Monday, January 19, 2009

Η αλήθεια για το 1963 και η παραχάραξή της από τον ΥΠΠ

Του Δημήτρη Ταλιαδώρου*

Στο σωματείο της μαρτυρικής Ομορφίτας κάτω από τη φωτογραφία ενός όμορφου εντεκάχρονου κοριτσόπουλου υπάρχει η τραγική λεζάντα «Δολοφονήθηκε από Τούρκους στασιαστές στις 25 Δεκεμβρίου 1963». Η «αριστερά» χείρα, που έγραψε τη λεζάντα αυτή, είναι η έκφραση της καθολικής ιστορικής μνήμης όλων μας, ασχέτως πολιτικών και κομματικών αποχρώσεων. Η συλλογική ιστορική μνήμη έχει καταγράψει ότι το 1963 Τούρκοι στασιαστές στράφηκαν κατά του κυπριακού κράτους.

Τη συλλογική αυτή ιστορική μνήμη ήλθε ο υπουργός της Παιδείας με ένα μήνυμά του να την καταλύσει και να διαστρεβλώσει τα ιστορικά γεγονότα. Αναφέρει στο μήνυμά του ο Υπουργός: «Πέρασε [η Κύπρος] μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις, τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974».

Ο υπουργός της Παιδείας γράφοντας τα πιο πάνω φαίνεται να αγνοεί την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ της 28ης Δεκεμβρίου 1963. Μεταξύ άλλων η απόφαση του ΑΚΕΛ, η οποία αποτελεί πρωτογενή ιστορική πηγή, ανέφερε:
«Οι συγκρούσεις που συγκλόνισαν τις τελευταίες μέρες τη Λευκωσία, με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και τραυματίες Έλληνες και Τούρκους- έχουν τη ρίζα τους στο γεγονός ότι το κυπριακό Εθνικό πρόβλημα δεν λύθηκε με βάση της διεθνώς αναγνωρισμένη αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών [...] Για τη δημιουργία της σημερινής έκρυθμης και ανώμαλης κατάστασης η κύρια ευθύνη βαρύνει την τουρκική κυβέρνηση, που με την αδιαλλαξία της και τις συνεχείς και επανειλημμένες απειλές της για ένοπλη επέμβαση στην Κύπρο, υποδαύλιζε και ενθάρρυνε το σωβινιστικό φανατισμό των τουρκοκυπρίων εξτρεμιστών». Μάλιστα η απόφαση του Π. Γ. του ΑΚΕΛ τόνιζε επίσης την «απόφαση του κόμματος να δώσει στην Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας όλη την υποστήριξή του και να προσφέρει με όλες του τις δυνάμεις κάθε βοήθεια σ’ όλους ανεξαίρετα τους τομείς δράσης για την αποκατάσταση της τάξης και της ομαλότητος και την απόκρουση της επιδρομής της Τουρκίας». Τέλος, η απόφαση του ΑΚΕΛ χαιρετίζει «ανεπιφύλακτα και με ενθουσιασμό» όσους αγωνίστηκαν «για την υπεράσπιση της ζωής του λαού από την ένοπλη δράση των παρανόμων ομάδων Τούρκων οπλοφόρων» (βλ. την έκδοση του ΑΚΕΛ «ΝΕΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ» τχ. αρ. 15, Μάρτης-Απρίλης 1964, σ. 25-28). Είναι αυτούς τους αγωνιστές που σήμερα ο υπουργός Παιδείας (όπως και αυτοί που συνέταξαν και ενέκριναν το μήνυμά του) χαρακτηρίζει «παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές οργανώσεις»!

