Thursday, May 19, 2022

Χλόη Παΐκου (Χλόη Βερίτη, λογοτεχνικό ψευδώνυμο)

Τα βιβλία της Χλόης Παΐκου Βερίτη 
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Κόρη του δικηγόρου αλλά και πνευματικού ανθρώπου Αλέξανδρου Παΐκου και της
εκπαιδευτικού Μαρούλας Τζούβα Παΐκου μιας ξεχωριστής και αξιόλογης συγγραφέας που ασχολήθηκε από τα μαθητικά της χρόνια με το γράψιμο. μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου, του Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού Βιβλίου κ.ά. Αλλά και η κόρη της ασχολείται με τα καλλιτεχνικά και ο αδελφός της Άγις Παΐκος με τη σκηνοθεσία.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον με δυο καλλιεργημένα άτομα γονείς είναι φυσιολογική η αγάπη της Χλόης στο γράψιμο και τον προβληματισμό.

Η Χλόη Βερίτη γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στη Λευκωσία. Έχει πτυχίο Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης καθώς και μεταπτυχιακό στην Εκπαίδευση με ειδίκευση στη Δια Βίου Μάθηση από το Πανεπιστήμιο Middlesex Λονδίνου. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται τόσο στην Επαγγελματική Ανάπτυξη των εκπαιδευτικών όσο και στην εκπαιδευτική πολιτική.

Επαγγελματικά ασχολήθηκε με ποικίλους τομείς όπως η μετάφραση και η δημοσιογραφία. Από το 1995 εργάστηκε ως εκπαιδευτικός σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και αφυπηρέτησε με το βαθμό της Βοηθού Διευθύντριας. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Παγκυπρίου Συνδέσμου Καθηγητών Αγγλικής Γλώσσας και έγραψε πολλές εργασίες για την εκπαίδευση στην Αγγλική γλώσσα όπως «Ο ανθρώπινος παράγοντας στη μεθοδολογία διδασκαλίας», «Διδάσκω χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο», «Δια Βίου Μάθηση και Εκπαίδευση στα Σχολεία Μ.Ε. στην Κύπρο», «Εκπαιδευτική Πολιτική στην Κύπρο: Απόσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης» κ.ά.

Ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση και γράφει ποίηση και λογοτεχνία. Το μεγαλύτερο πάθος της όμως είναι το θέατρο. Μετά την παρακολούθηση μαθημάτων θεάτρου έπαιξε ως ερασιτέχνης ηθοποιός, για μία περίπου δεκαετία, σε πληθώρα παραστάσεων που έγιναν για φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ σκηνοθέτησε αρκετά έργα στα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης.

Στις εκδόσεις με τις οποίες ασχολήθηκε περιλαμβάνονται η δική της συλλογή διηγημάτων «Σελάνα» και η λογοτεχνική μετάφραση του θεατρικού έργου του Γουίλιαμ Μαστροσιμόνε «Κάτι για να σε θυμάμαι», και τα δύο από τον Εκδοτικό Οίκο Δωδώνη στην Αθήνα.

Θεατρικά έργα
Λευκά χρυσάνθεμα (2020), Δωδώνη
Ο αργαλειός των Δελφών (2021), Δωδώνη
Καλειδοσκόπιο (2021), Δωδώνη
Διηγήματα
Σελάνα (2015), Δωδώνη

Selana (2019), Δωδώνη    

Το βιβλίο της «Φωνές Δικαίου, 19ος αιώνας» κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948-2018).


