Η μάστιγα του αιώνα

Της Λευκής Αντωνίου*

Ζούμε, σε μια εποχή όπου μέσα από τα ερείπια της οικονομικής κρίσης, των πολέμων και της διαφθοράς, έχουμε ξεχάσει τις ηθικές αξίες, οικογένεια, αγάπη, στοργή. Τα ναρκωτικά στην Κύπρο, είναι έξω από τα σπίτια μας, στα σχολεία, στη γειτονιά, στην κοινωνία ολόκληρη. Πρέπει να προλάβουμε την επιδημία αυτή.

Πρωτοβάθμια πρόληψη, είναι η πρόληψη στην οικογένεια, στο σχολείο, από νεαρή ηλικία. Πρέπει να έχουμε σωστή επικοινωνία με τα παιδιά μας, να τους μαθαίνουμε τις ηθικές αξίες και αρετές, να προσέχουμε τις παρέες τους, να τους ωθούμε στην άσκηση, στην τέχνη, στη μουσική. Να είμαστε ως γονείς κοντά τους και οποιαδήποτε αλλαγή συμπεριφοράς τους, να μας προβληματίζει. 

 Η αδιαφορία στο σχολείο, η επιθετικότητα, η υπνηλία, η απώλεια βάρους, δεν πρέπει να περνάνε απαρατήρητα. Οι νέοι ωθούνται στα ναρκωτικά από απόγνωση, λόγω βίας στην οικογένεια, από κακές παρέες, περιέργεια, από μόδα. Οι παράνομες ουσίες, όπως κάνναβη, ηρωίνη, κοκαΐνη, LSD, έκσταση, προκαλούν πολλές παρενέργειες, μέχρι και τον θάνατο. 

Είναι άδικο να χάνουμε έστω και ένα άτομο από τη μάστιγα αυτή. Όλοι μαζί, οικογένεια, σχολείο, εκκλησία, πολιτεία, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας και με τη σωστή ενημέρωση, να προλάβουμε άλλα θύματα. Οι χρήστες περνούν έναν Γολγοθά και φθάνουν στην παρανομία από την ανάγκη μιας δόσης.

Δευτεροβάθμια πρόληψη, είναι η ψυχολογική στήριξη των χρηστών, από αρμόδιους ψυχολόγους, ώστε να αποδεχτούν το πρόβλημά τους και να βγουν από το βούρκο των παράνομων ουσιών. Το ταξίδι είναι δύσκολο, το τέρμα είναι η Ιθάκη. Όμως, με την κατάλληλη θεραπεία και στήριξη, η Ιθάκη θα ανοίξει τα φτερά τους, για να δουν την πραγματική ζωή.

Στην Κύπρο υπάρχει εδώ και χρόνια, ένα πολύ καλό Κέντρο Αποτοξίνωσης, το «Άνωσης», το οποίο βρίσκεται στο παλιό Νοσοκομείο Λεμεσού. Η απεξάρτηση γίνεται στο Κέντρο από ειδικούς ψυχίατρους και ψυχολόγους εκπαιδευμένους στις εξαρτήσεις. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος, άλλα πολλά παιδιά τα κατάφεραν. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, υπάρχουν εργοθεραπευτές και ειδικά προγράμματα. Ωστόσο, οι εξαρτώμενοι χρειάζονται και στήριξη από τα αγαπημένα τους πρόσωπα και την οικογένειά τους. Δυστυχώς, υπάρχει ακόμη το στίγμα για τους ναρκομανείς. Γι' αυτό, απαιτούνται στοργή, κατανόηση και επικοινωνία με το παιδί. 

Απαιτείται μια κραυγή βοήθειας από την κοινωνία προς την πολιτεία. Μπορεί να υπάρχουν ένα σωρό πολιτικά προβλήματα, μπορεί να υπάρχει η οικονομική κρίση, όμως, το θέμα Ναρκωτικά είναι μείζον. Πρέπει σήμερα να δράσουμε αποτελεσματικά, να αποφύγουμε άλλα θύματα, να επικρατήσει η ελπίδα...Λευκή Αντωνίου
*Η Λεύκη Αντωνίου είναι πρώην πρόεδρος αντιναρκωτικής οργάνωσης.
Εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Πηνελόπη Σταυροπούλου

Ομιλία της Πηνελόπης Σταυροπούλου στο TEDx Θεσσαλονίκης

Η Πηνελόπη Σταυροπούλου ξεκίνησε την ομιλία της με μια ιστορία από τα παιδικά της χρόνια με την πρώτη φορά που μέθυσε όταν ήταν 9 ετών. 

