Sunday, November 19, 2017

Νερό και Χώμα, της ΠαναγιώταςΤσορού

Ποίημα, της Παναγιώτας Τσορού

ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΧΩΜΑ

Κοίταξε τη βροχή 

πόσο σοφά κυλάει στη γη 

άλλοτε ανταριασμένη 

και άλλοτε στωική, 

πώς ενώνεται με το χώμα 

σε λάσπη θρεπτική, 

για καρπούς και ζωή, 

κοίταξε τη βροχή 

στο μάγουλο ενός παιδιού μικρού 

που στερήθηκε γονείς και πατρίδα, 

στα μάτια μιας ωραίας που θρηνεί 

για μιαν αγάπη ξεχασμένη, 

στα υγρά κουρέλια ενός απόκληρου του δρόμου 

που μάταια προσπαθεί να ζεσταθεί. 

Σ’αέναους κύκλους, βαρύ το υγρό στοιχείο 

εξαγνίζει, ξεδιψά, ατμός στον ήλιο, 

δροσοσταλίδα στη γη. 

Νιώσε τη βροχή κι αφέσου στο χορό της 

κι αν δάκρυα σε κεράσει, αν την ψυχή σου 

πλημμυρίσει νοσταλγία, 

στο τέρμα της διαδρομής θα σου χαρίσει 

ένα εξαίσιο ουράνιο τόξο. 

Julie Tsorou (ΠαναγιώταΤσορού)

Thursday, November 16, 2017

Οι δημοσκοπήσεις – αποθέωση και κενά ερμηνείας, του Χριστόφορου Χριστοφόρου

Στοιχεία της δημοσιεύτηκαν σε ρεπορτάζ 
στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» 12.11.2017 
Οι δημοσκοπήσεις βρίσκονται στο επίκεντρο κάθε αναμέτρησης, σε κάθε χώρα. Δοξάζονται από όσους “ευνοούν” τα αποτελέσματα τους ή δαιμονοποιούνται αν δεν είναι τα αναμενόμενα. Και στις δυο περιπτώσεις, είμαστε μπροστά σε μια κατάχρηση, γιατί αποδίδεται σε αυτές υπόσταση και ιδιότητες που δεν έχουν. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι το αποτέλεσμα και, στις πλείστες περιπτώσεις, δεν είναι ούτε αυτό που πολλοί λένε συχνά, “αποτύπωση των τάσεων της στιγμής”. Η κατάχρηση πάει ακόμα πιο μακριά με τον ισχυρισμό πως “διαμορφώνουν” το αποτέλεσμα των εκλογών! Γι' αυτό, ανοήτως, μερικές χώρες απαγορεύουν δημοσίευση αποτελεσμάτων δημοσκοπήσεων. Εδώ βρίσκεται και η Κύπρος με εφταήμερη απαγόρευση, που είναι καιρός να καταργηθεί. Αναφέρω τα πιο πάνω για να γίνει κατανοητό το επόμενο σημείο, και οι μεγάλες αντιφάσεις, σε βαθμό παράλογου: Στη γενική αντίληψη, οι δημοσκοπήσεις απέτυχαν σαν “εργαλείο πρόβλεψης” και κηρύχτηκαν αναξιόπιστες. Και όμως, παρά την επικρατούσα αντίληψη, παρά τη δυσπιστία έναντι των αποτελεσμάτων τους, οι ίδιοι οι επικριτές ή αφορίζοντες συνεχίζουν δοξολογίες και, νέους, αφορισμούς!

Για να πάρει κάποιος θέση για τις δημοσκοπήσεις χρειάζεται να δει στοιχεία και διαδικασίες πραγματοποίησης τους. Ακόμα πιο δύσκολο είναι το επόμενο βήμα, η ερμηνεία των αποτελεσμάτων τους. Στις έρευνες των τελευταίων δέκα χρόνων στην Κύπρο, έχουμε αυξανόμενο αριθμό ατόμων που αρνούνται συμμετοχή, κλείνουν το τηλέφωνο. Το αποτέλεσμα “προβάλλει” εικόνα για το σύνολο των ψηφοφόρων και επομένως αν ένα μεγάλο μέρος λείπει γιατί αρνείται συμμετοχή, οδηγούμαστε σε πιθανό λάθος. Λέω “πιθανό” γιατί θα μπορούσαν οι απόντες να έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τους μετέχοντες. Όμως, η πληροφορία σε πρόσφατη έρευνα ότι εννιά στους δέκα ήταν απόντες, γιατί αρνήθηκαν να απαντήσουν, μειώνει τη δυνατότητα να έχουμε αντιπροσωπευτική εικόνα. Η πρόθεση ψήφου, ο όγκος αποχής και οι συσχετισμοί υποψηφίων που καταγράφονται, πολύ πιθανόν να είναι σε μεγάλο βαθμό διαφορετικοί από την πραγματικότητα. Φυσικά, και χωρίς αυτό το φαινόμενο, αρκετοί άλλοι παράγοντες επηρεάζουν την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων. Πώς εξηγείται για παράδειγμα ότι έρευνες δίνουν στο Ν. Αναστασιάδη από 23 μέχρι 39%, και παρουσιάζουν τον Στ Μαλά να προηγείται του Ν. Παπαδόπουλου κατά δυο μονάδες ή να βρίσκεται πίσω έξι μονάδες; Παρόμοιες απορίες εγείρονται σε σχέση με πιθανή αποχή, λευκό κλπ.

Στην ίδια λογική των αποκλίσεων εντάσσεται και το πιθανό στατιστικό σφάλμα που εξαρτάται από πολλά στοιχεία, την αληθή ή ψευδή δήλωση των μετεχόντων, την απόκρυψη και στη σύγκριση προεδρικών με βουλευτικές. Στις βουλευτικές του 2016 είχαμε 33% αποχή, στις προεδρικές του 2013 ήταν 17%, που σημαίνει διαφορετικό σώμα ψηφοφόρων. Πρόσθετα με αυτά είναι το δείγμα, που στις πρόσφατες έρευνες κυμαινόταν από 600 μέχρι 1040 πρόσωπα και που παραπέμπει σε απόκλιση +-4 και +-3. Πχ το 17% του Στ. Μαλά και το 23% του Ν. Παπαδόπουλου στην έρευνα Σίγμα μπορεί να γίνει 20-20!

Επιβάλλεται να προσθέσω πως τα πιο πάνω δεν είναι φαινόμενα της Κύπρου. Ήδη από δεκαετίες τώρα υπήρξαν διεθνώς δημοσκοπήσεις με παταγώδη αποτυχία πρόβλεψης. Όσα αναφέραμε μέχρι τώρα οδηγούν σε μια απλή πρόταση, να δούμε τις δημοσκοπήσεις σαν εργαλεία που δίνουν κάποιες ενδείξεις και την ίδια ώρα να διατηρούμε τις αμφιβολίες μας. Προσωπικά, με βάση όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα δεν μπορώ να εκφράσω οποιαδήποτε βεβαιότητα για τον επόμενο πρόεδρο. Κάνω μια εξαίρεση, ακριβώς για την αποχή που ουδεμία δημοσκόπηση μπορεί να προβλέψει, απλούστατα γιατί το κύριο μέγεθος της απουσιάζει από τους μετέχοντες στην έρευνα. Με βάση την πείρα μου σε θέματα εκλογικής συμπεριφοράς, τοποθετώ την αποχή, τουλάχιστον, κοντά στο 28%.

Θα μπορούσε να εγερθεί το ερώτημα, κατά πόσο είμαστε κοντά στο τέλος των δημοσκοπήσεων ή των εργαλείων μέτρησης της κοινής γνώμης. Μάλλον όχι, και μάλιστα το αντίθετο συμβαίνει: Παρατηρούμε στα κοινωνικά δίκτυα και γενικά σε διαδικτυακά μέσα την τάση για διεξαγωγή ερευνών ανάμεσα σε χρήστες των μέσων αυτών. Πρόκειται για παραφθαρμένες μορφές έρευνας που έχουν εξαρχής το στίγμα της παρέκκλισης, μια και το κοινό που μετέχει δεν είναι με κανένα τρόπο, δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικό. Μόνο με επιλογή και στρωματοποίηση μπορεί να επιτευχθεί αξιόπιστο δείγμα. Ακριβώς, πριν λίγες μέρες, παρατηρήθηκε στη Γαλλία ότι η τηλεοπτική παρέμβαση του Προέδρου Μακρόν σε κάποιο κανάλι αξιολογήθηκε με διαμετρικά αντίθετο αποτέλεσμα σε έρευνες που έκαμε το ίδιο το κανάλι, αλλά με διαφορετικές μεθόδους. Σύμφωνα με τη μια ο Πρόεδρος ήταν πειστικός για 70% των μετεχόντων, ενώ, στη δεύτερη, 70% των μετεχόντων είπαν πως δεν ήταν πειστικός!

Αυτό που άλλαξε στην Κύπρο είναι ο περιορισμός του αριθμού δημοσκοπήσεων και των μέσων που χρησιμοποιούν, για λόγους κυρίως οικονομικούς.

Πέρα από τα πιο πάνω στοιχεία που μπορούν να αλλοιώσουν το αποτέλεσμα, είναι ανάγκη να έχουμε υπόψη πως το μέγεθος του δείγματος, ο αριθμός μετεχόντων παρουσιάζει περιθώρια λάθους. Έτσι, έρευνες με δείγμα 1067 άτομα έχουν πιθανή απόκλιση συν-πλην 3, δηλαδή το 20% μπορεί να είναι από 17 μέχρι 23% ενώ υπάρχει πιθανότητα 5% το αποτέλεσμα να είναι έξω και από την απόκλιση.

Ταυτόχρονα, επιβάλλεται επιφύλαξη στα αποτελέσματα, όχι κατ' ανάγκη εξαιτίας λάθους των ερευνών, αλλά εξαιτίας της στάσης των ψηφοφόρων. Άρνηση συμμετοχής, λάθος ή ψευδείς απαντήσεις, απόκρυψη ψήφου ή το κλίμα γενικά οδηγούν σε παραμόρφωση αποτελεσμάτων. Για παράδειγμα, διαχρονικά, από τη δεκαετία του 1980, η ισχύς του ΔΗΣΥ υπερεκτιμάται, συνήθως, στις έρευνες.
Η πολιτική επικοινωνία και η σχέση ψηφοφόρων και κομμάτων
Με αφετηρία την πρόνοια του σχετικού νόμου που θέτει στην εκλογική δαπάνη υποψηφίων για την προεδρία της δημοκρατίας “όριο” στο ένα εκατομμύριο ευρώ, ναι! ένα εκατομμύριο, εύλογα προβάλλει το ερώτημα: Σε ποιο βαθμό το ποσό της δαπάνης επηρεάζει την επιτυχία του υποψηφίου; Απλώς μπορεί να αυξήσει τις δυνατότητες επαφής και επικοινωνίας. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από το περιεχόμενο και την ποιότητα της επικοινωνίας, που είναι σήμερα το πιο δύσκολο εγχείρημα για κάθε υποψήφιο σε εκλόγιμο αξίωμα. Τα δεδομένα στα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια έχουν αλλάξει δραστικά, τόσο αναφορικά με τα χαρακτηριστικά του πολίτη όσο και στα μέσα επικοινωνίας, αλλά προπάντων στη σχέση κομμάτων με τον πολίτη.