Πρόκειται για ένα βιβλίο με αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα με στόχο να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει το κοινό και ιδιαίτερα τη νεολαία γύρω από το θέμα, αλλά και να προβληματίσει και εκπαιδευτικούς. Παρουσιάζει τρία φωτεινά παραδείγματα που, αν και στερήθηκαν τη μόρφωση, διεκδίκησαν το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Έτσι ο Ερυθρόδερμος Αρχηγός Σηάτλ, η «νέγρα» Σοτζέρνυ Τρουθ και ο τυφλός νεαρός “Μπλινκ”, αρχηγός των Newsies, οργανώνονται και «υψώνουν τη φωνή τους», για να υπερασπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ενώνουν τις φωνές τους για να μας εμπνεύσουν και να μας αφυπνίσουν. Γιατί, δυστυχώς, για χιλιάδες ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο, τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν είναι δεδομένα.
Λευκά χρυσάνθεμα

Οι ανάσες της αρχής και του τέλους είναι πολύ κοντά. Κανένας δεν θέλει να φοβάται ή να πονά στο μεσοδιάστημα.

Στο TRANSIΤ σου δίνεται μια πολυτελής επιλογή. Ένα βραχυκύκλωμα του χρόνου θα σε μεταφέρει στον ενδιάμεσο χώρο. Αυτόν που βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Έχεις μόλις 60 δευτερόλεπτα να αποφασίσεις. Θα επιστρέψεις στην επίγεια ζωή σου ή θα προχωρήσεις στον άλλο κόσμο;

Η ΛΙΜΝΗ θέτει το ερώτημα: Είναι η ευθανασία ανθρώπινο δικαίωμα; Ποιος αποφασίζει;

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ με το εντελώς απρόσμενο και αμετάκλητο τηλεφώνημα που δέχεται σε καλεί να επανεξετάσεις τις πράξεις σου. Δεν σου επιτρέπεται να πάρεις τίποτα μαζί σου παρά μόνο έναν συνοδοιπόρο. Ποιος θα σε συνοδεύσει άραγε; Μήπως η ΥΛΗ;

Ποια είναι η δική σου αλήθεια;

Στα τρία αυτά θεατρικά κείμενα με πρωταγωνιστή τα ΛΕΥΚΑ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ, δεν υπάρχουν απαντήσεις παρά μόνο ερωτήσεις.

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ για την Ποιητική Συλλογή “Το Παλιό μου Πιάνο”

«Η ποίηση είναι τα μέσα της έναρθρης γλώσσας με τα οποία προσπαθεί να απεικονίσει ότι στα σκοτεινά επιχειρούν να εκφράσουν τα δάκρυα, οι σιωπές, οι στεναγμοί, οι θωπείες, η κραυγή». (Κική Δημουλά).

Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση χαιρετίζω την έκδοση αυτή της Χλόης Βερίτη αφιερωμένη στον Μάριο Τόκα, το μελωδικότατο συνθέτη που έφυγε τόσο νωρίς από κοντά μας αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο, δυσαναπλήρωτο κενό. Η Χλόη, στενή κι αγαπημένη φίλη του Μάριου, μέσα από τους μελωδικούς της στίχους βαδίζει στους δρόμους της ποίησης με μια ξεχωριστή ευαισθησία. Μας ταξιδεύει με τις δικές της ποιητικές μελωδίες στ’ αστέρια, στο φεγγάρι, στην πανσέληνο που μυρίζει γιασεμί, και πολλαπλασιάζει έντονα μνήμες και θύμησες από τα περασμένα.

Κάθε λέξη της ποιήτριας, κάθε της πρόταση διακατέχεται από λυρική ουσία. Με πάθος και ρομαντισμό η Χλόη μας μεταφέρει τη νοσταλγία για μια ευτυχισμένη εποχή που τέλειωσε: «Γεμάτες βραδιές με συντροφιά τ’ αστέρια …. μια σπίθα η ζωή μας που την ανάβαμε παρέα μ’ έρωτα και με Σεφέρη… η αλήθεια μας μέθαγε με ρετσίνα και συζητούσε ατέλειωτα κι απάγγελλε, τραγούδαγε με συντροφιά τ’ αστέρια» (Άφιλτρα Κασετίνα). Με πόνο και θλίψη μας συνοδεύει με τους στίχους της στον Πενταδάκτυλο, «στο βουνό μας με χαραγμένο στην πλαγιά του το μισοφέγγαρο» (Λεπίδα).