Μια άλλη πρωτογενής πηγή που φαίνεται ότι πάλι αγνοεί ο υπουργός της Παιδείας είναι η έκθεση της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ημερ. 21.10.1960 στην οποία καταγράφεται η παράνομη εισαγωγή όπλων από τους Τούρκους στην Κύπρο: «Κατά το εξάμηνον, σημειώνει η έκθεση, διάστημα μεταξύ Ιαν. 1959 - Ιουλίου 1959 λαθραίως εισήχθησαν υπό των Τουρκοκυπρίων 6,000 όπλα, ήτοι βαρέα πολυβόλα, οπλοπολυβόλα, τυφέκια [...] Μετά τον Ιούλιο 1959 μέχρι 2 Σεπτ. 1960 εσυνεχίσθην εις μεγάλην κλίμακα η λαθραία εισαγωγή όπλων και πυρομαχικών υπό Τουρκοκυπρίων, ώστε σήμερον να πιστεύεται ότι οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν όπλα ανερχόμενα εις 10.000 περίπου τεμάχια» (βλ. Μάνου Ηλιάδη, Το Απόρρητο Ημερολόγιο της Κ.Υ.Π. για την Κύπρο, Αθήνα 2007, σ. 11). Το ερώτημα για τον υπουργό της Παιδείας είναι γιατί οι Τουρκοκύπριοι εισήγαγαν όλο αυτόν τον οπλισμό, ο οποίος είναι ικανός να εξοπλίσει δύναμη μεραρχίας;

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και σειρά άλλων ιστορικών πηγών, όμως δεν χρειάζεται. Καλούμε τον υπουργό της Παιδείας και ως πανεπιστημιακό επιστήμονα, να αναλογιστεί τις ευθύνες του και οι αναφορές του σε ιστορικά γεγονότα να υπηρετούν την ιστορική αλήθεια και να μη επιχειρούν να μετατρέψουν την ιστορία σε πολιτικό εργαλείο εξυπηρέτησης πολιτικών σκοπιμοτήτων του παρόντος.

Ο Δημήτρης Ταλιαδώρος είναι φιλόλογος-ιστορικός και Πρόεδρος της Κίνησης Καθηγητών «ΑΛΛΑΓΗ»

11 comments:

politispittas said...

Προσωπικά όλη αυτή την υπόθεση με το βιβλίο ιστορίας δεν μπορώ να την παρακολουθήσω-όπως δεν μπορούσα να αντιληφθώ και την παράλληλη υπόθεση με το βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού στην Ελλάδα.

Θεωρώ πως όλες οι πλευρές είναι λάθος γιατί όλες επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν ένα μάθημα για ίδια προπαγάνδα.

Το ερώτημα πρέπει να είναι αν θα προστεθούν ή αφαιρεθούν κάποια κεφάλαια από το συγκεκριμένο μάθημα;

Για μένα όχι...

Η Ιστορία πρέπει να είναι μάθημα καλλιέργειας εθνικής συνείδησης ή μάθημα κατανόησης του πως λειτουργεί η Ιστορία;

Για μένα ισχύει αποκλειστικά το δεύτερο-αν θέλουμε να μιλάμε σόβαρά. Κατά τη γνώμη μου βέβαια...

Οι δε διαφορές αυτών των δύο δρόμων, είναι αστρονομικές.

Το "μάθημα Ιστορίας" που αποσκοπεί στην έγερση και καλλιέργεια Εθνικής Συνείδησης, δεν είναι απλά ούτε μάθημα ούτε Ιστορική Επιστήμη. Παράγει δε, στην καλύτερη περίπτωση "εθνικοκεντρικούς οπαδούς" και πιο συχνά αδιάφορους.

Στην άλλη περίπτωση, με το κατάλληλα καταρτισμένο προσωπικό, μπορείς να δημιουργήσεις ανθρώπους με κριτική σκέψη και που σε κάποιο βαθμό έχουν αντίληψη του τι σημαίνει Ίστορία.

Οι Βρετανοί (που είναι και σωβινιστές κλπ,κλπ,κλπ) ελάχιστα ασχολούνται με τους "ηρωισμούς" και τα επικολυρικά.

Μαθαίνουν όμως να σκέπτονται και να κρίνουν. Και ω του θαύματος, μας βγαίνουν και πιο ουσιαστικοί "πατριώτες" από μας.

Το ζήτημα λοιπόν είναι αν θα διδάξουμε στα σχολεία 5 κεφάλαια με την άποψη της όποιας άλλης πλευράς;

Ή αν θα διδάξουμε (ως σύστημα) πως λειτουργεί η Ιστορία;;;;;;;

Όχι....της Κύπρου!