Βρισκόμαστε σε ένα σκηνικό όπου η πολιτική /κομματική επικοινωνία δεν επικεντρώνεται στις προεκλογικές περιόδους, αλλά είναι φαινόμενο καθημερινό και διαρκές, με συνεχή παρουσία. Μέσα από τη συνεχή παρουσία των πολιτικών και υποψηφίων στο προσκήνιο, σε αυτό που επικρατεί να καλείται 'δημόσια σφαίρα', κάθε άτομο που ενδιαφέρεται μπορεί να μαθαίνει και να γνωρίζει τη ζωή και τις απόψεις των πολιτικών. Εδώ, όμως έγκειται το σημαντικό πρόβλημα: Τι απομένει να γνωρίσει ο ψηφοφόρος για τον κ. Αναστασιάδη ή τον κ Παπαδόπουλο ή τον κ. Μαλά. Υπάρχει κάτι που δεν λέχθηκε μέχρι σήμερα, μια υπόσχεση που ξέκοψε και δεν δόθηκε στο εκλογικό σώμα; Μετά από το ερώτημα αυτό, όταν οι πολίτες τοποθετήσουν τους υποψήφιους στο ευρύτερο πολιτικό και κομματικό τους περιβάλλον, δεν μπορεί να τους διαφεύγει ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις κυβέρνησαν τον τόπο. Αυτό που ζήσαμε και ζούμε σήμερα είναι αποτέλεσμα της διακυβέρνησης, των έργων και των παραλείψεων των κομμάτων αυτών. Του Δημοκρατικού Συναγερμού (15 χρόνια εξουσία), του ΑΚΕΛ (πέντε χρόνια εξουσία, τέσσερα και μισό συγκυβέρνηση και άλλα κοντά στην εξουσία), του ΔΗΚΟ (16 χρόνια εξουσία και 9 1/2 συγκυβέρνηση) και των άλλων δυνάμεων που συμπορεύονταν. Επομένως, πέρα από τα αποτελέσματα των διακυβερνήσεων τους, έχει μήπως κάτι άλλο, κάτι νέο να προτείνει κάθε υποψήφιος; Σε αυτό ακριβώς το σημείο παρεμβαίνει η δυσκολία των υποψηφίων: Απέναντι τους έχουν πολίτες πιο ενημερωμένους, οι οποίοι, σε μεγάλους αριθμούς δεν δεσμεύονται πλέον από ιδεολογίες και κομματικές εξαρτήσεις. Την ίδια ώρα, πολλαπλασιάστηκαν τα κανάλια ενημέρωσης και, προπάντων επικοινωνίας με άλλους. Με τα νέα μέσα, πριν το κόμμα ή ο υποψήφιος δώσουν γραμμή, ο πολίτης έχει κάνει τις ανταλλαγές ιδεών και απόψεων και, σε αρκετές περιπτώσεις διαμόρφωσε γνώμη πριν δεχθεί το μήνυμα του υποψήφιου ή του κόμματος. Βρισκόμαστε στην εποχή που η αυθεντία της κομματικής γραμμής και άποψης έχει εξασθενίσει σε βαθμό κατάρρευσης.

Φυσικά, παρά τα πιο πάνω, οι υποψήφιοι έχουν τη δυνατότητα να περάσουν το μήνυμα τους σε ευρύτερο κοινό πέρα από όσους έχουν πεισθεί εκ προοιμίου. Στερούνται όμως της ικανότητας, γιατί πάσχουν σε σχέση με το κρίσιμο στοιχείο, την ουσιαστική επικοινωνία και προβολή πειστικών προτάσεων.


Η συμμετοχή, η αποχή και οι επιδράσεις στο αποτέλεσμα
Στη σχέση πολιτών και κομμάτων, και των πολιτικών προσώπων παρατηρούμε μια παραδοξότητα: Αντί να επιτυγχάνεται επαφή μέσω της πολιτικής επικοινωνίας συμβαίνει το αντίθετο. Ο πολιτικός λόγος έφτασε στο σημείο να απωθεί. Πού έγκειται το πρόβλημα; Απλώς, το περιτύλιγμα έχει υποκαταστήσει το περιεχόμενο, με ωραία λόγια που επεξεργάζονται επικοινωνιολόγοι, αλλά με μικρή ή καθόλου σχέση με την αντιμετώπιση προβλημάτων. Το σύνθημα δεν αποτελεί απάντηση στις ανάγκες της κοινωνίας για λύσεις. Και η απουσία απαντήσεων προς το εκλογικό σώμα, κυρίως από αυτό που παρουσιάζεται απαιτητικό, οδηγούν απλώς σε αποξένωση και αποστροφή από την πολιτική συμμετοχή και δράση.

Φυσικά, η κρίση έχει σχέση με βαθύτερα αίτια, την απουσία οράματος, προτάσεων που θα πετύχουν την υλοποίηση συγκεκριμένου στόχου, για την κοινωνία ολόκληρη. Πέρα από αυτή την απουσία, η απομάκρυνση μεγάλου μέρους των πολιτών από την πολιτική και γενικά τη συλλογική δράση συνδέεται επίσης με την αποτυχία υλοποίησης μεγάλων υποσχέσεων και επαγγελιών. Στη δεκαετία του 1990 και αρχές του 2000 είχαν κυρίαρχη θέση προσδοκίες σχετικά με το κυπριακό, τα οφέλη σε διάφορα επίπεδα από την αναμενόμενη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και άλλα. Οι προσδοκίες παραχώρησαν τη θέση τους σε μια κρίση που η κυρίαρχη άποψη χαρακτηρίζει οικονομική. Στην ουσία όμως, είναι κρίση αξιών που μαζί με άλλα προβλήματα οδήγησε την οικονομία σε σημείο κατάρρευσης. Δεν έχει σημασία αν στην πενταετία Τάσσου Παπαδόπουλου ή αν σήμερα η οικονομία παρουσίαζε /-άζει ψηλούς δείκτες. Η τιμή του πετρελαίου στις αρχές του 2003 ήταν κάτω από $30 και τον Ιούνιο του 2008 έφτασε το πιο ψηλό σημείο, πάνω από $140. Ποιες επιπτώσεις είχε αυτό στις τιμές και στην καθημερινή ζωή του πολίτη; Και σήμερα, με την ανάπτυξη να πλησιάζει το 3%, τίθεται το ερώτημα: Σε ποια βαλάντια συσσωρεύεται ο πλούτος που εισρέει στον τόπο; Γιατί αυξάνεται το ποσοστό ατόμων στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού; Κάποιοι θα πουν “ιδού ένας λόγος για να μετάσχει στις εκλογές και στα πολιτικά δρώμενα ο πολίτης, να αλλάξει την κατάσταση”. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, σε περιόδους κρίσης μειώνεται η συμμετοχή. Μειώνεται γιατί η φτώχεια ή ο κοινωνικός αποκλεισμός οδηγούν το άτομο στο περιθώριο και το αποκόπτουν από το σύνολο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους της αποχής, όπως επίσης οι διαψεύσεις προσδοκιών που ανέφερα πιο πάνω. Οι βαθύτεροι λόγοι όμως, η πραγματική αιτία βρίσκεται στα αίτια των πιο πάνω προβλημάτων, στο φτώχεμα των αξιών, στην κρίση αξιών, που είναι ο ουσιαστικός λόγος της κατάρρευσης της οικονομίας. Η γενικευμένη διαφθορά απομάκρυνε τον πολίτη από την πολιτική και την κοινωνική παρουσία.

Θα αντιτάξει κάποιος: Μα δεν βλέπετε, βελτιώνονται οι δείκτες “κάνουμε βήματα μπροστά” (sic)! Για ποιους δείκτες μιλούμε και για ποιο στόχο; Προς τα πού είναι το “μπροστά”; Γιατί δεν πείθονται οι πολίτες και τέσσερις στους πέντε δικαιούχους ψήφου δεν εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους, γιατί ένας στους τρεις ψηφοφόρους αναμένεται να μην προσέλθει στις κάλπες τον Ιανουάριο; Απλούστατα, οι 'αξίες' της διαφθοράς αλλά και της εξυπηρέτησης ορισμένων μόνο συμφερόντων σε βάρος του συνόλου των πολιτών παραμένουν αλώβητες.

Ποιο αποτέλεσμα θα έχει λοιπόν η αυξανόμενη αποχή; Κατ' αρχή, όλο και πιο μικρό μέρος του εκλογικού σώματος υπερψηφίζει Πρόεδρο. Τον Χριστόφια ψήφισε το 46,5% των εκλογέων, τον Αναστασιάδη το 43,5% και τον επόμενο Πρόεδρο σίγουρα λιγότερο από 40%. Αυτό, συνδυασμένο με πολιτικές που ευνοούν τους λίγους κάνει όλο και πιο πολύ κόσμο να λέει “δεν είναι ο Πρόεδρος μου”, άρα δεν μπορώ να συστρατευθώ μαζί του. Αυτό θέτει στο περιθώριο δυναμικά στελέχη της κοινωνίας, φτωχαίνει τον τόπο.

Το σκηνικό και οι υποψήφιοι
Το προεκλογικό σκηνικό παρουσιάζει τη συνήθη εικόνα των αναμετρήσεων στα τελευταία χρόνια, με παρόντες τους πολιτικούς και υποψηφίους επί σκηνής μπροστά σε ένα τουλάχιστον αδιάφορο εκλογικό σώμα. Μπροστά στην κατάσταση, η συνήθης ισχύς των κομματικών μηχανισμών έχει εξασθενίσει εδώ και αρκετά χρόνια. Οι αδυναμίες στο εσωτερικό των κομμάτων και η απόσταση που τηρούν οι εκλογείς αλλά και στελέχη είναι πολύ εμφανείς και καταγράφονται στο αποτέλεσμα. Μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα αντιμετωπίζει το ΑΚΕΛ, χωρίς να σημαίνει ότι ο ΔΗΣΥ ή και οι άλλες δυνάμεις βρίσκονται σε σαφώς καλύτερη κατάσταση. Το ΑΚΕΛ όμως αντιμετωπίζει θέμα ύπαρξης, την ίδια ώρα που η πολωτική προσέγγιση που λειτουργούσε σε παρόμοιες αναμετρήσεις και συσπείρωνε τους δυο πόλους δεν φέρει πλέον ιδιαίτερα σημαντικό αποτέλεσμα. Η πρόκριση Μαλά στο δεύτερο γύρο εξαρτάται όχι από τη συσπείρωση του κόμματος, αλλά από την ικανότητα του να πάρει τις ψήφους του 2013. Πήρε 118.000 ενώ το ΑΚΕΛ πήρε μόνο 90.000 το 2016.

Φυσικά, δεν είναι μέρος της δικής μου παρέμβασης να υποδείξω ή να εισηγηθώ σε υποψήφιους οτιδήποτε. Αναλύω και παίρνω θέση, όπως οφείλει και έχει δικαίωμα κάθε πολίτης. Όπως ανέφερα ήδη, ένα κενό σύνθημα ή το ωραίο περίβλημα του κενού ουδέν ενδιαφέρον δημιουργούν. Για παράδειγμα, αρκετοί το πρόσεξαν, χωρίς να πάνε λίγο πιο πέρα στο συλλογισμό τους: Τα βασικά συνθήματα και τα χρώματα των Ν. Παπαδόπουλου και του Ν. Αναστασιάδη είναι πιστά αντίγραφα από κόμματα της Αθήνας. Πάω ένα βήμα πιο πέρα, υποδεικνύοντας ότι αυτό παραπέμπει στην απουσία έστω στοιχειώδους δημιουργικού ενστίκτου. Αντί να έχουμε παραγωγή ιδεών, ακόμα και στο κύριο σύνθημα αρκούμαστε στην αντιγραφή. Την ίδια ώρα, ο καθένας αναμένει ότι έστω και συνθήματα έχουν τουλάχιστον νόημα, διαγράφουν το βασικό στόχο, περιέχουν όραμα για τον τόπο, ορισμένο και συγκεκριμένο. Είναι καλές οι 'νέες στρατηγικές', μόνο με ορισμό σαφούς στόχου, τα 'βήματα μπροστά' επικροτούνται όταν βελτιώνουν δείκτες αλλά δεν αφήνουν πίσω ή φτωχαίνουν σημαντικό μέρος των πολιτών. Σε ότι αφορά στο 'μας ενώνει το αύριο', ισχύει πάντα, σε καλά και συμφορές, γιατί εκόντες – άκοντες υφιστάμεθα τα αποτελέσματα αποφάσεων και ενεργειών.

