Ιωάννα Φραγκιά, Συγγραφέας

Η Ιωάννα Φραγκιά-Νιαουνάκη (Facebook) γεννήθηκε στον Πειραιά και είναι ψυχολόγος. Εργάστηκε στη ΔΕΗ ως ξεναγός αρχικά και στη συνέχεια, μετά τις σπουδές στην Ελλάδα και τη Γαλλία, ως ψυχολόγος της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, στα σεμινάρια Ανθρώπινων Σχέσεων και στο Τμήμα Επαγγελματικού Προσανατολισμού για τα παιδιά των υπαλλήλων. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.

Μέσα από τα βιβλία της ξεδιπλώνεται ένα ανήσυχο πνεύμα, γεμάτο ευαισθησίες και προβληματισμούς για τη ζωή και την κοινωνία. Με πλούσια φαντασία και ευρηματική σύνθεση του λόγου της, διατυπώνει με τον πιο δραματικό τρόπο της ενδόμυχες σκέψεις της. Απλή στη γλώσσα της, κατανοητή και αφηγηματική πλάθει τον λόγο της σε ζωντανό έργο ζωής.

Η περιπέτεια της σκέψης μέσα από τα γραφόμενα της σε ταξιδεύει αδιάκοπα. Ως βαθύς γνώστης της ανεξερεύνητης ακόμη ανθρώπινης ψυχής, χειρίζεται με άνεση τους χαρακτήρες που επιλέγει, να διαδραματίσουν την πλοκή των γεγονότων που συνθέτει. Σεμνή και χαμηλών τόνων, προσπαθεί να δώσει το στίγμα των προβληματισμών της με ένα μοναδικό τρόπο, σκιαγραφώντας χαρακτήρες και ανθρώπινες συμπεριφορές.

Με αρχές ως προμετωπίδα των πιστεύω της, προσπαθεί να ξεγυμνώσει το κακό και να στήσει το έργο του καλού. Διακαής της πόθος, η αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς προς το καλύτερο.

Με έντονη κοινωνική συνείδηση και σεβασμό στις αξίες της ζωής πλάθει ιστορίες και διαπλάθει συνειδήσεις. Τα γραφόμενα της αντανακλούν τα πιστεύω της, με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Τα βιβλία της δεν μπορούσαν, παρά να είναι επιτυχημένα έργα με αξία.

 Ιωάννα Φραγκιά-Νιαουνάκη Facebook

 

Ο ράφτης του Ποσειδώνα

Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο το οποίο σε κρατάει διαρκώς σ' ενδιαφέρο, μέχρι και την τελευταία σελίδα. Η Ιωάννα Φραγκιά όχι μόνον ψυχαγωγεί τον αναγνώστη με σφοδρές φιλονικίες ανάμεσα σε καλά και κακά πνεύματα, αλλά και τον ανταμείβει με ένα καθαρτήριο στο τέλος, όπου αθώοι και ένοχοι, άγγελοι και δαίμονες τοποθετούνται στη θέση που τους αναλογεί, άλλοι στον Πάνω και περισσότεροι στον Κάτω Κόσμο.

Το τέλος της ύβρης

Η Γη συγκλονίζεται από μαρτυρίες, προφητείες και διαδόσεις: Έρχεται το τέλος του κόσμου στις 21 Δεκεμβρίου του 2012! Η Ελλάδα είναι ανάστατη, όλοι περιμένουν το κακό με την υπέρτατη αγωνία για την οριστική και καθολική απώλεια της ζωής, αλλά και με τη σπίθα της ελπίδας ζωντανή, αφού η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία! Είναι το τέλος όλων ή το τέλος μιας εποχής; Είναι αλήθεια ή όχι; Από άκρη σε άκρη οι Έλληνες πασχίζουν να δώσουν απάντηση. Από το τέλος του 2011 μέχρι την παραμονή της μοιραίας ημερομηνίας, ξεδιπλώνεται η Ελλάδα της ύστατης ταπείνωσης, αλλά και της ύστατης ευκαιρίας για αναμέτρηση με την Ύβρη…