Η Ιστορία. Σκέτα!

Sceptic Anonymous said...

Και το 1950 το ΑΚΕΛ κάλεσε τους οπαδούς του να ψηφίσουν υπέρ της ένωσης. Βαριέμαι να βρω την αναφορά στον Νέο Δημοκράτη, αλλά υπάρχει. Με την ίδια λογική το ΑΚΕΛ πρέπει να θέλει ένωση τώρα.

Δηλαδή τί θέλει να πει ο συγγραφέας. Ότι όλες οι πολιτικές παρατάξεις είναι δεσμευμένες για πάντα από δηλώσεις και αποφάσεις που πάρθηκαν πριν 40 και βάλε χρόνια;

Κατάντησε άκρως κουραστικό αυτο το παραμύθι με την παραχάραξη της ιστορίας. Το σχέδιο Ακρίτας λέει τίποτε; Και αν μόνο οι Τ/Κ εξοπλίζονταν οι Ε/Κ που βρήκαν τα όπλα να τους πολεμήσουν; Έπεσαν από τον ουρανό;

Δηλαδή για τις συγκρούσεις του 1963-64 δεν υπάρχει καμιά ευθύνη από Ε/Κ πλευρά; Όσο για την αναφορά "και να μη επιχειρούν να μετατρέψουν την ιστορία σε πολιτικό εργαλείο εξυπηρέτησης πολιτικών σκοπιμοτήτων του παρόντος" ο συγγραφέας θα πρέπει να ανατρέξει στο λήμμα ειρωνεία.

Όταν το μάθημα της ιστορίας προσεγγίζεται από μια άκρως ελληνοκεντρική (και ελληνοκυπριακή οπτική), είναι φαιδρό να μιλούμε για πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι στο αίμα της ιστορικής παιδείας η πολιτική σκοπιμότητα.

Στην Κύπρο όποτε ακούσουμε άποψη διαφορετική από την δική μας αμέσως ξεκινά το παραμύθι με τις πολιτικές σκοπιμότητες. Και ο διαιωνισμός του στάτους κβο πολιτική σκοπιμότητα είναι, όπως και η πεποίθηση ότι για το 1963 έχουν αποκλειστική ευθύνη οι Τ/Κ.

Μιχάλης said...

Αγαπητέ Φοίβο σε χαιρετώ.

Μερικά σχόλια επί του άρθρου του φίλου μου του Δημήτρη ο οποίος έχει την ικανότητα να αλλάζει την ουσία και να πηγαίνει σε άλλα θέματα.
Τι εννοώ.

Θεωρώ ότι αν διαβάσει κάποιος ολόκληρο το κείμενο του υπουργού, έχω την άποψη ότι έγινε μεγάλος θόρυβος για το τίποτε.

Είναι αλήθεια, την οποία δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανένας, ότι τα γεγονότα του 1963 ξεκίνησαν με τουρκική υπαιτιότητα.

Πιστεύω ότι ο υπουργός δεν λέει αυτό που υπονοεί ο Δ. Τ. ή οι όποιοι αντέδρασαν.

Λέει ότι «Στα 17 χρόνια της προεδρίας του [Μακαρίου] η Κύπρος κατάφερε να ευημερήσει και να κατακτήσει τη δική της θέση στον κόσμο ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.
Ταυτόχρονα, πέρασε μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις, τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε μέχρι σήμερα.

Ερωτήματα:
Μήπως η ΤΜΤ δεν ήταν παράνομη;
Μήπως οι ε/κύπριοι που δολοφόνησαν τ/κύπριους την περίοδο 1963-74, τα πτώματα των οποίων βρίσκουμε σήμερα σε διάφορα μέρη δεν ήταν παράνομοι;
Μήπως δεν ήταν παράνομοι οι δολοφόνοι του Καβάζογλου και του Μισιαούλη;
Μήπως δεν ήταν παράνομοι οι δολοφόνοι του Γκιουρκάν και του Χικμέτ;
Μήπως δεν ήταν παράνομοι οι δολοφόνοι του Μαύρου;

Όλα αυτά, χαλικάκι χαλικάκι δεν οδήγησαν στο 74;

Παραθέτει ανακοίνωση του ΑΚΕΛ του 1963. Θα βρει πολλές κάποιος που θα ψάξει.
Αλλά διερωτώμαι γιατί τις αναφέρει, αφού κανένας απολύτως δεν αμφισβήτησε αυτό το γεγονός. Ούτε ο υπουργός ανάφερε κάτι τέτοιο.