Όπως συνήθως, φυσικά, οι μεγάλες προκλήσεις και η αξιοπιστία βρίσκονται στις λεπτομέρειες ή κρυμμένες στη “φυσικότητα” της έκφρασης. Διαφεύγει των υποψηφίων πως τα μέσα σήμερα δίνουν πιο πολλές δυνατότητες ελέγχου από τους πολίτες ή μήπως ελπίζουν πως η πλειοψηφία δεν παραμένει σε 'δευτερεύοντα'; Εντάσσω σε αυτό το πλαίσιο την περίφημη δήλωση Ν Παπαδόπουλου πως ψήφισε Αναστασιάδη το 2013(!), όπως μια αξιοσημείωτη παράγραφο στην αναγγελία υποψηφιότητας του Ν Αναστασιάδη, πως θα αποφύγει αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις όπως έκανε σε όλη την πενταετία! Σε παρόμοιο πλαίσιο τοποθετείται και η 'διευκρίνιση' του Σταύρου Μαλά σχετικά με τη δήλωση του για την παρουσία ελληνικών F16 στην παρέλαση της ανεξαρτησίας. 

Για να επανέλθει έστω στοιχειωδώς κάποιος βαθμός αξιοπιστίας των πολιτικών και υποψηφίων, οφείλουν σεβασμό προς τον πολίτη. Οφείλουν να ορίζουν το πλαίσιο των δυνατοτήτων και να προβάλουν έστω περιορισμένης εμβέλειας όραμα, αλλά με ειλικρίνεια και εντιμότητα όταν βρίσκονται μπροστά στο λαό. Όραμα χρειάζεται ο τόπος και αξίες.
Χριστόφορος Χριστοφόρου
Πολιτικός αναλυτής
Εμπειρογνώμονας του Συμβουλίου της Ευρώπης
σε ΜΜΕ και εκλογές

Tuesday, November 7, 2017

Γκρέις και Ρούμπι, της Ulli Mirasgetis

Ένας εμπνευσμένος συνδυασμός παιδικής λογοτεχνίας, 
εικαστικής τέχνης και οικολογικής ευαισθησίας
Ulli Mirasgetis - Ούλη Μοιρασγέτη - Facebook

Tuesday, October 31, 2017

Έκθεση εικαστικών έργων



Περί ρητόρων, Μάριου Πλωρίτη

Του Μάριου Πλωρίτη
* Ποιοι είναι καλύτεροι, πιο άξιοι ρήτορες, ποιοι (πρέπει να) πείθουν περισσότερο τους ακροατές;
ΜΕΑ culpa! Στο άρθρο μου της 25.1 («Τέλος στον εμφύλιο πόλεμο!») ελεεινολογούσα την «προεκλογική υστερική ρητορεία» που μας βομβαρδίζει ακατάσχετα από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Πρέπει να ομολογήσω, όμως, πως αυτός ο... αφορισμός περιείχε μιαν αδικία (όπως παρατηρεί ένας αναγνώστης-«παλαιός εκπαιδευτικός»): Είναι πραγματικά άδικο να φορτώνεις στη ρητορεία - στη ρητορική, σωστότερα - όσα εκπέμπονται από τα - και τεκταίνονται στα φινιστρίνια της μικρής οθόνης. Επειδή, εκεί, ούτε λόγος υπάρχει, ούτε αντίλογος, ούτε διάλογος, αλλά ένας ορυμαγδός από ανθρώπους που, αντί να συζητούν, κραυγάζουν όλοι μαζί, σε τέτοιο σημείο ώστε όχι μόνο δεν μπορείς να καταλάβεις τι υποστηρίζει ο καθένας αλλά ούτε καν ν' ακούσεις τι λένε οι ομαδόν ωρυόμενοι.

Αυτή, όμως, η βαρβαρική οχλαγωγία μόνο ρητορεία δεν μπορεί να ονομαστεί. Ολοι ξέρουμε πως ρητορική είναι η τέχνη να πείθεις τους άλλους. Να τους πείθεις με τον λόγο, με επιχειρήματα και αποδείξεις πως οι απόψεις σου είναι σωστές και να τους κάνεις να τις παραδεχτούν κι εκείνοι. Τι επιχειρήματα, όμως, και τι αποδείξεις (αν υπάρχουν) μπορεί να εισπράξει, να «προσλάβει» ο δύσμοιρος τηλεθεατής-ακροατής, πώς και από τι να πεισθεί, όταν το μόνο που φτάνει στ' αυτιά του είναι μια χλαλοή από φωνασκίες και υλακές - και υβρεολόγια, συχνά;

Οι αρχαίοι Ελληνες εκτιμούσαν τόσο την Πειθώ με τον λόγο, ώστε την είχαν θεοποιήσει και της είχαν αφιερώσει ναούς στην Αθήνα, στην Κόρινθο και αλλού. Σήμερα, έχουμε θεσμοποιήσει τον λασποπόλεμο του ά-λογου λόγου και τη Βαβέλ της ακατανοησίας - και της ανοησίας, φυσικά.

Δεν φταίει, λοιπόν, γι' αυτές τις οικτρότητες η ρητορική αλλά εκείνοι που κάνουν κακή χρήση της, «οι μη χρώμενοι ορθώς», όπως έλεγε ο μεγάλος σοφιστής και ρητοροδιδάσκαλος Γοργίας1. Στη δική μας, τωρινή, πανίδα, μάλιστα, ούτε καν κακή χρήση, κατάχρηση της ρητορικής γίνεται, αλλά η τέχνη αυτή καταδικάζεται σε πλήρη αχρηστία από το νταβατούρι του ομαδικού ξελαρυγγιάσματος...

ΑΛΛΑ πέρα απ' αυτή την αξιοθρήνητη κακοποίηση, υπάρχει το βασικό ερώτημα: όταν χρησιμοποιείται, κατά κάποιον τρόπο, η ρητορική - σε λόγους από μπαλκόνια, σε τηλεοπτικές ομιλίες κλπ. - ποιος είναι καλύτερος, πιο άξιος ρήτορας, ποιος πείθει περισσότερο τους ακροατές; Ακριβέστερα: ποιος πρέπει να πείθει περισσότερο; Αυτός που διαθέτει μεγαλύτερη ευγλωττία κι ευφράδεια, αυτός που ξέρει να γίνεται ευχάριστος στα πλήθη, να τα ενθουσιάζει, να τα παρασύρει, να τα φανατίζει ακόμα; Τέτοιου είδους ρήτορες αφθονούν από καταβολής λόγου - με ακραία περίπτωση, και κατάπτωση, τους δημαγωγούς και λαοπλάνους, παλαιούς και νεότερους. Αυτούς που, με την «αχρεία ευγλωττία» τους, με την «αλαζονεία της γλώσσας» τους, «κανακεύουν τον λαό, τον χαϊδολογούν, τον κολακεύουν, τον σέρνουν απ' τη μύτη, τον εξαπατούν», και αποδείχνονται «οι χειρότεροι εχθροί του», αφού με την «αναισχυντία» τους οδηγούν στη διαφθορά και, ουσιαστικά, στην αναίρεση (την «μεταβολή») της δημοκρατίας2.

'H αντίθετα, είναι πιο άξιος ρήτορας αυτός που - έστω κι αν έχει λιγότερη «ρητορική δεινότητα» - λέει τα αληθέστερα και χρησιμότερα για το σύνολο και για τα άτομα, έστω κι αν είναι δυσάρεστα; H απάντηση στο «δίλημμα» είναι αυτονόητη:

«Οσοι σας λένε ό,τι επιθυμείτε, εύκολα μπορούν να σας εξαπατήσουν - τα ευχάριστα λόγια σκοτίζουν την κρίση σας και δεν σας αφήνουν να ξεχωρίσετε το καλύτερο -, ενώ δεν κινδυνεύετε να πάθετε κάτι τέτοιο από εκείνους που δεν σας συμβουλεύουν για να σας ευχαριστήσουν· γιατί αυτοί έναν τρόπο έχουν για να σας πείσουν: να σας δείξουν τι συμφέρει πραγματικά στην πολιτεία», έλεγε ο Ισοκράτης στους Αθηναίους. Και ακόμα:

«Σπουδαιότεροι και βαθύτεροι είναι (οι λόγοι) που αναζητούν την αλήθεια παρά εκείνοι που προσπαθούν να στρεβλώσουν τη σκέψη των ακροατών, καθώς και οι λόγοι που κατακρίνουν τα λάθη και νουθετούν παρά όσοι θέλουν να ευχαριστήσουν και να διασκεδάσουν»3.

ΑΥΤΟΙ οι «ωμοί» ρήτορες κατέχουν την «κυριότερη αρετή του λεκτικού, τη σαφήνεια», διαθέτουν παρρησία, «τόλμη και γνώση» και, έτσι, «το σωστό στη σωστή ώρα και λένε και αποσιωπούν και κάνουν και παραλείπουν» («το δέον εν τω δέοντι και λέγειν και σιγάν και ποιείν και εάν»)4.

Δεν είναι, λοιπόν, οι «ωραίοι» και ευάρεστοι λόγοι το μέτρο της ρητορικής αξίας. Αλλά η ειλικρίνεια, η σύνεση, το ήθος του ρήτορα («Κυριωτάτην έχει πίστιν το ήθος»)5.

Και αυτό, βέβαια, απόκειται στη γνώση και την κρίση των ακροατών, στην ικανότητά τους να ξεχωρίζουν την ήρα από το στάρι, και το κριθάρι από το κουτόχορτο...
Μάριος Πλωρίτης

1. Πλάτων, Γοργίας, 457α. - 2. Ευριπίδης, Μήδεια, 586. Αριστοφάνης, Ιππής, 424. Ισοκράτης, Περί ειρήνης, MA'. Αριστοτέλης, Πολιτικά, E, 31, 1304β, 2. - 3. Ισοκράτης, Περί ειρήνης, B'-Γ' και Παναθηναϊκός, 271. - 4. Αριστοτέλης, Ρητορική, Γ, 2, 1, 1404β, 1 και Γοργίας, Ολυμπικός, απ. 7 και Επιτάφιος, απ. 6. - 5. Αριστοτέλης, Ρητορική, A, 2, 1356α, 13. 
Το ΒΗΜΑ 15/02/2004

Sunday, October 29, 2017

Της Πατρίδας μου η Σημαία

Της Μαριάννας Μαυραγάνη-Λυκούδη
Από την εφημερίδα "Η Βούλα και ο κόσμος της" του Οκτωβρίου.
www.e-voula.gr


Μαριάννα Μαυραγάνη-Λυκούδη
Φιλόλογος. Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Βούλας, Βάρης, Βουλιαγμένης ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ

Monday, October 23, 2017

Οι σκούταροι* του τουρισμού μας!

Του Φοίβου Νικολαΐδη
Πέρασαν δεκαετίες τουριστικής δραστηριότητας στον τόπο μας. Εντούτοις, εξακολουθεί, να υπάρχει αδυναμία υλοποίησης ενός μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδιασμού και τουριστικής πολιτικής.

Η δημιουργία υφυπουργείου Τουρισμού δεν θα λύσει τα χρονίζοντα προβλήματα, γιατί δεν είναι μόνον ο ΚΟΤ που υστερεί, αλλά, η απουσία εθνικής στρατηγικής και αδύναμης πολιτικής, που πολλές φορές ούτε καν εφαρμόζεται.

Η σύγχρονη οργάνωση και πολιτική, του τουριστικού τομέα τείνει στην αποκέντρωση. Τα θεσμοθετημένα όργανα διοίκησης και αποφάσεων δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικότητα ενός κεντρικού φορέα.

Κλασσικό παράδειγμα η Γαλλία, ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός παγκόσμια. Η όλη τουριστική οργάνωση και πολιτική βασίζεται στη συμμετοχή και ουσιαστική συνεργασία μεταξύ κράτους, τοπικών φορέων, επαγγελματιών του τουρισμού, τουριστικών οργανώσεων και άλλων οργανωμένων συνόλων.

Δυστυχώς, παρά τις συνεχείς διακηρύξεις, μέχρι σήμερα δεν εφαρμόστηκε μια κυρίαρχη τουριστική πολιτική με βάθος χρόνου, άκρως απαραίτητη για την περαιτέρω ανάπτυξη του τουριστικού μας προϊόντος.

Άπειρες είναι οι εισηγήσεις από ειδικούς σε τουριστικά θέματα, χωρίς επί του παρόντος να λαμβάνεται υπόψη ο αναγκαίος νεωτερισμός, η καινοτομία και η αναπροσαρμογή στα συνεχώς μεταβαλλόμενα δεδομένα. Φαίνεται, ότι, θα εξακολουθήσει να επικρατεί η κατάσταση αυτή, ενόσω η νοοτροπία παραμένει η ίδια. Μόνιμη σχεδόν απουσία καινοτόμων ιδεών, σε συνάρτηση με την απουσία αισθητικής και πολιτιστικού αισθητηρίου, πίσω από τις εκάστοτε αποφάσεις.

Είναι λυπηρό οι τόσες φυσικές ομορφιές της Κύπρου, ο πολιτιστικός πλούτος, η ιστορία και οι παραδόσεις, να μην αναδεικνύονται όσο θα έπρεπε. Όσα αναπτυξιακά έργα (δρόμοι, μαρίνες, γήπεδα γκολφ, τουριστικές εγκαταστάσεις) και να γίνουν, χωρίς να είναι συνδυασμένα και υποστηριζόμενα με συγκεκριμένες πολιτικές, από μόνα τους, δεν αναβαθμίζουν την ποιότητα ζωής.

Ο σεβασμός στο περιβάλλον, οι πολεοδομικές προδιαγραφές, η ρυμοτομία, ο εξωραϊσμός του παραλιακού μετώπου, η τοπιοτέχνηση, τα σχέδια κινήτρων κ.ά. δεν μπορούν πλέον να αγνοούνται.

Ένα απλό παράδειγμα από τα πολλά αποδεικνύει τη μονοσήμαντη σκέψη. Οι δήμοι Παραλιμνίου και Αγίας Νάπας επιδιώκουν, να επενδύσουν σε καλύτερου επιπέδου ομπρέλες και κρεβατάκια με φανερό στόχο, την αύξηση των εσόδων τους. Ο Δήμος Παραλιμνίου επεκτείνει τις παραλίες του για να τοποθετεί επιπρόσθετες ομπρέλες, αλλά, αδιαφορεί για την τοποθέτηση έστω και ενός ναυαγοσώστη, με το γελοίο αιτιολογικό ότι δεν μπορεί, να κάνει προσλήψεις, ενώ θα μπορούσε να αγοράσει υπηρεσίες.

Η παραλία Σκουταρόσπηλιοι ή Σκούταροι*, που βρίσκεται στην περιοχή Κάππαρης, όπως και όλες οι υπόλοιπες παραλίες της ελεύθερης Αμμοχώστου, δεν έχουν οποιαδήποτε πινακίδα, που να αναγράφει το όνομα τους.

Έτσι, η παραλία είναι γνωστή ως «Κόλπος του Καρά» ή «Παραλία Μάλαμα» από το ξενοδοχείο που δεσπόζει στην περιοχή. (Καλύτερα να μην φανταστούμε, πως θα ονομαζόταν η παραλία, αν το ξενοδοχείο είχε ένα εντελώς ξένο όνομα)!

Ο Δήμος Παραλιμνίου έχει ευθύνη και υποχρέωση, να προστατεύσει τα τοπωνύμια της περιοχής του και να λαμβάνει σοβαρά υπόψη την ανάγκη αυτή. Πριν προχωρήσουμε σε ‘υψηλού επιπέδου ομπρέλες’… ας προσληφθεί πρώτα κανένας ναυαγοσώστης. Μετά ας γίνει ένα στοιχειώδες έργο υποδομής για λόγους υγείας, όπως είναι οι τουαλέτες, οι βρύσες νερού κ.ά. Ακολούθως, ένα μικρό καλλιτεχνικό έργο στο οποίο, να αναγράφεται η ονομασία της παραλίας. (Υπάρχουν άπειρες ιδέες από το εξωτερικό).

Ας αναθέσει η Κεντρική Επιτροπή Παραλιών σε ένα από τα πανεπιστήμια ένα πρότζεκτ για εισηγήσεις και ευφάνταστες ιδέες (με χαμηλό κόστος) για τοπιοτέχνηση των παραλιών μας, ώστε να δείξει έμπρακτα, πως πέρα από το οικονομικό όφελος υπάρχει ευαισθησία για το περιβάλλον και τον άνθρωπο.

Όσον αφορά τις τοπικές αρχές, αντί να επιδιώκουν απλώς την αύξηση των εσόδων τους, θα πρέπει, να έχουν ως κύρια επιδίωξη και στόχο τους την εξυπηρέτηση, του πολίτη και την αξία που θα πρέπει, να προσδίδουν στην πολιτεία με τα έργα τους.

* Στα λατινικά η λέξη scutarium σημαίνει ασπίδα ή πολεμιστής. Λέγεται ότι οι σπήλιοι που βρίσκονται στην περιοχή, ήσαν παλιά καταφύγιο – κρυψώνας πολεμιστών ή κουρσάρων. διάθεση και ύστερα θα ακολουθήσουν και πολίτες…
Cyprusnews

Sunday, October 15, 2017

Ένα ατίθασο όνειρο

Γράφει η Έλενα Κισκη


Κυοφόρησα ένα ατίθασο όνειρο την κοιλιά μου,

έχοντας ν' αγναντεύει τη διαφάνεια του ήλιου. 

Τον ομφάλιο λώρο, ενός ανθισμένου ουσιαστικού 

έκοψαν οι ανταύγειες των αναγκών.

Απλώνοντας φτερά ματωμένα 

μετανάστευσαν σμήνη φθόγγων, 

από την μήτρα του λιγοστού. 

Θέριεψαν τ' όνειρο οι κραυγές 

να ζήσει στο άρρυθμο της ανάσας. 

Μια βροντόφωνη γλώσσα βύζαξε υγρή θηλή, 

των θεών κατευόδιο. 

Τίμημα η γέννα του η μάνα ενός αύριου να είμαι...!

Έλενα Κισκη

Tuesday, October 10, 2017

Μαρία Ιζαμπέλα Αχιλλέως: Η ποιήτρια των δρόμων

Της Κούλας Στυλιανού*

Την απασχολεί η κοινωνική βιτρίνα - Ποίηση αντισυστημική, στηλιτεύει τον καθωσπρεπισμό, κυνηγά να αποδείξει τη γυμνότητά του

Αλαλία. Ο τίτλος της συλλογής. Η ποιήτρια, δασκάλα ενός κοριτσιού με επιλεκτική αλαλία, όταν γεννήθηκε μέσα της το θέλω της έκφρασης και της εξωτερίκευσης, έμοιασε στη μαθήτριά της. Διάλεξε το κοινό της. Επέλεξε να μιλήσει σε δέκτες χωρίς “επικάλυψη” (τίτλος ποιήματος), που ζητούν το απλό και το μεστό, που κουράστηκαν με την κούφια φλυαρία των ποιητών των μεγάλων σαλονιών κι εκδοτικών οίκων. Έχοντας μέσα της άδηλα συσσωρευμένα συναισθήματα -με κυριότερο τον θυμό-, όταν αποφάσισε να λεκτικοποιήσει το μέσα της, “ξεστόμισε απωθημένα”:

“Θύμωσε βρε! / Γίνε αέρας/ που κοπανάει παραθυρόφυλλα/που ανοίγει πόρτες πλατιά/ Γίνε τραγούδι του Ξυλούρη/ ταρακούνησε ψυχές/ Γίνε στίχοι του Καβάφη/ ξεστόμισε απωθημένα” (“Ο Θυμός”)

Την ποιήτρια απασχολεί η κοινωνική βιτρίνα. Ποίηση αντισυστημική, στηλιτεύει τον καθωσπρεπισμό, κυνηγά να αποδείξει τη γυμνότητά του. Την απασχολεί η φθορά των λέξεων και του εννοιολογικού φορτίου αυτών, που απορρέει από την κατάχρηση και την καπήλευση τόσο των λέξεων όσο και των συναισθημάτων. Εδώ η στοχευμένη κοινωνική κριτική αγγίζει και πτυχές της πολιτικής και του κυπριακού προβλήματος:

“Κι είναι ακριβώς αυτή η κατάχρηση των λέξεων,/σαράντα δύο χρόνια τώρα,/
σε ομιλίες, ποιήματα και σχολικά βιβλία,/που αφαιρεί από τη δραματικότητά τους.
Εισβολή, ξεριζωμός, πρόσφυγες,/αγνοούμενοι, συμφορά,/θάνατος.” (“Συμβίωση”)


Η “αλητεία” της ποίησης της Μαρίας Ιζαμπέλας Αχιλλέως, η αντισυστημικότητα αυτής και η οξεία κριτική στο χρυσό περιτύλιγμα μιας κοινωνίας με σαθρό όμως περιεχόμενο, είναι κατάδηλη στο ομότιτλο ποίημα “Σύστημα”, στο οποίο η ποιήτρια προβληματίζεται με τρόπο δηκτικό: “Από πού μπορώ να αγοράσω ένα νέο σύστημα πεποιθήσεων;/ κατά προτίμηση,/κάτι φθηνό,/μίας χρήσης/ και σε τιμή ευκαιρίας.”

Στο ποίημα με τον ειρωνικό τίτλο “Άτιτλο”, επαναλαμβάνει την ίδια λεκτική αναπηρία : “Μόνη κι άφωνη μένω/ σ’ αυτόν τον πλαστικό και θορυβώδη κόσμο”. Το “πλαστικό” και “θορυβώδες”, το τεχνητό κι η ηχορύπανση που καταλογίζει επικριτικά η ποιήτρια στον κόσμο και στην εποχή της, είναι η αιτία της αλαλίας, της επιλεκτικής σιωπής αλλά ενδεχομένως και η αιτία του εκφραστικού ξεσπάσματος, όταν μετά την πολύχρονη σιγή ακολούθησε η έκρηξη. 


Η αντίδραση στον “πλαστικό και θορυβώδη κόσμο”, ήταν η φυσική και λιτή διατύπωση. Η ποίηση της “Αλαλίας” είναι αφτιασίδωτη, στα όρια του δωρικού. Είναι καθημερινή, γήινη, περιγραφική της τρέχουσας γλωσσικής πραγματικότητας της συνοικίας , της γειτονιάς και όχι της “επίσημης”, της κοστουμαρισμένης και γραβατωμένης των χώρων που απαιτούν “εκφραστικό τυπικό και ευπρέπεια”. Ενδεικτική είναι η χρήση των παρομοιώσεων και των μεταφορών: “και τα διπλώνω σαν καλή νοικοκυρά” (“Ψυχής έκδυση” ), “Μαζεύουν σαν στεγνό πανί”, “Μυρίζουν πρωινό καφέ μα και ματαίωση” (“Κυριακές”), “Οι λέξεις τους, που για χρόνια τις βίαζαν/[...] θα σηκωθούν./Χέρια θα βγάλουν/ και θα τους χαστουκίσουν!” (“Αντροπήν”).

Στην “Αλαλία” οι λέξεις είναι “φτωχές” από εκφραστικό λούσο και λεκτική χρυσόσκονη, ξεχειλίζουν, όμως, πλούσιο, αβίαστο συναίσθημα. Η κοινωνική κατακραυγή και το κατηγορώ της ρηχής κι επίπλαστης σύγχρονης πραγματικότητας (“Καλώς ήλθατε στη γενιά της ψηφιακής φιλανθρωπίας”, από το ποίημα “Like”), κρύβει στα βάθη της την αμετακίνητη κι ατράνταχτη πίστη στον άνθρωπο και στην ευαισθησία του.

Η Μαρία-Ιζαμπέλα (Facebook) παρατηρεί με πινελιά θλίψης και σκεπτικισμού πως “σήμερα οι άνθρωποι ερωτεύονται/πάνω από κινητά και οθόνες αφής” και εξομολογείται νοσταλγικά “Μα εγώ, ακόμη περιμένω/ ένα ερωτικό γράμμα να φτάσει/μια χειρόγραφη αγάπη, ακόμη ψάχνω”. (“Χωρίς επαφή”).


Ο έρωτας στην “Αλαλία” θεματοποιείται

 Αναμένοντας η ποιήτρια το ερωτικό γράμμα, προβληματίζεται για το έτυμον , την αλήθεια του έρωτα. Ασκώντας κριτική στην κοινωνική βιτρίνα και στα κατασκευασμένα ήθη, πρέπει και φόρμες, δεν μπορεί να μην ελέγξει το πλέον ζωτικό ανθρώπινο συναίσθημα: τον έρωτα. Πολλοί “ετοιμολόγοι” σπεύδουν να ορίσουν τον έρωτα, έχουν έτοιμη κι εύκολη απάντηση για το σημασιολογικό του φορτίο, για την προέλευσή του, για την αλήθεια του, την “ετυμολογία” του. 

Η Μαρία-Ιζαμπέλα, σε αντίθεση με τους “ετοιμόλογους” θεωρητικούς του έρωτα, δεν έχει την απάντηση. Το ανήσυχο πνεύμα της ποιήτριας δεν εφησυχάζεται με παραδομένα αφηγήματα για την έννοια του έρωτα και κυρίως για τη βεβαιότητα της ύπαρξής του. Υπάρχει ο έρωτας; Υπήρξε ποτέ ή είναι μόνο στο μυαλό και στο θέλω δυο ανθρώπων που θέλουν να συγκινηθούν με την ιδέα του έρωτα;

“Αν και γεννήθηκε
από το πολύχρηστο στην αρχαία εράμαι
μάς είναι ετυμολογικά άγνωστος
Κι ας έχει φθαρεί
απ’ την κατάχρηση των ετοιμόλογων
που τον έβαζαν ευκόλως στο στόμα τους
Ο έρως
με προέλευση αβέβαιη
ίσως να μην ήταν ποτέ έτυμος
Να μην υπήρξε ποτέ αληθινά.”
(“Η ετυμολογία του Έρωτα”)


Η ποιήτρια της “Αλαλίας”, στο εκφραστικό της ξέσπασμα, κρίνει, επικρίνει, ελέγχει τα κακώς κείμενα σε κάθε τομέα ανθρώπινης δραστηριότητας και καταγράφει τις διαπιστώσεις της ποιητικά, αφού ομολογεί πως “δεν ξέρ[ει] σ’ άλλη γλώσσα να διαβάζ[ει]/[...] δεν ξέρ[ει] σ’ άλλη γλώσσα να μιλ[ά] (“Άτιτλο”). Η “καθαρότητα”, όμως, της “βρόμικης” και “αλήτικης” ποίησης που η ίδια επέλεξε να εκπροσωπήσει, διαφαίνεται στην αυτοκριτική που επιχειρεί. Από τον έλεγχο και την ενδελεχή εξέταση της αλήθειας και της αξίας των πραγμάτων και των ποιητικών υποκειμένων, δεν θα απαλλάξει τον ίδιό της τον εαυτό. Σ’ έναν εντός της ψυχής διάλογο, συνομιλεί με το alter ego της και -αποκρυσταλλώνοντας τις υπαρξιακές της ανησυχίες- διερωτάται αυτοαναφορικά:

“Ποιος είμαι εγώ;
Το ποίημα ή ο ποιητής;
Ο κατηγορούμενος ή ο δικαστής;”
(“Διάλογος”)
Ο ποιητικός κόσμος της “Αλαλίας” είναι “απόσπασμα” ενός ποιητικού κόσμου νεόπλαστου από μια νέα γενιά ποιητών του νησιού. Τα δομικά υλικά αυτής είναι δωρικά, σχεδόν πρωτόγονα. Επιστροφή στις ρίζες της απλής και μεστής ρητορικής. Το νόημα διαφανές και παρθένο, αμόλυντο από τις πολλές λέξεις της σκοτεινής ποίησης του κλειστού κοινού και της ελίτ των μεγάλων σαλονιών. Είναι νέας γενιάς υψηλή ποίηση του δρόμου και των πολλών. 
Κούλα Στυλιανού* (φιλόλογος)
Facebook
Εφημερίδα "Ο Φιλελεύθερος" 9.10.2017

Monday, October 9, 2017

Ηγέτες και «Σύνδρομο της Ύβρεως»

Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου
Τα πολύκροτα βιβλία πάντοτε πρωτοτυπούν σε περιεχόμενο. Ένα από αυτά των τελευταίων ετών είναι το βιβλίο του πρώην Βρετανού υπουργού εξωτερικών, Ντείβιντ Όουεν, «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία» (εκδόσεις Καστανιώτη 2009, αγγλ. In Sickness and in Power: Illness in heads of government during the last 100 years). Η πρωτοτυπία του βιβλίου έγκειται στο σκοπό συγγραφής του, δηλαδή να ανιχνεύσει και να αναλύσει το πως η ψυχική και σωματική υγεία διαφόρων πολιτικών ηγετών έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αποφάσεις που είχαν κρίσιμο χαρακτήρα και στρατηγικές επιπτώσεις για τα κράτη τους ή για την παγκόσμια ιστορία κατά τον 20ου αιώνα.

Ο συγγραφέας, έχοντας μία μακρά πείρα στην πολιτική και υπό την ιδιότητά του ως ιατρός νευρολόγος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα αυτό και ανατέμνει ένα αντικείμενο το οποίο ελάχιστοι άγγιξαν στο παρελθόν. Χαρακτηριστικά γράφει: «Ο βαθμός στον οποίο η ασθένεια επηρεάζει τη λειτουργία της κυβέρνησης και τις αποφάσεις των αρχηγών κρατών προκαλώντας παραφροσύνη, με την έννοια της απερισκεψίας, της ανοησίας και της παρορμητικότητας, ήταν ένα θέμα που αντιμετώπισα άμεσα ως υπουργός Εξωτερικών, και το οποίο δεν έπαψε να με απασχολεί έκτοτε».

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο ποιοτικά μέρη. Το πρώτο μέρος πραγματεύεται τη σχέση πολιτικής και ιατρικής και το δεύτερο αναλύει το φαινόμενο του «Συνδρόμου της Ύβρεως».

Σε σχέση με το πρώτο μέρος, ο συγγραφέας εγείρει μία ευρεία γκάμα ενδιαφερόντων ερωτημάτων. Πόσο κάποια ασθένεια μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις ενός πολιτικού; Ποιοί κίνδυνοι ελλοχεύουν από την δημόσια απόκρυψη της ασθένειας; Πόσο δύσκολη είναι απομάκρυνση ενός ασθενούς ηγέτη από την εξουσία σε ένα δημοκρατικό καθεστώς. Τέλος, σε τέτοιες περιπτώσεις το καθήκον των ιατρών εξαντλείται έναντι του ασθενούς, όπως κατά κανόνα συμβαίνει, ή η ευθύνη επεκτείνεται και απέναντι στο λαό και στο κράτος;

Προς απάντηση των ερωτημάτων του ο συγγραφέας παραθέτει μία σειρά από παραδείγματα. Σοκάρει η διαπίστωση ότι από τους 37 προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι το 1974, στους μισούς διαπιστώθηκε κάποια ψυχική ασθένεια, μέρος των οποίων έπασχε και κατά τη διάρκεια άσκησης της εξουσίας. Για παράδειγμα, ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ ήταν εξασθενημένος ψυχολογικά όταν έγινε η διάσκεψη στη Γιάλτα. Ο Ρίτσαρντ Νίξον έπασχε από αλκοολισμό όταν ήταν πρόεδρος με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συμμετάσχει μερικές φορές σε σοβαρές συναντήσεις και ο Λύντον Τζόνσον υπέφερε από κατάθλιψη. Ο Τζον Κένεντι υπέφερε από την νόσο του Addison, ενδοκρινολογική διαταραχή των επινεφριδίων, γεγονός που του προκαλούσε αφόρητους πόνους προκαλώντας του άσχημη ψυχολογική διάθεση κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης αμερικανικής επιχείρησης στον Κόλπο των Χοίρων της Κούβας, όπως επίσης και στην αποτυχημένη συνάντηση που είχε με τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Νικίτα Χρουστσόφ, στην Αυστρία. Άλλα έντονα παραδείγματα που παραθέτει ο Όουεν είναι η συνήθεια του Ουίστον Τσώρτσιλ, ο οποίος ήταν αρειμάνιος καπνιστής πούρων και κατά καιρούς έπασχε από κατάθλιψη, να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες οινοπνευματωδών ποτών. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει η αναφορά στην ασθένεια του Άντονυ Ίντεν κατά τη κρίση της Διώρυγας του Σουέζ και πως αυτή επηρέασε την συμπεριφορά του. Τέλος, δεν μένει απαρατήρητη η αποκάλυψη ότι τηρήθηκε αυστηρή μυστικότητα για μία μορφή καρκίνου του αίματος που έπασχε ο Σάχης του Ιράν, Moχάμμεντ Ρεζά Παχλαβί, κατά την ταραχώδη περίοδο 1977-79, όπως επίσης και η απόκρυψη της ασθένειας του καρκίνου του προστάτη που έπασχε ο Φρανσουά Μιττεράν, για έντεκα από τα δεκατέσσερα χρόνια που παρέμεινε στην προεδρία της Γαλλίας.

Θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό το δεύτερο μέρος του βιβλίου όπου ο Όουεν πραγματεύεται το «Σύνδρομο της Ύβρεως» (Hubris Syndrome). Έχοντας ως μοντέλα την πολιτική συμπεριφορά των Τζωρτζ Μπους και Τόνι Μπλέρ αναλύει το φαινόμενο της συμπεριφοράς που απορρέει από την «μέθη της εξουσίας». Υποστηρίζει ότι μερικοί ηγέτες όταν ανέρχονται στην εξουσία εμφανίζουν τέτοια οίηση με αποτέλεσμα να εμπιστεύονται απόλυτα την κρίση τους και να αγνοούν τις υποδείξεις και την κριτική των συνεργατών τους. Έχοντας υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, θεωρούν εαυτούς υπεράνω των ανθρωπίνων ορίων και βυθίζονται συνεχώς στις ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας.

Ο Όουεν θεωρεί το «Σύνδρομο της Ύβρεως» εξαιρετικά επικίνδυνο για τη συμπεριφορά των ηγετών που μπορεί να επηρεάσει αποφάσεις για το μέλλον κοινωνιών, κρατών και της διεθνούς σκηνής και προτείνει στην ιατρική επιστημονική κοινότητα να μελετήσει συστηματικά την ύπαρξη του «Συνδρόμου της Ύβρεως» και να καταλήξει σε συμπεράσματα για τα συμπτώματά και την αντιμετώπισή του.


Η σημασία του βιβλίου έγκειται ότι αγγίζει ένα πολύ λεπτό σημείο της σχέσης ιατρικής με την πολιτική. Η ιστορία του 20ου αιώνα κατέδειξε ότι αυτά τα θέματα παρέμειναν στο σκοτάδι παρά την αποδεδειγμένη σημασία τους για τις αρνητικές συνέπειες στην εξέλιξη της ιστορίας και για τις τύχες των λαών.

Χρήστος Ιακώβου
Facebook

From one shore to another

From one shore to another/ D’une rive à l’autre

Production et Organisation : ARTS SPONTANÉS
Co-organisation: Institut Français de Chypre, Nicosia Municipality


MUSIC I POETRY I SCULPTURES
"From one shore to another - Vol.1"

Arts Spontanés and its associate artists propose a rich artistic program with unique creative experiences in performing arts. The objective is to discover and experience art emotionally; live performance becomes a place of exploring senses.

In collaboration with the French Institute of Cyprus, we propose an original and innovative concert program combining classical and world music, poetry, exhibition in the heart of Nicosia, capital of Cyprus.

Poetry lectures (in French and Greek) associating musical pieces for solo instrument Cretan Lyra and viola. The selected programme creates original links between the text (poetry) and instrumental music. The Cypriot artist Artèmis Antoniou, after his recent exhibition in Paris, UNESCO « PAR LA MAIN ET LES MOTS, Sculptures et poésies » will expose a part of his work.

Artists:
Yiorgos Kaloudis (Gr), cello and Cretan Lyra performer
Violaine Despeyroux (Fr), viola performer
Artèmis Antoniou (Cy), sculptor, poet

​Ticket prices: €15, €10*
* Reduced price tickets are reserved for young people under-18s

​RESERVATIONS OPEN ON SEPTEMBER
•Online Weezevent
•French Institue of Cyprus (59, Strovolos Avenue – Strovolos )
•Box Office, 1 hr before the event

Licences entrepreneur 2/1090679 / 3-1090680

Address:
FAMAGUSTA GATE
Athina Avenue
Nicosia 1017, Cyprus
​-------------------------------------------------------------------
Ο Οργανισμός Arts Spontanés με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνει την διοργάνωση της εκδήλωσης
« From one shore to another » που θα πραγματοποιηθεί στις 31 Οκτωβρίου στην Πύλη Αμμοχώστου, στην καρδιά της Λευκωσίας.
Η εκδήλωση υποστηρίζεται απο τους συνδιοργανωτές, Δήμο Λευκωσίας και το Γαλλικό Ινστιτούτο Κύπρου.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης θα περιλαμβάνει ένα πρωτότυπο και καινοτόμο συνδυασμό κλασσικής μουσικής, ποίησης και γλυπτικής. Το επιλεγμένο πρόγραμμα δημιουργεί πρωτότυπους δεσμούς μεταξύ του κειμένου (ποίηση στα γαλλικά και στα ελληνικά) και της μουσικής για τα σόλο έγχορδα, κρητική λύρα και βιόλα. Ο Κύπριος καλλιτέχνης Αρτέμης Αντωνίου, μετά την πρόσφατη έκθεση του στο Παρίσι, στην UNESCO « PAR LA MAIN ET LES MOTS » θα παρουσιάσει μέρος της δουλειάς του.

Καλλιτέχνες :
Γιώργος Καλούδης (Gr), 4η χορδή κρητική λύρα
Violaine Despeyroux (Fr), βιόλα
Αρτέμης Αντωνίου (Cy), γλυπτική, ποίηση


​Ticket prices: €15, €10*
* Reduced price tickets are reserved for young people under-18s

​RESERVATIONS OPEN ON SEPTEMBER
•Online Weezevent
•French Institue of Cyprus (59, Strovolos Avenue – Strovolos )
•Box Office, 1 hr before the event

Licences entrepreneur 2/1090679 / 3-1090680

​Address:
FAMAGUSTA GATE
Athina Avenue
Nicosia 1017, Cyprus

​--------------------------------------------------
L’Association Arts Spontanés en collaboration avec l’Institut Français de Chypre propose pour la première fois l’événement « d’une rive à l’autre », au cœur de la capitale Chypriote, Nicosie.
Au programme, lecture de poésies (en Français et en Grec) en associant des œuvres musicales pour lyre crétoise et alto solo. Le répertoire choisi tisse des liens originaux entre les textes (poésie), la musique et les sculptures.

A FAMAGUSTA GATE
le Mardi 31 Octobre 2017

Artistes:
Yiorgos Kaloudis (Gr), Lyre Crétoise
Violaine Despeyroux (Fr), Alto
Artèmis Antoniou (Cy), Sculpture, poésie

Production & Organisation : Arts Spontanés

Co-organisation: Institut Français de Chypre, Nicosia Municipality

Wednesday, October 4, 2017

Το Ποδήλατο, Μαρίνου Μαρσέλου

Βιβλίο Μαρίνου Μαρσέλου
Ήταν τότε που η νιότη μας, η ρώμη μας, ίδια με μπουρίνι έμοιαζε και που μερικές φορές το ξεπέρναγε στο ξαφνικό του, στη δύναμη του, παράβγαινε μαζί του σαν ίσος προς ίσο, δεν σκιαζόταν, δεν δείλιαζε και για τον έρωτα τον πραγματικό μπορούσε να φτάσει στην άλλη άκρη της γης γιατί εκεί ένοιωθε πως ήταν το γραφτό του κι εκεί θα ‘φτανε. Πόσο μακριά άραγε να πέφτει η άκρη της γης; Όσο μακριά και να πέφτει, στο μυαλό σου μέσα δεν μπορεί παρά να είναι, εδώ δα δίπλα σου μακριά στη αγάπη δεν υπάρχει, τον γοργοπόδαρο Ερμή θα τον κέρδαγες αν έπρεπε να παραβγείς μαζί του.

Ήταν λίγο διαφορετική, ίσως αιρετική, με σκέψη και πρακτική έξω από κανόνες, έξω από τα τετριμμένα, τα συνηθισμένα κι ένα πρόσωπο γλυκό, όμορφο να καθρεφτίζει την καλοσύνη και την ευγένεια μαζί. Τα είδα από την πρώτη στιγμή, με "στοίχειωσαν" με την πρώτη ματιά... έμειναν μέσα μου. Πέρα όμως από το καθαρά διαπροσωπικό, ερωτικό στοιχείο οι αληθινοί πρωταγωνιστές του έργου είναι το συνολικό μεγαλείο συναισθημάτων, η ανθρώπινη συγκίνηση, η ανιδιοτελής προσφορά, το φίλιωμα με τη συνείδηση σου, η αγάπη για κάποιον έστω κι αν τώρα πια δεν είναι δικό σου ταίρι στη ζωή. Η Ράνια όλα αυτά τα έκανε πράξη μέσα από προσπάθειες χρόνων ξανά και ξανά με προσωπικό κόστος μεγάλο. Από την άλλη πλευρά εκείνο που είχε μείνει σ’ εμένα να κάνω... ήταν να τηρήσω τον λόγο μου για κάτι που της είχα υποσχεθεί πριν τριανταπέντε χρόνια και έμελλε να δέσει τις ζωές μας για πάντα.
Μαρίνος Μαρσέλος

                                                  Παρουσίαση του Βιβλίου σε Βίντεο

"Το Δάκρυ της Ψυχής", ποιητική συλλογή, Πέτρου Πετρίδη

Παρουσίαση Ποιητικής Συλλογής Πέτρου Πετρίδη
Σας προσκαλώ με πολλή αγάπη!

Φίλες και φίλοι,
Με χαρά σας προσκαλώ στην παρουσίαση της ποιητικής μου συλλογής
«ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ», που διοργανώνουν ο Δήμος Καραβά και οι Εκδόσεις «Εν Τύποις», την ερχόμενη Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017, στις 7:30μ.μ. στον Πολυχώρο «Εν Τύποις», Χιλής 26 και Λάμπρου Πορφύρα
(πίσω από το Γυμνάσιο Παλλουριώτισσας)
Την παρουσίαση θα κάνει η αδελφική μου φίλη Ξένια Τσολάκη Μεταξά, ποιήματα θα διαβάσει η Χριστίνα μας η Μεταξά, η οποία και θα ερμηνεύσει τη δική της σύνθεση με τίτλο «Μανά», η καλή μου φίλη Μαρία Θεοφάνους, θα διαβάσει το βιογραφικό μου ενώ ο εκλεκτός φίλος Μιχάλης Χατζημιχαήλ θα ερμηνεύσει αγαπημένα κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια.
Στον Ίδιο Χώρο θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας του αείμνηστου πατέρα μου των δεκαετιών 1950-60, και δική μου.
Θα σας περιμένω με πολλή αγάπη!!

Friday, September 15, 2017

Φιλανθρωπική συναυλία με τον Μίλτο Πασχαλίδη "υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ"





Φιλανθρωπική συναυλία με τον 

Μίλτο Πασχαλίδη 

"υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ" 

Θεατράκι Προεδρικού Μεγάρου Λευκωσία, 28 Σεπτεμβρίου 2017, 20:00, Τιμή εισιτηρίου 20 ευρώ 

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της κ. 'Αντρης Αναστασιάδη,
συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας και Επίτιμου Πρόεδρου του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ 

Όλες οι εισπράξεις θα δοθούν στο Ίδρυμα ΕΛΠΙΔΑ για παιδιά με καρκίνο και λευχαιμία.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης και οι μουσικοί του θα τραγουδήσουν αφιλοκερδώς.
Τα έξοδα θα καλυφθούν από τον κύριο χορηγό, που είναι το 
XENOS TRAVEL 
και από τους χορηγούς, που είναι: 
COBALT AIRWAYS, THE CLASSIC HOTEL, ΦΟΥΡΝΟΙ ΖΟΡΠΑΣ, LAIKO COSMOS TRADING, 4INK COLOUR
Χορηγός Επικοινωνίας: ΡΙΚ


Για πληροφορίες: 22515354, 99517401 και 99726836

Προπώληση εισιτηρίων

ΦΟΥΡΝΟΙ ΖΟΡΠΑΣ - ΙΔΡΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑ - XENOS TRAVEL



Έργα του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ - 27 χρόνια προσφοράς στα παιδιά με καρκίνο και λευχαιμία

1. Ξενώνας Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ, ανέγερση και λειτουργία με δωρεάν προσφορά υπηρεσιών μακροχρόνιας φιλοξενίας και άλλων,
στο παιδί με καρκίνο και λευχαιμία και την οικογένειά του, από το 1996
2. Εξοπλισμός Παιδογκολογικής και Παιδοαιματολογικής Κλινικής
3. Εκπαίδευση γιατρών, νοσηλευτών ή επιστημόνων
4. Διοργάνωση συνεδρίων και διαλέξεων για επαγγελματίες της υγείας, για γονείς και για το ευρύτερο κοινό
5. Ανέγερση και εξοπλισμός των πρώτων εργαστηρίων μεταμόσχευσης μυελού οστών
6. Ανέγερση και εξοπλισμός των πρώτων εργαστηρίων λευχαιμίας
7. Ψυχοκοινωνική στήριξη παιδιών και γονιών με ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό
8. Πρόγραμμα θεραπευτικής ψυχαγωγίας παιδιών στην Ιρλανδία, με τακτική αποστολή παιδιών και εφήβων από το 1996
9. Οικονομική στήριξη οικογενειών.



