Του δημοσιογράφου Γιώργου Καλλινίκου
Όλα πήγαν καλά Πρόεδρε Αναστασιάδη. Έφυγες επιτέλους από το «Όρος Σινά». Με νέα βαλβίδα και καρδιά που εργάζεται καλύτερα. Μην παρασυρθείς όμως. Μη φανταστείς ότι άλλαξε η μηχανή και ότι θα εργάζεται τούρμπο. Χρειάζεται προσοχή. Όπως και να ‘χει όμως, είσαι έτοιμος πλέον, από το «Όρος Σινά» να κατευθυνθείς ξανά στο Γολγοθά της εξουσίας, ο οποίος ήταν και θα παραμείνει δύσκολος. Δεν είναι απλώς ανηφορικός. Δεν είναι απλώς σπαρμένος με αγκάθια. Είναι και γεμάτος παγίδες. Με βράχους που αν γλυστρίσεις θα γκρεμοτσακιστείς.
Από αυτή την περιπέτεια μπορεί να κερδίσεις. Όποιος βρεθεί σε σημείο που η υγεία του κλονίζεται και περνά περιπέτεια σοβαρών επεμβάσεων, συνειδητοποιεί ότι είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Όση δύναμη και αν διαθέτει, όση εξουσία και αν έχει. Την στιγμή που περνά την πόρτα του χειρουργείου, ακόμη και αν οι γιατροί είναι αυθεντίες, ακόμη και αν τον διαβεβαιώνουν ότι πρόκειται για διαδικασία ρουτίνας, αναπόφευκτα θα δει τη ζωή του να παρελαύνει από το μυαλό του με ταχύτητα φωτός. Εύχεται απλώς, να βγει ζωντανός.
Όταν βγει όμως Πρόεδρε, είναι άλλος άνθρωπος. Από τη μία ο φόβος και από την άλλη η ευγνωμοσύνη γιατί επιβίωσε, μαλακώνουν τις ψυχές. Κάθε μέρα που περνά την περίοδο της ανάρρωσης επιτρέπει στο μυαλό να πηγαίνει πίσω. Να κάνει αυτοκριτική. Να μετρά λάθη. Να μετρά συμπεριφορές. Να μετρά ανθρώπους γύρω του. Είναι στιγμές που προσφέρονται για ξεκαθάρισμα συνειδήσεων, μυαλών και καρδιών. Στιγμές που προσφέρονται για μεγάλες αποφάσεις. Το παρελθόν δεν μπορεί κανείς να το αλλάξει. Μπορεί όμως να αλλάξει το μέλλον. Ξεκινώντας με ορθές αποφάσεις στο παρόν. Έχεις, λοιπόν, μια μοναδική ευκαιρία μπροστά σου. Εάν βεβαίως, όλες αυτές τις μέρες που ανάρρωνες έκρινες σωστά το παρελθόν και τα λάθη σου. Εάν το έπραξες, θα μπορέσεις να παλέψεις για το μέλλον αυτού του τόπου. Με τόλμη και αποφασιστικότητα και όχι όπως μέχρι χθες.
Κάποιοι δεν σεβάστηκαν το θέμα της υγείας σου. Έβγαλαν μίσος. Μη τους ακούς. Είναι οι λίγοι. Οι πολλοί, όσο και αν πληγώθηκαν από πολιτικές αποφάσεις που πήρες, όσο και αν υποφέρουν από αυτές, ξέρουν να διακρίνουν μεταξύ πολιτικής και ανθρωπισμού. Αυτή στήλη ξέρεις πολύ καλά ότι δεν σου χαρίστηκε σε καμία στιγμή. Ούτε και θα σου χαριστεί ποτέ, μέχρι και την τελευταία ημέρα της θητείας σου. Αυτό επιβάλει το συμφέρον του τόπου. Όμως, δεν θα περάσει ποτέ τη γραμμή του ανθρωπισμού. Γι’ αυτό σου υποδεικνύει να αδράξεις την ευκαιρία.
Μόλις αναλάβεις και πάλι καθήκοντα, κάνε πράξη όσα υποσχέθηκες στο λαό που σε εξέλεξε. Στην οικονομία το τραύμα του Γιούρογκρουπ ήταν σχεδόν θανατηφόρο και απαιτείται ακόμη πολύς χρόνος για να επουλωθεί. Κάποιοι συνάνθρωποι μας, θα υποφέρουν για χρόνια. Στρέψε τα μάτια σ’ αυτούς. Κάνε ότι μπορείς για να τους στηρίξεις. Κατέβα στο λαό. Πήγαινε στα σπίτια των φτωχών και των ανήμπορων. Μίλα τους. Πάρε μέτρα. Προχθές κάποιοι εθελοντές πήραν τρόφιμα σε μια άπορη οικογένεια. Ξέρεις τι τους είπε; «Τι να τα κάνουμε τα τρόφιμα; Δεν έχουμε ψυγείο να τα συντηρήσουμε».