Κατέκρινε ο υπουργός την νόμιμη δράση; Όχι, μίλησε για παράνομους.
Και το ΑΚΕΛ δεν μιλούσε για παράνομους αλλά για νόμιμες δυνάμεις.
Εκτός και αν ο Δ.Τ. και οι υπόλοιποι θεωρούν τους δολοφόνους αθώων αμάχων, ως νόμιμους αγωνιστές, οπότε αλλάζει το πράγμα.

Ούτε κανένας αμφισβήτησε κάτι που να δικαιολογεί παράθεση εγγράφου της ΚΥΠ.

Και μια άλλη ερώτηση: Ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι από γραπτά κάποιων που φωνάζουν σήμερα για το ότι εξισώνεται η δράση της τουρκικής παρανομίας με το νόμιμο κράτος, από αναφορές τους που κατηγορούσαν τον Μακάριο ότι με τα 13 σημεία προκάλεσε τα γεγονότα του 63!

Μήπως τα ξέχασαν κάποια αυτά;

Phivos Nicolaides said...

politispittas. Γιώργο, δεν είναι και εύκολη η υπόθεση για να την παρακολουθήσει κανείς. Αυτό που λες ότι «όλες οι πλευρές είναι λάθος γιατί όλες επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν ένα μάθημα για ίδια προπαγάνδα», ίσως να είναι και η ουσία του όλου θέματος! Σίγουρα, δεν είναι θέμα αν θα προστεθούν ή αφαιρεθούν κάποια κεφάλαια από το συγκεκριμένο μάθημα.

Δεν είμαι ειδικός αλλά για μένα η Ιστορία θα πρέπει να είναι ένα μάθημα με πολλούς στόχους, μεταξύ των οποίων η γνώση του παρελθόντος, η κατανόηση του παρόντος και η χάραξη του μέλλοντος. Είναι σημαντικό δηλαδή να μάθουμε μέσα από την Ιστορία και φυσικά τα άλλα μαθήματα, να θυμόμαστε, αλλά ταυτόχρονα να ανανεώνουμε τη δημόσια ζωή και πορεία μας με ιστορική συνείδηση.

Ένα μέρος της δημοκρατικής ζωής και συμπεριφοράς είναι η ιστορική γνώση, της κουλτούρας, των ριζών, χωρίς φανατισμούς, διαστρεβλώσεις και ωραιοποιήσεις. Γνωρίζοντας, κριτικά την Ιστορία μας, τόσο στην ηρωική της περίοδο, όσο και των λαθών της είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτό αποτελεί βάση για ενέργεια και δράση για το μέλλον.

Το ζήτημα λοιπόν Γιώργο, όπως πολύ σωστά το εγείρεις, είναι σε τι ακριβώς αποσκοπούμε μέσα από τη διδασκαλία της Ιστορίας και της Κύπρου!

Phivos Nicolaides said...

Sceptic Anonymous. Ελπίζω ο Δημήτρης να απαντήσει στα ενδιαφέροντα ερωτήματα που εγείρεις. Όσον αφορά τα της Ιστορίας να μην επαναλάβω τις προσωπικές μου απόψεις που εξέφρασα στον Γιώργο Πήττα.
Νομίζω, όμως, ότι ο Δημήτρης Ταλιαδώρος επικαλέσθηκε παλιές δηλώσεις και αποφάσεις, που αφορούν όμως την υπό εξέταση, ας το πούμε έτσι περίοδο.
Μπορεί η λέξη παραχάραξη να μην είναι η σωστή, αλλά κάπου επιχειρείται ο ‘τετραγωνισμός του κύκλου’ για πολιτικούς σκοπούς...
Για τις συγκρούσεις του 1963-64 υπάρχουν ευθύνες από την πλευρά μας. Πιστεύω ότι ακόμη δεν είμαστε έτοιμοι να τις κατανοήσουμε, όπως και τα λάθη μας, όσο δόλια κι αν ήταν τα σχέδια ξένων κέντρων αποφάσεων.