«Γεια σας, με λένε Πηνελόπη και είμαι αλκοολική». Όπως πολλοί από εμάς, έτσι και η ίδια νόμιζε πως ο αλκοολικός είναι ένας άνθρωπος που τα έχει χάσει όλα, που ζει στο δρόμο, σε κάποιο παγκάκι ή που κάθε βράδυ δυσκολεύεται να γυρίσει σπίτι του λόγω του αλκοοόλ. Κι όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο αλκοολισμός δεν κάνει διάκριση. Έκλεισε με μια ανάμνηση και μια προτροπή, όταν η 3χρονη κόρη της της είχε πει “Μυρίζεις άσχημα, μαμά!». Ενημερώστε λοιπόν και εσείς στους δικούς σας, μπορεί να μην το καταλαβαίνουν».

Η συγγραφέας Penelope Stavropoulou ( Η νύχτα της Πηνελόπης της Πηνελόπης Σταυροπούλου) συμμετέχει στην καμπάνια «Πάουλο Κοέλιο» (https://goo.gl/gIC4b1) τού Bookia.

 https://pstavropoulou.wordpress.com

Facebook

Με το φακό των λέξεων

Ελένης Αρτεμίου Φωτιάδου 

Περνά περνά ο καιρός και το μόνο που μένει πίσω του είναι η αγάπη ή η απουσία της. Πόσο σφικτά κρατήσαμε την καρδιά μας από ένταση ή από την έλλειψή της. Πόσες φορές ζήσαμε, πόσες άλλες πεθάναμε, αναστηθήκαμε μέσα από τις στάχτες μας και κυνηγήσαμε ξανά τη ζωή, όπως παιδιά κυνηγούν στο λιβάδι μια πεταλούδα, αδημονώντας να κατακτήσουν την ελευθερία και τα χρώματά της!

Πατάμε γερά πια στον καινούριο χρόνο κι εκείνος βαδίζει ανέμελα μέσα στις μέρες μας. Κι όταν σβήσουν τα φώτα του χριστουγεννιάτικου δέντρου, όταν κατέβει το αστέρι και τρυπώσει πάλι στο σκοτάδι της απουσίας του, τότε ξαναγυρνάμε στα ίδια, στη γνωστή ασφάλεια της ρουτίνας και αράζουμε πάλι στα συνήθη. Καθήκοντα, υποχρεώσεις, τρέξιμο, στρες και πού και πού καμιά ανάπαυλα, σαν εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε συνήθειες, ας αλλάξουμε τουλάχιστον τη στάση μας απέναντι σ΄αυτές. ΄Εχω ακούσει πολλές φορές ανθρώπους να μεμψιμοιρούν για τη δουλειά, για το νοικοκυριό, για την έκτακτη κοινωνική υποχρέωση, για το αναπάντεχο που ζητά επιστράτευση χρόνου και διάθεσης. Μέσα σε όλη αυτή τη δυσθυμία είναι προφανές πως το δύσκολο θα γίνει δυσκολότερο και το ανεπιθύμητο ακόμα πιο εχθρικό.

Δεν γίνεται όλα τα πράγματα, όλα τα γεγονότα να έχουν μόνο την αρνητική τους όψη. Δεν γίνεται να έρχονται μόνο με την κόψη ενός μαχαιριού και την όψη μιας δαμόκλειας σπάθης πάνω από τον βίο μας. Το κάθε μας τριαντάφυλλο ενδέχεται να μας απειλεί με αγκάθια, αλλά και το κάθε αγκάθι μπορεί να μας αποζημιώσει με ένα ευωδιαστό τριαντάφυλλο.

Απλώς θα πρέπει να μάθουμε μέσα στην όποια αδυναμία μας, στον εκάστοτε αιφνιδιασμό μας, να ανακαλύπτουμε και το μικρό ή ελάχιστο θετικό των περιστάσεων. Μια μακρινή διαδρομή, για παράδειγμα, ακόμα κι αν μας φανεί κουραστική στην αρχή, μπορεί να μας αποζημιώσει με όμορφα τοπία, με ψυχική ανάταση, με αίσθημα ευφορίας μπροστά στο καινούριο ή το διαφορετικό. Μια πρόσκληση για έξοδο , που μας προκαλεί δυσφορία και αναστάτωση, μπορεί να μας προσφέρει τελικά την ευκαιρία για ευχάριστη συντροφιά και απόδραση από τη φθοροποιό καθημερινότητα.

Ας μην ξεκινάμε, λοιπόν, την κάθε μέρα μας με την αίσθηση ότι μας περιμένουν τα χίλια ζόρια. « Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου», σημειώνει χαρακτηριστικά ο ποιητής Καβάφης στην Ιθάκη του. Η ψυχή και η σκέψη μας τίκτουν το φως, τίκτουν όμως και το σκοτάδι.

Σίγουρα θα έρθουν και καταιγίδες που δεν τις προβλέψαμε, εμπόδια που ενδεχομένως τα είχαμε υποτιμήσει . Θα κάνουν οπωσδήποτε την εμφάνισή τους τα αναπάντεχα , σαν χτυπήματα κάτω από τη μέση. Και δύσκολες ώρες θα μας πλήξουν και τότε ίσως σκύψει το κεφάλι μας, τα γόνατά μας ίσως και να λυγίσουν. Γιατί η ζωή δεν είναι ανέμελο βάδισμα σε ανθισμένους κήπους. Συχνά μας αιφνιδιάζει στη γωνία και μας δείχνει το σκληρό της πρόσωπο. Εκεί ακριβώς είναι που δεν πρέπει να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, παραδομένοι στην ισχύ της , ηττημένοι από τη δική μας αδυναμία.

 Εκεί ακριβώς πάλι πρέπει να ορθώσουμε ασπίδα την ψυχή μας και να αδράξουμε δόρυ ισχυρό την καρδιά μας. Αυτή η στάση μας θα είναι η νίκη και επικράτησή μας. ΄Αλλωστε, όπως εύστοχα γράφει ο Ουαλός ποιητής George Herbert «… οι καταιγίδες κάνουν τη βελανιδιά να βγάζει βαθύτερες ρίζες».
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Με το φακό των λέξεων

Ελένης Αρτεμίου Φωτιάδου

Εδώ είναι πλέον η νέα χρονιά. Κάνει τα πρώτα της βήματα, μπουσουλάει μέσα στη σκέψη και στα όνειρά μας. Και σαν μικρό παιδί που είναι ακόμα, θορυβεί με τρόπο που απαιτεί την προσοχή μας.

Κι εμείς σπεύδουμε να προλάβουμε, να αποφύγουμε λάθη προηγούμενων ετών, να ζωγραφίσουμε όνειρα, να αδράξουμε ευκαιρίες προτού πετάξουν ανεπιστρεπτί. Nα μεγαλώσουμε αντάμα με τούτο το καινούριο παιδί, με όλη την πείρα που μας έχουν αφήσει τα προηγούμενα χρόνια. Μας έχουν μάθει καλά τα περασμένα έτη, πως ο καιρός κυλάει σαν ποτάμι που κανείς δεν καταφέρνει να συγκρατήσει, μπορεί όμως να συνταξιδέψει όσο το δυνατόν πιο όμορφα και πιο αρμονικά μαζί του. 

Η ρήση του Χίλωνα «Χρόνου φείδου», γίνεται πιο επιτακτική τέτοιες μέρες, που η αλλαγή μας δίνει την αίσθηση πως ο χρόνος μας ξεπερνά κι εμείς απλώς τρέχουμε ασθμαίνοντας από πίσω του, κυνηγώντας το άπιαστο.

΄Ητανε σίγουρα γλυκόπικρη και η χρονιά που έφυγε. Πασπαλισμένη με αλήθειες και αυταπάτες. Κάποτε ντυμένη με της ψυχής μας τα χρώματα, κάποτε ξένη, γυμνή πραγματικότητα που δεν προσκαλέσαμε. Κι ήτανε σίγουρα φορές που φάγαμε τα χαστούκια μας και φορές που σκάσαμε ένα χαμόγελο σαν Ευχαριστώ στο Σύμπαν. Κάποτε νιώσαμε να ανεβαίνουμε σε σύννεφα ροζ σαν αερόστατα ψυχής που απαλλάχτηκαν απρόσμενα από περιττά βάρη και άλλοτε πάλι καταδυθήκαμε στους λαβύρινθους της απελπισίας, προσπαθώντας απεγνωσμένα να αποφύγουμε τους Μινώταυρους της μοίρας και της εποχής μας. 

Μα…αυτή δεν είναι η ζωή; Απρόβλεπτη και γι΄αυτό και ενδιαφέρουσα. Μια τεράστια ρόδα που γυρίζει σε λούνα παρκ της καρδιάς μας κι άλλοτε μας ανεβάζει τόσο ψηλά, που θαρρούμε πως θα φτάσουμε τον ήλιο κι άλλοτε πάλι μας ρίχνει τόσο χαμηλά, που νομίζουμε πως έχουμε αγγίξει τον πάτο της ύπαρξής μας.

΄Ολα, όμως, τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ακόμα κι όταν μας φαίνεται πως ο κόσμος παραμένει ακίνητος , βουλιάζοντας σε κάθε καινούρια θλίψη. Απλώς, με την κάθε αρχή που μας χαρίζεται, έχουμε άλλη μια ευκαιρία να επανατοποθετήσουμε, να επαναπροσδιορίσουμε τα Θέλω και τα Πρέπει μας, το Λίγο και το Πολύ που μας χρειάζεται, το ουσιώδες και το επουσιώδες της πορείας μας στον κόσμο. Μην έρθει άλλο ένα τέλος και μας βρει να μεμψιμοιρούμε για τις ευκαιρίες που μας χτύπησαν την πόρτα κι εμείς την κρατήσαμε κλειστή από φόβο, επιφύλαξη ή έστω αδιαφορία.

Μα πιο πολύ, θαρρώ, πρέπει να βρούμε το κουράγιο, μέσα στην τρεχάλα μας, να κοντοσταθούμε σε σταθμούς που κάποτε προσπερνάμε με βιασύνη ή απάθεια και κάπου λίγο πριν το τέρμα, σαν αναλαμπή, μας πνίγει μια νοσταλγία, ενίοτε και ενοχή , πρωτίστως για ό,τι δεν ζήσαμε, για ό,τι δεν χαρήκαμε. Κι είναι αυτές οι ώρες τόσο λιτές, που μόνο με την ποιότητα της ύφανσής τους μπορούν να μας εντυπωσιάσουν.

Είναι οι στιγμές που δώσαμε απλόχερα στα παιδιά μας , που παίξαμε ανέμελα μαζί τους, που σκύψαμε με έγνοια πάνω από τη φωνή τους. Είναι οι ώρες που ήπιαμε ένα καφέ με τη μάνα, τον πατέρα και αφουγκραστήκαμε στα μάτια τους όλη αυτή την αγάπη που κουβαλάνε μέσα τους μαζί με τον χρόνο. Είναι οι μοναδικές εκείνες μέρες που νιώσαμε να ψηλώνουμε μέσα στο ενδιαφέρον και τη στήριξη που έμπρακτα δείξαμε σε φίλους , γνωστούς, πολύ περισσότερο σε αγνώστους που βρήκαν σε μας αναπάντεχα ένα χαμόγελο, μια κατανόηση, μια ανέλπιστη χείρα βοηθείας.

Είναι εν τέλει όλα εκείνα τα μικρά που κάνουν τη ζωή μεγάλη. Και όλα τα μεγάλα που κάνουνε τα δύσκολα μικρά. Γιατί μας δυναμώνουν, μας θωρακίζουν, μας στέλνουν ως μαχητές γεμάτους με την ενέργεια της αγάπης σε όλες τις αναμετρήσεις που μας καλούν ως επιβεβαίωση της συνέχειάς μας.

Ας είναι αυτή η νέα χρονιά ακόμα μια αφετηρία για την κατάκτηση της ουσίας και του αληθινού νοήματος της ύπαρξής μας. Ας είναι μια μεγάλη νίκη μας ενάντια σε ό,τι μας κρατά μακριά από τον αληθινό εαυτό μας. Ας είναι τέλος η ήττα μιας επικίνδυνης νωθρότητας, που μπορεί να μας κλέψει όλα όσα θα μπορούσαμε να πετύχουμε, να νιώσουμε, να ζήσουμε ! Χωρίς άγχος, χωρίς επικίνδυνα προσπεράσματα . 

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει και ο Γάλλος συγγραφέας Jean de La Fontaine, «Δεν έχει νόημα να επείγεσαι. Το σημαντικό είναι να προλαβαίνεις!».
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου