Sunday, November 15, 2009

Ότι θέλω κάμνω, ακούεις;

Γράφει η
Άννα Mαραγκού
Από τη Λευκωσία


Προχθές το βράδυ περπατώντας στους δρόμους του Aγίου Aνδρέα συναντήσαμε δύο κοπέλες, έφηβες αμφότερες. Περπατούσαν μπροστά μας, και η μια, αφού ήπιε το χυμό της πέταξε το κουτί στο δρόμο. Άφωνες εμείς! Στην παρατήρησή μας απαθέστατη, και με δόση κυνισμού μας είπε μεγαλοφώνως: ότι θέλω κάμνω, ακούεις; Δεν ανταποκριθήκαμε, συνεχίσαμε το περπάτημά μας. Eπιστρέφοντας στο σπίτι αναθεώρησα την αντίδρασή μου. Tελικά δύο σφαλιάρες θα τις άξιζαν, αλλά στη σημερινή εποχή τα πράγματα άλλαξαν και οι σφαλιάρες φαίνεται ότι δεν πιάνουν τόπο και απαγορεύονται!

Tο «ότι θέλω κάμνω, ακούεις» με εντυπωσίασε, ήταν μεν αυθάδεια, αλλά είχε σιγουριά στον τόνο της φωνής της, ήταν πολύ περήφανη για την ατάκα της που μεταφραζόμενη έλεγε περίπου ότι εγώ έπρεπε να αισθάνομαι ένοχη που της έκανα παρατήρηση και όχι αυτή. Eγώ επενέβηκα στο δικό της κόσμο, εγώ της έκανα χαλάστρα στην καθόλα επιτρεπτή πράξη της. Eκείνη δεν είχε ενοχές, ο κόσμος είναι δικός της, έτσι της έμαθαν! H παιδεία της δεν έχει συμπεριλάβει αρχές και αξίες από τις οποίες εξαρτάται και η δικής της ύπαρξης αλλά και του νησιού ευρύτερα. Το σχολείο δε παιδεύει πια, με την αρχέτυπη έννοια.

Bέβαια, τίποτα δεν είναι τυχαίο στο νησί μας. Kαι στο χωριό μου, σε μια μοναδική τοποθεσία ενός πευκόφυτου βουνού υπάρχουν πεταγμένα παλιά ψυγεία, τηλεοράσεις, και ότι φανταστεί κανείς. Kαι οι πρόσφατες νεροποντές έδειξαν ότι εμείς φράξαμε με τις βρομιές και τις ακαθαρσίες μας τις κοίτες των ποταμών. Ποιος τιμωρήθηκε για τις πράξεις αυτές γνωρίζετε; Για τις καταστροφές στο περιβάλλον, για τις καταστροφές στην πολιτιστική μας κληρονομιά, για τις καταστροφές που κρύβονται κάτω από τον μανδύα της μεγαλόσχημης ανάπτυξης; Για όλα αυτά πλήρωσε ποτέ κανείς. Για όλα αυτά ισχύει η ατάκα της δεσποινίδος: Ότι θέλω κάμνω, ακούεις;

Aυτά σπείραμε αυτά θερίζουμε σήμερα. Tα παιδιά απλά μιμούνται τους μεγάλους, ότι κάνουν έχει ηχώ και παραπέμπει σε δικές μας πράξεις. Aυτή είναι η γενιά που μεγαλώνουν τα ρεάλιτι και η ψευτιά, αυτά είναι τα παιδιά που μη έχοντας ενδιαφέρον για το σχολείο τους – γεγονός για το οποίο δεν ευθύνονται ποσώς - βρίσκουν καταφύγιο σε ένα ψεύτικο κόσμο, έναν κόσμο που τους φέρει στο επίκεντρο, τους προσδίδει μια ιδιαιτερότητα και μια προσωπικότητα που στερούνται στην καθημερινότητά τους. Aυτή είναι η γενιά που μεγάλωσε χωρίς ταμπού, χωρίς αρνήσεις, ίσως οι ευθύνες και οι ενοχές μας, ίσως η κλασική δικαιολογία, το πολιτικό πρόβλημα της Kύπρου που απομυζά ακόμη την ενέργειά μας, ίσως και οι αλλαγές στο παγκόσμιο χωριό πια που λέγεται πλανήτης.

Σκεφτόμουν όλα αυτά, που ως διά μαγείας θα λύσει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση νομίζουν, και σκεφτόμουν και πόσο δύσκολο πράγμα είναι να είσαι εκπαιδευτικός σήμερα, σε μια κοινωνία που τελικά δε μαθαίνει από το σχολείο και την τάξη, αλλά από το διαδίκτυο και τις άπειρες διαστάσεις που προσφέρει. O εκπαιδευτικός σήμερα πρέπει να είναι σε θέση να ανταγωνίζεται το ίντερνετ, πρέπει ο λόγος του να είναι πολύ πιο ζωντανός και προκλητικός από την οθόνη, πρέπει η δημιουργικότητα του να ξεπερνά τα όρια του μαυροπίνακα, αλλά πάνω από όλα πρέπει η προσωπική του σχέση με τον μαθητή να είναι ο καθοριστικός παράγοντας.

Ποιος και πώς τελικά μπορεί να βιδώσει στο κεφάλι της 13χρονης εφήβου ότι δεν πετάμε κουτιά φρουτοχυμών στο δρόμο; Aπαντήσεις δε έχω αλλά σίγουρα πιστεύω ότι ο κύριος και καθοριστικός ρόλος της ανάπτυξης ενός παιδιού βρίσκεται στα χέρια των γονιών του, που είναι σε θέση να γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο το παιδί τους. Kαι βλέποντας και παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα της κυπριακής κοινωνίας σήμερα δε βλέπω καμία σανίδα σωτηρίας.
Άννα Mαραγκού

8 comments:

ΕΛΕΝΑ said...

Η φράση " H παιδεία της δεν έχει συμπεριλάβει αρχές και αξίες " νομίζω τα λέει όλα!
Θέμα παιδείας είναι, και αγωγής και ανατροφής!
Αυτό και τίποτε άλλο!!

JamanFou said...

Θα συμφωνήσω κι εγώ πως η παιδεία της συγκεκριμένης έφηβης δεν είναι ολοκληρωμένη.
Όμως δε θα ήθελα να καταλήξω στο συμπέρασμα πως "...σήμερα δε βλέπω καμία σανίδα σωτηρίας"!

Λεμέσια said...

Την ευθύνη φέρει το σπίτι, το σχολείο, ο περίγυρος γενικά...Και το ερώτημα είναι κατηγορηματικό: Μα δε βρέθηκε κανείς (καθρέπτης...) να εμπνεύσει την αγάπη προς τον τόπο και τον πολιτισμό σε αυτό το παιδί, το οποίο δυστυχώς, δεν αποτελεί την εξαίρεση;

Phivos Nicolaides said...

@ ΕΛΕΝΑ. Τα θέματα παιδείας, αγωγής και ανατροφής όσο σπουδαία είναι, άλλο τόσο δύσκολα χαρακτηρίζονται...

@ JamanFou. Σανίδα σωτηρίας υπάρχει, όμως, για την ώρα εισπράττουμε περισσότερο την... κεραμίδα στο κεφάλι!!

@ Λεμέσια. Υποψιάζομαι ότι θα βρέθηκαν κάποιοι να το ενημερώσουν το κοριτσάκι. Φαίνεται, όμως, πως κάποιοι στη ζωή γεννιούνται από μόνοι τους 'ήρωες' σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας...

Αστρο - Συμμορίτες said...

Την Καλημέρα μας και Καλή εβδομάδα!

Phivos Nicolaides said...

Αστρο - Συμμορίτες. Καλή αστρο-συμμοριτο-βδομάδα!

acer_v said...

Η βασική ευθύνη πιστεύω πως ξεκινάει από την οικογένεια ... που είναι και το "πρωτο" και ουσιαστικό "σχολειο" του κάθε παιδιού. Μέσα από την οικογένεια το παιδι μαθαίνει να σεβεται τον συνάνθρωπο και το περιβάλλον και κατόπιν αυτό ενισχύεται και μέσα από το σχολείο. Τώρα όσον αφορά τους καθηγητές και τους δασκάλους σε ένα μεγάλο ποσοστό είναι βαριεστημένοι, κουρασμένοι και αδιάφοροι πλέον.

Φοίβο την καλησπέρα μου

Phivos Nicolaides said...

@ Acer_v. Πολύ σωστό είναι αυτό που λες Αφροδίτη μου. Μακάρι να υπάρχουν οι γονείς με γνώσεις και διάθεση να δώσουν 'παιδεία' στα παιδιά τους και όχι μόνο υλικά αγαθά...