Μέσα από τις σκέψεις και τους συλλογισμούς της, η Ιωάννα Φραγκιά παρουσιάζει μια ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας στις μέρες μας. Τα δρώμενα στο βιβλίο της, προσεγγίζουν με αγωνία το μέγα ερώτημα για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα, όπου η ελπίδα μένει ζωντανή… 

Φοίβος Νικολαΐδης

Λευκωσία

Φεβρουάριος 2012

Η γιαγιά μου η Καλλιόπη

Της Πόπης Νικολαΐδου

 Η γιαγιά Καλλού με τους γιούς της Βενιζέλο (αριστερά) και Περικλή  

(Φωτογραφία)

Οι γονείς της, Κωνσταντής και Καλλιόπη, ήταν από τον Άγιο Λουκά της Λευκωσίας. Ο πατέρας της ήταν ράφτης. Έραβε ζιμπούνια, μέρος της παραδοσιακής ενδυμασίας των χωρικών, τα οποία φορούσαν στην καθημερινή τους φορεσιά, μόνα τους, ή σε συνδυασμό  με το γιλέκο. Σε μια περιοδεία του στα κοντινά χωριά, για να πάρει μέτρα και να ράψει ζιμπούνια, πήρε μαζί του και τη γιαγιά Καλλιόπη. Το ταξίδι με την άμαξα έπαιρνε ώρες. Στην επίσκεψή τους στο χωριό Μαραθόβουνο, της Μεσαορίας, ο φτερωτός έρωτας φτερούγισε για το υπόλοιπο της ζωής της. Ήταν, δεν ήταν 15 ετών!  Ο Γιώρκος ο καφετζής την ερωτεύτηκε με την πρώτη κιόλας ματιά. Σύντομα, της έστειλε προξένια και σε λίγους μήνες παντρεύτηκαν σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής.

Το όνομα της ήταν Καλλιόπη (Καλλού), το ίδιο με τη μητέρα της. Σε όλους όμως, ήταν γνωστή ως ο «Κουμαντάρης», γιατί είχε την ιδιαίτερη ικανότητα να ελέγχει, να διοικεί και γενικά, να κουμαντάρει. Είχε υπό τον πλήρη έλεγχο της το καφενείο του άνδρα της, ο οποίος πέθανε νωρίς. Πίσω του άφησε δεκατρία παιδιά (Ελεγκού, Τταλλού, Ορτού, Αλέκος, Φιγενού,  Βενιζέλος, Κατίνα, Αθηνά, Νίκος, Νίκος Γιατρός, Σμαράγδα, Μαρούλλα και Περικλής), να τα μεγαλώσει η χήρα πια Καλλιόπη.

Μαζί με τη μεγάλη της οικογένεια, μεγάλωσε, επίσης, το ορφανό παιδάκι του κουνιάδου της Ανδρέα Ρούσου, τη Στέλλα, που ως βρέφος τη θήλαζε μαζί με τον γιό της Νίκο Γιατρό, που ήταν στην ίδια ηλικία.

Το καφενείο ήταν υπό την επίβλεψή της, ακόμα και όταν το ανέλαβε ο γιός της Βενιζέλος, γνωστός ως Ζάκκος. Ήταν συνέχεια εκεί, για να ανταλλάσει κουβέντες με τους καφενόβιους συγχωριανούς της.  Παράλληλα, με τις μεγάλες ευθύνες του σπιτιού, να μαγειρεύει, να ζυμώνει, να φροντίζει τόσα πολλά άτομα, βοηθούσε με μεγάλη ευχαρίστηση εθελοντικά, όσο μπορούσε τους άλλους. Οι αρετές και τα χαρίσματα της ήσαν πολλά. Γι’ αυτό, ο «Κουμαντάρης» έχαιρε εκτίμησης απ’ όλο το χωριό.