Στην ποίηση της Χλόης Βερίτη ολόκληρη η μαγεία της Φύσης, κάθε της πινελιά, κάθε χρώμα και κάθε της μυρωδιά, μας ταξιδεύει σ’ έναν άλλο κόσμο, μαγικό. «Αν ο Θεός ήταν ζωγράφος θα ζωγράφιζε εσένα… με χρώματα από γη, φωτιά και θάλασσα….» (Πνοή). Κι εμείς την ακολουθούμε με την ψυχή μας, νοιώθουμε τη θλίψη της, τη μοναξιά, την ηρεμία, τη νοσταλγία της. Οι μνήμες ξυπνούν μέσα από λυρικές μουσικές εικόνες γεμάτες ρυθμό κι ευαισθησία. Η ποιητική τεχνική συνδυασμένη με λεπτά αλλά δυνατά συναισθήματα αγγίζει ευγενικά τις ψυχές μας. Είναι τόση η δύναμη των στίχων ώστε η ποίησή της μας συνεπαίρνει. Και όταν αυτή τελειώσει, χρειαζόμαστε χρόνο «να ξυπνήσουμε από το όνειρο» και να επανέλθουμε στο δικό μας κόσμο.

Εύχομαι η Χλόη Βερίτη να έχει πάντα τη δύναμη να δημιουργεί και να προσφέρει την ποίησή της σε όλους μας, για να παρηγορεί και να μας δίνει δύναμη στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

ΜΑΡΩ ΣΚΟΡΔΗ
Μουσικοπαιδαγωγός, Πρώην ΕΜΕ Μουσικής, Πρώην ΠΛΕ ΜΕ
Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου

Σελάνα, Χλόη Βερίτη

Η Χλόη Βερίτη μάς αιφνιδιάζει αποκαλυπτικά με την είσοδό της στον χώρο μιας δόκιμης λογοτεχνικής γραφής· ειδικότερα, μιας εγγραφής στο διηγηματικό τοπίο των αισθαντικών λυρικών εμπνεύσεων και των ενσυναίσθητων ψυχογραφικών αποτυπώσεων, των στοχαστικών ανατάσεων, των ρομαντικών αναπολήσεων και των φαντασιακών ονειρικών ή μεταφυσικών μεταπλάσεων με νεωτερικούς τρόπους επινοητικής σύλληψης, δημιουργικής ζωντανής έκφρασης και σκηνικής παραστατικότητας. Το τελευταίο γνώρισμα, προφανώς, από το πάθος και την ενεργή εμπλοκή της στο θέατρο, καθώς και τη μεταφραστική θεατρική της ενασχόληση, δείγμα της οποίας η άρτια μετάφρασή της του έργου του Αμερικανού συγγραφέως Ουίλιαμ Μαστροσιμόνε «Κάτι για να σε θυμάμαι» από τις εκδόσεις Δωδώνη.

Από τις ίδιες ελλαδικές εκδόσεις κυκλοφόρησαν κατά την περσινή χρονιά τα δεκατρία ενδιαφέροντα διηγήματά της υπό τον ποιητικό αρχαιοελληνικό τίτλο «Σελάνα» με το σουρεαλιστικό συμβολικό έργο της Στέλλας Λάντσια «Όνειρο», που φιλοτεχνεί το εξώφυλλο του βιβλίου σε έναν εμβληματικό προϊδεασμό της κεντρικής ιδέας πρόσληψης του περιεχομένου του: ήτοι, της ονειρικής Αρχέγονης Μήνης= Σελήνης-Γυναίκας στον αέναο κύκλο της ζωής, στη σκοτεινή-αθέατη και φωτεινή-ορατή τους όψη, «της ταύτισης, ένωσης και συμπαντικής μελωδίας», καθώς μας θυμίζει, ύστερα από τον πρόλογο του Κωνσταντίνου Μπούρα, στην επεξηγηματική της εισαγωγή η συγγραφέας. 