Wednesday, September 6, 2017

Αιδώς Αργείοι, κύριε Συλλούρη, «πόθεν αίσχος» είναι…

Του Γιώργου Καλλινίκου
Δεκαετίες ολόκληρες σε αυτό τον τόπο, οι πολιτικοί υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών. Δυστυχώς, έχει καταντήσει τόσο συχνό το φαινόμενο, που η κοινωνία το έχει συνηθίσει. Και δεν αντιδρά. Ή έστω, περιορίζει τις αντιδράσεις της σε κάποια σχόλια στο διαδίκτυο. Όταν, όμως, κάποιοι απ’ αυτούς, επιχειρούν από την κοροϊδία και τον εμπαιγμό, να εξασφαλίσουν και επιβράβευση, παραπάει το πράγμα. Τέτοιο θράσος δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Αυτό επιχείρησε χθες ο πρόεδρος της Βουλής με την υπόθεση του «πόθεν έσχες» της κοροϊδίας και τις δηλώσεις της πλάκας που δημοσιοποιήθηκαν.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κ. Συλλούρης, (ο κύριος, που βρέθηκε από το πουθενά στην προεδρία της Βουλής, ελέω κομματικών παίγνιων) απαίτησε χθες να του πούμε και ευχαριστώ!!! Όχι, η στήλη δεν υπερβάλλει. Όσοι τον άκουσαν λάιβ στο Σίγμα, θα χρειάστηκαν υπογλώσσιο για να αποφύγουν τα δυσάρεστα. Ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για μια θετική ενέργεια, την οποία διαστρεβλώνουν οι δημοσιογράφοι. Ότι αντί να αντικρύσουμε θετικά την πρωτοτυπία –όπως την χαρακτήρισε- την υποβαθμίζουμε. Χάνουμε την ουσία και το δάσος, για να γράφουμε ποιος είναι πλούσιος και ποιος φτωχός, πρόσθεσε με απύθμενο θράσος.

Χθες, αντιμετωπίσαμε την υπόθεση με σαρκασμό και χιούμορ. Αφού κινδυνεύει πια η υγεία μας αν αντιμετωπίζουμε με σοβαρό τρόπο κάθε πρόκληση των πολιτικάντηδων. Πλην, όμως, τέτοιο απύθμενο θράσος δεν μας αφήνει περιθώρια. Κάνατε ένα νόμο κοροϊδία, κύριε Συλλούρη. Είστε ελεγκτές και ελεγχόμενοι σε αυτό τον διάτρητο νόμο. Και ζητάτε και τα ρέστα; Από αυτό το γεγονός και μόνο, θα έπρεπε να ντρέπεστε. Αντ’ αυτού, θέλετε να βγείτε και από πάνω.

Σαφώς και δεν μας ενδιαφέρει ποιος αξιωματούχος είναι πλούσιος και ποιος φτωχός. Σαφώς και δεν μας ενδιαφέρει το «έσχες». Μας ενδιαφέρει το «πόθεν». Και αυτό δεν φαίνεται στις δηλώσεις της κοροϊδίας που δημοσιοποιήθηκαν. Δεν θα φανούν ούτε και στις δηλώσεις που θα υποβάλετε σε τρία χρόνια. Διότι με το νόμο της υποκρισίας δεν μπορεί να ελεγχθεί η διαφοροποίηση στην περιουσία κανενός. Επειδή μπορεί να μεταφέρει περιουσιακά στοιχεία στους συγγενείς πρώτου βαθμού, τα οποία δεν δημοσιοποιούνται. Επειδή ουδείς θα ελέγξει τραπεζικούς λογαριασμούς. Επειδή ουδείς θα ελέγξει λογαριασμούς στο εξωτερικό. Ό,τι δηλώνει ο καθένας, εκείνο μένει.

Ποιο δάσος και ποια ουσία χάνεται εξαιτίας των εφημερίδων, κύριε Συλλούρη; Η μοναδική ουσία που χάνεται είναι η ανάγκη να υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων των οποίων δηλώνετε. Όταν τις δηλώσεις σας τις ελέγχετε εσείς οι ίδιοι, ποια αξιοπιστία υπάρχει, άνθρωπέ μου; Τι σημασία έχει αν το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη ότι είναι αντισυνταγματική η δημοσιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων των συγγενών πρώτου βαθμού; Αν είχατε τα κότσια και αν δεν είχατε τίποτα να κρύψετε, θα δημοσιοποιούσατε από μόνοι σας τα στοιχεία και της συζύγου και των παιδιών σας. Τολμάτε;

Τι είδους έλεγχο μπορεί να ασκήσουν επί του περιεχομένου των δηλώσεων πέντε βουλευτές μιας δήθεν αρμόδιας επιτροπής; Τολμάτε να αλλάξετε το νόμο, ώστε να ασκείται ο έλεγχος από μια ανεξάρτητη επιτροπή; Ή από την Ελεγκτική Υπηρεσία; Ιδού η ρόδος, κύριε Συλλούρη. Πάρε τέτοια πρόταση στη Βουλή και τότε όλοι θα αντικρίσουν θετικά την «πρωτοτυπία» σας. Όσο για την ειρωνεία σας ότι θα έπρεπε οι δημοσιογράφοι να γνωρίζουν το νόμο πριν σας ασκήσουν κριτική, μάθε ότι τον γνωρίζουμε πολύ καλά. Τόσο, ώστε να μάθει και ο κόσμος, πως ο νόμος της κοροϊδίας που ψηφίσατε, δεν προβλέπει καμία ποινή για τους αξιωματούχους που παραλείπουν να υποβάλλουν δήλωση «Πόθεν Έσχες» ή που καταθέτουν ψευδή και παραπλανητικά στοιχεία. Αντιθέτως, προβλέπει ποινές φυλάκισης για όσους τολμήσουν να δημοσιοποιήσουν καταγγελίες για αθέμιτο πλουτισμό αξιωματούχων και για όσους προβαίνουν σε καταγγελίες που στο τέλος δεν τεκμηριώνονται. Αν αυτός δεν είναι ωμός εκφοβισμός τότε τι είναι, κύριε Συλλούρη;

Τη νοημοσύνη του κόσμου την υποτιμούσατε οι πολιτικοί επί δεκαετίες. Φτάνει πια. Οι πολίτες δεν στέκουν σε ό,τι τους πλασάρετε. Έπαψαν να τρώνε αμάσητο το κουτόχορτο που τους προμηθεύετε. Έμαθαν να αναζητούν την ουσία. Και, σαφώς, δεν ικανοποιούνται επειδή, απλώς, υποβάλατε δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων. Απαιτούν να υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος. Είχατε την ευκαιρία να προβείτε σε αληθείς δηλώσεις. Πολλοί επέλεξαν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. 

Και ζητάτε να σας πει κι ευχαριστώ; Το μόνο που θα έπρεπε να κάνετε ήταν να απολογηθείτε επειδή για μια ακόμη φορά υποτιμήσατε τη νοημοσύνη μας με το νόμο της κοροϊδίας. Αιδώς Αργείοι!!! 
Γιώργος Καλλινίκου
Facebook
Εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» 6.9.2017

«Πόθεν έσχες» των πολιτικών: Αδίστακτη κοροϊδία του λαού

Του Σάββα Ιακωβίδη 
Κατάντημα είναι η συμπεριφορά των κομμάτων και της Βουλής που, αντί να επιβάλουν πλήρη και πραγματική διαφάνεια στα περιουσιακά των πολιτικών, των συζύγων και των παιδιών τους και πώς τα απέκτησαν, όπως απαιτεί και η Επιτροπή GRECO κατά της διαφθοράς δημόσιων προσώπων, εμφανίζονται άλλοι ως δήθεν πτωχοί και πένητες και άλλοι ως αδικαιολόγητοι εκατομμυριούχοι. Έχει και το χοντρό περιπαίξιμο τα όριά του! 
Οι περισσότεροι πολιτικοί της Κύπρου δεν έχουν τον Θεό τους! Ψεύτες, δουλοπρεπείς και διαπλεκόμενοι, νομίζουν ότι μπορούν ακόμα να εμπαίζουν και να περιπαίζουν τους πολίτες. Ιδού: Στις 19 Μαρτίου 2004, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Βουλής, εγκρίθηκε νόμος ο οποίος προνοεί για τη δήλωση και τον έλεγχο των περιουσιακών στοιχείων του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Προέδρου της Βουλής, των Υπουργών, συμπεριλαμβανομένου και του Υφυπουργού, και των βουλευτών, συμπεριλαμβανομένων και των Ευρωβουλευτών («Ο Νόμος για το Πόθεν Έσχες»). 

Με βάση την Απόφαση/Γνωμάτευση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερομηνίας 27 Μαΐου 2017, όλοι οι πιο πάνω αξιωματούχοι υποχρεούνται να δηλώσουν τα περιουσιακά στοιχεία τόσο των ιδίων, όσο και των συζύγων τους και των ανήλικων τέκνων τους.

Ποια ήταν τα επιχειρήματα, τα οποία ο νομοθέτης επικαλέστηκε, πέραν των επανειλημμένων πιεστικών υποδείξεων της Επιτροπής GRECO του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; «Επειδή η διαφάνεια στη δημόσια ζωή εξυπηρετεί την παρεμπόδιση της εκμετάλλευσης δημοσίου αξιώματος, θέσης ή ιδιότητας και αποσκοπεί στην πρόληψη και καταπολέμηση της διαφθοράς στη δημόσια ζωή, και επειδή ο περιορισμός του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή των προσώπων που κατέχουν δημόσια θέση ή διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα ή διαδραματίζουν ρόλο στη δημόσια πολιτική και οικονομική ζωή δικαιολογείται από αποχρώντες λόγους δημοσίου συμφέροντος, καθώς προάγει τη διαφάνεια του πολιτικού και δημόσιου βίου και υπηρετεί υπέρτερο δημόσιο συμφέρον», γι’ αυτό εφαρμόστηκε προχθές, με καθυστέρηση 13 χρόνων ένας κολοβός, περίεργος και ελλειμματικός νόμος για το «Πόθεν έσχες».

Γιατί; Διότι βολεύει τους πολιτικάντηδες να αποκρύβουν από τους πολίτες τα πραγματικά και τα πλήρη περιουσιακά στοιχεία τους και, προπάντων, πώς τα απέκτησαν. Λογικά, θα ανέμενε κανείς πως οι πρώτοι που θα έπρεπε να ασκήσουν αυτόν τον έλεγχο είναι ο Έφορος Φόρου Εισοδήματος και ο Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας. Οι κοπτόμενοι και κορδακιζόμενοι για τη διαφάνεια, οι δήθεν αγωνιστές κατά της διαφθοράς και οι υπερασπιστές, τάχα, του δημοσίου συμφέροντος έγιναν «εκείνοι παπάδες και εκείνοι τατάδες». Ιδού:

Την αρμοδιότητα ελέγχου είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπιν καταγγελίας των δηλώσεων «Πόθεν Έσχες» του Προέδρου της Δημοκρατίας, των 11 υπουργών, του υφυπουργού, των 56 βουλευτών και των έξι ευρωβουλευτών, έχει η Κοινοβουλευτική Επιτροπή για το «Πόθεν Έσχες». Και το πρωτοφανές! Τα μέλη της είναι ταυτόχρονα και ελεγχόμενοι! Πρόεδρος της Επιτροπής είναι ο Πρόεδρος της Βουλής, Δημήτρης Συλλούρης και μέλη της οι Κοινοβουλευτικοί Εκπρόσωποι των κομμάτων ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ, Ν. Τορναρίτης, Γ. Λουκαΐδης και Χριστιάνα Ερωτοκρίτου, αντίστοιχα, και ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Μαρίνος Σιζόπουλος.

Από προχτές, οι πολίτες χαχανίζουν κυριολεκτικά αλλά και εξοργίζονται με όσα η πλειοψηφία των ταγών του τόπου έχει δηλώσει ως δήθεν περιουσιακά στοιχεία τους. Πρόκειται για την αισχρότερη, την αχρειότερη και την πιο αδίστακτη κοροϊδία σε βάρος του λαού. Απλώς μελετήστε προσεκτικά τι δήλωσαν οι πιο πολλοί: Από τη μια θα ρίξετε δάκρυ κορόμηλο για τους… φτωχούς πολιτικούς μας και, από την άλλη, ως καλοί χριστιανοί, θα γυρίσετε δίσκο για να τους ελεήσετε στην φτώχια τους. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, π.χ., έχει μόνο 6.138 ευρώ καταθέσεις. Και ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβ. Νεοφύτου, έχει μόλις 854 ευρώ καταθέσεις, ναι, καλά διαβάζετε. Έχει, όμως, χρέη 1,4 εκατομμυρίου. Πώς τα δημιούργησε; Μήπως εξαιτίας του σπιτιού του στα Μαυροβούνια, 470 τ.μ., του οποίου η αξία δεν έχει δηλωθεί;

Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες των δηλώσεων των περισσότερων πολιτικών, για τις οποίες χαχανίζει και το παρδαλό κατσίκι για την απίστευτη κοροϊδία σε βάρος της νοημοσύνης και της ανοχής των πολιτών. Θα επισημάνουμε, όμως, δύο άλλες πτυχές. Η μία είναι ότι ο κόσμος το 'χει τούμπανο και οι περισσότεροι ταγοί μας κρυφό καμάρι, επειδή ως ατσίδες κατάφεραν να φυγαδεύσουν τα εκατομμύριά τους -ναι, τα εκατομμύριά τους- στο εξωτερικό πριν από το κούρεμα ή ακόμα και όλη την νύκτα της 15ης προς τα ξημερώματα της 16ης Μαρτίου 2013. Η άλλη πτυχή, είναι ότι με τη βοήθεια λογιστών και δικηγόρων οι περισσότεροι πολιτικοί φυγάδευσαν τα εκατομμύριά τους σε ξένες θυρίδες, σε εταιρείες που συστάθηκαν εν μιά νυκτί, σε διάφορες χώρες, ακόμα και στο… Ντουμπάι!

Υπάρχει και μία τρίτη πτυχή: Το 2014 η Κυπριακή Δημοκρατία υπέγραψε το Κοινό Πρότυπο Αναφοράς (CRS), το οποίο προωθήθηκε από τον ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) με στόχο τη βελτίωση της διεθνούς φορολογικής συμμόρφωσης και την πάταξη της υπεράκτιας φοροδιαφυγής, μέσω της αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των χωρών που εφαρμόζουν το CRS. Επίσης το Πρότυπο αποσκοπεί στην αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών χρηματοοικονομικών λογαριασμών και θα έπρεπε να εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2017. Το CRS καλύπτει διαφορετικούς τύπους εισοδημάτων από επενδύσεις, τόκους, μερίσματα και άλλα εισοδήματα.

Η Κύπρος, ως κράτος μέλος της Ε.Ε., οφείλει να εναρμονιστεί με την Οδηγία 2014/107/ΕΕ. Έτσι, τα αδειοδοτημένα πιστωτικά ιδρύματα και άλλοι χρηματοοικονομικοί οργανισμοί στην Κύπρο οφείλουν να συλλέγουν πληροφορίες και να τις υποβάλλουν στο Τμήμα Φορολογίας, το οποίο θα προωθεί ετησίως σε αυτόματη βάση τις σχετικές πληροφορίες στις φορολογικές Αρχές των χωρών φορολογικής κατοικίας του κάθε κατόχου λογαριασμού. Το πιο πάνω Πρότυπο ΔΕΝ εφαρμόστηκε ακόμα στην Κύπρο! Άρα, οι ατελείς, ελλιπείς και ψευδείς δηλώσεις των περισσότερων πολιτικών, καθιστούν το «Πόθεν έσχες» άνευ ουσίας και αντικρίσματος. Με δυο λόγια, καθ’ ομολογίαν και πολιτικών, είναι μία αφόρητη και αισχρή κοροϊδία των πολιτών.


Γι’ αυτό, επιβάλλεται μια επισήμανση προς τον Πρόεδρο της Βουλής: «Κατάντημα» δεν είναι τα αιτιολογημένα απαξιωτικά, ειρωνικά και ορθά χλευαστικά σχόλια των πολιτών και των ΜΜΕ για τον αδίστακτο εμπαιγμό της νοημοσύνης τους από πολιτικούς. Κατάντημα είναι η συμπεριφορά των κομμάτων και της Βουλής που, αντί να επιβάλουν πλήρη και πραγματική διαφάνεια στα περιουσιακά των πολιτικών, των συζύγων και των παιδιών τους και πώς τα απέκτησαν, όπως απαιτεί και η Επιτροπή GRECO κατά της διαφθοράς δημόσιων προσώπων, εμφανίζονται άλλοι ως δήθεν πτωχοί και πένητες και άλλοι ως αδικαιολόγητοι εκατομμυριούχοι. Έχει και το χοντρό περιπαίξιμο τα όριά του!
Σάββας Ιακωβίδης 

(Facebook)
SIGMALIVE 06.09.2017

Tuesday, September 5, 2017

Η έπαρση και η αλαζονεία

Της Κατερίνας Ραμανδανή
Αρκετοί άνθρωποι στην εποχή μας ξεχνώντας την ύπαρξη του Θεού και προσκυνώντας τον Θεό χρήμα, περιβάλλονται από μια τεράστια έπαρση κι αλαζονεία λες κι αυτοί είναι το κέντρο της γης ή το σημείο αναφοράς από όλους τους άλλους ανθρώπους. Ξεχνούν βέβαια ότι το σώμα τους είναι εύθραυστο και πήλινο δοχείο κι ο ερχομός τους στην γη περαστικός και μάταιος. Νομίζουν ότι μπορούν να κινούν τα νήματα από θέση ισχύος ή από μεγάλη αυτοπεποίθηση κι έπαρση που πηγάζει βέβαια από έναν εγωπαθή εαυτούλη και κενό άνθρωπο δίχως συνειδητοποίηση των μεγάλων αληθειών της πίστεώς μας αλλά και της ίδιας της ζωής. 

Αυτά τα άτομα έχουν συνήθως συμπαθητικά χαρακτηριστικά στην αρχή, τα οποία φυσικά αλλοιώνουν με κάθε σύγχρονο τρόπο ώστε να μην φαίνονται οι ρυτίδες τους, ή η φυσική κι ανθρώπινη φθορά των μαλλιών τους ή των διαφόρων άλλων σημείων του σώματός τους διότι δεν μπορούν να συμβιβαστούν μάλλον με αυτή την φυσική γήρανση και ψάχνουν τρόπους ίσως κι επώδυνους κάποιες φορές ώστε να σταματήσουν τον χρόνο και να νιώθουν πιο «ήσυχοι» με την εικόνα τους στον καθρέπτη. 

Άλλοι σπαταλούν ώρες ατέλειωτες στα γυμναστήρια, στις σάουνες και στους διατροφολόγους φροντίζοντας το σώμα τους αλλά ξεχνώντας την ψυχή τους. Η ψυχή περνάει σε τελευταία μοίρα θα ΄λεγαν διότι πολλοί απ΄ αυτούς την αγνοούν ή δεν πιστεύουν στην άνοδό της στα επουράνια κατά τον θάνατο του σώματός τους. 

«Ω ψυχή μου, μην παρασυρθείς κι εσύ από τις σοφιστικές σοφίες της κενότητας και του ουτοπισμού». Πολλοί λοιπόν απ΄ αυτούς καταλήγουν σε συνεδρίες με ψυχολόγους πελαγοδρομώντας και μη βρίσκοντας την άκρη του νήματος. Χάπια και ξανά ψυχοφάρμακα σε μια ζούγκλα παρέα με τους εφιάλτες τους που τους σέρνουν σε έναν φαύλο κύκλο, αυτόν της κατάθλιψης κι απόγνωσης από την ομορφιά της ζωής. Δεν έχουν ακόμη καταλάβει πως ο μοναδικός θεραπευτής της ψυχής είναι ο ειδικός ιερέας, διότι όταν η ψυχή αρρωστήσει θέλει θεραπεία από τον ειδικό, δηλαδή, τον ιερέα όπως κι όταν αρρωστήσει το σώμα μας θέλει θεραπεία από τον κατάλληλο ιατρό.

Κατά την διάρκεια της μάταιης ζωής τους αυτοί οι πλούσιοι ή νεόπλουτοι συνάνθρωποί μας ασχολούνται με τα ταξιδάκια τους, τις δουλειές τους, κυρίως τον πολύτιμο εαυτούλη τους ώστε να «μην πάθει τίποτα» και δεν καταδέχονται να ασχοληθούν με όλα εκείνα που ασχολούνται οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί.

Έτσι ξεχνούν τον Θεό ή δεν έχουν μάλλον τον χρόνο να ασχοληθούν με την «θεία» τροφή της ψυχής τους. Αλλοτριώνονται από τα μεγαλεία, τα πάρτι, τα πολυτελή αυτοκίνητα, τα μέντιουμ, τα εξωτικά ταξίδια, την ομορφιά του σώματός τους και τις διάσημες παρέες τους. Που καιρός να σκεφτούν να προσέξουν ή να ρίξουν έστω μια ματιά στον διπλανό τους που υποφέρει ή που δεν έχει να φάει. 


Σπάνια να κάνουν και καμιά φιλανθρωπία και όταν την κάνουν είναι μόνο για το θεαθήναι. Η έπαρση κι ο εγωισμός δεν τους αφήνει να δουν με τα μάτια εκείνα της ψυχής. Η αλαζονεία τους μπορεί βέβαια να φτάσει και στο σημείο ώστε να νομίζουν ότι είναι «Καίσαρες» ή «Βοναπάρτηδες».
«Μακάριοι οι φτωχοί το πνεύματι διότι αυτοί ελεηθήσονται». 
Αμήν.
Κατερίνα Ραμανδανή