Μαυροφορεμένη με μαντιλοδεμένο το άσπρο της πρόσωπο, άφηνε τα ολογάλανα μάτια της, να σπινθηρίζουν και το χαμόγελο να μην της λείπει ποτέ. Αλλά και το γέλιο, γιατί είχε βαθιά αίσθηση του χιούμορ. Από το στόμα της έφευγαν μόνο λόγια γλυκά, λόγια αγάπης και παρηγοριάς. Κανένα δεν στεναχώρησε και ήταν πάντα παρούσα εκεί που τη χρειάζονταν τα παιδιά και οι συνάνθρωποί της. Πρώτη για να βοηθήσει στις γέννες, στις αρρώστιες, στους γάμους, στις χαρές και στις λύπες των άλλων.

Την ευχαριστούσε ιδιαίτερα, να βοηθά τον συνάνθρωπό της. Πρόσφερε πάντα απλόχερα ότι είχε στη διάθεσή της. Χαρακτηριστικό είναι και το εξής περιστατικό. Μια μέρα η μητέρα του μικρού Στυλλή της Γιάτραινας, τον έστειλε να φέρει μια οντζιά πετρέλαιο. Πήρε, λοιπόν, μια μπουκάλα και ο Καράγιωργκης, που βοηθούσε το γαμπρό του Αντρέα Ρούσο στο μπακάλικο, του τη γέμισε με πετρέλαιο. Μόλις έφυγε ο Στέλιος με τη γεμάτη μπουκάλα, ο Ανδρέας Ρούσος ρώτησε τον Καράγιωρκη. «Σου έδωσε ο μιτσής την εικοσάρα για το πετρέλαιο»; Όταν, αντιλήφθηκε, ότι, ο μικρός δεν πλήρωσε, τον φώναξαν πίσω και του άδειασαν το μπουκάλι. Ο Στέλιος άρχισε να κλαίει, γιατί δεν κρατούσε να πληρώσει. Τη σκηνή είδε η Καλλού, ο «Κουμαντάρης» και αμέσως φώναξε τον Στέλιο. Του έδωσε την εικοσάρα και του είπε: «Τρέξε, να πάρεις το πετρέλαιο» και του έδωσε και ένα λουκούμι, για να σταματήσει να κλαίει.

Σε μεγαλύτερη ηλικία έλειπε συχνά από το χωριό. Με το που έμπαιναν στον καφενέ οι θαμώνες, ρωτούσαν όλοι. «Μα πού είναι ο Κουμαντάρης; Πού πήγε πάλι»;  Η γιαγιά Καλλιόπη πήγαινε στα παιδιά και στους συγγενείς της. Λίγες μέρες στη Λευκωσία με την οικογένεια του μικρού της γιού, του Περικλή, μετά στο Βαρώσι, στο γιό της Νίκο Γιατρό, στη Βατυλή που ήταν παντρεμένες οι κόρες της Μαρούλλα και Φιγενού, στην Αχερίτου, στα παιδιά του αδελφού της Νικόλα του Μαραθοβουνιώτη και συνέχιζε αυτό τον κύκλο. Έτσι, είχε μόνιμα έτοιμα τα ρούχα της διπλωμένα σε ένα «ποξιά».

Ήταν ευλογία και θείο δώρο πραγματικά, να έχουμε ως γιαγιά αυτό το υπέροχο πλάσμα. Πάντα είχε κάτι να σου δώσει, κάτι να σου διηγηθεί, να σε ευχαριστήσει, να σε διδάξει κι ας μην ήτανε δασκάλα. Καρτερική και υπομονετική, δεν υπήρξε ποτέ μίζερη στη ζωή της. Έχοντας πλούσιες και ανεξάντλητες εσωτερικές δυνάμεις, ποτέ δεν παραπονιόταν για τίποτε.  Ούτε οι αρρώστιες, ούτε τα βάσανα τη λύγισαν κι ας είχε χάσει τον άντρα της και ένα της παιδί, τον Αλέκο σε μικρή ηλικία. Όχι, ότι δεν τους θρηνούσε. Λέγεται, ότι κάποτε την άκουγαν αργά το βράδυ, όταν όλοι κοιμόντουσαν να θρηνεί τον Αλέκο της. Αλλά, δεν ήθελε να τη βλέπουν.

Ευτύχισε να μεγαλώσει και να αποκαταστήσει τα 13 της παιδιά. Αυτό που κατάφεραν με τον άνδρα της, ήταν, να φτιάξουν μια οικογένεια δεμένη με αρχές και αξίες. Μια μεγάλη οικογένεια αγαπημένη, όπου η αλληλοβοήθεια ήταν ο κανόνας. Η ιερή αυτή παρακαταθήκη συνεχίστηκε αδιάλειπτα, ακόμη και μετά που όλα τα παιδιά παντρεύτηκαν κι έφτιαξαν τις δικές τους οικογένειες.

Έφυγε όρθια και αθόρυβα, ένα βράδυ στις 11 Δεκεμβρίου 1970. Χωρίς ποτέ, να χρειαστεί να γίνει βάρος σε κανένα. Έτσι, ακριβώς, όπως το επιθυμούσε.      Κρατάμε βαθιά μέσα μας, τις γλυκές της θύμησες με μεγάλη αγάπη και απέραντο σεβασμό. Τις αρχές και τις αξίες, που μας δίδαξε, προσπαθούμε ως συνέχεια, να τις περάσουμε ατόφιες στα παιδιά μας. 

Γιαγιά Καλλιόπη, ήσουν μοναδική. Απλά, υπέροχη και αξέχαστη θα μείνεις για πάντα στη μνήμη μας. 
Θα είσαι ο φωτεινός φάρος, για να μας διδάσκεις για το όμορφο ταξίδι της ζωής, όταν αυτό έχει περιεχόμενο και ουσία.

Αντί Μνημοσύνου

Καλλιόπη (Πόπη) Νικολαΐδου

Μουσικοί Αγώνες

Εναντίον

Από την ιστοσελίδα : Dinos-art

Μια συνηθισμένη συνάντηση στο «ΝΤΟΡΕ»

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012, η καθιερωμένη κάθε δεύτερη Τρίτη συνάντηση της παρέας του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου στο ιστορικό "Ντορέ", απέναντι από τον Λευκό Πύργο.

Σχολιασμοί για όλους και για όλα, εκτός πολιτικής, καλλιτεχνικά κουτσομπολιά και άλλα, μέσα σε κλίμα γενικής ιλαρότητας, προεξάρχοντος του ποιητή.

Ομόφωνη θετική ετυμηγορία των φίλων για τη στάση του "δεν θα απλώσω χέρι στο βραβείο", πιστός στο "Εναντίον" του.

Σε ανάμνηση, ο καλλιτέχνης φωτογράφος Άρις Γεωργίου φωτογράφισε και ο ζωγράφος Ντίνος Παπασπύρου ιστόρησε τη φωτογραφία.

Ταυτότητα έργου:

Μικτή τεχνική (φωτογραφία+τέμπερα), 28Χ38 εκ., 2012

Στη φωτογραφία (από αριστερά)

Όρθιοι:

-Φώνης Ζογλοπίτης, Ζωγράφος

-Μπάμπης Φορτωτήρας, σκηνοθέτης-θεατράνθρωπος

-Άρις Γεωργίου, αρχιτέκτων, πρώην διευθυντής Φωτογραφικού Μουσείου Θεσσαλονίκης

Καθιστοί:

-Γιώργος Τσαουσάκης, αρχιτέκτων-καλλιτέχνης φωτογράφος

-Σάκης Παπαδημητρίου, Τζάζμαν-ειδικός για τη τζαζ

-Ντίνος Χριστιανόπουλος, ποιητής

-Ντίνος Παπασπύρου, ζωγράφος-λογοτέχνης

-Γιάννης Τσατσάγιας, ζωγράφος-λογοτέχνης

-Αριάδνη Φιλιππίδου, λαϊκή τραγουδίστρια-μουσικοσυνθέτρια

(Υ.Γ.: Κυκλοφόρησε το λογοτεχνικό περιοδικό "Εντευκτήριο" με αποκλειστικό πολυσέλιδο αφιέρωμα στον ποιητή (διάθεση: Βιβλιοπωλεία Ιανός).

Dinos-art