Χθες άκουγα τον υπουργό Οικονομικών να μιλά για τους βασανισμένους που περιμένουν το περιβόητο ΕΕΕ σαν μάνα εξ ουρανού αλλά αργεί. Δεν θα χάσουν τα χρήματα τους, είπε. Θα τα πάρουν αναδρομικά. Βρέθηκες άνθρωπε μου χωρίς μία στην τσέπη; Να μην έχεις να αγοράσεις ψωμί, να μην έχεις να αγοράσεις γάλα στα παιδιά σου; Τι να τα κάνουν τα αναδρομικά, όταν σήμερα δεν έχουν να φάνε;
Γίνε πιο ανθρώπινος Πρόεδρε. Κάνε την κυβέρνηση σου πιο ανθρώπινη. Ανάγκασε τους υπουργούς σου να γίνουν ταπεινοί και ανθρώπινοι. Άλλαξε όσους δεν κάνουν. Αφού δεν μπορεί ακόμη να γίνει restart στην οικονομία κάνε restart στην κυβέρνηση. Να ασχοληθούν με τον απλό άνθρωπο. Βάλε τον καλοβολεμένο Επίτροπο Ανθρωπιστικών Θεμάτων αντί να βλέπει υπουργούς και πρέσβεις, να επισκέπτεται ταλαιπωρημένους ανθρώπους.
Ταυτόχρονα, επικεντρώσου στη δικαιοσύνη και την κάθαρση. Αυτός ο λαός δεν θα ησυχάσει ποτέ αν δεν τιμωρηθούν οι καρχαρίες που τον έριξαν στη δυστυχία για να παραφουσκώσουν οι δικοί τους λογαριασμοί στο εξωτερικό. Πίεσε αυτούς που πρέπει. Κλείσε τ΄ αφτιά στους μεγαλόσχημους που προσπαθούν να κρυφτούν.
Και μετά επικεντρώσου στο κυπριακό. Ξέφυγε από τη γωνιά στην οποία εγκλωβίστηκες. Ξέχασε τις δεσμεύσεις που έδωσες σε πανίσχυρους ξένους και θυμήσου τις δεσμεύσεις σου στους αδύναμους ντόπιους. Βρες τη δύναμη να στείλεις ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους, ότι δεν έχει νόημα οποιαδήποτε συνομιλία ενόσω ο σουλτάνος παραμένει με το προσωπείο του πειρατή. Ότι ακόμη και αν φύγει το Μπαρμπαρός, τίποτα δεν αλλάζει. Πρόταξε αυτό που μπορεί να θωρακίσει κάθε προσπάθεια για το μέλλον: Να αναγνωρίσει ο σουλτάνος την Κυπριακή Δημοκρατία. Όσο τη θεωρεί εκλιπούσα, δεν υπάρχει ελπίδα. Του το ζητά η ΕΕ. Απαίτησε το πρώτος εσύ.
Με δυο λόγια Πρόεδρε, αφού πέρασες από το «Όρος Σινά» και θα ανεβείς τον Γολγοθά, ανέβα τον αφαιρώντας αχρείαστα και άχρηστα βαρίδια, ώστε να ελπίζεις ότι θα ακολουθήσει η ανάσταση. Ώστε να κάνεις και το λαό να ελπίζει στην ανάσταση.
Να ξέρεις ότι οι ακριβοδίκαιοι μέσα στην κοινωνία είναι η πλειοψηφία. Δεν φωνασκούν, φαντάζουν σαν κοιμώμενος γίγαντας. Αλλά ξέρουν να κρίνουν.Αυτόν τον Νίκο Αναστασιάδη αν δει ο λαός όταν επιστρέψεις, τότε ίσως να υπάρχει ακόμη ελπίδα…
Γιώργος Καλλινίκου
Εφημερίδα "Ο Φιλελεύθερος" 16/12/2014
Παρουσίαση του βιβλίου από τον Πάμπο Κρασιά
Στις 30 Σεπτεμβρίου, 2014 είχα την τύχη να παρευρεθώ σε μια εξαιρετικά όμορφη και ζεστή εκδήλωση, στο χωριό Μάμμαρι, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Χαραλαμπίδη «Μάμμαρι, η δυτική πύλη της Μεσαορίας».
