτοστέφανο του νικητή. Σήμερα κινδυνεύει να χαθεί η λάμψη του και στο τέλος να οδηγηθεί εκτός εποχής.

Η στήριξη που έχει σήμερα ο ηγέτης της παράταξης από τα κομματικά μέλη αποδεικνύεται καθημερινά ότι είναι περισσότερο τυπική (προς το κόμμα) παρά ουσιαστική (προς το πρόσωπο του). Ο αυθεντικός όμως ΔΗΣΥ είναι ο κόσμος του και κανένας άλλος, γιατί χωρίς κόσμο, οπαδούς και φίλους, ο αρχηγός –όποιος και να είναι- είναι ο κανένας... Όπως φυσικά και η υπόλοιπη ηγεσία.

Η εποχή που ότι έλεγε ένα κόμμα ήταν θέσφατο, πέρασε μάλλον ανεπιστρεπτί, ακόμη και για αριστερά κόμματα. Η σημερινή συμπεριφορά των πολιτών που γυρίζουν όλο και περισσότερο την πλάτη στην ανεξέλεγκτη κομματοκρατία, μιλά από μόνη της. Ο κύκλος του «κομματικού πατριωτισμού» πάει να κλείσει κι αυτός.

Τα δε περί προδοσίας (ποιος προδίδει ποιον), αποστασίας και άλλα ηχηρά είναι ωραία για τους αφελείς, αλλά ελάχιστα αγγίζουν την ουσία και προπάντων την ευρύτερη κοινωνία, που δεν έχει καμία υποχρέωση προς τον οιονδήποτε.

Το κυρίως όμως πρόβλημα για τον άλλοτε υπερήφανο ΔΗΣΥ όπως παρουσιάζεται τώρα, δεν είναι μόνο η απώλεια υποστηρικτών, αλλά η χαμένη αξιοπιστία του ως κόμμα αρχών και πολιτικής δύναμης, ικανής  να ενεργοποιεί δυνάμεις της ευρύτερης κοινωνίας και να κάνει συμμαχίες με άλλους πολιτικούς χώρους.

Καλώς ή κακώς ο Αβέρωφ είναι δακτυλοδεικτούμενος για πολλά αρνητικά πράγματα. Όλη η απογοήτευση, η απαρέσκεια και ο θυμός του πολίτη εκφράζονται στο πρόσωπο του, γιατί αυτός φρόντισε στα χρόνια που πέρασαν, να προβάλλεται η εικόνα τού από μηχανής θεού που έλυνε τα πάντα, ανεξάρτητα υπέρ ποιων… Εξ ού και το αμίμητο «όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, τον βρίσκεις από κάτω…».

Τώρα, πόσες πέτρες θα σηκωθούν και που θα πέσουν, δεν αποτελεί θέμα προσωπικής εκτίμησης… 

Ιούλιος 2022

Ανασχηματισμός, Μαρία Παχίτη

Ποίημα από τη Μαρία Παχίτη

Ανασχηματισμός 

 Το παρελθόν αντίκρισα σε ένδοξες σελίδες

και το παρόν σ´ ασπρόμαυρες, πεζές εφημερίδες 

και σκέφτηκα: τι όμορφα που θα ´τανε αν ζούσαν 

στην εποχή μας Άνθρωποι ικανοί να κυβερνούσαν!

Αν είχαμε  τον Περικλή Πρωθυπουργό της χώρας

κι οικονομίας υπουργός να ´ταν ο Πυθαγόρας, 

ο Ιπποκράτης υπουργός -ιδανικός!- υγείας

κι ο ένδοξος Θεμιστοκλής Αιγαίου και Ναυτιλίας,

ο Μιλτιάδης υπουργός της Εθνικής Αμύνης 

κι ο Αριστείδης υπουργός -σαφώς!- Δικαιοσύνης,

σίγουρα θ´ αποφεύγαμε τις τόσες αστοχίες

απ´ όσους αναρμόδιους κατέχουν εξουσίες.

Κι αν όπως ο Αλέξανδρος -ως ήταν παιδαρέλι-

δασκάλους είχαμε λαμπρούς σαν τον Αριστοτέλη

-που έξοχος θα φάνταζε ως Υπουργός Παιδείας!-

δεν θα θυμίζαμε ήρωες αρχαίας τραγωδίας 

και ούτε τράγος θα ´μασταν αποδιοπομπαίος 

με Υπουργό Εξωτερικών: τον Πλάτωνα βεβαίως!

που την Ευρώπη θα έπειθε με τη φιλοσοφία 

πως πρέπει ιδανική αυτή να γίνει πολιτεία.

Και επειδή στα όρια μας έφτασε η κρίση

και απαιτείται άμεση και ουσιώδης λύση 

ως Υπουργό, θα εξέλεγα, για τη Δημόσια Τάξη

τον Διογένη τα νερά για να αναταράξει

και να βάρα ολημερίς με την μαγκούρα ανθρώπους

μπας κι όλοι τους συνετιστούν και μάθουν λίγους τρόπους!

Κι ως Υπουργό Εσωτερικών εγώ θα προτιμούσα

τον Τίμωνα -που ανέκαθεν πολύ τον εκτιμούσα!-

γιατί σε οποίον θα τολμά να τον αμφισβητήσει 

«Απίθι ες κόρακας» ευθύς αυτός θα απαντήσει! 

 Μαρία Παχίτη 

 Γ’ Βραβείο Παγκόσμιου Διαγωνισμού Έμμετρης Σάτιρας, 2012

Β´ Βραβείο Παγκόσμιου Διαγωνισμού Σατιρικής Ποίησης, 2012 

Α’ Βραβείο Διεθνούς Διαγωνισμού Ποίησης ΕΠΟΚ, 2014 

Facebook