Δεν είναι μόνο θέμα ελληνοκεντρικής προσέγγισης. Εδώ που έφθασαν τα πράγματα, αν δεν προσπαθήσουμε με υπομονή και θάρρος να δώσουμε λύσεις μέσα από νηφάλιο διάλογο και συζήτηση, για τα σοβαρά προβλήματα που μας απασχολούν, χειρότερες δυσκολίες μας αναμένουν.

Συμφωνώ και πλειοδοτώ στο τελευταίο που λες ότι : “Στην Κύπρο όποτε ακούσουμε άποψη διαφορετική από τη δική μας, αμέσως ξεκινά το παραμύθι με τις πολιτικές σκοπιμότητες”. Αυτό το παραμύθι το ακούμε όλοι, αλλά και από όλους. Η μόνη διαφορά είναι η χρονική συγκυρία!!!

Phivos Nicolaides said...

Μιχάλης. Αγαπητέ Μιχάλη σε αντιχαιρετώ. Μέχρι να απαντήσει ο αγαπητός μας φίλος Δημήτρης ας κάνω λίγο τον συντονιστή!!!

Συμφωνώ μαζί σου ότι τα γεγονότα του 1963 ξεκίνησαν με τουρκική υπαιτιότητα και σχεδιασμό εκ του εξωτερικού, της Τουρκίας πρωτίστως.

Δυσκολεύομαι πάντως να κατανοήσω γιατί έγιναν, με τον τρόπο που έγιναν αυτές οι δηλώσεις. Σίγουρα εξυπηρετούν την προσπάθεια που γίνεται και θα πρέπει να γίνεται, για εξομάλυνση των σχέσεων μας με το σύνοικο στοιχείο. Καμιά φορά όμως, ίσως να είναι καλύτερα και η σιωπή... μέχρι να ωριμάσουν κάποια πράγματα.

Σίγουρα, αγαπητέ μου Μιχάλη, τίποτα δεν πρέπει να ξεχνάμε, αλλά να θυμόμαστε, για να μην το επαναλάβουμε. Δυστυχώς, στην πορεία δια πυρός και σιδήρου από τις αρχές του 1960 και ιδιαίτερα του 1964, όπου οι Τ/Κ πήραν εντολές από την Τουρκία να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη στάση και συμπεριφορά, οι ευθύνες μας πιστεύω, παρ’ όλες τις παραλήψεις και τα λάθη μας, είναι δυσανάλογα μικρότερες μπροστά στους δόλιους σχεδιασμούς ξένων κέντρων αποφάσεων.

Ακόμη και αυτές οι διάφορες εξτρεμιστικές και παράνομες οργανώσεις που αναφέρθηκαν είχαν ενθάρρυνση και την «έξωθεν κακήν, κακώς μαρτυρία…».

Μιχάλης said...

@ politispittas

Επέτρεψε μου αγαπητέ μου Γιώργο να διαφωνήσω ριζικά με την διαπίστωση σου ότι «όλες οι πλευρές είναι λάθος γιατί όλες επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν ένα μάθημα για ίδια προπαγάνδα».

Έχω ισχυρές απόψεις επί τούτου και μπορώ να επιχειρηματολογήσω.
Η παντελής έλλειψη ε/κυπριακών ευθυνών για το ότι έγινε στην Κύπρο – με εξαίρεση την αναφορά στο πραξικόπημα που δεν μπορεί να συγκαλυφθεί με τίποτε – είναι προπαγάνδα.
Η προσπάθεια να αναφερθούν τα πράγματα όπως ακριβώς έγιναν, λυπούμαι αλλά δεν είναι προπαγάνδα.

Κανένας δεν έθεσε θέμα ούτε για αφαίρεση ούτε για πρόσθεση κεφαλαίων. Έγινε και γίνεται λόγος για συμπλήρωση, να λεχθούν πράγματα που δεν λέχθηκαν μέχρι τώρα.

Το πώς λειτουργεί η ιστορία (αν αντιλήφθηκα σωστά το τι θέλεις να πεις) δεν είναι το αντικείμενο του μαθήματος. Απλά μιλώντας, το αντικείμενο είναι να μάθουμε για τον τόπο μας και τον κόσμο.

Συμφωνώ απολύτως με την αναφορά σου ότι
«Το "μάθημα Ιστορίας" που αποσκοπεί στην έγερση και καλλιέργεια Εθνικής Συνείδησης, δεν είναι απλά ούτε μάθημα ούτε Ιστορική Επιστήμη. Παράγει δε, στην καλύτερη περίπτωση "εθνικοκεντρικούς οπαδούς" και πιο συχνά αδιάφορους.

@ Phivos Nicolaides

Ούτε εγώ είμαι ειδικός (δεν είμαι ιστορικός) αλλά θα συμφωνήσω με αυτό που έγραψες για το τι πρέπει να είναι η ιστορία. (Δεύτερη και τρίτη παράγραφος στην απάντηση προς τον politispittas).

Χαίρομαι που ασπάζεσαι την άποψη ότι υπάρχουν και δικές μας ευθύνες.
Το ζητούμενο όμως είναι ότι δυστυχώς κάποιοι δεν θέλουν να τις αναγνωρίσουν.
Και όσοι τις επικαλούνται, τους κατηγορούν ότι παραχαράσσουν την ιστορία.

Με λίγα λόγια έχουμε το εξής παράδοξο:
Μαθαίνουμε μια ιστορία ελλειμματική, συνεπώς δεν λέει όλη την αλήθεια, αφού αποκρύπτει γεγονότα και ζητήματα.
Αυτό κάποιοι το ονομάζουν ιστορία.

Από την άλλη έχουμε κάποιους άλλους που θέλουν να «μπούνε» όλα μέσα.
Αυτοί κατηγορούνται από τους πρώτους ως παραχαράχτες!!!

Ποιο από τα δύο είναι παραχάραξη;

Θα έλεγα επίσης ότι τι ζήτημα δεν είναι ότι κάποιοι δεν είναι έτοιμοι να κατανοήσουν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλουν να παραδεχθούν κάποια πράγματα διότι θα χαλάσει η μυθολογία που υπάρχει σε πολλές από τις ιστορικές πτυχές (πλάι στις πραγματικές) που διδασκόμαστε.

Σε ότι αφορά τα σχόλια σου επί των δικών μου σχολίων:

Η ουσία του προβλήματος δεν είναι οι δηλώσεις. Η ουσία είναι ότι κάποιοι κύκλοι δεν θέλουν να γίνουν γνωστά κάποια πράγματα, πέραν από αυτά που οι ίδιοι θέλουν και τα οποία οι ίδιοι πέρασαν ως ιστορία.

Δεν είναι μόνο στην εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων που θα βοηθήσει αυτή η ενέργεια. Θα βοηθήσει και εμάς, μεταξύ μας. Θα αποκαταστήσει την ιστορική μας αυτοσυνείδηση.

Λες ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τίποτε. Πως όμως θα ξεχάσω κάτι που δεν ξέρω; Που ποτέ δεν έμαθα;

Μπορεί οι ευθύνες μας να είναι μικρότερες των Τούρκων. Αυτό όμως, χωρίς να εξισώνει, δεν απαλλάσσει.
Και το ότι και οι δύο πλευρές θεωρήσαμε ότι η Ζυρίχη είναι ένας σταθμός για την ολοκλήρωση των εθνικών πόθων (εκατέρωθεν), νομίζω ότι είναι ένας παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Γιατί δεν αναφέρουν ότι ο στόχος της ένωσης υπήρχε και μετά τη Ζυρίχη και επικεντρώνονται μόνο στο ότι υπήρχε ο στόχος της διχοτόμησης από την τουρκική πλευρά;
Είναι μήπως ψέμα αυτό; Υπάρχουν σωρεία δηλώσεων και πράξεων που τα αποδεικνύουν.


Επομένως από όποια πλευρά και αν το πάρουμε το θέμα, συνηγορεί στο ότι πρέπει να μάθουμε όλη την αλήθεια.