Μη παραλείποντας εδώ, εκτός από την υπόμνηση της ερμηνευτικής σημασιοδότησης της Σελήνης ως φως και λάμψης από το «σέλας» της ετυμολογίας της, να αναφέρει τη σύνδεσή της με μύθους, παραδόσεις, δοξασίες σε αρχαίους λαούς και θρησκείες, ποιήματα και ύμνους, όπως ο Ομηρικός και ο Ορφικός και η γνωστή ερωτική ωδή στη Σελήνη της δεκάτης μούσας, κατά τον Πλάτωνα, Σαπφούς (Δέδυκε μεν α σελάννα και / Πληιάδες μέσαι δε / νύκτες, παρά δ’ έρχετ’ ώρα / εγώ δε μόνα κατεύδω»).

Συνακόλουθα, οι τίτλοι των διηγημάτων δεν είναι τυχαίοι, εφόσον παραπέμπουν στις κοσμογονικές αντιλήψεις, τις ημερομηνιακές φάσεις και τις χρωματικές όψεις της Σελήνης με τις αλληγορικές συνδηλώσεις στα βιολογικά στάδια και τις συναισθηματικές καμπές της γυναίκας και της ιδιαίτερης φύσης του ψυχισμού της μαζί με τους πολλαπλούς ρόλους και στόχους της αποστολής της: της οικογενειακής της δράσης ως συζύγου, ερωτικής συντρόφου και μητέρας, της κοινωνικής της δέσμευσης ως εργαζομένης και της ελεύθερης επιλογής των ποικιλώνυμων ενδιαφερόντων της. 

Μια, εντέλει, πολύμορφη, πολυδιάστατη, αλλά και συγκυριακά ή μοιραία πρωτεϊκή γυναίκα-σελάνα, που κατά συμπαντική νομοτέλεια και θεία επιταγή μεταστοιχειώνεται ανελικτικά από το κορίτσι τής εφηβείας με τα πρώτα σκιρτήματα της αγάπης και των διαπροσωπικών της σχέσεων στον σχολικό περιβάλλον, της γυναίκας των ανεκπλήρωτων ερώτων, των συμβατικών συνηθειών και των συζυγικών απογοητεύσεων, μα και των επαναστατικών εκρήξεων έως ανατρεπτικών ενεργειών.

Πάνω απ’ όλα, όμως, της μητρότητας και της αιώνιας μάνας, των εναγώνιων κραδασμών και των επώδυνων ημερών, αλλά και της συνέχισης της ζωής σε νέες διαδρομές μέχρι την άφιξή της ως γιαγιάς στο καταφύγιο της μοναξιάς και της άδειας φωλιάς, του κόσμου των αναμνήσεων ή της αμνησίας της μέσα από το αιώνιο παραμύθι του καλπασμού του χρόνου προς τη δύση του φεγγαριού της. 

Όλα καταγεγραμμένα με τη γνώση και την ευθυκρισία μιας γυναίκας, που έζησε την κάθε ξεχωριστή φάση της μήνης-σελήνης και βιώνει την πανσέληνο της ωριμότητάς της κάτω από τον μεγεθυντικό φακό της συγγραφικής εποπτείας, μα και φωτίζοντας τα παραπέρα βήματά της από «το διαχρονικό Σέλας της ζωής της, τη μητέρα της, εκπαιδευτικό και συγγραφέα, Μαρούλα Τζούβα-Παΐκου», στην οποία αφιερώνει το πρώτο εκδομένο λογοτεχνικό της πόνημα. Επ’ ευκαιρία, ας μας επιτρέψει η φίλτατή μας κ. Μαρούλα να της αφιερώσουμε με τη σειρά μας την αποψινή εκδήλωση παρουσίασης του αξιόλογου αυτού πονήματος της αγαπημένης της κόρης Χλόης με όλη την εκτίμηση στο δικό της συγγραφικό έργο και με τα πιο εγκάρδια αισθήματα στην ωραία φιλία που μας δένει χρόνια και χρόνια.