Η εκπληκτική αυτή γιορτή έγινε στην πλατεία του χωριού, μέσα σ’ ένα μυστηριακό κλίμα, παρόντων του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Κυρηνείας κκ. Χρυσοστόμου και Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού Κώστα Καδή, οι οποίοι χαιρέτησαν την εκδήλωση.
Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε από την εκπαιδευτικό και συγγραφέα Έλενα Περικλέους, της οποίας η αφοπλιστική διήγηση αποτέλεσε μια κατάθεση πνεύματος και ψυχής με ένα τρόπο αφοπλιστικό, άμεσο και ζωντανό με μια μοναδική ποιητική προσέγγιση μας ανάλυσε το βιβλίο παρουσιάζοντας μας όλες τις πτυχές και τα κεφάλαια που ο συγγραφέας είχε καταγράψει, αρχίζοντας από την γεωγραφική θέση του χωριού, την χλωρίδα και πανίδα της περιοχής, κάνοντας αναφορά στο σχέδιο διαχείρισης της περιοχής «Μάμμαρι-Δένεια Natura 2000».
Αναφέρθηκε επίσης στην ιστορία του χωριού, αρχίζοντας από την προέλευση της ονομασίας, τους Μεσαιωνικούς χρόνους, την Τουρκοκρατία, Αγγλοκρατία, μέχρι την Τουρκική εισβολή του 1974 και πως σώθηκε το χωριό από την κατάληψή του από τους Τούρκους, λόγω της γενναιότητας που έδειξαν οι κάτοικοί του, παλεύοντας μέρα και νύχτα με τους κατακτητές.
Κορυφαία, ωστόσο, στιγμή του βιβλίου, είναι το κεφάλαιο που αναφέρεται στον ήρωα του χωριού και τελευταίο ήρωα του απελευθερωτικού αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59, Σάββα Ροτσίδη. Πρόκειται για το πιο ιερό μνημόσυνο στον ήρωα.
Στην αντιφώνηση του ο συγγραφέας Κώστας Χαραλαμπίδης, αφού ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους, έκαμε ιδιαίτερη αναφορά στο Κοινοτικό Συμβούλιο του χωριού και ιδιαίτερα στον χαρισματικό και φιλοπρόοδο κοινοτάρχη Νίκο Κοτζιάπασιη, για την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση προς το πρόσωπο του, αναθέτοντας του αυτό το σημαντικό έργο, τη συγγραφή του βιβλίου του χωριού τους.
Έντονα φορτισμένος ο Κώστας Χαραλαμπίδης έκαμε το χατίρι του Μητροπολίτη Κερύνειας κκ. Χρυσόστομου, να τραγουδήσει τον «Αϊ Γιώρκη» και προς έκπληξη όλων, χωρίς μικρόφωνο και συνοδεία μουσικών οργάνων. Με μια φωνή κρύσταλλο, κέντησε στην κυριολεξία στα λόγια των τραγουδιών.
Η σεντόρια φωνή του ακούστηκε πέραν των οποιονδήποτε γραμμών αντιπαράταξης και νεκρών ζωνών, μεταφέροντας μήνυμα ελπίδας κι αισιοδοξίας, ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες για τον τόπο μας, αποσπώντας το ζεστό χειροκρότημα των παρευρισκομένων.
.jpg)
Κλείνοντας με αυτό τον τρόπο την εκδήλωση, αφήνοντας μια ευχάριστη νότα στη διάθεσή μας, φέρνοντας στο μυαλό μας αυτό που αναφέρει στο πίσω μέρος του βιβλίου του ο συγγραφέας: «Δυτικά της κατοχής, ανατολικά της ελπίδας».
Όπως φαίνεται ο Κώστας Χαραλαμπίδης έχει το ιδιαίτερο χάρισμα με ότι καταπιάνεται να του προσδίδει το στίγμα της επιτυχίας. Πάμπος Κρασιάς
Λευκωσία 09/12/2014
Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
Του αρέσει αυτή η μυρωδιά από χριστουγεννιάτικη αναμονή μέσα στο αρτοποιείο-ζαχαροπλαστείο. Το δέντρο , μικρό αλλά φανταχτερό καμαρώνει ήδη στην είσοδο. Τα λαμπάκια του αναβοσβήνουν σαν προσδοκίες , το αστέρι στην κορυφή του θυμίζει ακόμα την ελπίδα που προσμένει η ανθρωπότητα. Κάνει ένα γύρο μέσα στο χώρο. Σοκολατάκια, κουραμπιέδες, μελομακάρονα.
Ο κόσμος βιάζεται τόσο να γιορτάσει, σκέφτεται. Να ζήσει, να χαρεί, να ξεχάσει το μαύρο της μέρας, να χαθεί μες στο χρώμα των γιορτινών ημερών και μέσα στο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο. Κι ας είναι ακόμα μακριά η μέρα της Γέννησης. Οι άνθρωποι έχουνε μάθει να χαίρονται πιο πολύ με την προσδοκία μάλλον παρά με την ίδια την ύπαρξη. Η αντίστροφη μέτρηση λειτουργεί ίσως πιο διεγερτικά καθώς ο χρόνος υπόσχεται παρά να αφαιρεί , όπως συμβαίνει όταν βρίσκεσαι στο επίκεντρο των στιγμών.
Αφήνει για λίγο τις φιλοσοφημένες σκέψεις του στην άκρη, προσπαθεί να θυμηθεί γιατί μπήκε στο αρτοποιείο. Περπατούσε για ώρα πολλή μάλλον μέσα στην πόλη που καμωνότανε πως γιόρταζε , που προσποιότανε πως όλα ήτανε όπως παλιά, ενώ τίποτα ίδιο δεν είχε μείνει . Λίγο να έξυζε κανείς το φανταχτερό περιτύλιγμα και θα΄βλεπε το γκρίζο και το πένθος στη σκέψη και στα λόγια των ανθρώπων.
Καταστήματα που άλλοτε έσφυζαν από ζωή τώρα σε κοίταζαν σιωπηλά, δρόμοι που κάποτε γέμιζαν με κίνηση μοιάζανε τώρα στοιχειωμένοι με τα φαντάσματα μιας παλαιότερης δοξασμένης εποχής να περιφέρονται βουβά ανάμεσα στους λιγοστούς περιπατητές. Μόνο η καφετέρια στη γωνία συγκεντρώνει ακόμα λίγο νεαρόκοσμο. Ξεχνιούνται μπροστά σε μια μεγάλη οθόνη όπου οι άσσοι του ποδοσφαίρου τρέχουν πίσω από τη θεά μπάλα εισπράττοντας εκατομμύρια όταν τα εκατομμύρια του πλανήτη ζητιανεύουνε ψίχουλα επιβίωσης.
Η πωλήτρια υπερβολικά ευγενική, υπερβολικά χαμογελαστή τον πλησιάζει σπάζοντας την περιπλάνησή του στο τώρα και στο πριν. Τι θα ήθελε λοιπόν ο κύριος από την πληθώρα των λιχουδιών ; Την κοιτάζει καθώς του μιλά με τα σπασμένα ελληνικά της, με τη σπασμένη μορφή της. Το όνομά της αναγράφεται στο ταμπελάκι της μπλούζας της. « Ιβάνα». Φέρνει κάτι μπροστά του από βάσανο και πίκρα.
Ποιος ξέρει από πού ήρθε, ποιος ξέρει τι έχει αφήσει πίσω της για να περιφέρεται τώρα σ΄αυτό το ζαχαροπλαστείο προσπαθώντας να γλυκάνει πρώτα απ΄όλα τη ζωή της την ίδια! Θα ήθελε να της πει πολλά, προτιμά τελικά τη σιωπή. Εκείνη περιμένει υπομονετικά σαν καλή υπάλληλος. Να μπορούσε να της μιλήσει για τη νύχτα που θα ήθελε να είναι γλυκιά όπως οι λιχουδιές μέσα στους δίσκους!
Για τα παιδιά που πρέπει να συνεχίσουν να κοιμούνται με όνειρα καραμελένια! Για τις μέρες που θα ήθελε να είναι πασπαλισμένες με ζάχαρη σαν γιορταστικοί κουραμπιέδες! Κάτι στυφό , όμως, κατεβαίνει από τη σκέψη και στέκεται αμετακίνητο στην άκρη της γλώσσας.
Θυμάται τα τρία παιδιά στο σπίτι, τη γυναίκα του που περιμένει οπωσδήποτε το ψωμί και το γάλα, τα παιχνίδια που θα δυσκολευτεί να αγοράσει φέτος τα Χριστούγεννα με το πενιχρό επίδομα ανεργίας . «Ένα γάλα θα ήθελα κι ένα μικρό ψωμί», κατορθώνει τελικά να πει κι η φωνή του ακούγεται σαν ψίθυρος αγγέλου που νοσταλγεί ένα χαμένο πια παράδεισο!
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