Θέλω απλώς να γνωστοποιήσω ότι η επόμενη ανάρτηση στο δικό μου χώρο, θα έχει να κάνει με αυτό το θέμα. (Απολογούμαι για την κατάχρηση του χώρου).
Να είσαι καλά αγαπητέ Φοίβο.

Λεμέσια said...

Αγαπητέ Φοίβο,

δε δημοσιεύτηκε το σχόλιο μου. Δε μου έχει ξανασυμβεί ποτέ και πουθενά στο διαδίκτυο αυτό. Έχεις κάθε δικαίωμα να διαφωνείς με τα γραφόμενα μου (αν διαφωνείς), αλλά μου έδωσες την εντύπωση, ότι σ' ενδιαφέρει η αντίθετη άποψη, γι αυτό αδυνατώ να πιστέψω ότι έχω τύχει λογοκρισίας σ' αυτό το ιστολόγιο. Όπως και να έχει, δεν έγραψα τίποτα το μεμπτό, κατά τη γνώμη μου.

Χαιρετισμούς

Phivos Nicolaides said...

Μιχάλης. Βεβαίως υπάρχουν και δικές μας ευθύνες και μάλιστα μεγάλες. Για να είμαστε δίκαιοι ‘ιστορία ελλειμματική’, που αποκρύπτει γεγονότα και ζητήματα δεν είναι Κυπριακή εφεύρεση… Η Ιστορία μπερδεμένη με την παραμυθολογία είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Αν διαβάσουμε κάποια ‘ιστορικά’ λήμματα από πολλές άλλες χώρες (δεν εννοώ μόνο την Τουρκία!) θα πάθουμε τεταρταίο πυρετό!!

Ας μην εμπλακούμε στη συζήτηση ποιος ήρξατο χειρός αδίκων, διότι δεν έχει κανένα νόημα πια. Το παράδειγμα της διαλυμένης οικογένειας που οι γονείς αλληλοκατηγορούνται για το ποιος έχει ευθύνη -ενώ για τα παιδιά δεν έχει και τόση σημασία αυτό- όσο η επιβίωσή, η ανάπτυξη και η ευημερία τους είναι ένα καλό παράδειγμα.

Για αυτό ας δούμε , ποιο όμως, είναι τι ζητούμενο σήμερα; Η ‘αποκατάσταση των παιδιών μας’ η ειρηνική λύση δηλαδή, η συνεργασία με τους Τ/Κ για να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος. Δεν μας ζήτησε κανένας να μας ‘δικάσει’ για τις παλιές μας αμαρτίες και προσπαθούμε σήμερα, να βάλουμε στη ζυγαριά το βάρος της ευθύνης ‘αυτών’ και ημών’.

Όλη αυτή η ‘ιστοριολογία’ που προσπαθούν μερικοί να αντικρούσουν τους δε, δεν ωφελεί σε τίποτα, γιατί δεν έχει κανένα αντικειμενικό σκοπό, εκτός από πολιτικό. Αν είμαστε τίμιοι θα πρέπει να το παραδεχτούμε.

Έχω την εντύπωση, αλλά και την αίσθηση ότι κάποιοι κύκλοι του εξωτερικού, προσπαθούν ποικιλοτρόπως να μας υποβάλουν ότι, φταίξατε και άρα θα πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα… Είναι ίσως ένας λόγος, που μερικοί αντιδρούν μ’ αυτό. Δεν μιλώ για τους αιώνιους φανατισμένους, για τους οποίους ισχύει το ‘ού με πείσεις κι αν με πείσεις’.

Για μένα ιστορική συνείδηση και κατανόηση της Ιστορίας, σημαίνει ΄ξέρω’, γνωρίζω τι επιδιώκω για το μέλλον… και όχι αν οι τάδε εξτρεμιστές παίξανε τα παιγνίδια των ξένων περισσότερο ή λιγότερο και τα παρόμοια, μέσα από μια πλήρως ελεγχόμενη κατάσταση από ξένα κέντρα αποφάσεων…

Ρωτώ ειλικρινά Μιχάλη, σε τι ωφελεί να ‘αποδείξουμε’ ότι «ο στόχος της ένωσης υπήρχε και μετά τη Ζυρίχη». Και φυσικά υπήρξε, δεν χρειάζεται ‘απόδειξη’ από εμάς εδώ. Ποιος το αρνείται εξ’ άλλου;

Με την προοπτική λύσης και συμβίωσης, είτε μας αρέσει είτε όχι, θα πρέπει να βάλουμε όλοι νερό στο κρασάκι μας και να δούμε πως προχωράμε παραπέρα. Να αφήσουμε κατά μέρος τις ‘ιστορικές’ μας αυτομαστιγώσεις και να επικεντρωθούμε στο νέο τρόπο σκέψης, που έχουμε ανάγκη. Αυτός δεν είναι άλλος, από την αλληλοανοχή, την αλληλοκατανόηση και την ειλικρινή θέληση για συνεργασία.

Phivos Nicolaides said...

Λεμέσια. Έχεις δίκαιο σ’ αυτά που λες Λεμέσια μου, αλλά για να μην επαναληφθούν λάθη θα πρέπει να ‘εκπαιδευτούμε’ πρώτα όλοι μας, σε νέους τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς. Είναι πολλά πράγματα που έχουμε ανάγκη ταυτόχρονα και αυτό είναι μια μεγάλη δυσκολία. Σε μια κοινωνία έντονα συντηρητική (αριστερά και δεξιά) δεν είναι εύκολο πράγμα να προχωράς.
Ξέρεις τι με ενοχλεί αφόρητα στην Κύπρο μας; Το ότι έχουμε άριστους επιστήμονες, μορφωμένους ανθρώπους, πολυταξιδεμένους, οικονομικά ισχυρούς και μας λείπει η ‘άτιμη’ η καλλιέργεια. Έτσι, έχουμε πρόβλημα να συζητήσουμε, να διαλογιστούμε και να προβληματιστούμε με κριτική προσέγγιση και ειλικρινή διάθεση. Πέφτουμε και εύκολα θύματα στις διάφορες προπαγάνδες και σκοπιμότητες και γινόμαστε και ρεζίλι στο τέλος, στους έχοντας ολίγον νουν!

Ποιο είναι το ζητούμενο σήμερα; Να βρούμε λύση ή τις ενοχές μας;

Αγαπητή Λεμέσια, σε χαιρετώ και ποτέ μην διανοηθείς ότι θα μπορούσα να σε λογοκρίνω. Το θεωρώ τερατώδες.

Λεμέσια said...

Το ίδιο το νόμιμο κράτος παρανομούσε παράλληλα με τους παράνομους εξτρεμιστές και τη μεγαλύτερη ευθύνη για τις δικοινοτικές συγκρούσεις την φέρουμε εμείς οι Ε/Κ, πρώτον, ως πλειοψηφεία και δεύτερον, ως μοναδικοί διαχειριστές της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1963-'74. Δεν τα γράφω αυτά για να αθωώσω την τ/κ πλευρά, αλλά για να αναλογιστούμε επιτέλους τα λάθη και τις ευθύνες μας, ούτως ώστε να μην επαναληφθούν.

Προσωπικά, δε μ' ενοχλεί η περιβόητη φράση στο μήνυμα του υπουργού και αναρωτιέμαι ποιος και γιατί την ήγειρε σε τόσο υψηλό ζήτημα αντιπαράθεσης. Πέρα απ' αυτό, τη βλέπω και ως ένα βήμα προς αλληλοκατανόηση και επανασυμφιλίωση των δύο κοινοτήτων. Μην ξεχνάμε, ότι σε λίγο καιρό, αν καταλήξουν όλα αισίως στις διαπραγματεύσεις, θα μοιραζόμαστε το ίδιο κράτος με αυτούς τους ανθρώπους. Καλή αρχή θα κάνουμε αν ξεκινήσουμε τις αλληλοκατηγορίες του τύπου...
"Εσείς έχετε περισσότερες ευθύνες για τα κακά που έγιναν σ' αυτό τον τόπο."
"Όχι, εσείς!"
Και πάει λέγοντας...

Αγαπητέ Φοίβο, σε χαιρετώ.