Συνέντευξη της Χλόης Παΐκου Βερίτη στη Μαίρη Πιερίδου

ΧΛΟΗ ΒΕΡΙΤΗ: Από μικρή «πάλευα» με τη γλώσσα και τα κείμενα!

Η Χλόη Βερίτη είναι μια γυναίκα αξιολάτρευτη! Μόλις τη γνωρίσεις κάτι πολύ ζεστό σου αγγίζει την ψυχή! Είναι το χαμόγελο της, η καλοσύνη, η ευγένειά της! Είναι το γεμάτο μόρφωση και έξυπνο μυαλό που διαθέτει! Είναι η διορατικότητά της! Είναι οι γνώσεις και το ταπεραμέντο της. Είναι γυναίκα σύμβολο που αν ακολουθήσεις τα βήματά της θα πετύχεις πολλά στη ζωή σου!

Είναι ο άνθρωπος που μεγάλωσε σε ένα σπίτι χαρούμενο, ευτυχισμένο, ιδανικό θα έλεγα! Έχει μια μητέρα πολυδιαβασμένη, μορφωμένη, με πολλά στο ενεργητικό της. Μια μητέρα θαυμάσια και μια εκπαιδευτικό που άφησε στο πέρασμα της το στίγμα της και γι’ αυτήν μιλάνε ακόμα οι μαθητές της! μια γυναίκα στήριγμα που ακόμη και σήμερα είναι «βράχος» για τα παιδιά της!

Η Χλόη Βερίτη είναι και αυτή μια αξιόλογη συγγραφέας, ποιήτρια και εκπαιδευτικός. Αγαπά το Θέατρο, την ποίηση, τη συγγραφή. Η τελευταία της συλλογή διηγημάτων, η «Σελάνα», την έκανε γνωστή περισσότερο στο λογοτεχνικό μας χώρο, γιατί είχε την επιτυχία ενός «δυσθεώρητου ύψους» και με πολλές ευαισθησίες που αγγίζουν τον αναγνώστη, αλλά και τον συγκινούν. Είναι μια γυναίκα που την άγγιξε η «χρυσόσκονη» της τέχνης και η πέννα της σε οδηγεί σε ένα ταξίδι «ατελείωτα δημιουργικό». Φαίνεται πως η χρυσόσκονη έχει αγγίξει και την κόρη της Χλόης, την Ελεωνόρα που είναι ηθοποιός και έχει πρόσφατα προταθεί ως υποψήφια για το Βραβείο Ερμηνείας Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου του ΘΟΚ.

Με μητέρα την Μαρούλα Παΐκου και αδελφό τον εξαίρετο σκηνοθέτη Άγι Παΐκο, η Χλόη Βερίτη κάνει και αυτή από μόνη της μια μεγάλη επιτυχία. Σε ό,τι κάνει και σε ό,τι αγγίζει. Με τη Χλόη είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία, την οποία σας παραθέτω για να τη γνωρίσετε καλύτερα.

Χλόη μου, από πότε άρχισες να ασχολείσαι με το γράψιμο;

Από πολύ μικρή μου άρεσε να γράφω. Ώρες ατελείωτες παιδούλα ακόμη καθόμουν μαζί με τον πατέρα μου και «παλεύαμε» με τη γλώσσα, τα κείμενα και τα λεξικά, γιατί πίστευε πολύ στη μετάφραση ως πηγή γνώσης, αλλά και τέχνης. Με το γράψιμο, όπως γνωρίζεις, ασχολείτο και η μητέρα μου, έτσι κι εγώ από πολύ νωρίς άρχισα να γράφω.

Ποιο ρόλο έπαιξε το ότι ανήκεις σε μια λογοτεχνική και θεατρική οικογένεια;


Πιστεύω ότι αυτό το γεγονός έπαιξε μεγάλο και σπουδαίο ρόλο. Γιατί από μικρή πήγαινα με τους γονείς μου θέατρο, κινηματογράφο, σε διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, σπίτι μας κάναμε συνεστιάσεις με γνωστές προσωπικότητες και από το χώρο της Τέχνης, αλλά και του Θεάτρου, και ήταν φυσικό να με επηρεάσουν. Δεν σας κρύβω ότι τα περισσότερα δώρα που έπαιρνα ήταν βιβλία και έτσι συνεχώς διάβαζα.

Πώς προέκυψε το βιβλίο σου η «Σελάνα»;

Η «Σελάνα» γεννήθηκε το καλοκαίρι του 2015. Είναι ένα αξιαγάπητο και δυνατό παιδί! Όπως κάθε γυναίκα. Η Σελάνα είναι μια, όπως και η Σελήνη είναι μία. Δεν ισοδυναμεί με κανένα αυτοτελές διήγημα από τα δεκατρία που συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή αυτή. Τα φεγγάρια είναι δεκατρία, αλλά η σελήνη είναι μόνο μία. Επομένως η συλλογή αυτή είναι ένα ενιαίο σύνολο και δεν έχει νόημα αν διαβαστεί αποσπασματικά ή με άλλη σειρά.

Η γυναίκα είναι η αρχή της ζωής. «Τα πράγματα είναι έτσι», λέει ο Νινχούρ. Η Σελάνα μιλά για τον ιερό κύκλο και τα στάδια: η ζωή, ο θάνατος και η αναγέννηση. «Το στάρι που θα πεθάνει μπαίνει στη γη και ξαναγεννιέται». Ποιος προσφέρει το δώρο της συνέχειας της ζωής; Ποιος θα γεννήσει ξανά το στάρι; Η μήτρα της Γαίας θα το φιλοξενήσει για να ξεναγεννηθεί. Η γυναίκα, λοιπόν, όχι σε σχέση με το φύλο, αλλά σε σχέση με την εναρμόνιση της συμπαντικής σιωπηρής μελωδίας της αγάπης με το θήλυ. Σε σχέση με τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας του κόσμου. Άλλωστε μ’ αυτή την έννοια ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως ο Θεός είναι γυναίκα;

Από πού εμπνέεσαι Χλόη;

Παντού και πάντοτε, όλα είναι έμπνευση! Ακόμη και η πιο «άκυρη» στιγμή είναι έμπνευση. Η μεγαλύτερη αναζήτησή μου όμως είναι η σχέση μας με το σύμπαν. Από πού ερχόμαστε και πού πάμε.

Εσύ Χλόη μου, πιστεύεις στην αληθινή αγάπη;


Ναι, πιστεύω στην αληθινή αγάπη, αλλά πιστεύω επίσης πως ο μεγαλύτερος έρωτας δεν είναι ο πρώτος, αλλά ο τελευταίος!

Για τα θεατρικά μας πράγματα τι έχεις να πεις;

Για τα θεατρικά μας πράγματα θα έλεγα πως είναι μάλλον απογοητευτικά από πολλές απόψεις. Αλλά αυτό το θέμα θα πρέπει να το αναλύσουμε μια άλλη φορά.

Μελλοντικά τι ακολουθεί;


Εκτός από τις λογοτεχνικές μου μεταφράσεις, υπάρχουν πολλά δικά μου στα σκαριά που είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το πρώτο που παίρνει σειρά είναι μια κάπως γκόθικ νουβέλα που ασχολείται με την αιώνια πάλη του κακού με το καλό. Θα ακολουθήσει ένα ανθολόγιο ποίησης και στη συνέχεια ένα μυθιστόρημα που θα μας καλέσει να συζητήσουμε την αλήθεια μας.

Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά θα ολοκληρώσω και το θεατρικό μου που περιμένει υπομονετικά στο συρτάρι! Μετά, σίγουρα κάτι νέο θα προκύψει. Γιατί όπως συχνά λέω στους μαθητές μου, «αν θα κρατήσετε κάτι από ‘μένα, κρατήστε αυτό: να συνεχίσετε τη μελέτη γιατί ο καλύτερος φίλος είναι το βιβλίο».

Χλόη μου, σου εύχομαι καλή συνέχεια και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!

No comments: